सँडी आणि लीना

सँडीची वय तेवीस. कॉलेज संपल्यानंतर त्याने एक छोट्या IT कंपनीत जॉइन केलं. ऑफिस छोटं होतं, फक्त पंचवीस-तीस लोक. सकाळी नऊ ते सायंकाळी सहा. काम ठीक ठाक चालायचं. पण संध्याकाळी घरी आल्यावर सँडीला वेळ कसा घालवायचा हे कळायचं नाही. त्यामुळे त्याने एक सवय आधीपासूनच पाडलेली होती – सेक्स स्टोरीज लिहिणं.

नमस्कार, मी सँडी. तुम्ही झवताय ना. झवायलाच पाहिजे. कारण पुच्ची ला लवडा आणि लवड्याला पुच्ची हवीच… आणि जर कोणत्या मुलीला किंवा बाई ला लवडा मिळत नसेल तर मला मेसेज करा…

इंस्टाग्राम आणि मेल : @sandyyyy547

पण त्या स्टोरीज कल्पनेच्या नव्हत्या. सँडी फक्त खऱ्या गोष्टी लिहित असे. त्याच्या आयुष्यात जे घडलं होतं, जे त्याने स्वतः अनुभवलेलं होतं, तेच तो लिहित असे. कॉलेजच्या दिवसांपासूनच सुरू झालेलं हे. पहिलं प्रेम, पहिलं चुंबन, पहिलं शारीरिक नातं – सगळं खरं. नंतर शहरात आल्यावर काही छोट्या भेटी, काही एकरात्रीचे अनुभव, काही अपूर्ण राहिलेल्या गोष्टी. तो त्या सगळ्यांना स्टोरीच्या रूपात मांडायचा. नावं बदलून, ठिकाणं थोडी फिरवून, पण भावना आणि घटना खऱ्याच राहायच्या. एका अनामिक अकाउंटवर टाकायचा. फॉलोअर्स कमी होते, पण कमेंट्स येत. “ही स्टोरी खूप रियल वाटते”, “खरंच असं घडलंय का?” असे. सँडीला त्यात समाधान मिळायचं. कारण तो खोटं लिहित नसे. फक्त जे आयुष्यात घडलं तेच.

एक दिवस रात्री अकरा वाजता मेसेज आला.

“नमस्कार. तुमच्या स्टोरीज खूप आवडतात. खरंच तुम्ही लिहिता ना? मी बरेच दिवस वाचतेय. आणि मला वाटतं या सगळ्या खऱ्या आहेत.”

सँडीने पहिल्यांदा लक्ष दिलं नाही. नंतर दुसऱ्या दिवशी पुन्हा मेसेज आला.

“मी फक्त म्हणत होते की तुमची लेखनशैली नैसर्गिक वाटते. जास्त फिल्मी नाही. विशेषतः जेव्हा तुम्ही दोन माणसांमधली अनकम्फर्टेबल सायलेन्स किंवा हळूहळू वाढणारी नजर वर्णन करता तेव्हा. मला वाटतं तुम्ही स्वतः अनुभवलेलं असतं.”

सँडीने उत्तर दिलं. “हो, मीच लिहितो. आणि हो… सगळ्या खऱ्या आहेत. माझ्या आयुष्यात घडलेल्या.”

“खरंच? मग तुम्ही खूप प्रामाणिक आहात. मी जवळपास सहा-सात महिने वाचतेय. काही स्टोरीज दोन-तीन वेळा वाचल्या आहेत.”

त्यानंतर बोलणं सुरू झालं. ती मुलगी स्वतःबद्दल फार काही सांगत नसे. फक्त स्टोरींबद्दल विचारायची, कुठे चुकलं ते सांगायची, कुठे चांगलं वाटलं तेही. सँडीला वाटायचं ती कोणीतरी नियमित वाचक असावी. नाव विचारलं तर ती म्हणाली, “लीना.”

दोन आठवडे मेसेजेस चालले. कधी स्टोरीबद्दल, कधी ऑफिसबद्दल. सँडी ऑफिसबद्दल बोलत असे, लीना फक्त ऐकत असे. एक दिवस सँडीने विचारलं, “तू काय करतेस?”

“जॉब,” असंच उत्तर आलं. “तुझं ऑफिस कसं आहे?”

“छोटं आहे. काम ठीक आहे. पण कधी कधी कंटाळा येतो म्हणूनच मी स्टोरी लिहितो. पण फक्त खऱ्या. कल्पना करून लिहायची सवय नाही मला.”

लीना म्हणाली, “मला समजतं. काही वेळा काम संपल्यावर मनाला काहीतरी वेगळं हवं असतं. आणि खऱ्या गोष्टी वाचायला वेगळीच चव असते.”

मग एका शुक्रवारी ऑफिसमध्ये मोठी घोषणा झाली. नवीन प्रोजेक्ट मॅनेजर येणार होती. सगळ्यांना मीटिंगमध्ये बोलावलं. सँडी खाली बसला होता. दरवाजा उघडला आणि आत एक स्त्री आली. तीस-एक वर्षांची, काळे केस बांधलेले, साधी पण नीटनेटकी ड्रेस, चष्म्यामागून डोळे. ती बोलली, “मी लीना जोशी. आजपासून मी तुमची प्रोजेक्ट मॅनेजर. आपण सगळे एकत्र काम करूया.”

सँडीचा मन थबकला. फोनमधली लीना आणि ही एकच होती का? त्याने मेसेज तपासला. प्रोफाइल फोटो नव्हता. पण आवाज? त्याने कधी ऐकला नव्हता. तरीही एक अजबशी भावना आली. मीटिंग संपल्यावर त्याने लगेच मेसेज केला.

“तू ऑफिसमध्ये आहेस का?”

उत्तर लगेच आलं. “हो. तू सँडी आहेस ना? आता कळलं?”

सँडीने फोन खाली ठेवला. मनात एकच विचार – आता काय? दोन वर्षांपासून खऱ्या गोष्टी लिहित असलेल्या स्टोरीजची वाचक आता त्याची बॉस होती.

**मधला भाग – ओळख आणि जवळ येणं**

पुढच्या आठवड्यात ऑफिसमध्ये वातावरण थोडं वेगळं होतं. लीना काम करताना खूप स्ट्रिक्ट होती. मीटिंग्जमध्ये स्पष्ट बोलत असे, चुका दाखवत असे. सँडीला तिच्याकडे बघताना थोडी लाज वाटायची. पण मेसेजेस मात्र सुरूच होते. आता ते जास्त खासगी झाले होते.

रात्री लीना म्हणाली, “आज मीटिंगमध्ये तू शांत का होतास?”

“कारण बॉस समोर बोलणं कठीण,” सँडीने उत्तर दिलं.

“मी बॉस आहे म्हणून का? किंवा मी ती लीना आहे म्हणून?”

सँडी हसला. “दोनही. थोडं अजब वाटतंय.”

“मलाही. मी तुला मेसेज केला तेव्हा मला कल्पना नव्हती की तू माझ्या टीममध्ये असशील. आणि तू खऱ्या गोष्टी लिहितोस हे ऐकून… थोडं जास्तच आश्चर्य वाटलं.”

त्यानंतर थोडं शांत झालं. मग लीनाने लिहिलं, “मला तुझे स्टोरीज आवडतात कारण त्यात फक्त शरीर नाही, थोडीशी मानसिकताही असते. लोक फक्त वर्णन करतात. तू थोडं विचार करून लिहितोस. आणि आता कळलं की सगळं खरं आहे. विशेषतः जेव्हा तू दोन माणसांमधली अनकम्फर्टेबल सायलेन्स लिहितोस तेव्हा मला वाटतं की तू खरंच अनुभवलेला असावा.”

सँडीला ते वाचून आनंद झाला. त्याने विचारलं, “तू कधी लिहितेस का?”

“नाही. फक्त वाचते. पण कधी कधी वाचताना मनात येतं की हे असंच असतं खरं आयुष्यतही. तुझ्या स्टोरीज वाचून मला वाटतं की तू खूप प्रामाणिक आहेस.”

दिवसा ऑफिसमध्ये दोघे एकमेकांना पाहत. लीना जेव्हा कॅबिनमधून बाहेर येई, सँडीची नजर जाई. कधी कधी ती चहासाठी किचनमध्ये येई, तेव्हा सँडीही असेल तर दोन-तीन वाक्यं बोलायचे. “प्रोजेक्ट कसं चाललंय?” “ठीक आहे.” “तू थकला आहेस का?” इतकंच. पण त्या छोट्या संभाषणांत एक वेगळी गोष्ट असे. लीनाचे डोळे थोडे जास्त वेळ सँडीवर राहत. सँडीलाही तिच्याकडे बघताना छातीत एक हलकीशी धडधड जाणवायची. त्याला वाटायचं – ही स्त्री माझ्या खऱ्या स्टोरीज वाचतेय. माझ्या आयुष्यातल्या गोष्टी जाणतेय.

एक दिवस पाऊस आला. ऑफिसमधून बाहेर पडताना सगळे गर्दी करत होते. सँडीची छत्री नव्हती. लीना मागून आली आणि म्हणाली, “ये. माझ्यासोबत.”

तिची छत्री मोठी होती. दोघे जवळ जवळ चालले. पावसाचा आवाज, रस्त्यावरची गाड्यांची लाइट्स, थंडी. लीना म्हणाली, “तू स्टोरी लिहिताना खरंच असे दृश्यं अनुभवलेले असतात का? पाऊस, छत्री, दोन माणसं जवळ चालणं?”

सँडी हसला. “काही वेळा हो. मी फक्त खरं लिहितो. कल्पना नाही.”

“लिही. मला वाचायचं आहे. पण यावेळी थोडं जास्त रियल ठेव. म्हणजे… जे घडतंय ते.”

त्या रात्री सँडीने एक छोटी स्टोरी लिहिली. दोन माणसं ऑफिसमध्ये काम करत असताना हळूहळू एकमेकांकडे आकर्षित होतात. सेक्स नव्हता. फक्त नजर, हात लागणं, एकटेपणा, अनकम्फर्टेबल सायलेन्स. त्याने ती पाठवली. लीनाचे उत्तर आलं, “ही स्टोरी मला जास्त आवडली. कारण खरी वाटते. खासकरून जेव्हा तू लिहिलंस की ‘तिच्या हाताला स्पर्श झाला तेव्हा मनात एक विचित्र शांतता आली’ – ते खूप नीट होतं. आणि आता मला वाटतं हे तुझ्या आयुष्यात खरंच घडतंय.”

पुढच्या काही दिवसांत बोलणं वाढलं. कधी ऑफिसबद्दल, कधी आयुष्याबद्दल. लीना सांगत असे की तिने लग्न केलं होतं, दोन वर्षांपूर्वी घटस्फोट झाला. आता एकटी राहते. सँडी सांगत असे की त्याचे घरगाव लहान आहे, आई-वडील शेती करतात, तो शहरात एकटा. कधी कधी लीनाने विचारलं, “तू स्टोरी लिहिताना स्वतःला कधी कल्पना करतोस का? किंवा फक्त जे घडलं तेच?”

सँडी म्हणाला, “फक्त जे घडलं तेच. मी खोटं लिहू शकत नाही. माझ्या आयुष्यात जे अनुभव आले तेच मी लिहितो.”

एक शनिवारी लीनाने मेसेज केला. “आज संध्याकाळी कॉफी प्यायची आहे का? फक्त बोलण्यासाठी.”

सँडीने हो म्हटलं.

ते एका छोट्या कॅफेत भेटले. लीना साध्या जीन्समध्ये होती, केस मोकळे. सँडीला पहिल्यांदा वाटलं की ऑफिसमधली ती आणि ही थोडी वेगळी दिसते. बोलणं सुरू झालं. हळूहळू ऑफिस सोडून इतर गोष्टींवर गेलं. लीना हसत हसत म्हणाली, “तू स्टोरी लिहिताना खरंच असे विचार करतोस का की दोघं एकमेकांकडे कसे पाहतात? किंवा कसे बोलताना नजर टाळतात? की तेही खरं असतं?”

“तेही खरं असतं. मी फक्त अनुभवलेलं लिहितो.”

लीनाने डोळे वर केले. “तू माझ्याकडे कसं पाहतोस?”

सँडी थोडा गोंधळला. “ऑफिसमध्ये बॉस म्हणून. बाहेर… थोडं वेगळं. आणि आता मला वाटतं हेही एक दिवस स्टोरी होईल… खरी स्टोरी.”

लीना हसली. “वेगळं म्हणजे? आणि स्टोरी होईल म्हणजे?”

सँडीने उत्तर टाळलं. पण त्या संध्याकाळी दोघांमध्ये एक शांतता होती जी आरामदायक वाटत होती. कॅफेमधून बाहेर पडताना लीना म्हणाली, “पुन्हा भेटूया. फक्त मेसेज नाही. मला तुझ्यासोबत वेळ घालवायला आवडतं. आणि तुझ्या खऱ्या स्टोरीज वाचायलाही.”

त्यानंतर भेटी वाढल्या. कधी कॉफी, कधी फक्त फिरायला. एकदा रात्री उशिरा लीनाच्या घरी गेले कारण पाऊस जोरात आला होता. लीनाचे घर छोटं होतं, नीटनेटके. दोघे सोफ्यावर बसले. टीव्ही चालू होता पण कोणी बघत नव्हतं. बोलणं चालू होतं. लीना म्हणाली, “मला कधी कधी वाटतं की मी खूप लवकर लग्न केलं. आता एकटी राहते तेव्हा कळतं की शांतताही चांगली असते. पण कधी कधी ती शांतता भारी पडते.”

सँडी म्हणाला, “मी अजून लग्न केलं नाही. पण एकटेपणा कधी कधी भारी पडतो. म्हणूनच कदाचित मी स्टोरी लिहितो. त्यात तरी कोणीतरी असतो. पण फक्त खरं. जे घडलं तेच.”

लीनाने त्याच्याकडे पाहिलं. “तू माझ्या स्टोरीज वाचतोस तेव्हा काय वाटतं?”

“की तू खरंच अशा गोष्टी अनुभवलेली असावीस. किंवा किमान विचार केलेला. पण आता मला वाटतं… तू माझ्या स्टोरीजमधली नाहीस. तू नवीन स्टोरी आहेस.”

लीना हसली. “नाही. फक्त वाचते. पण तुझ्या स्टोरीज वाचताना… थोडं जास्त वाटतं. कधी कधी रात्री वाचून झोप लागते नाही. आणि आता तू म्हणतोस की मी नवीन स्टोरी आहे… ते ऐकून मनात काहीतरी हलते.”

त्या रात्री ते फक्त बोलले. हात लागला नाही, चुंबन नाही. पण जेव्हा सँडी निघाला तेव्हा लीना दारापर्यंत आली आणि म्हणाली, “काळजी घे. आणि उद्या स्टोरी पाठव. खरी.”

पुढच्या आठवड्यात ऑफिसमध्ये प्रोजेक्टचा प्रेशर वाढला. लीना खूप व्यस्त होती. तरीही रात्री मेसेजेस येत. एक दिवस सँडीने लिहिलं, “आज थकलेला आहेस का?”

“हो. घरी येऊनही काम सुरू आहे. डोके दुखतंय.”

“मी मदत करू का?”

“नाही. तू ये. फक्त बोलण्यासाठी. मला कोणीतरी हवं आहे ज्याच्यासोबत काम सोडून बोलता येईल. आणि ज्याच्या खऱ्या स्टोरीज मला आवडतात.”

सँडी गेला. लीनाच्या घरी. ती वर्क-फ्रॉम-होम मोडमध्ये होती, केस बांधलेले, चष्मा. सँडी आला तेव्हा ती लॅपटॉप बंद केला. दोघे किचनमध्ये चहा बनवत होते. लीना म्हणाली, “तू इथे आलास म्हणून चांगलं वाटतं. ऑफिसमध्ये मी बॉस असते. इथे… फक्त मी.”

सँडीने चहाचा कप घेतला. “मलाही तसंच वाटतं.”

ते सोफ्यावर बसले. टीव्ही बंद. फक्त शांतता. लीना थोडी जवळ सरकली. “सँडी, मी तुला एक गोष्ट सांगते. जेव्हा मी तुझ्या स्टोरीज वाचायला सुरुवात केली, तेव्हा मला फक्त मनोरंजन हवं होतं. मग मेसेज केला. मग कळलं की तू माझ्या ऑफिसमध्ये आहेस. तेव्हा थोडी भीती वाटली. पण आता… मला तुझ्यासोबत वेळ घालवायला आवडतं. ऑफिसमध्येही तुझ्याकडे बघितल्यावर मनात काहीतरी वेगळं चालतं. आणि तू फक्त खऱ्या गोष्टी लिहितोस हे ऐकून… मला वाटतं तू खूप प्रामाणिक आहेस.”

सँडीने तिच्याकडे पाहिलं. “मलाही. मी आधीपासून स्टोरी लिहितो, पण फक्त जे माझ्या आयुष्यात घडलं तेच. आता लिहिताना तुझे चेहरा डोक्यात येतो. आणि मला वाटतं हेही एक दिवस खरी स्टोरी होईल.”

लीनाची नजर खाली गेली, मग वर आली. “मी तुझ्यापेक्षा मोठी आहे. बॉस आहे. हे सगळं…”

“मला काही फरक पडत नाही,” सँडी म्हणाला. “वय किंवा पोस्ट. मला फक्त तू आवडतेस. आणि मी खोटं बोलत नाही.”

लीना हसली, थोडी लाजून. “तू खूप सरळ बोलतोस. आणि खरं बोलतोस.”

“कारण खरं आहे. मी फक्त खरं लिहितो आणि खरं बोलतो.”

त्या रात्री ते बरेच वेळ बसले. कधी हसले, कधी शांत राहिले. लीनाच्या हाताला सँडीचा हात लागला. दोघांनी काढला नाही. नंतर लीनाने हळूच बोटं अडकवली. सँडीनेही प्रतिसाद दिला. त्या छोट्या स्पर्शाने दोघांमध्ये काहीतरी बदललं. पण ते रात्रभर फक्त जवळ बसले. चुंबनही नाही. जेव्हा सँडी निघाला, लीना दाराजवळ उभी राहिली आणि म्हणाली, “पुन्हा ये. लवकर. आणि ही स्टोरी… ही खरी ठेव.”

आणखी दोन-तीन भेटी झाल्या. एकदा ते रात्री उशिरा समुद्रकिनाऱ्यावर गेले. थंडी होती. लीना सँडीच्या जवळ उभी होती. दोघांनी फक्त बोललं – आयुष्याबद्दल, भविष्याबद्दल, कधी कधी फक्त शांत राहिले. लीना म्हणाली, “मला कधी कधी वाटतं की मी तुझ्या स्टोरीजमधली एक पात्र आहे. हळूहळू जवळ येणारी. पण तू म्हणतोस की तू फक्त खरं लिहितोस… तर मग हीही खरी आहे का?”

सँडी म्हणाला, “हो. तू पात्र नाहीस. तू खरी आहेस. आणि मला ती खरी आवडते. आणि हो… ही स्टोरीही खरी असेल.”

**शेवट – सेक्स**

दोन दिवसांनी पुन्हा शनिवार आला. लीनाच्या घरी. यावेळी पाऊस नव्हता, पण रात्र शांत होती. दोघे डिनर करत होते – साधी भाजी, रोटी. जेवण संपल्यावर सोफ्यावर बसले. लीना जवळ आली. सँडीने तिच्याकडे पाहिलं. यावेळी नजर टळली नाही.

लीना म्हणाली, “आज मी काही सांगायचं आहे. मला तुझ्यासोबत फक्त बोलून भागणार नाही. मला तुला जवळ हवं आहे. आणि मला माहित आहे की तू फक्त खऱ्या गोष्टी लिहितोस… तर हीही खरी ठेव.”

सँडीने तिचा हात धरला. “मलाही. खूप दिवसांपासून. आणि हो… ही खरी असेल.”

लीना हळूच जवळ आली. सँडीने तिचे ओठ आपल्या ओठांवर ठेवले. पहिलं चुंबन मंद होतं, जणू दोघेही तपासत होते. मग हळूहळू खोल झालं. लीनाचे हात सँडीच्या मानेवर गेले, सँडीचे हात तिच्या कंबरेवर. चुंबन लांबत गेलं. जीभ एकमेकांत मिसळली. लीनाचा श्वास जोरात होत होता. सँडीने तिच्या ओठांना हळूच चावला. लीना म्हणाली, “आणखी… खरं ठेव.”

ते उठले. लीनाने सँडीचा हात धरून बेडरूममध्ये नेलं. खोलीत दिवा मंद होता. लीनाने स्वतःचा ब्लाउज काढला. सँडीने तिच्या ब्राच्या हुक काढले. तिची स्तनांवर हात फिरवला. लीनाची निप्पल्स टणक झाली होती. सँडीने एक स्तन तोंडात घेतला, जीभ फिरवली, हळूच चावला. लीनाने कंबर वाकवली आणि म्हणाली, “जोराने. मला जोरात हवं. खरं.”

सँडीने दुसऱ्या स्तनालाही तसंच केलं. दात लावून हळूच चावला, जीभ फिरवली. लीनाचे हात सँडीच्या शर्टच्या बटणांवर गेले. शर्ट काढला, छातीवर हात फिरवले. मग सँडीने तिची स्कर्ट खाली सारली. पँटी ओली होती. सँडीने बोट तिच्या योनीवर ठेवलं. लीना हळूच कंबर हलवली. सँडीने बोट आत घातला. ओली, गरम. दुसरं बोटही घातला. बोटे आत-बाहेर करत असताना अंगठ्याने क्लिटवर दाब दिला. लीनाचे पाय थरथरले. “सँडी… आणखी… खोल. हेही खरं ठेव.”

सँडी खाली बसला. लीनाच्या पाय पसरवले. जीभ तिच्या योनीवर लावली. क्लिट चोखला, जीभ आत घुसवली. लीनाने सँडीचे केस पकडले आणि कंबर पुढे केली. “हो… तसंच… चाट. जोरात चाट.” सँडीने दोन बोटे आत घालून जोरात हालवली आणि जीभ क्लिटवर ठेवली. लीनाचा श्वास उखडला. तिने एक मोठा श्वास घेतला आणि शरीर ताणलं. योनीतून द्रव बाहेर आला. सँडीने तो चाटला. लीना अजूनही थरथरली.

लीनाने सँडीला वर ओढलं. “आता तू. मला तुझा लंड तोंडात घ्यायचा आहे.”

तिने सँडीचा पँट काढला. लंड आधीच टणक होता, शिरा दिसत होत्या. लीनाने हातात घेतला, वर-खाली केला. मग तोंडात घेतला. ओठ लंडभोवती घट्ट केले, खाली घेतला, जिभेने टोकावर फिरवला. सँडीने तिचे केस धरले. लीनाने खोल घेतला, घशापर्यंत. लाळ वाहत होती. ती वर आली, थुंकीने लंड ओला केला आणि पुन्हा खोल घेतला. गळ्याची आवाज येत होती. सँडी म्हणाला, “लीना… थांब. मी आत येईन.”

लीना उठली. बेडवर झोपली, पाय पसरवले. “ये. आत घाल. जोरात. ही खरी स्टोरी आहे.”

सँडीने लंड तिच्या योनीवर ठेवला. हळूच आत घातला. लीनाची योनी घट्ट होती. पूर्ण आत गेल्यावर दोघेही थांबले. मग सँडीने हालवायला सुरुवात केली. हळू, मग जोरात. लीनाचे स्तन हालत होते. सँडीने एक स्तन हातात घेतला, दुसरा तोंडात. लीना म्हणाली, “जोराने चोद. बॉस म्हणून नाही… फक्त मला चोद. खोल. आणखी खोल. खरं ठेव.”

सँडीने गती वाढवली. पलंग खडखडत होता. लीनाचे नखे सँडीच्या पाठीवर रुतले. “आणखी… हो… तसंच. माझा क्लिट दाब.” सँडीने तिचे पाय खांद्यावर घेतले. लंड पूर्ण आत जात होता. प्रत्येक धक्क्याने लीनाची योनी आकुंचन पावत होती. सँडीने एक हात खाली नेऊन क्लिट दाबला. लीनाने मोठ्याने आवाज काढला. “मी येते… सँडी… आतच ये. आतच सोड.”

तिची योनी जोरात आकुंचन पावली. द्रव सँडीच्या लंडावर वाहिला. सँडीनेही थांबला नाही. आणखी काही जोरदार धक्के दिले आणि आतच रिकामं केलं. गरम वीर्य लीनाच्या योनीत भरलं. दोघे श्वास घेत एकमेकांवर पडले.

थोड्या वेळाने सँडी बाजूला झोपला. लीना त्याच्या छातीवर डोके ठेवून पडली. तिचा हात त्याच्या पोटावर फिरत होता. “पुन्हा करायचं आहे,” ती हळूच म्हणाली. “आत्ताच. ही स्टोरी अजून संपली नाही.”

सँडी हसला. “आत्ताच?”

“हो. यावेळी मी वर. मला तुला चढून बसायचं आहे.”

लीना उठली. सँडीच्या लंडावर बसली. तो अजून अर्धवट टणक होता. तिने हाताने घासला, पूर्ण टणक केला आणि मग स्वतः खाली बसली. लंड पुन्हा आत गेला. लीनाने कंबर फिरवली. वर-खाली. स्तन सँडीच्या चेहऱ्याजवळ येत होते. सँडीने दोन्ही स्तन हातात घेतले, निप्पल्स चोखले, चावले. लीना जोरात हालत होती. “तुझा लंड खूप चांगला लागतो… आत खोल जातो. मला आणखी हवं. ही खरी आहे.” सँडीने तिची कंबर धरली आणि खालून जोरात धक्के दिले. लीनाचे केस मोकळे होऊन चेहऱ्यावर पडले. तिने डोके मागे टाकलं आणि आणखी एकदा आली. योनीतून द्रव सँडीच्या मांड्यांवर पडला. सँडीनेही पुन्हा आत सोडलं.

नंतर दोघे थकून पडले. पण लीना अजूनही थांबली नाही. तिने सँडीला बाजूला वळवलं. “आता मागून. मला मागून जोरात हवं.”

सँडीने तिला गुडघ्यावर बसवलं. मागून लंड आत घातला. यावेळी खूप खोल गेला. लीनाची कंबर धरून जोरात हालवायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याने लीनाचे स्तन हालत होते. ती म्हणाली, “आणखी जोरात… हो… माझा क्लिट हाताने दाब.” सँडीने एक हात पुढे नेऊन क्लिट घासला. लीना पुन्हा थरथरली. तिची योनी आणखी घट्ट झाली. सँडीने गती वाढवली. पलंग जोरात हालत होता. लीनाचे आवाज मोठे होत होते. “मी येते… आतच… आतच सोड. ही स्टोरी खरी ठेव.” सँडीनेही थांबला नाही. आणखी काही सेकंद जोरात चोदलं आणि पुन्हा आत रिकामं केलं.

शेवटी दोघे एकमेकांजवळ पडले. लीना सँडीच्या छातीवर डोके ठेवून होती. तिचा श्वास अजूनही जोरात होता. “उद्या ऑफिसमध्ये मी पुन्हा बॉस असेन,” ती म्हणाली.

सँडीने तिचे केस सारले. “आणि रात्री पुन्हा हीच. आणि हो… ही स्टोरी मी लिहीन. खरी.”

लीना हसली. “हो. तू फक्त खऱ्या गोष्टी लिहितोस ना? तर हीही लिही. आणि मला वाचायला दे.”

रात्र अजून बाकी होती. दोघे पुन्हा एकमेकांकडे वळले.

तुम्हाला जर माझ्याशी बोलायचं असेल किंवा तुमचे experience शेअर करायचे असतील तर बिनधास्त मॅसेज करा 

सगळं पूर्णपणे प्रायव्हेट राहील, टेन्शन नको.

मोकळेपणाने मेसेज करा, गप्पा मारायला मला आवडतं 🙂

मेल आणि इंस्टाग्राम : @sandyyyy547