पुण्यातून गाडी सोडताना

नमस्कार, मी सँडी. तुम्ही झवताय ना. झवायलाच पाहिजे. कारण पुच्ची ला लवडा आणि लवड्याला पुच्ची हवीच… आणि जर कोणत्या मुलीला किंवा बाई ला लवडा मिळत नसेल तर मला मेसेज करा…

इंस्टाग्राम आणि मेल : @sandyyyy547

पुण्यातून गाडी सोडताना सकाळी साडेआठ झाले होते. कंपनीतून तीन दिवसांची रजा मिळाली होती. काही जुने कागदपत्रे घ्यायची होती आणि आजी-आजोबांच्या घराची थोडी व्यवस्था लावायची होती. सँडीने बॅग व्यवस्थित ठेवली. लॅपटॉप सोडला, फक्त दोन-तीन कपडे, चार्जर आणि पाण्याची बाटली घेतली.

बस स्टँडवर गर्दी होती. गावाकडे जाणारी बस साडे नऊला निघायची. त्याने तिकिट काढले आणि खिडकीजवळची जागा घेतली. बस निघाली तेव्हा पुण्यातल्या रस्त्यांची गर्दी मागे राहिली. थोड्या वेळाने शहराबाहेरची हवा लागली. झाडे, शेते, छोट्या गावांमधून जाणारे रस्ते. सँडी फोन बघत बसला, पण नेटवर्क कमकुवत झाला होता. त्याने फोन खिशात ठेवला आणि खिडकीतून बाहेर बघू लागला.

दोन तासांनी बस एका छोट्या स्टॉपेजवर थांबली. चहा आणि वडा-पाव विकणारे होते. सँडीने चहा घेतला. गरम चहा आणि थोडीशी धूळ हवेत होती. पुन्हा बस सुरू झाली. दुपार झाली तेव्हा गाव जवळ आला. स्टॉपवर उतरताना त्याला ओळखीचे वाटले. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला झाडे, थोडी घरं, आणि दुरून दिसणारे शेत.

बॅग घेऊन तो चालू लागला. घरापर्यंत पंधरा मिनिटांचा रस्ता होता. जुन्या आंब्याच्या झाडाखालून जात असताना त्याला आठवले – लहानपणी इथेच राहुलसोबत खेळायचे. सायकल, फुटबॉल, नदीकाठ. आता सगळं थोडं बदललेलं वाटत होतं, पण मूलभूत गोष्टी तशाच होत्या.

घरासमोर पोहोचला तेव्हा दार बंद होते. किल्ली जुन्या ठिकाणीच होती. आत गेला. घर रिकामं वाटत होतं. आजी-आजोबा दोन वर्षांपूर्वी गेले होते. फक्त कधी कधी येण्यासाठी घर ठेवलं होतं. त्याने खिडक्या उघडल्या. हवा आत आली. थोडी धूळ होती. त्याने बॅग खोलीत ठेवली आणि आंघोळ केली. मग चहासाठी स्वयंपाकघर बघितलं. गॅस होता, पण दूध नव्हतं. त्याने बाहेर जाऊन शेजारील दुकानातून दूध आणि बिस्किट आणले.

संध्याकाळ झाली होती. चहा करत असताना दार ठोठावलं. उघडलं तर राहुल उभा होता.

“अरे सँडी! कधी आलास?” राहुल हसत म्हणाला. हात मिळवला. राहुल थोडा जास्त भरलेला दिसत होता. चेहरा तसाच, पण दाढी थोडी वाढलेली.

“सकाळी निघालो. आताच पोहोचलो,” सँडी म्हणाला.

“किती दिवस?”

“तीन-चार. काही कागदपत्रं आणि घर बघायचं होतं.”

राहुल आत आला. दोघे गप्पा मारू लागले. लहानपणाचे दिवस, शाळा, मित्र. राहुल म्हणाला, “आज संध्याकाळी घरी ये. पूजा जेवण बनवते. तू एकटा काय करणार?”

सँडीने हो म्हटले. राहुल थोड्या वेळाने निघाला. “मी शेतात जातो. संध्याकाळी साडेसातला ये.”

सँडी घरी राहिला. फोन चार्ज केला. थोडं फिरला. गावातली संध्याकाळ शांत होती. कुत्रे भुंकत होते, दुरून शेतकऱ्यांचे आवाज येत होते.

साडेसात वाजता तो राहुलच्या घरी गेला. घर अगदी शेजारीच होतं. दार उघडं होतं. त्याने ठोठावलं. आतून आवाज आला, “या.”

पूजा दारात आली. साधा कुर्ता आणि पायजामा. केस बांधलेले, चेहरा गोल, डोळे मोठे. ती थोडी संकोचली.

“सँडी काका… म्हणजे… राहुल म्हणाला होता तुम्ही येणार,” तिने म्हटले. आवाज मऊ होता.

“हो. मी सँडी,” त्याने हसत म्हटले.

ती बाजूला झाली. “आत या. राहुल थोड्या वेळाने येईल. शेतात होता.”

सँडी आत गेला. घर साधं होतं. टीव्ही, दोन खुर्च्या, किचन एका बाजूला. पूजा किचनमध्ये गेली. चहा आणायला. सँडी बसून राहिला. थोड्या वेळाने ती ट्रे घेऊन आली. चहा आणि थोडीशी शिरा.

“घ्या,” तिने म्हटले आणि समोरच्या खुर्चीवर बसली.

“कसे चाललेय?” सँडीने विचारले.

“ठीक आहे. घरकाम, शेत… रोज सारखंच,” ती हसली. हसू थोडं सावध होतं.

“पुण्यात कसं आहे?” तिने विचारले.

“काम जास्त. ऑफिस, ट्रॅफिक. कधी कधी कंटाळा येतो. म्हणूनच इथे आलो.”

गप्पा सुरू झाल्या. लहानपणीचे दिवस, शाळा, राहुल. पूजा बोलत असताना सँडी तिच्याकडे बघत होता. ती साधी दिसत होती. हात पातळ, बोटे लांब. चहा घेत असताना ओठ ओले होत होते. ती कधी कधी खाली बघत होती.

थोड्या वेळाने राहुल आला. हात धुतले, बसला. जेवण सुरू झाले. भाजी, भाकरी, डाळ. गप्पा चालल्या. राहुल म्हणाला, “सँडी, तू इथेच राहा दोन-तीन दिवस. पूजा एकटी असते कधी कधी. मी शेतात जातो.”

सँडीने हो म्हटले. जेवण झाल्यावर थोडी गप्पा मारून तो निघाला. पूजा दारापर्यंत आली. “उद्या या,” तिने म्हटले. सँडीने डोकं हलवलं आणि घरी गेला.

रात्री घरात एकटा पडला. खिडकीतून दिसणारे शेजारील घर, दिवे. मनात थोडी ओळख झाली होती. पूजा. राहुलची बायको. वय त्याच्यासारखंच. साधी, थोडी संकोचणारी.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी सँडी बाहेर फिरत होता. राहुल शेतात गेला होता. पूजा अंगणात कपडे वाळवत होती. सँडी जवळ गेला.

“नमस्कार,” त्याने म्हटले.

ती थोडी फिरली. “नमस्कार. चहा घ्याल का?”

“नाही, आत्ताच केला.”

तो थोडा थांबला. मदत करायला विचारले. तिने नकार दिला, पण तो तरीही काही कपडे टांगायला मदत केली. हात लागले तेव्हा ती थोडी मागे सरकली. काही बोलली नाही. सँडीही काही बोलला नाही. थोड्या वेळाने तो घरी परतला.

दुपार झाली. तो पुन्हा गेला. राहुल नव्हता. पूजा घरात होती. तिने चहा दिला. दोघे बसून गप्पा मारू लागले. या वेळी थोडी जास्त. पुण्यातलं आयुष्य, गावातलं आयुष्य. ती म्हणाली, “इथे कधी कधी एकटी वाटते. राहुल कामाला असतो.”

सँडी शांत राहिला. नंतर म्हणाला, “मी तीन दिवस आहे. कधी कधी येईन.”

ती हसली. हसू या वेळी थोडं सैल होतं.

संध्याकाळी राहुल आला. तीन जण बसून गप्पा मारल्या. रात्री सँडी घरी गेला तेव्हा मनात तीच होती. ओळख हळूहळू होत होती. काही खास बोललं नव्हतं, पण नजर आणि छोट्या गोष्टी होत्या.

तिसऱ्या दिवशी सकाळी राहुल म्हणाला, “मी उद्या-परवा बाहेर जातो. काही काम आहे. तू इथेच राहा. पूजा एकटी असेल तर बघ.”

सँडीने हो म्हटले. राहुल निघाला. सँडी घरी बसून राहिला. खिडकीतून शेजारील घर दिसत होतं. पूजा अंगणात फिरत होती. तो उठला आणि बाहेर पडला.

राहुल गेल्यानंतर पहिल्या रात्री सँडीला झोप आली नाही. खिडकीतून शेजारील घर दिसत होते. दिवे बंद झाले होते. मनात पूजा होती. तिचा आवाज, तिचे हात, तिचे हसू. त्याने स्वतःला सांगितले – हे चुकीचे आहे. राहुल लहानपणापासूनचा मित्र. पण मनातली ओढ जास्त होती. सकाळी उठल्यावर त्याने ठरवले की आज जाणार नाही. पण दुपार झाली की पाऊल आपोआप त्या घराकडे वळले.

दरवाजा उघडला तेव्हा पूजा दिसली. डोळ्यात थकवा आणि काहीतरी वेगळे. “आलास,” तिने म्हटले. आवाज मऊ होता, पण थोडा थरथरला.

आत गेल्यावर दोघे शांत बसले. चहा आला. सँडीने विचारले, “रात्री झोप आली का?”

पूजा खाली बघितली. “नाही. मनात सगळं घोळत होतं. हे… आपण काय करतोय?”

सँडी शांत राहिला. मग म्हणाला, “मलाही माहीत आहे. पण मला तुझ्याजवळ यावंसं वाटतं. राहुल… तो चांगला आहे. पण मी तुला बघतो तेव्हा काहीतरी वेगळं वाटतं.”

पूजाचे डोळे पाणावले. “मीही. लग्नानंतर कधी कधी वाटायचं की आयुष्य एवढंच आहे का. तू आलास तेव्हा… मला वाटलं कोणीतरी समजतोय.”

ती रडू लागली. सँडी जवळ गेला. तिचा हात धरला. “रडू नकोस.”

ती त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. तो तिच्या केसात हात फिरवू लागला. हळूहळू चुंबन झाले. या वेळी जास्त हळू, जास्त लांब. पूजाची अश्रू त्याच्या गालावर लागली. तो तिच्या ओठांना चाटला. नंतर स्तनांना हात लावला. कुर्ता काढला. ब्रा काढली. स्तन हातात घेतले, दाबले, निपल्स चोखले. पूजा श्वास घेत होती. “सँडी… मला भीती वाटते. पण थांबू नकोस.”

तो तिला पलंगावर नेले. पायजामा आणि पँटी काढली. योनी ओली होती. त्याने बोटे आत घातली. तीन बोटे. जोरात आत-बाहेर. पूजा मांड्या उघडल्या. “जोराने… आणखी जोराने…”

सँडीने कपडे काढले. लंड ताठ. त्याने तिच्या तोंडात घातला. पूजा चोखू लागली. लाळ पडत होती. त्याने तिचे केस धरून जोरात तोंडात ढकलले. ती गुदमरत होती, पण थांबली नाही. मग तो खाली गेला आणि एकदम आत घातला. पूजा किंचाळली. “आह… फाडून टाक…”

तो जोरात झवलो. पलंग खडखडत होता. तिच्या मांड्या त्याच्या कमरेभोवती घट्ट. त्याने तिला खाली दाबून, हात वर धरून झवलो. धक्के इतके जोरात की तिचे स्तन जोरात हलत होते. “पूजा, तू माझी आहेस आज,” त्याने म्हटले.

ती फक्त ओरडत होती. “हो… जोराने… आत सोड…”

तो तिला उलटी केली. मागून आत घातला. एका हाताने तिचे केस धरले, दुसऱ्या हाताने स्तन दाबले. जोरात धक्के. पूजा चादरीत चेहरा दाबून मोठ्याने आवाज काढत होती. त्याने दोनदा आत सोडले. पहिल्यांदा थोडं बाहेर काढून पुन्हा खोल. दुसऱ्यांदा पूर्ण आत ठेवून. पूजा थरथरली. तिचे शरीर कडक झाले, मग मऊ पडले.

दोन जण शांत पडले. श्वास घेत होते. पूजा त्याच्या छातीवर होती. “मी काय करत आहे,” तिने हळू म्हटले. “राहुलला कळलं तर…”

सँडीने तिचा गाल चाटला. “कळणार नाही. मी सावध आहे.”

ती उठली. कपडे घातले. डोळ्यात अश्रू होते, पण ओढ जास्त होती. “उद्याही ये,” तिने म्हटले.

तो गेला. रात्री त्याला झोप आली नाही. अपराधभाव होता. राहुलची आठवण येत होती. पण पूजाची ओढ जास्त होती. सकाळी त्याने स्वतःला सांगितले – आज जाणार नाही. पण दुपार झाली की तो पुन्हा गेला.

या दिवशी पूजा थोडी वेगळी होती. डोळ्यात भीती आणि इच्छा दोन्ही. “मी रात्री विचार केला,” तिने म्हटले. “हे थांबवायचं. पण तू आलास की मला थांबवता येत नाही.”

सँडी जवळ गेला. “मलाही. मला तुझ्यात अडकून राहायचं आहे.”

चुंबन झाले. या वेळी जास्त जोरात. सँडीने तिला किचनच्या टेबलावर उचलून ठेवले. कुर्ता वर केला, ब्रा काढली. स्तन चोखले, दाबले, पिळले. पूजा टेबलावर बसून होती. त्याने पायजामा खाली ओढला. पँटी बाजूला करून बोटे आत घातली. जोरात. पूजा टेबल धरून बसली. “सँडी… इथे नको… खोलीत जाऊया.”

तो तिला उचलून खोलीत नेले. पलंगावर टाकले. कपडे पूर्ण काढले. त्याने तिच्या योनीला तोंड लावले. जीभ आत-बाहेर, क्लिट चाटले, चोखले. पूजा केसात हात घालून दाबत होती. “आह… जोराने चाट…”

मग तो वर आला आणि आत घातला. एकदम खोल. पूजा किंचाळली. तो जोरात झवलो. मांड्या उघडून, खाली दाबून. “तुझी योनी माझ्यासाठी आहे आज,” त्याने म्हटले.

ती ओरडत होती. “हो… फाड… आणखी जोराने…”

तो तिला बाजूला वळवला. एक पाय वर करून झवलो. धक्के इतके जोरात की पलंग सरकत होता. पूजा चादरीत नखे घालत होती. त्याने तिचे केस धरून डोके मागे ओढले. “बघ मला,” त्याने म्हटले. ती डोळे उघडून बघितली. डोळ्यात अश्रू आणि इच्छा.

तो बाहेर काढला आणि तिच्या तोंडात घातला. पूजा चोखत होती. लाळ आणि वीर्य मिसळले. मग पुन्हा आत. या वेळी तिला वर बसवले. ती स्वतः जोरात हालचाल करत होती. स्तन त्याच्या तोंडात. त्याने चोखले, दाबले. पूजा मोठ्याने आवाज काढत होती. “मी येते… सँडी… आत सोड…”

तिचे शरीर थरथरले. तोही आत सोडला. दोघे पडले. पूजा त्याच्या छातीवर रडत होती. “मी काय करतेय… मी राहुलची बायको आहे…”

सँडीने तिचे अश्रू पुसले. “आज तू माझी आहेस. उद्या जे होईल ते होईल.”

ती शांत झाली. थोड्या वेळाने पुन्हा चुंबन झाले. या वेळी हळू. मग पुन्हा सेक्स. सँडीने तिला खिडकीजवळ उभं केलं. मागून आत घातला. एका हाताने स्तन दाबले, दुसऱ्या हाताने क्लिट चोळले. जोरात धक्के. पूजा खिडकीच्या काचेला हात टेकवून ओरडत होती. “जर कोणी बघितलं तर…” तिने म्हटले.

“बघणार नाही,” सँडी म्हणाला आणि आणखी जोरात झवलो. तिच्या मांड्या थरथरल्या. तो आत सोडला. वीर्य बाहेर येत होते. त्याने बोटाने गोळा करून तिच्या तोंडात घातले. पूजा गिळली.

संध्याकाळ झाली. राहुल अजून आला नव्हता. दोघे बसून चहा प्यायले. पूजा म्हणाली, “तू गेल्यावर मी काय करेन? मला तुझी सवय लागली आहे.”

सँडीने तिचा हात धरला. “मी येईन. कधी कधी. मेसेज करतो.”

ती हसली. हसूत भीती आणि आनंद दोन्ही होते. “मला भीती वाटते. पण तू नसशील तर… मला वाईट वाटेल.”

रात्री राहुल आला. तीन जण बसून गप्पा मारल्या. सँडी आणि पूजा यांच्या नजरा कधी कधी मिळत होत्या. पूजा थोडी जास्त शांत होती. राहुल म्हणाला, “सँडी, तू उद्या जातोस ना?”

“हो.”

“पुन्हा ये. पूजा एकटी असते कधी कधी.”

सँडीने हो म्हटले. रात्री घरी गेल्यावर त्याला झोप आली नाही. अपराधभाव जास्त होता. राहुलच्या चेहऱ्याची आठवण येत होती. पण पूजाचे शरीर, तिचा आवाज, तिची ओलसरता मनात होती. त्याने स्वतःला सांगितले – हे थांबवायचं. पण मनातली ओढ जास्त होती.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी तो पूजाकडे गेला. राहुल शेतात होता. पूजा दारातच उभी होती. “आज शेवटचा दिवस,” तिने म्हटले.

तो आत गेला. दोघे लगेच खोलीत गेले. कपडे काढले. सँडीने तिला पलंगावर टाकले. योनीला तोंड लावले. जोरात चाटले, चोखले, बोटे आत. पूजा ओरडत होती. “सँडी… आज जोरात कर… मला आठवण राहावी इतकी…”

तो आत घातला. एकदम खोल. जोरात झवलो. मांड्या उघडून, खाली दाबून. “तुझी योनी माझ्यासाठी फाडतोय,” त्याने म्हटले.

ती किंचाळली. “हो… फाड… आणखी…”

तो तिला उलटी केली. मागून आत. केस धरून डोके मागे ओढले. जोरात धक्के. पूजा चादरीत चेहरा दाबून मोठ्याने आवाज काढत होती. त्याने तिच्या गाण्डीला थोडी थोडी बोटं घातली. पूजा थरथरली. “सँडी… तिथे नको…”

“थोडं,” त्याने म्हटले आणि बोट आत-बाहेर केले. त्याच वेळी लंड योनीत जोरात चालू होता. पूजा गोंधळली. आवाज मिसळले. तो बाहेर काढला आणि तिच्या तोंडात घातला. पूजा चोखत होती. मग पुन्हा योनीत. या वेळी तिला वर बसवले. ती जोरात हालचाल करत होती. स्तन त्याच्या तोंडात. त्याने दाबले, चोखले, पिळले. पूजा मोठ्याने ओरडत होती. “मी येते… आत सोड… सगळं आत…”

तिचे शरीर थरथरले. तोही आत सोडला. वीर्य बाहेर येत होते. त्याने बोटाने गोळा करून तिच्या स्तनांवर आणि तोंडात लावले. पूजा गिळली.

दोन जण पडले. पूजा रडत होती. “तू जाशील. मग मी एकटी. राहुलजवळ असूनही एकटी वाटेन.”

सँडीने तिचे अश्रू पुसले. “मी येईन. कधी कधी. तू मेसेज कर.”

ती त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. “मला तुझ्यात अडकून राहायचं आहे. पण भीतीही वाटते.”

तो तिच्या कपाळाला चुंबन घेतला. “मलाही.”

दुपार झाली. राहुल आला. सँडी निघायला तयार झाला. पूजा दारापर्यंत आली. नजरा मिळाली. काही बोलले नाही. फक्त थोडीशी हसू. सँडी गाडीत बसला. गाव मागे राहिला. मनात अपराधभाव आणि ओढ दोन्ही होते. पुण्यात परत आल्यावर काम सुरू झाले. पण रात्री फोनवर मेसेज येतो. “आज रात्री झोप आली नाही. तुझी आठवण येते.”

तो उत्तर देतो. कधी कधी फोनवर बोलतो. तिचा आवाज ऐकून मनात सगळं ताजे होते. राहुलला कळले नाही. कदाचित कळणारही नाही. आयुष्य चालू आहे. पुण्यातले काम, गावातली आठवण, आणि ती ओढ जी मनात राहिली.

कधी कधी सँडीला वाटते की हे सगळं थांबवायचं. पण मेसेज येतो की पुन्हा सुरु होते. पूजालाही तोच गोंधळ आहे. राहुलजवळ असूनही मनात सँडी. भीती आणि इच्छा एकत्र. दोघे अडकले आहेत. एकमेकांत. आणि त्या अडकण्यातच सगळं आहे – अपराध, ओढ, आणि त्या दोन-तीन रात्री ज्या मनात कायम राहिल्या.

तुम्हाला जर माझ्याशी बोलायचं असेल किंवा तुमचे experience शेअर करायचे असतील तर बिनधास्त मॅसेज करा 

सगळं पूर्णपणे प्रायव्हेट राहील, टेन्शन नको.

मोकळेपणाने मेसेज करा, गप्पा मारायला मला आवडतं 🙂

मेल आणि इंस्टाग्राम : @sandyyyy547