आईच्या सावलीत

आईच्या सावलीत – भाग १

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

गावात गणपती बाप्पा आले होते. घरभर लाल-पिवळ्या फुलांचा सुगंध पसरला होता. मंडपातून ढोल-ताश्यांचा आवाज येत होता आणि संध्याकाळी दिवे पेटले की गाव एकदम वेगळा दिसू लागला.

सुनीता ताई वय ४७. उंच-सडपातळ नाही, पण भरदार शरीर. गोल चेहरा, काळे केस जे रोज सकाळी व्यवस्थित विंचरून एका साध्या वेणीत बांधायची. डोळे मोठे आणि थोडेसे थकलेले, पण त्यांच्यात अजूनही उबदारपणा होता. गालांवर हळूहळू सुरकुत्या येऊ लागल्या होत्या, पण स्तनांची पूर्णता आणि कंबरेची गोलाई अजूनही तिच्या साड्याखाली स्पष्ट दिसत असे. हातांची त्वचा कामामुळे थोडी खरबरीत झाली होती, पण बोटे नेहमी मऊ वाटायची. ती रोज सकाळी स्वयंपाकघरात उभी राहून फुटाणे भाजी आणि भाकरी करायची, आणि त्यावेळी तिच्या साड्याचा पदर थोडासा सरकला की तिच्या गळ्याखालची हळवी त्वचा दिसत असे.

तिचा मुलगा आदित्य वय चोवीस. कॉलेज संपवून गावातच परत आला होता. उंच, रुंद खांदे, काळे केस थोडेसे लांब ठेवलेले. चेहरा आईसारखाच, पण जबडा मजबूत. हात मजबूत, बोटांवर मेहनतीची खुणा. तो आईला “आई” म्हणायचा, पण कधीकधी “माई” असेही म्हणायचा, जणू लहानपणीसारखे.

गणेशोत्सवाच्या तिसऱ्या दिवशी संध्याकाळी दोघेही अंगणात बसले होते. दिव्यांचा प्रकाश त्यांच्या चेहऱ्यावर पडत होता.

“आई, आज मंडपात जायचं का?” आदित्याने विचारले. त्याचा आवाज खोल आणि शांत होता.

सुनीताने भाकरीच्या तुकड्याला तूप लावत उत्तर दिले, “तू जा. मी थोडं थकल्याने आतच बसते. पण तू जा, गावातले लोक विचारतात की आदित्य आला नाही म्हणून.”

आदित्याने आईकडे पाहिले. तिच्या कपाळावर घाम चमकत होता. साडीचा पदर थोडा खाली सरकला होता आणि तिच्या गळ्याखालची हळवी त्वचा दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होती. त्याने नजरेने पाहिले, पण लगेच नजर फिरवली.

“तू थकलीस का?” त्याने विचारले. आवाजात काळजी होती.

“हो… सकाळपासून स्वयंपाक, पूजा, लोकांना वाढणे… सगळं एकट्यानेच करावं लागतं.” तिने हळूच हसले. “तू असतास तर मदत होईल, पण तू तर मोठा झालास. आता गावात राहशील की पुन्हा शहरात जाशील?”

आदित्याने खाली पाहिले. “माहित नाही आई. शहरात एकटी राहशील ते मला आवडत नाही.”

सुनीताची नजर क्षणभर थांबली. तिने मुलाच्या खांद्याकडे पाहिले. “मी एकटी राहिले आहे आधीही. तू लहान होतास तेव्हाही. पण आता… आता तू जवळ असशील तर मनाला बरं वाटतं.”

तिने सांगितले तेव्हा तिच्या आवाजात एक वेगळी उब होती. आदित्याने आईच्या हाताकडे पाहिले. तिच्या बोटांवर सोन्याची साधी अंगठी होती, जी वडिलांच्या निधनानंतर कधीच काढली नव्हती.

“आई, आज रात्री मीच चहा करतो,” आदित्याने म्हटले. “तू विश्रांती घे.”

सुनीता हसली. “तू चहा करशील? माझा मुलगा चहा करतोय?” तिच्या डोळ्यात खेळकरपणा होता. “ठीक आहे. पण चहा जास्त गोड करू नकोस. मी आता साखर कमी घेते.”

आदित्य उठला आणि स्वयंपाकघरात गेला. सुनीता मागे बसून राहिली. तिने आपल्या स्तनांकडे पाहिले – साडीच्या खाली ते अजूनही जड आणि पूर्ण वाटत होते. वयाने शरीर बदलले होते, पण काही गोष्टी अजूनही तशाच होत्या. तिने हळूच साडीचा पदर व्यवस्थित केला आणि अंगणातल्या दिव्याकडे पाहिले.

थोड्या वेळाने आदित्य चहा घेऊन आला. दोघेही शांतपणे बसले. बाहेर ढोल वाजत होते. गावातल्या मुलांचे ओरडणे येत होते.

“आई,” आदित्याने अचानक म्हटले, “तुला आठवतंय का? मी लहान होतो तेव्हा तू मला मांडीवर घेऊन झोपवायचीस?”

सुनीताची नजर मुलाच्या चेहऱ्यावर गेली. “हो… आठवतं. तू खूप अस्वस्थ झोपायचास. मी गाणी म्हणायचे.”

“आता मी मोठा झालो,” आदित्याने हळूच म्हटले. “पण कधीकधी वाटतं… तू जवळ असशील तरच नीट झोप येते.”

सुनीताची बोटे चहाच्या पेलावर थबकल्या. तिने काही उत्तर दिले नाही. फक्त मुलाच्या डोळ्यांकडे पाहिले. दिव्याच्या प्रकाशात दोघांचेही चेहरे थोडेसे लालसर दिसत होते.

बाहेर गणपतीच्या आरतीचा आवाज येऊ लागला. गाव जागा होता, पण त्यांच्या अंगणात एक वेगळी शांतता होती.

सुनीताने शेवटी हळूच म्हटले, “आदित्य… तू खूप बदललास. आता तू… पुरुष झालास.”

आदित्याने आईकडे पाहिले. तिच्या ओठांवर हळवा स्मित होते, पण डोळ्यांत काहीतरी अव्यक्त होते.

“आणि तू?” त्याने विचारले. “तू कशी आहेस आई? खरंच?”

सुनीताने नजर खाली घेतली. “मी… ठीक आहे. फक्त कधीकधी रात्री एकटी वाटते. घरात तू असशील तर… बरं वाटते.”

ती उठली. साडीचा पदर पुन्हा सरकला आणि तिच्या कंबरेची गोलाई क्षणभर दिसली. आदित्याने पाहिले, पण काही बोलला नाही.

“मी आत जाते,” तिने म्हटले. “तू बाहेर बस. ढोल ऐक.”

आदित्य तिच्या मागे पाहत राहिला. आईच्या पावलांचा आवाज आतल्या खोलीत गायब झाला. त्याने आपला हात घासला. छातीत काहीतरी हलते होते – काळजी, उब आणि एक अस्पष्ट आकर्षण जे तो अजून समजू शकत नव्हता.

गणपतीच्या ढोलांचा आवाज वाढत होता. गाव सणात रममाण होता. पण त्या छोट्या घरात, आई-मुलाच्या अव्यक्त गोष्टी हळूहळू जाग्या होत होत्या.

.

आईच्या सावलीत – भाग २

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

आदित्य अंगणातच बसून राहिला. ढोल-ताश्यांचा आवाज आता जवळ आला होता. मंडपातल्या आरतीचा सुरावटा हवेत तरंगत होता. पण त्याच्या मनात फक्त आईच्या शेवटच्या वाक्यांचा पडसाद पडत होता – “तू पुरुष झालास” आणि “घरात तू असशील तर बरं वाटते.”

तो उठला आणि आतल्या खोलीकडे गेला. दार अर्धवट उघडे होते. आतल्या दिव्याचा मऊ प्रकाश पडत होता. सुनीता पलंगावर बसली होती. तिने साडीचा पदर खांद्यावरून खाली सरकवला होता. केस विंचरून पुन्हा वेणीत बांधत होती. तिच्या हातांची हालचाल मंद आणि सवयशीर होती. बोटे केसांतून जाताना तिच्या गळ्याच्या मागच्या भागावरून हळूच स्पर्श करत होती. गळ्याखालची त्वचा दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होती – थोडीशी मऊ, वयाने थोडी सैल झालेली, पण अजूनही गुळगुळीत.

आदित्य दाराशी थांबला. त्याने खोकला काढला.

सुनीताने मागे वळून पाहिले. “अजून बाहेर बसला होतास का? आत ये.”

तो आत आला. खोली छोटी होती. एक लाकडी पलंग, एक जुना कोपरा आणि खिडकीतून येणारा थंड वारा. सुनीताने जागा करून दिली. आदित्य तिच्या शेजारी बसला. दोघांमध्ये फक्त हाताच्या अंतरावर फरक होता.

“आई, तुझे केस अजूनही काळे आहेत,” त्याने हळूच म्हटले. “किती जणांचे पांढरे झाले असतील या वयात.”

सुनीता हसली. आवाजात थकवा होता, पण आनंदही. “तूच सांगतोस ना… मी काळजी घेते. पण आता थकवा जाणवतो. हात-पाय दुखतात.” तिने आपला हात पुढे केला. मनगटाजवळ थोडी सूज होती. आदित्याने तो हात आपल्या हातात घेतला. तिची त्वचा उबदार होती. बोटे मऊ, पण कामामुळे थोडी खरबरीत. त्याने हळूच दाब दिला.

“इथे दुखतंय का?” त्याने विचारले.

“हो… थोडं.” सुनीताची नजर त्याच्या हातावर गेली. मुलाचे हात मोठे, बळकट, शिरा उमटलेल्या. तिच्या हाताला पूर्णपणे झाकून टाकत होते. तिने हात ओढला नाही. फक्त शांत राहिली.

आदित्याने दुसऱ्या हाताने तिच्या मनगटावरून वरच्या बाजूला हळूच फिरवले. कोपरापर्यंत. त्वचा मऊ होती. थोडीशी उष्णता जाणवत होती. सुनीताचा श्वास मंद झाला. तिने डोळे बंद केले नाहीत, पण नजर खाली घेतली.

“आई… तू खूप काम करतेस. एकटी.” आदित्याचा आवाज खोल होता. “मी असतो तर… मी तुला आराम देतो.”

सुनीताने हळूच उत्तर दिले, “तू असतोस तेव्हाच मला आराम वाटतो. तू लहान होतास तेव्हा मी तुला झोपवायचे. आता तू मला… जवळ बसून बोलतोस तरच बरं वाटतं.”

तिने साडीचा पदर पुन्हा व्यवस्थित केला, पण तो पुन्हा खाली सरकला. यावेळी तिच्या छातीचा वरचा भाग थोडा अधिक दिसला – साडीच्या खोलीतून दोन पूर्ण, जड स्तनांचा वक्र दिसत होता. वयाने ते थोडेसे सैल झाले होते, पण अजूनही घनदाट आणि गोल. गळ्याखालची त्वचा हळवी होती, आणि थोडासा घाम चमकत होता.

आदित्याची नजर तिथे गेली आणि लगेच वर आली. त्याने गिळले. छातीत एक वेगळी धडधड सुरू झाली होती – काळजी आणि काहीतरी अव्यक्त आकर्षण एकत्र मिसळले होते.

“आई, आज रात्री मीच जेवणाची तयारी करतो,” त्याने म्हटले. “तू विश्रांती घे. मला सांग, काय करायचं?”

सुनीताने डोके हलवले. “नाही… तू थकला असशील. बाहेरून आलास. मी करते.”

“नाही.” आदित्याने ठामपणे म्हटले. “आज मी करतो. तू इथेच बस. किंवा झोप.”

तो उठला. सुनीता त्याच्या मागे पाहत राहिली. मुलाची पाठ रुंद होती. शर्टच्या आत स्नायू स्पष्ट दिसत होते. वयाने तो पूर्ण पुरुष झाला होता – उंच, बळकट, आवाज खोल. तिच्या मनात एक विचित्र भावना आली. लहानपणीचा आदित्य आणि हा तरुण… दोन्ही एकाच व्यक्तीत होते. तिने आपला हात छातीवर ठेवला. हृदय थोडे जलद धडधडत होते.

स्वयंपाकघरात आदित्याने भाजी आणि भाकरीची तयारी सुरू केली. सोपे काम होते, पण त्याने काळजीपूर्वक केले. मधूनमधून तो आईकडे पाहत असे. सुनीता पलंगावर बसूनच होती. तिने केस पूर्ण बांधले होते. साडीचा पदर पुन्हा सरकला होता. यावेळी तिच्या कंबरेची गोलाई स्पष्ट दिसत होती – साडीच्या पटांतून मांड्यांची घनता आणि नितंबांची पूर्णता जाणवत होती. वयाने शरीर थोडे जड झाले होते, पण ते स्त्रीत्वाने भरलेले होते. स्तनांची जड उंची, कंबरेची मऊ वक्रता, आणि मांड्यांची घनता – सगळं एकत्र येऊन तिचे शरीर परिपक्व आणि आकर्षक वाटत होते.

आदित्याने नजर फिरवली. त्याने चहाचा पेला पुन्हा भरला आणि आईकडे नेला.

“आई, थोडं प्या.”

सुनीताने पेला घेतला. तिच्या बोटांनी आदित्याच्या बोटांना स्पर्श झाला. दोघेही क्षणभर थांबले. स्पर्श उबदार होता. सुनीताची बोटे थोडी थरथरली. तिने पेला घेतला आणि हळूच प्याली.

“तू… तू खूप काळजी घेतोस माझी,” तिने म्हटले. आवाज मंद होता. “कधीकधी वाटतं… तू माझ्यासाठी इतका जवळ का आहेस.”

आदित्य तिच्या समोर बसला. दोघांचे गुडघे जवळजवळ स्पर्श करत होते. “कारण तू माझी आई आहेस. आणि… तू एकटी आहेस. मला ते आवडत नाही.”

सुनीताने डोळे वर केले. दिव्याच्या प्रकाशात तिचे डोळे ओले वाटत होते. “मी एकटी नाही. तू आहेस ना.”

“हो,” आदित्याने हळूच म्हटले. “मी आहे.”

तो पुढे झुकला. तिच्या कपाळावर हळूच हात ठेवला. केस मऊ होते. कपाळ उबदार. सुनीताने डोळे बंद केले. मुलाचा हात तिच्या कपाळावरून गालावरून खाली सरकला. गालाची त्वचा मऊ होती, थोडीशी सैल, पण उबदार. आदित्याची बोटे तिच्या गालावरून गेल्यावर तिचा श्वास अडकला.

“आई…” आदित्याचा आवाज फक्त कुजबुज होता. “तुझा चेहरा… अजूनही सुंदर आहे.”

सुनीताने डोळे उघडले. मुलाचे डोळे जवळ होते. त्यात काळजी होती, आणि त्याहीपुढे काहीतरी गडद आकर्षण. तिने उत्तर दिले नाही. फक्त त्याच्या हाताला आपल्या हाताने धरले. बोटे एकमेकांत गुंतली.

बाहेर आरतीचा आवाज जोरात येत होता. गणपतीच्या जयघोषात गाव दुमदुमत होते. पण खोलीत फक्त दोन श्वास आणि हृदयाची धडधड ऐकू येत होती.

सुनीताने हळूच म्हटले, “आदित्य… तू खूप जवळ बसला आहेस.”

“हो,” त्याने उत्तर दिले. “मला जवळ बसायला आवडतं.”

तिने आपला हात त्याच्या हातातून मुक्त केला नाही. उलट थोडा अधिक घट्ट धरला. आदित्याची दुसरी हात तिच्या खांद्यावर गेला. साडीच्या खाली खांदा मऊ आणि उबदार होता. त्याने हळूच दाब दिला. सुनीताचा देह थोडासा थरथरला.

“आई, थकलीस का?” त्याने पुन्हा विचारले.

“हो… थोडी.” तिने कबूली दिली. “पाठीत दुखतंय.”

आदित्य उठला आणि तिच्या मागे गेला. पलंगावर बसून तिच्या पाठीमागे स्थिरावला. “सांग… कुठे दुखतंय?”

सुनीता थोडीसं घाबरली, पण नकार दिला नाही. “इथे… वरच्या बाजूला.”

आदित्याने दोन्ही हात तिच्या खांद्यावर ठेवले. साडीच्या पातळ कापडातून तिची त्वचा जाणवत होती. त्याने हळूच दाबायला सुरुवात केली. बोटांनी स्नायू दाबत, फिरवत. सुनीताचा श्वास मंद झाला. तिने डोके पुढे झुकवले. केस त्याच्या हातांना स्पर्श करत होते.

“असे… बरं वाटतंय,” तिने कुजबुजले.

आदित्याचे हात खाली सरकले. खांद्यापासून पाठीच्या मधोमध. साडीचा पदर आणखी सरकला. तिच्या पाठीची त्वचा दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होती – मऊ, थोडीशी ओली, आणि वयाने थोडी लवचिक. त्याने बोटांनी हळूच फिरवले. सुनीताचा देह पुन्हा थरथरला. तिच्या स्तनांची जड उंची श्वासाबरोबर वर-खाली होत होती. साडीच्या आत ते स्पष्ट जाणवत होते.

आदित्याचा स्वतःचा श्वासही जलद झाला होता. त्याच्या हातांखाली आईचे शरीर होते – परिपक्व, उबदार, आणि इतके जवळ की तो विसरू शकत नव्हता की ही त्याची आई आहे. पण त्या क्षणी फक्त उब आणि आकर्षण जाणवत होते.

सुनीताने हळूच मागे वळून पाहिले. मुलाचे चेहरे जवळ होते. “आदित्य… पुरेसं झालं.”

पण तिच्या आवाजात नकार नव्हता. फक्त एक मंद चेतावणी होती, जी अर्धवटच होती.

आदित्याने हात थांबवले, पण काढले नाहीत. “आई… मला तुला आराम द्यायचा आहे. फक्त.”

सुनीताची नजर त्याच्या ओठांवर गेली आणि परत डोळ्यांकडे. दोघेही शांत राहिले. बाहेर ढोल थांबला होता. आता फक्त रात्रीची शांतता होती आणि खोलीतल्या दिव्याचा मऊ प्रकाश.

तिने शेवटी डोके हलवले. “ठीक आहे… थोडं अधिक.”

आदित्याने पुन्हा हात फिरवले. यावेळी अधिक धीमे, अधिक काळजीपूर्वक. सुनीताचे डोळे बंद झाले. तिचा श्वास नियमित पण खोल झाला. आदित्याचे हात तिच्या पाठीवरून कंबरेच्या जवळ पोहोचले. साडीचा कापड त्याच्या बोटांना अडथळा बनत होता. तिच्या कंबरेची मऊ गोलाई त्याच्या हातांखाली जाणवत होती.

त्या क्षणी दोघांनाही कळत होते की ही फक्त आई-मुलाची काळजी राहिलेली नाही. काहीतरी वेगळे, गडद आणि भावनिक आकर्षण हळूहळू जागे होत होते.

सुनीताने डोळे उघडले. मुलाच्या हाताला आपल्या हाताने धरले. “आदित्य… आज रात्री इथेच झोप. माझ्या शेजारी. मला… एकटी वाटते.”

आदित्याने होकार दिला. आवाज फक्त कुजबुज होता. “हो आई. मी इथेच आहे.”

तो तिच्या शेजारी बसला. दोघेही शांत. हात अजूनही एकमेकांत गुंतलेले. बाहेर गणपतीच्या दिव्यांचा प्रकाश खिडकीतून पडत होता. गाव झोपत होता. पण त्या छोट्या खोलीत आई आणि मुलगा एकमेकांच्या उबेत बसले होते – भावनिक, जवळ आणि एक अव्यक्त तणाव हवेत तरंगत होता.

.

आईच्या सावलीत – भाग ३

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

आदित्य पलंगावर बसला. सुनीता त्याच्या शेजारी होती. दोघांमध्ये फक्त थोडीशी जागा होती. दिव्याचा प्रकाश आता अधिक मंद झाला होता. खिडकीतून येणारा थंड वारा साडीच्या पटांना हलवत होता. बाहेर गाव पूर्ण शांत झाला होता. फक्त कधीकधी कुत्र्यांचा आवाज आणि पानांची सळसळ ऐकू येत होती.

सुनीताने आपला पदर पुन्हा खांद्यावर घेतला, पण तो पुन्हा खाली सरकला. यावेळी तिच्या छातीचा वरचा भाग अधिक स्पष्ट दिसत होता. साडीच्या खोलीतून दोन जड, परिपक्व स्तनांचा वक्र दिसत होता. त्वचा हळवी होती, थोडीशी ओली आणि दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होती. गळ्यापासून खाली सरकणारी रेखा मऊ होती. आदित्याची नजर तिथे गेली आणि त्याने गिळले. त्याच्या घशात एक वेगळी उष्णता जाणवत होती.

“आई… तू खरंच थकलीस?” त्याने हळूच विचारले. आवाज खोल आणि थोडासा कर्कश होता.

सुनीताने डोके हलवले. “हो. पाठीत अजूनही दुखतंय. आणि… मनालाही थोडी एकटी वाटते.” तिने आदित्याच्या हाताकडे पाहिले. “तू जवळ बस. मला तुझा स्पर्श हवा आहे.”

आदित्य पुढे सरकला. आता दोघांचे मांडे एकमेकांना स्पर्श करत होते. सुनीताची मांडी साडीखाली घनदाट आणि उबदार होती. आदित्याच्या हाताला ती जाणवत होती. त्याने आपला हात तिच्या मांडीवर ठेवला. कापडातूनच, पण दबाव स्पष्ट होता. सुनीताचा श्वास अडकला. तिने डोळे बंद केले आणि हळूच श्वास सोडला.

“आदित्य…” तिचा आवाज फक्त कुजबुज होता. “तुझा हात… मऊ आहे.”

त्याने हात हळूच वर सरकवला. मांडीच्या वरच्या भागापर्यंत. साडीचा कापड त्याच्या बोटांना अडथळा बनत होता, पण तिच्या त्वचेची उब त्यातून जाणवत होती. सुनीताचा देह थोडासा ताठ झाला, पण तिने हात काढायला सांगितले नाही. उलट तिने आपला हात आदित्याच्या हातावर ठेवला आणि थोडा दाब दिला – जणू “थांब” नव्हे, तर “असेच ठेव” असं सांगत होती.

आदित्य तिच्या जवळ आला. आता त्याचे छाती तिच्या खांद्याला स्पर्श करत होते. त्याने दुसरा हात तिच्या पाठीमागे घातला. साडीच्या पातळ कापडातून तिची त्वचा पूर्णपणे जाणवत होती – मऊ, उबदार, आणि थोडीशी ओली. त्याने बोटांनी पाठीच्या मधोमध फिरवले. सुनीताचा श्वास खोल झाला. तिच्या स्तनांची जड उंची श्वासाबरोबर वर-खाली होत होती. साडीच्या आत ते स्पष्ट हालत होते.

“आई… तुझे शरीर…” आदित्याने कुजबुजले. “इतके मऊ आहे. इतके उबदार.”

सुनीताने डोके त्याच्या खांद्यावर टेकवले. केस त्याच्या गालावर स्पर्श करत होते. “तू… तू मला असे स्पर्श करतोस तर मला विचित्र वाटतं. पण… आवडतंय.” तिच्या आवाजात लाज होती, आणि त्याहीपुढे एक गडद इच्छा.

आदित्याने तिचे केस विंचरले. नंतर हात खाली सरकवला – गळ्याच्या मागच्या भागावरून, खांद्यावरून, आणि पुन्हा पाठीवर. यावेळी त्याने साडीचा पदर थोडा अधिक खाली सरकवला. आता तिच्या पाठीचा मोठा भाग उघडा होता. त्वचा दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होती. मणक्याची रेखा मऊ होती, आणि दोन्ही बाजूंना स्नायू थोडेसे सैल पण स्त्रीत्वाने भरलेले.

त्याने बोटांनी तिथे फिरवले. सुनीताचा देह थरथरला. तिने आदित्याच्या हाताला अधिक घट्ट धरले.

“आदित्य… खाली जाऊ नकोस,” तिने हळूच म्हटले, पण आवाजात ताकद नव्हती. “फक्त… इथेच रहा.”

पण आदित्याने ऐकले नाही. त्याचे हात हळूहळू कंबरेच्या जवळ पोहोचले. साडीचा नाडा त्याच्या बोटांना लागला. त्याने हळूच त्या नाड्याला स्पर्श केला. सुनीताचा श्वास अडकला. तिच्या नितंबांची घनता त्याच्या हातांखाली जाणवत होती – पूर्ण, जड आणि मऊ. वयाने शरीर थोडे जड झाले होते, पण ते अधिक आकर्षक वाटत होते. स्तनांची जडता, कंबरेची गोलाई, मांड्यांची घनता – सगळं एकत्र येऊन तिचे शरीर एका परिपक्व स्त्रीचे होते.

आदित्याने आपला चेहरा तिच्या गळ्याच्या जवळ नेला. श्वास तिच्या त्वचेवर पडत होता. सुनीताने डोळे बंद केले. “आदित्य… तू काय करतोस?”

“मी तुला जवळ आणतो आहे, आई,” त्याने कुजबुजले. “मला तुझा सुगंध हवा आहे.”

त्याने हळूच तिच्या गळ्याला ओठ लावले. फक्त स्पर्श. उबदार. सुनीताचा देह पूर्णपणे थरथरला. तिने आदित्याच्या शर्टला हात लावला आणि घट्ट धरले. आदित्याने पुन्हा ओठ लावले – यावेळी थोडा अधिक दाबाने. गळ्याच्या खाली, जिथे त्वचा अधिक हळवी होती. सुनीताचा एक मंद आवाज बाहेर पडला – अर्धवट हुंकार.

“आई… तुझा आवाज…” आदित्याने म्हटले. त्याच्या स्वतःच्या आवाजातही उष्णता होती.

सुनीताने डोके मागे टेकवले. आता तिचा गळा पूर्ण उघडा होता. आदित्याने ओठांनी तिथेच राहिले. जीभेने हळूच चाटले. त्वचा खारट होती, थोडीशी गोड. सुनीताचे हात आदित्याच्या केसांत गेले. तिने घट्ट धरले.

“आदित्य… थांब… ही… ही गोष्ट चुकीची आहे,” तिने फुटकळ आवाजात म्हटले. पण तिने त्याला दूर ढकलले नाही. उलट अधिक जवळ ओढले.

आदित्याने आपला हात पुढे नेला. साडीच्या खोलीतून. बोटांनी तिच्या स्तनाच्या खालच्या बाजूला स्पर्श केला. कापडातूनच. स्तन जड होते, पूर्ण आणि उबदार. सुनीताचा श्वास जोरात निघाला. तिने आदित्याच्या हाताला धरले, पण काढले नाही.

“आई… इतके जड आहेत,” आदित्याने कुजबुजले. “माझ्या हातात पूर्ण बसत आहेत.”

त्याने हळूच दाब दिला. साडीच्या आत स्तनाची मऊता जाणवत होती. सुनीताचे डोळे बंद होते. तिच्या ओठांतून मंद आवाज येत होते. आदित्याने दुसरा हात तिच्या पाठीमागे घातला आणि तिला अधिक जवळ ओढले. आता दोघांची छाती एकमेकांना स्पर्श करत होती. आदित्याच्या शर्टच्या आत स्नायू ताठ होते. सुनीताच्या स्तनांची जडता त्याच्या छातीवर जाणवत होती.

सुनीताने डोळे उघडले. मुलाचे चेहरे फक्त काही इंच दूर होते. “आदित्य… मी तुझी आई आहे…”

“हो,” त्याने उत्तर दिले. “आणि तू माझ्या जवळ आहेस. मला तुला सोडायचं नाही.”

त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांच्या जवळ नेले. श्वास एकमेकांवर पडत होता. सुनीताने विरोध केला नाही. फक्त डोळे बंद केले. आदित्याने हळूच ओठ लावले. पहिला स्पर्श मंद होता – फक्त ओठांचा. उबदार, मऊ. सुनीताचा देह पुन्हा थरथरला. तिने आदित्याच्या शर्टला अधिक घट्ट धरले.

चुंबन हळूहळू खोल झाले. आदित्याची जीभ तिच्या ओठांना स्पर्श करत होती. सुनीतानेही उत्तर दिले. तिची जीभ मंद गतीने बाहेर आली. दोघांचे श्वास एकमेकांत मिसळले. आदित्याने हात स्तनावर अधिक दाब दिला. साडीच्या आतच बोटांनी फिरवले. सुनीताचा एक जास्त मोठा आवाज बाहेर पडला – अर्धवट रडणे आणि आनंद एकत्र.

चुंबन तुटले. दोघेही श्वास घेत होते. सुनीताचे ओठ थोडेसे सुजले होते. डोळे ओले. “आदित्य… आपण काय करतोय…?”

“आपण एकमेकांजवळ येतोय, आई,” त्याने उत्तर दिले. त्याच्या आवाजातही कांप होती. “मला थांबायचं नाही.”

त्याने पुन्हा तिच्या गळ्याला ओठ लावले. यावेळी अधिक जोरात. चावलेही थोडे. सुनीताने त्याच्या केसांत बोटे घातली आणि घट्ट धरले. आदित्याचा हात आता साडीच्या आत गेला. थेट त्वचेवर. स्तनाच्या खालच्या बाजूला. त्वचा मऊ आणि गरम होती. त्याने बोटांनी हळूच दाब दिला. सुनीताचा देह उडाला.

“आदित्य… इथे… इथे स्पर्श कर,” तिने फुटकळ आवाजात म्हटले. तिने त्याच्या हाताला मार्ग दाखवला – स्तनाच्या वरच्या बाजूला, जिथे त्वचा अधिक संवेदनशील होती.

आदित्याने ऐकले. बोटांनी तिथे फिरवले. नंतर हळूच स्तनाच्या टोकाजवळ गेला. साडीच्या आतच. सुनीताचा आवाज आता अधिक मोठा झाला. तिने तोंड दाबले, पण आवाज पूर्ण बंद करता आला नाही.

आदित्याने आपला चेहरा खाली नेला. साडीच्या खोलीतून स्तनाच्या वरच्या भागाला ओठ लावले. त्वचा खारट आणि गोड होती. त्याने जीभेने चाटले. सुनीताचा देह पूर्णपणे ताठ झाला. तिने आदित्याच्या डोक्याला घट्ट धरले.

“आदित्य… बाळा… थांब नाही… पुढे जा…” तिचा आवाज आता पूर्णपणे बदलला होता. लाज होती, पण इच्छा अधिक होती.

आदित्याने साडीचा पदर पूर्ण खाली सरकवला. आता एक स्तन पूर्ण उघडा होता – जड, गोल, परिपक्व. टोक थोडेसे गडद आणि ताठ झालेले. त्याने ओठांनी ते टोक घेतले. हळूच चोखले. सुनीताचा एक मोठा हुंकार बाहेर पडला. तिने पलंगावर हात ठेवून शरीर ताठ केले.

आदित्याने दुसरा हात दुसऱ्या स्तनावर नेला. दोन्ही एकत्र दाबले, चोखले, चाटले. सुनीताचे शरीर आता पूर्णपणे प्रतिसाद देत होते. मांड्या एकमेकांवर घासत होत्या. श्वास जोरात निघत होता. तिने आदित्याच्या शर्टचे बटण उघडायला सुरुवात केली. हात थरथरत होते, पण तिने एक-एक बटण काढले. आदित्याची छाती उघडी झाली – रुंद, स्नायुंनी भरलेली, थोडीशी केसाळ.

सुनीताने आपला हात त्याच्या छातीवर ठेवला. “तू… तू खूप मजबूत झालास,” तिने कुजबुजले. “माझा मुलगा… आता पूर्ण पुरुष.”

आदित्याने डोके वर केले. दोघांचे डोळे मिळाले. त्यात लाज नव्हती आता. फक्त इच्छा आणि एक गडद भावनिक ओढ होती.

त्याने सुनीताला हळूच पलंगावर झोपवले. स्वतः तिच्या वर आला. दोघांची शरीरं एकमेकांना पूर्ण स्पर्श करत होती. आदित्याची ताठरता सुनीताच्या मांडीला लागली होती – कापडातूनच, पण स्पष्ट जाणवत होती. सुनीताने डोळे बंद केले आणि हुंकारला.

“आई… मला तुझ्याकडे यायचं आहे,” आदित्याने कुजबुजले. “पूर्णपणे.”

सुनीताने त्याच्या गालावर हात फिरवला. “मग ये… पण हळूच. मी… मी बरीच दिवसांनी…”

आदित्याने तिच्या ओठांना पुन्हा चुंबन घेतले. यावेळी खोल आणि लांब. हात तिच्या साडीच्या आत पूर्ण गेले. कंबरेवरून, नितंबांवरून, मांड्यांवरून. सुनीताचे शरीर आता पूर्णपणे उघडे होत होते – एका परिपक्व स्त्रीचे, उबदार, मऊ आणि इच्छेने भरलेले.

बाहेर गणपतीचे दिवे अजूनही लुकलुकत होते. गाव झोपले होते. पण त्या छोट्या खोलीत आई आणि मुलगा एकमेकांच्या शरीरात रममाण होत होते – भावनिक, शारीरिक आणि एकमेकांपासून दूर जाऊ न शकणारे.

.

आईच्या सावलीत – भाग ४

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

आदित्य सुनीताच्या वर झुकला होता. दोघांचे श्वास एकमेकांवर पडत होते. खोलीत फक्त दिव्याचा मंद प्रकाश आणि त्यांच्या हृदयाची धडधड होती. सुनीताचे डोळे अर्धवट बंद होते. तिच्या ओठांतून मंद हुंकार येत होते.

आदित्याने हळूच तिच्या साडीच्या पदराला हात लावला. “आई… आता काढतो,” त्याने कुजबुजले. सुनीताने डोके हलवले. विरोध नव्हता. फक्त थोडीशी लाज आणि तीव्र इच्छा.

त्याने साडीचा पदर पूर्ण खाली सरकवला. नंतर कमरेच्या नाड्याला स्पर्श केला. हळूच सोडला. साडी सरकली. प्रथम तिच्या मांड्या उघड्या झाल्या – घनदाट, गोलाकार, थोडीशी मऊ आणि उबदार. वयाने मांड्यांवर थोडेसे घट्टपणा आला होता, पण तो अधिक आकर्षक वाटत होता. साडी पूर्ण बाजूला पडली. आता सुनीता फक्त ब्रा आणि निकरमध्ये होती.

ब्रा फिकट गुलाबी रंगाची होती, थोडी जुनी पण स्वच्छ. त्यातून तिचे स्तन पूर्णपणे बाहेर येण्याच्या बेतात होते – जड, गोल, आणि खालच्या बाजूला थोडेसे सैल. ब्राचा कापड स्तनांच्या वरच्या भागावर घट्ट बसला होता. निकरही त्याच रंगाची होती, पातळ. तिच्या पुच्चीचा उंचवटा स्पष्ट दिसत होता. निकरच्या मध्यभागी थोडीशी ओलसर छाप होती.

आदित्याने ब्राच्या आगल्या हुकाला हात लावला. “काढू का, आई?”

सुनीताने फक्त “हं…” असा आवाज काढला. आदित्याने हुक सोडला. ब्रा सैल झाली. त्याने हळूच खाली सरकवली. स्तन मुक्त झाले. दोन्ही जड स्तन बाहेर पडले – पूर्ण, गोलाकार, वयाने थोडे खाली सरकलेले पण घनदाट. टोके गडद तपकिरी आणि आधीच ताठ झालेली होती. स्तनांच्या खालच्या बाजूला मऊ त्वचा होती, आणि मधोमध एक हळवी रेखा.

आदित्याने दोन्ही हातांनी स्तन उचलले. वजन जाणवत होते. त्याने बोटांनी टोके दाबली. सुनीताचा श्वास जोरात निघाला. “आदित्य… मऊ… आहेत ना?”

“हो आई… खूप जड आणि मऊ,” त्याने उत्तर दिले आणि एक टोक तोंडात घेतले. जीभेने फिरवले, हळूच चोखले. सुनीताचे हात त्याच्या केसांत गेले. तिने घट्ट धरले.

आदित्याने दुसरा हात निकरच्या कड्यापर्यंत नेला. “हेही काढतो,” त्याने म्हटले. सुनीताने मांड्या थोड्या उघड्या केल्या. आदित्याने निकर हळूच खाली ओढली. ती मांड्यांवरून सरकत गेली आणि पायांच्या पंजापाशी काढून टाकली.

आता सुनीता पूर्ण नग्न होती.

तिची पुच्ची दिसत होती – काळ्या, दाट केसांनी झाकलेली. केस थोडे लांब आणि गुंफलेले. मधोमध गुलाबी-तपकिरी फटी दिसत होती. थोडीशी ओलसर होती. खालच्या बाजूला गांडीची फटी सुरू होत होती – मांड्यांच्या मधोमध, पूर्ण, मऊ आणि गोल नितंब. नितंब वयाने थोडे जड आणि सैल झाले होते, पण स्पर्शास मऊ आणि आकर्षक.

आदित्याने दोन्ही हातांनी तिच्या मांड्या उघड्या केल्या. “आई… दाखव मला,” त्याने कुजबुजले. सुनीताने लाजेने डोळे मिटले, पण मांड्या अधिक उघड्या केल्या. आदित्याच्या नजरेसमोर तिची पुच्ची पूर्ण उघडी होती. फटीच्या आत गुलाबी मांस दिसत होते. थोडीशी चमकणारी ओलसरता होती.

त्याने पहिला स्पर्श केला – फक्त एका बोटाने, हळूच फटीवरून फिरवले. सुनीताचा देह उडाला. “आदित्य… आаа…”

त्याने बोट आणखी खाली नेले. फटी उघडली. आत गरम आणि चिकट होते. त्याने बोट थोडे आत घातले. सुनीताची पुच्ची घट्ट होती, पण ओलसरमुळे बोट सहज आत गेले. त्याने हळूच पुढे-मागे केले. सुनीताचे नखे त्याच्या खांद्यावर घासले.

आदित्य खाली सरकला. त्याचे तोंड तिच्या पुच्चीजवळ आले. श्वास तिच्या केसांवर पडत होता. त्याने जीभ बाहेर काढली आणि हळूच फटीवरून चाटले – खालून वर. सुनीताचा एक मोठा हुंकार बाहेर पडला. तिने आदित्याच्या केसांत बोटे घातली आणि घट्ट धरले.

“आदित्य… चाट… आणखी…” तिचा आवाज फुटकळ होता.

आदित्याने जीभ आत घातली. फटी उघडून आतल्या गुलाबी मांसावर फिरवली. चव खारट-गोड होती. त्याने क्लिटोरिस शोधले – वरच्या बाजूला लहान, ताठ गाठ. त्याने ते जीभेने दाबले, फिरवले, चोखले. सुनीताचे शरीर धडधडू लागले. तिच्या मांड्या आदित्याच्या डोक्याभोवती घट्ट होत होत्या.

त्याने दोन बोटे आत घातली. पुच्ची आणखी ओलसर झाली होती. बोटे आत-बाहेर करत असताना त्याने क्लिटोरिस चोखणे चालू ठेवले. सुनीताचे हुंकार जोरात होत होते. “आदित्य… इथे… खोल… आаа… थांब नाही…”

अचानक तिचे शरीर ताठ झाले. पुच्चीतून पाण्याचा फवारा उडाला – जोरात, गरम, आदित्याच्या तोंडावर आणि छातीवर. सुनीता रडत होती, शरीर थरथरत होते. फवारा पुन्हा-पुन्हा उडत होता. आदित्याने तोंड दूर केले नाही. त्याने सगळे चाटून घेतले.

सुनीता श्वास घेत पडली होती. “आदित्य… मी… मी पाणी सोडले…”

“हो आई… खूप सुंदर,” त्याने म्हटले आणि वर आला. त्याचा लवडा आता पूर्ण ताठ होता – लांब, जाड, शिरा उमटलेल्या, टोक लाल आणि चमकणारे. त्याने तो सुनीताच्या तोंडाजवळ नेला.

“तोंडात घे, आई,” त्याने कुजबुजले.

सुनीताने डोळे उघडले. लाजेने थोडीशी कचरली, पण तोंड उघडले. आदित्याने लवडा हळूच तिच्या तोंडात घातला. ओठांनी घेरला. सुनीताने जीभ फिरवली. चव थोडी खारट होती. आदित्याने हळूच पुढे ढकलले. लवडा तिच्या गळ्यापर्यंत पोहोचला. सुनीताने गुदमरण्याचा आवाज काढला, पण तोंड बंद केले नाही. त्याने हळूच पुढे-मागे केले. सुनीताचे थुंकी लवड्यावरून खाली वाहत होती.

थोड्या वेळाने आदित्याने काढले. “पुरे… आता आत घेतो.”

त्याने सुनीताच्या मांड्या पूर्ण उघड्या केल्या. लवडा तिच्या पुच्चीच्या फटीवर ठेवला. टोक ओलसरतेत चमकत होते. “आई… आत घालतो?”

सुनीताने डोके हलवले. “घाल… हळूच… खूप दिवसांनी…”

आदित्याने हळूच दाब दिला. टोक आत गेले. पुच्ची घट्ट होती, पण ओलसरमुळे सरकत होती. त्याने आणखी ढकलले. अर्धा लवडा आत गेला. सुनीताने ओरडून हुंकार काढला. “आदित्य… मोठा आहे… आаа…”

त्याने पूर्ण आत घातला. दोघेही थांबले. आदित्याचा लवडा सुनीताच्या पुच्चीत पूर्ण बुडालेला होता – गरम, घट्ट, आणि स्पंदन करणारा. त्याने हळूच हालचाल सुरू केली. पुढे-मागे. प्रत्येक धक्क्याबरोबर सुनीताचे स्तन हलत होते. तिचे हुंकार खोलीत पसरत होते.

आदित्याने गती वाढवली. आता जोरात धक्के देत होता. सुनीताची पुच्ची चवड्यासारखी आवाज काढत होती – चिकट, ओलसर आवाज. तिच्या नितंबांवर आदित्याचे हात होते. तो तिला अधिक जवळ ओढत होता.

“आई… मी आत सोडणार,” त्याने दात खाऊन म्हटले.

“सोड… आतच सोड… माझ्या पुच्चीत,” सुनीताने रडत सांगितले.

आदित्याचे शरीर ताठ झाले. त्याने खोल धक्का दिला आणि सोडले. गरम, दाट वीर्य तिच्या पुच्चीत भरले. थोडक्या थोडक्या स्पंदनांनी ते आत उतरत होते. सुनीताची पुच्ची ते घेत होती. काही वीर्य बाहेरही गळत होते – पांढरे, चिकट, तिच्या मांड्यांवरून खाली वाहत.

आदित्य तिच्या वर पडला. दोघेही श्वास घेत होते. त्याचा लवडा अजूनही तिच्या आत होता, हळूहळू मऊ होत. सुनीताने त्याच्या पाठीवर हात फिरवला.

“आदित्य… तू माझ्या आत आलास,” तिने कुजबुजले. आवाजात थकवा आणि एक विचित्र समाधान होते.

आदित्याने तिच्या कपाळाला चुंबन घेतले. “हो आई… पूर्ण.”

बाहेर गणपतीचे दिवे अजूनही लुकलुकत होते. गाव झोपले होते. पण त्या खोलीत आई आणि मुलगा एकमेकांच्या शरीरात मिसळले होते – घामाने ओले, वीर्याने चिकट, आणि एकमेकांपासून दूर जाऊ न शकणारे.

.

आईच्या सावलीत – भाग ५ (सकाळ)

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

सकाळचा पहिला प्रकाश खिडकीतून आत येत होता. गावात कोंबड्या ओरडत होत्या. घरात मात्र अजून शांतता होती. पलंगावर सुनीता आणि आदित्य एकमेकांजवळ निजलेले होते. रात्रीची थकवा अजून शरीराला लागून होती. सुनीताची एक मांडी आदित्याच्या मांडीवर होती. तिचे स्तन त्याच्या छातीला लागलेले होते. दोघांच्या मध्ये रात्रीचे घाम आणि वीर्याची चिकट छाप अजूनही होती.

आदित्य आधी जागा झाला. त्याने आईकडे पाहिले. तिचे केस विखुरलेले होते. ओठ थोडे सुजलेले. गळ्यावर आणि स्तनांवर रात्रीच्या चावण्याच्या खुणा दिसत होत्या. त्याने हळूच तिच्या गालावर हात फिरवला.

सुनीता डोळे उघडली. पहिल्या क्षणी लाज आली, पण नंतर ती हसली. “सकाळ झाली… आदित्य.”

“हो आई.” त्याने तिच्या कपाळाला चुंबन घेतले. “तुला दूध हवंय का? मलईवाला?”

सुनीताचे डोळे थोडे मोठे झाले. “दूध…? आता?”

आदित्य उठला. फक्त निकर घातली होती. तो स्वयंपाकघरात गेला. थोड्याच वेळात परत आला. हातात एक वाटी होती – ताजे दूध आणि वर दाट मलईची जाड थर. त्याने वाटी पलंगाशेजारी ठेवली.

“आज सकाळी वेगळं करतो, आई,” त्याने कुजबुजले. “तुझ्या शरीरावर हे लावतो.”

सुनीता थोडीशी लाजली, पण नकार दिला नाही. तिने चादर बाजूला सारली. तिचे शरीर पूर्ण उघडे होते – स्तन जड आणि सैल, पुच्चीवर रात्रीच्या वीर्याच्या वाळलेल्या खुणा, मांड्यांवर चिकटपणा.

आदित्याने पहिला दोन बोटे मलईत बुडवले. दाट, पांढरी, थोडीशी गोड मलई बोटांना चिकटली. त्याने ती सुनीताच्या उजव्या स्तनावरून हळूच फिरवली. मलई स्तनाच्या गोल भागावर पसरली. टोकाभोवती जाड थर बसला. सुनीताचा श्वास अडकला.

“थंड आहे… आदित्य,” तिने कुजबुजले.

“आता गरम होईल,” त्याने म्हटले आणि दुसऱ्या स्तनावरही मलई लावली. दोन्ही स्तन आता पांढऱ्या मलईने चमकत होते. त्याने बोटांनी टोके दाबली. मलई बोटांमध्ये मिसळली. नंतर त्याने तोंड खाली नेले आणि एक टोक चोखले. मलईची गोड चव आणि स्तनाची त्वचा एकत्र आली. त्याने जोरात चोखले. मलई त्याच्या ओठांवरून खाली वाहू लागली.

सुनीताचे हात त्याच्या केसांत गेले. “आदित्य… असेच… चाट…”

त्याने दोन्ही स्तन स्वच्छ होईपर्यंत चाटले. मलई संपली की पुन्हा वाटीतून घेऊन लावली. यावेळी त्याने मलई तिच्या पोटावरून खाली सरकवली. नाभीभोवती जाड थर बसवला. नंतर आणखी खाली – पुच्चीच्या केसांवर.

त्याने सुनीताच्या मांड्या उघड्या केल्या. तिची पुच्ची अजूनही थोडी सुजलेली होती. रात्रीच्या वीर्याची छाप दिसत होती. आदित्याने मलईचे जाड तुकडे बोटांनी घेऊन तिच्या फटीवरून लावले. मलई पुच्चीच्या आतही थोडी सरकली. सुनीताचा हुंकार बाहेर पडला.

“आता चाटतो, आई,” त्याने म्हटले आणि तोंड तिच्या पुच्चीवर ठेवले.

जीभ बाहेर आली. मलई आणि तिच्या पुच्चीची चव एकत्र मिसळली – गोड, खारट, चिकट. त्याने जोरात चाटले. मलईची जाड थर जीभेने काढत, फटी आत-बाहेर करत. क्लिटोरिसवर मलई लावून ते चोखले. सुनीताचे शरीर धडधडू लागले. तिने मांड्या आदित्याच्या डोक्याभोवती घट्ट केल्या.

“आदित्य… आणखी मलई लाव… आत…” तिने रडत सांगितले.

आदित्याने दोन बोटे मलईत बुडवली आणि थेट तिच्या पुच्चीत घातली. मलई आत पसरली. बोटे आत-बाहेर करत असताना मलई खालून गळत होती. त्याने तिसरे बोटही आत घातले. सुनीताची पुच्ची आता मलईने भरलेली आणि आणखी ओलसर झाली होती.

त्याने तोंड पुन्हा लावले. जीभ आणि बोटे एकत्र काम करत होती. सुनीताचे हुंकार आता जोरात होते. अचानक तिचे शरीर ताठ झाले. पुच्चीतून पुन्हा पाण्याचा फवारा उडाला – मलई आणि तिच्या स्वतःच्या पाण्याने मिसळलेला. फवारा आदित्याच्या तोंडावर, छातीवर उडाला. सुनीता रडत होती, शरीर थरथरत होते.

आदित्य उठला. त्याचा लवडा पूर्ण ताठ होता. त्याने वाटीतील उरलेले दूध आणि मलई आपल्या लवड्यावर घेतले. पांढरी मलई लवड्याच्या लांबीवरून पसरली. टोकावर जाड थर बसला. त्याने तो सुनीताच्या तोंडाजवळ नेला.

“तोंडात घे, आई. मलईवाला.”

सुनीताने तोंड उघडले. लवडा आत गेला. मलई तिच्या ओठांवरून खाली वाहू लागली. तिने जीभ फिरवली. गोड मलई आणि लवड्याची चव एकत्र चोखली. आदित्याने हळूच गतीने ढकलले. मलई तिच्या गालांवरून खाली पडत होती.

थोड्या वेळाने त्याने काढले. “आता आत घालतो. मलईसोबत.”

त्याने सुनीताला चार हात-पाय करून ठेवले. तिचे नितंब वर होते. गांडीची फटी आणि पुच्ची दोन्ही दिसत होत्या. आदित्याने उरलेली मलई तिच्या पुच्चीवर आणि गांडीच्या वरच्या भागावर लावली. नंतर लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला.

एकदम जोरात ढकलला. मलईमुळे लवडा सहज आत सरकला. पूर्ण आत गेला. सुनीताने जोरात ओरडून हुंकार काढला. “आदित्य… खोल… मलई आत गेली…”

आदित्याने जोरात धक्के देण्यास सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याबरोबर मलई खालून गळत होती – पांढरी, चिकट, तिच्या मांड्यांवरून पलंगावर पडत. आवाज चिकट आणि जोरात होता. सुनीताचे स्तन खाली हलत होते. तिने पलंगाची चादर घट्ट धरली.

आदित्याने एक हात पुढे नेऊन तिच्या क्लिटोरिसला चोळले. दुसऱ्या हाताने तिचे नितंब दाबले. गती आणखी वाढली. सुनीता पुन्हा पाणी सोडायला लागली. फवारा मलईसोबत मिसळून खाली वाहत होता.

“आई… मी सोडतो,” आदित्याने दात खाऊन म्हटले.

“आतच सोड… मलईसोबत मिसळून,” सुनीताने रडत सांगितले.

आदित्याने खोल धक्का दिला आणि सोडले. गरम वीर्य मलईसोबत तिच्या पुच्चीत भरले. इतके की ते खालून गळून तिच्या मांड्यांवर, गांडीवरून खाली वाहू लागले. पांढरे-पांढरे मिश्रण पलंगावर पसरले.

आदित्य तिच्या वर पडला. दोघेही श्वास घेत होते. त्याचा लवडा अजूनही आत होता. मलई आणि वीर्य दोघांच्या मांड्यांना चिकटले होते.

सुनीताने मागे वळून पाहिले. “आदित्य… आज सकाळी तू मला मलईने न्हाऊ घातलास.”

आदित्य हसला. तिच्या पाठीला चुंबन घेतले. “आणखी हवंय का, आई?”

सुनीता थोडीशी शांत झाली. नंतर हळूच म्हटले, “थोडं दूध उरलंय ना वाटीत… ते माझ्या तोंडात घाल. नंतर पुन्हा चाट.”

आदित्याने वाटी उचलली. उरलेले दूध आणि मलई सुनीताच्या तोंडात ओतली. तिने गिळले. काही मलई ओठांवरून खाली गेली. आदित्याने ती जीभेने चाटून घेतली. नंतर पुन्हा तिच्या स्तनांकडे आणि पुच्चीकडे तोंड नेले.

सकाळचा प्रकाश आता पूर्ण आला होता. गावात लोकांचे आवाज येऊ लागले होते. पण खोलीत आई आणि मुलगा अजूनही एकमेकांच्या शरीरावर मलई आणि दूध लावून, चाटून, आत घालून रममाण होते.

.

आईच्या सावलीत – अंतिम भाग

(कोल्हापूरजवळच्या एका गावातील गणेशोत्सवाची कहाणी)

दुपार उलटली होती. गणेशोत्सवाच्या शेवटच्या दिवसाची संध्याकाळ हळूहळू खाली येत होती. गावात विसर्जनाची तयारी सुरू होती. ढोल-ताशे पुन्हा वाजू लागले होते, पण त्या आवाजात आज एक वेगळी खिन्नता होती. बाप्पा निघणार होते.

घरात मात्र वेगळेच वातावरण होते.

सुनीता स्वयंपाकघरात उभी होती. साडी नेहमीसारखी नेसली होती, पण आज पदर बारकाईने व्यवस्थित केला नव्हता. केस सैल सोडले होते. डोळ्यांखाली थकवा होता, पण चेहऱ्यावर एक शांत, गडद समाधान होते. आदित्य तिच्या मागे आला. दोन्ही हात तिच्या कंबरेभोवती घातले आणि छाती तिच्या पाठीला लावली.

“आई,” त्याने गळ्यात तोंड ठेवून कुजबुजले, “आज बाप्पा जाणार. मग आपण?”

सुनीताने हात थांबवले. तिने मागे वळून पाहिले. मुलाचे डोळे जवळ होते. त्यात रात्रीची उष्णता होती, सकाळची मलईची आठवण होती, आणि त्याहीपुढे एक भीती – ही गोष्ट संपेल का, की पुढे चालू राहील?

तिने त्याच्या गालावर हात ठेवला. “आदित्य… आपण काय करतोय हे मला माहीत आहे. मी तुझी आई आहे. तू माझा मुलगा. ही गोष्ट… जगात कुणालाही कळता कामा नये.”

आदित्याने तिचा हात आपल्या हातात घेतला. “मला माहीत आहे. पण मला तुला सोडायचं नाही. रात्री तू माझ्या हातात येतेस, सकाळी मलई लावतेस, आणि मग दिवसभर तू माझ्या आईसारखी वागतेस. मला हे दोन्ही हवे आहेत.”

सुनीताचे डोळे पाण्याने भरले. तिने डोके त्याच्या छातीवर टेकवले. “मी भीते. कधीतरी तू जाशील. शहरात. दुसरी स्त्री येईल. मग मी काय करेन?”

आदित्याने तिचे तोंड वर केले. “मी जाणार नाही. या गावात, या घरात, तुझ्या शेजारीच राहीन. तू माझी आई आहेस… आणि आता तू माझी बाईही आहेस.”

त्या वाक्याने सुनीताचा श्वास अडकला. तिने डोळे बंद केले. आदित्याने तिच्या ओठांना चुंबन घेतले – लांब, खोल, भावनिक. जीभ आत गेली. सुनीतानेही उत्तर दिले. तिचे हात त्याच्या पाठीवर घट्ट बंद झाले.

चुंबन तुटले तेव्हा दोघेही श्वास घेत होते.

“आज रात्री,” आदित्याने कुजबुजले, “बाप्पा गेल्यानंतर… मला तुला पूर्ण हवंय. शेवटचे नाही. पहिले नवे.”

सुनीताने होकार दिला. फक्त डोके हलवले.

रात्री विसर्जन संपले. गाव रिकामे झाले. घरातील दिवेही कमी करण्यात आले. फक्त एक छोटा दिवा कोपर्यात पेटता ठेवला होता.

सुनीता पलंगावर बसली होती. साडी अजून नेसली होती. आदित्य समोर उभा होता. त्याने शर्ट काढला. छातीवर रात्रीच्या खुणा आणि सकाळच्या मलईच्या आठवणी होत्या. त्याने हात पुढे केला.

“ये, आई.”

सुनीता उठली. आदित्याजवळ गेली. त्याने हळूच तिची साडी उतरवायला सुरुवात केली. पदर खाली सरकला. नाडा सोडला. साडी जमिनीवर पडली. ब्रा आणि निकरही एकामागून एक काढली. आता ती पूर्ण नग्न होती – परिपक्व, जड स्तन, मऊ पोट, घनदाट मांड्या, काळ्या केसांनी झाकलेली पुच्ची, आणि गोल, मऊ नितंब.

आदित्यानेही निकर काढली. त्याचा लवडा आधीच ताठ होता – जाड, शिरा उमटलेला, टोक चमकणारे.

दोघेही एकमेकांजवळ उभे राहिले. हात एकमेकांच्या शरीरावर फिरत होते. आदित्याने तिच्या स्तनांना उचलले, तोंडात घेतले, चोखले. सुनीताने त्याच्या लवड्याला हात लावला, वर-खाली केले. नंतर खाली बसली आणि तोंडात घेतला. हळूच, प्रेमाने, जणू काही पवित्र कर्म करत असेल. आदित्याचे हात तिच्या केसांत गेले. तो हुंकारत होता.

थोड्या वेळाने त्याने तिला उठवले. पलंगावर झोपवले. स्वतः तिच्या मांड्यांमध्ये बसला. त्याने तिची पुच्ची उघडली. जीभ लावली. खालून वर, आत-बाहेर, क्लिटोरिस चोखत. सुनीताचे हात चादरीत घट्ट होते. तिचे हुंकार आता रडण्यासारखे होते.

“आदित्य… मी तुझी आई आहे… आणि तू मला असे… असे चाटतोस…”

“हो आई. मी तुझी पुच्ची चाटतो. कारण ती माझी झाली आहे.”

त्याने दोन बोटे आत घातली. गती वाढवली. सुनीता पुन्हा पाणी सोडली. फवारा आदित्याच्या तोंडावर उडाला. त्याने सगळे चाटून घेतले.

मग तो वर आला. लवडा तिच्या फटीवर ठेवला. डोळ्यात डोळे घालून म्हटले, “आई… पाहत रहा. मी आत जातो.”

सुनीताने डोके हलवले. आदित्याने हळूच, पूर्ण आत घातला. दोघेही एकत्र हुंकारले. त्याने हालचाल सुरू केली – मंद, खोल, प्रेमळ. प्रत्येक धक्क्याबरोबर तो तिच्या कपाळाला, डोळ्यांना, ओठांना चुंबन घेत होता.

“मी तुझ्या आत आहे, आई…”

“हो… आहेस… राहा… कधीही बाहेर येऊ नकोस…”

गती हळूहळू वाढली. पलंग किरकिरू लागला. सुनीताचे स्तन जोरात हलत होते. आदित्याने तिचे हात पकडले आणि डोक्यावर ठेवले. अधिक खोल जात होता. सुनीता रडत होती – आनंदाने, लाजेने, प्रेमाने.

“आदित्य… मी तुला जन्म दिला… आणि आता तू मला पुन्हा स्त्री बनवत आहेस…”

त्याने गती आणखी वाढवली. आता जोरात, खोल, न थांबता. सुनीताची पुच्ची चवड्यासारखी आवाज काढत होती. तिचे पाणी पुन्हा-पुन्हा येत होते. आदित्याचे शरीरही कापत होते.

“आई… मी आतच सोडतो… तुझ्या गर्भात…”

“सोड… माझ्या मुला… माझ्या पुरुषाने… आतच भरा…”

आदित्याने शेवटचा खोल धक्का दिला. शरीर ताठ झाले. गरम, दाट वीर्य तिच्या आत फेकले – इतके की ते खालून गळून तिच्या गांडीपर्यंत पोहोचले. सुनीताही त्याच क्षणी पुन्हा पाणी सोडली. दोघांचे पाणी आणि वीर्य एकत्र मिसळून पलंगावर पसरले.

आदित्य तिच्या वर पडला. दोघेही घामाने ओले होते. श्वास एकमेकांवर पडत होते. त्याने तिच्या कपाळाला चुंबन घेतले. नंतर डोळ्यांना. नंतर ओठांना.

सुनीताने त्याच्या पाठीवर हात फिरवले. “आदित्य… आता काय?”

त्याने डोके वर केले. डोळ्यात पाणी होते, पण तो हसत होता. “आता मी तुझ्यासोबतच राहीन. दिवसा तू माझी आई. रात्री तू माझी बाई. कोणी कळणार नाही. फक्त आपण दोघे.”

सुनीताचेही डोळे पाण्याने भरले. तिने त्याला घट्ट मिठी मारली. “मग राहा. माझ्या छातीवर. माझ्या आत. माझ्या आयुष्यात.”

दोघेही एकमेकांजवळ निजले. आदित्याचा लवडा अजूनही तिच्या आत होता, हळूहळू मऊ होत. बाहेर गणपतीचे शेवटचे दिवे विझत होते. गाव शांत झाला होता.

त्या छोट्या घरात, कोल्हापूरजवळच्या एका गावात, आई आणि मुलगा एकमेकांच्या शरीरात आणि हृदयात मिसळून गेले होते – भावनिक, शारीरिक, आणि आता अविभाज्य.

कथा इथेच थांबते.

पण त्यांच्या रात्री थांबलेल्या नाहीत.

समाप्त