मित्रांसोबत आईची दिवाळी

पुण्यात दिवाळीची संध्याकाळ होती. हवेत फटाक्यांचा गंध आणि शेवंती-चमेलीचा सुगंध मिसळला होता. रोहन, अमित आणि सागर – तिघेही पंचवीस वर्षांचे, कॉलेजपासूनचे मित्र. अमितच्या घरी फराळ करायला जायचे ठरले होते.

अमित म्हणाला, “रे, आज आईने खास बेसन लाडू, चकली आणि करंजी केलीये. येऊन खा. बाबा बाहेरगावी गेलेत, फक्त आई आहे घरी.”

रोहन हसला, “मस्त! तुझ्या आईचे फराळ तर प्रसिद्ध आहेत.”

सागर म्हणाला, “हो, आणि तुझी आई किती संस्कारी आणि गृहस्थी आहे ना… बघूया आज काय खास केलंय.”

तिघेजण अमितच्या कोथरूडच्या घराकडे निघाले. संध्याकाळची लालसर प्रभा घरांच्या खिडक्यांवर पडत होती. अमितने घंटा वाजवली.

दरवाजा उघडला आणि समोर सुनीताबाई उभ्या होत्या.

सुनीताबाई – वय जेमतेम शेहेचाळीस, पण दिसत होत्या पंचतीस-सहाच्या आसपास. गोरा, मऊ रंग. चेहऱ्यावर अजूनही तरुणपणाचा तेज होता. मोठे काळे डोळे, पातळ ओठ आणि हसताना दिसणारे पांढरे दात. केस काळे, थोडेसे पांढरे मिश्रित, पण नीट बांधलेले. गळ्यात सोन्याची साखळी आणि कानांत छोटे झुमके. अंगात फिकट जांभळ्या रंगाची सलवार-कुर्ता होती. कुर्त्याच्या घेरांमुळे तिचे पूर्ण, घट्ट स्तन थोडेसे वर येत होते. कमरेचा भाग पातळ आणि नितंब मोठे, गोलाकार. पायघोळ सलवारमुळे तिचे मांड्यांचे आकार स्पष्ट दिसत होते. हात-पाय मऊ, बोटांना हळदीचा हल्का रंग. एकूणच ती दिसत होती – संस्कारी, घरगुती, पण त्याचबरोबर अत्यंत आकर्षक आणि स्त्रीसुगंधाने भरलेली.

“अरे अमित आलास?” तिने हसून विचारले. आवाज मऊ आणि गोड होता. “रोहन आणि सागरही आलेत? चला आत या. फराळ तयार आहे.”

तिघेजण आत गेले. घरात दिवाळीच्या दिव्यांची रोषणाई होती. सुगंधी धूप जळत होता. सुनीताबाईंनी सर्वांना बसण्यास सांगितले.

“आई, आज खूप छान दिसतेस,” अमित म्हणाला.

सुनीताबाई हसल्या, “बाळा, दिवाळी आहे ना… थोडी सजलो. तुम्ही बस. मी फराळ आणते.”

ती स्वयंपाकघरात गेली. तिच्या चालण्यात एक नैसर्गिक लचक होती. नितंब हळू हळू हलताना दिसत होते. रोहन आणि सागर एकमेकांकडे पाहून हसले, पण काही बोलले नाहीत.

थोड्या वेळाने सुनीताबाई ताट घेऊन आल्या. बेसन लाडू, चकली, करंजी, शंकरपाळे आणि एक छोटीशी शीराची वाटी. तिने स्वतः सर्वांना वाढले.

“रोहन, तू तर खूप दिवसांनी आलास. कॉलेज संपलंय ना? नोकरी कुठे लागली?” तिने विचारले.

रोहन म्हणाला, “हो आंटी, पुण्यातच एका कंपनीत जॉईन केलंय. तुम्ही कशात आहात? इतक्या तरुण दिसता…”

सुनीताबाई थोडीशी लाजल्या आणि हसल्या, “अरे बाबा, मी आता शेहेचाळीस झाले. तुम्ही तरुण मुलांना सगळे तरुणच दिसतात.” पण तिच्या चेहऱ्यावर एक हल्कीशी लाली दिसली.

सागर म्हणाला, “नाही आंटी, खरंच. तुम्ही खूप सुंदर दिसता. अमितचे नशीब की त्याला अशी आई मिळाली.”

अमित हसला, “हो हो, माझी आई तर सगळ्यात बेस्ट.”

सुनीताबाईंनी सर्वांच्या हातात चहाचे कप दिले. बसायला येताना तिचा हात रोहनच्या हाताला थोडासा लागला. स्पर्श मऊ आणि उबदार होता. रोहनने तिच्याकडे पाहिले. तिचे डोळे क्षणभर त्याच्या डोळ्यांशी भिडले आणि तिने नजर खाली केली.

“चहा प्या. मी थोडीकरंजी आणते,” ती म्हणाली आणि पुन्हा स्वयंपाकघरात गेली.

अमित म्हणाला, “रे, माझी आई खूप एकटी पडते आता. बाबा नेहमी ट्रॅव्हलिंगला असतात. मीही ऑफिसला जातो. तिला बोलायलासुद्धा कोणी नसतं.”

रोहन शांत राहिला. त्याच्या मनात सुनीताबाईंचे रूप घोळत होते – त्यांचे पूर्ण स्तन, कमरेचा वळण, आणि ती मऊ हसू.

सागर हळूच म्हणाला, “खरंच… आंटी खूप आकर्षक आहेत. वयाने मोठ्या, पण…”

अमितने त्याच्या तोंडाला हात दाबला, “शांत बस रे! आई आहे माझी.”

पण तिघेही हसत होते. वातावरण हळूहळू वेगळे होत होते.

सुनीताबाई पुन्हा आल्या. यावेळी तिने केस थोडेसे सैल केले होते. एक-दोन केसांचे कुंडले गालावर पडले होते. ती बसली आणि स्वतःही थोडा फराळ खाऊ लागली.

“तुम्ही सगळे इथेच रात्रभर बसा. उद्या सकाळी फटाके फोडायचे आहेत. मी जागा करून देते,” तिने सांगितले.

रोहन म्हणाला, “हो आंटी, आम्ही राहतो. तुमच्याबरोबर दिवाळी साजरी करायला मजा येईल.”

सुनीताबाईंनी त्याच्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळा भाव होता – थोडासा एकटेपणा, थोडासा कुतूहल आणि थोडेसे… काहीतरी अजून.

रात्र हळूहळू खोल होत होती. दिवे विझत होते. फक्त हॉलमधला एक दिवा पेटला होता. सुनीताबाई सोफ्यावर बसून होत्या. तिघे मित्र जमिनीवर गादी घालून बसले होते. गप्पा सुरू होत्या – जुन्या आठवणी, कॉलेजचे किस्से, नोकऱ्यांचे प्रकरण.

सुनीताबाई कधी कधी हसत होत्या, कधी शांत होत्या. तिचा एक पाय दुसऱ्या पायावर चढवला होता. सलवार थोडी वर सरकली होती आणि गोरी, मऊ मांडी दिसत होती.

रोहन वारंवार तिच्याकडे पाहत होता. आणि सुनीताबाईही… कधी कधी त्याच्या नजरेला सामोरी जात होत्या.

—

रात्र आणखी खोल झाली. घरात फक्त हॉलमधला एक दिवा पेटला होता. बाहेरून क्वचित फटाक्यांचा आवाज येत होता. सुनीताबाई सोफ्यावर अर्धवट टेकून बसलेल्या होत्या. त्यांच्या हातात चहाचा रिक्त कप होता. केस आता पूर्णपणे सैल झाले होते. काही केस गालावर, काही गळ्यावर पडले होते. कुर्त्याचा घेर थोडासा बाजूला सरकला होता आणि तिच्या गळ्याखालचा मऊ, गोरा भाग स्पष्ट दिसत होता. स्तनांचा वरचा भाग हळू हळू दिसत होता – पूर्ण, घट्ट आणि जड.

रोहन जमिनीवर बसून होता. त्याची नजर वारंवार सुनीताबाईंकडे जात होती. अमित आणि सागर गप्पा मारत होते, पण रोहन शांत होता.

सुनीताबाई अचानक बोलल्या, “तुम्ही सगळे किती जवळचे मित्र आहात ना… अमितला खूप छान मित्र मिळाले. मी तर आता एकटीच असते बहुतेक वेळा.”

तिचा आवाज थोडासा खाली होता. एकटेपणा त्यातून जाणवत होता.

अमित म्हणाला, “आई, बाबा लवकरच येतील. तू एकटी का राहतेस?”

सुनीताबाई हसल्या, पण हसू पूर्ण नव्हते. “बाबा नेहमी ऑफिसच्या ट्रिपला असतात. तूही जॉबला जातोस. घर शांत पडतं. कधी कधी वाटतं… आयुष्य किती रिकामं झालंय.”

ती बोलताना तिचा एक हात स्वतःच्या मांडीवर फिरवत होती. रोहनने ते पाहिले. तिची बोटे मऊ मांडीवर हळू हळू फिरत होती. सलवार आणखी थोडी वर सरकली होती. गोरी, जाड मांडी आणि तिच्या मांडीच्या आतील भागाची नाजूक त्वचा दिसत होती.

सागर थोडा पुढे सरकला. “आंटी, तुम्ही तर अजून खूप तरुण आहात. तुम्हाला एकटी पडायला नको.”

सुनीताबाईंनी त्याच्याकडे पाहिले. “तू गोड बोलतोस सागर… पण वय हे वय असतं. आता कोण बघतोय माझ्याकडे?”

रोहन यावेळी शांत राहू शकला नाही. तो म्हणाला, “आंटी, तुम्हाला कोणी बघत नाही असं वाटतं का? तुम्ही खूप… आकर्षक आहात.”

वातावरणात एकदम शांतता पसरली. अमितने रोहनकडे पाहिले, पण काही बोलला नाही. सागरही स्तब्ध होता.

सुनीताबाईंचे डोळे रोहनवर स्थिर झाले. तिच्या गालात हल्कीशी लाली दिसली. “रोहन… तू असे बोलू नकोस. मी तुझ्या आईच्या वयाची आहे.”

“पण दिसत नाही,” रोहनने हळूच म्हटले. “तुम्ही खूप सुंदर दिसता. खरंच.”

सुनीताबाईंनी नजर खाली केली. तिचा श्वास थोडा जलद झाला होता. कुर्त्याच्या घेराआडून तिच्या स्तनांचा वर-खाली होणारा भाग स्पष्ट दिसत होता. ती थोडी अस्वस्थ झाली आणि उठून उभी राहिली.

“मी पाणी आणते,” ती म्हणाली आणि स्वयंपाकघरात जायला निघाली.

रोहनही उठला. “मी मदत करतो आंटी.”

अमित म्हणाला, “रोहन…” पण रोहन ऐकण्याच्या थाटात नव्हता. तो सुनीताबाईंच्या मागे स्वयंपाकघरात गेला.

स्वयंपाकघर लहान होते. दिवा मंद होता. सुनीताबाई पाण्याची बाटली काढत होत्या. रोहन तिच्या जवळ गेला. इतका जवळ की तिच्या अंगातून येणारा साबणाचा आणि हलका अत्तर यांचा सुगंध त्याच्या नाकात शिरला.

“आंटी…” तो हळूच बोलला.

सुनीताबाईंनी मागे वळून पाहिले. “काय झालं रोहन?”

रोहनने तिच्या डोळ्यात पाहत म्हटले, “तुम्ही खरंच एकट्या असताना कसे राहता? इतक्या सुंदर स्त्रीला एकटी पडायला नको.”

सुनीताबाईंचे ओठ थोडेसे थरथरले. “रोहन… तू थांब. हे बरोबर नाही.”

पण ती मागे सरकली नाही. उलट रोहन आणखी जवळ आला. त्याचा हात हळूच तिच्या कमरेला लागला. सुनीताबाईंनी श्वास आखडला. तिची कमर मऊ आणि गरम होती. रोहनच्या हाताचा स्पर्श होताच तिच्या अंगात एक लहर पसरली.

“मी थांबत नाही,” रोहनने कानात म्हटले. “तुम्ही मला आकर्षित करता. खूप दिवसांपासून.”

सुनीताबाईंनी त्याचा हात हलकाच दाबला, पण दूर केला नाही. “अमित… बाहेर आहे. सागरही…”

“ते झोपले तर?” रोहनने विचारले. त्याचा हात आता तिच्या कमरेवरून हळू हळू वर जात होता. कुर्त्याच्या कापडाखालून तिची त्वचा जाणवत होती.

त्याच क्षणी स्वयंपाकघराच्या दारात सागर उभा राहिला. त्याने दोघांना जवळ पाहिले. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळाच भाव होता – आश्चर्य नव्हता, तर उत्सुकता होती.

“आंटी…” सागर हळूच बोलला. “मीही आलो.”

सुनीताबाई चक्रावून त्याच्याकडे पाहिल्या. “सागर… तू…”

सागर आत आला आणि दार हलकेच बंद केले. “अमित झोपला आहे. त्याला दारूची सवय नाही, मी त्याला थोडी जास्त दिली. तो गाढ झोपलाय.”

सुनीताबाईंचे डोळे मोठे झाले. “तुम्ही… तुम्ही काय करायला आलात?”

रोहनने तिची कमर आणखी घट्ट धरली. “आंटी, आम्ही तुम्हाला एकटी सोडायला तयार नाही. आज रात्री…”

सुनीताबाईंनी दोघांकडे पाहिले. तिचा श्वास उखडला होता. स्तनांचा वर-खाली होणारा भाग आता स्पष्ट दिसत होता. कुर्त्याचा घेर आणखी सरकला होता. तिच्या डोळ्यांत भीती होती, पण त्याचबरोबर एक दबलेली इच्छाही होती.

“मी… मी तुमच्या आईच्या वयाची…” तिने पुन्हा म्हटले, पण आवाज आता फारच मंद होता.

रोहनने तिच्या गालावर हात फिरवला. “आंटी, आज तुम्ही फक्त स्त्री आहात. आमची स्त्री.”

सागर दुसऱ्या बाजूने जवळ आला. त्याने सुनीताबाईंचा हात धरला. “आम्ही तुम्हाला दुखवणार नाही. फक्त… तुम्हाला हवंय ते देऊ.”

सुनीताबाईंचे ओठ थरथरले. तिने काही बोलायचे होते, पण शब्द बाहेर आले नाहीत. रोहनने तिचे तोंड हळूच आपल्या तोंडाकडे ओढले. पहिल्यांदा त्यांचे ओठ एकमेकांना लागले – मऊ, गरम आणि थोडेसे थरथरलेले.

सुनीताबाईंनी पहिल्या क्षणी विरोध केला, पण दुसऱ्या क्षणी तिचे ओठ रोहनच्या ओठांना उत्तर देऊ लागले. सागर तिच्या मागून उभा राहिला आणि तिच्या नितंबावर हात फिरवू लागला. सुनीताबाईंचा देह थोडासा ताठरा, मग हळू हळू मऊ पडला.

चुंबन खोल होत होते. रोहनची जीभ तिच्या ओठांत शिरली. सुनीताबाईंनी एक मंद आवाज काढला – अर्धा विरोध, अर्धा आनंद.

त्याच वेळी स्वयंपाकघराच्या बाहेरून अमितचा आवाज आला, “आई… रोहन… कुठे आहात?”

तिन्ही जण क्षणभर स्तब्ध झाले.

सुनीताबाईंचे डोळे भीतीने मोठे झाले. रोहनने तिच्या ओठांवरून चेहरा दूर केला, पण कमरेवरून हात काढला नाही.

सागर हळूच म्हणाला, “आता काय?”

रोहनने सुनीताबाईंच्या डोळ्यात पाहत हळूच सांगितले, “आता तुम्ही ठरवा आंटी… आम्हाला पळायला सांगायचंय की… पुढे जायचंय?”

सुनीताबाई श्वास घेत होत्या. तिचा देह अजूनही दोघांच्या मध्ये होता. तिच्या स्तनांचे टोके कुर्त्याच्या कापडातून टोचत होती. नितंब सागरच्या हाताखाली थोडेसे हालत होते.

तिने हळूच, फारच मंद आवाजात म्हटले, “अमितला… झोपू द्या. आणि… दार बंद करा.”

—

सुनीताबाईंचा तो मंद आवाज ऐकताच रोहन आणि सागर एकमेकांकडे पाहिले. रोहनने स्वयंपाकघराचे दार पूर्णपणे बंद केले आणि कुलूप लावले. बाहेर अमित गाढ झोपेत होता.

सुनीताबाई भिंतीला टेकून उभ्या होत्या. श्वास जोरात चालला होता. रोहन तिच्या समोर आला आणि कुर्त्याचा घेर दोन्ही हातांनी धरून वर ओढला. सुनीताबाईंनी हात वर केले. कुर्ता तिच्या डोक्यावरून निघाला आणि जमिनीवर पडला.

आता तिच्या अंगात फक्त फिकट गुलाबी रंगाची ब्रा आणि सलवार होती. ब्रा पातळ लेसची होती. स्तन पूर्ण भरलेले, जड आणि गोलाकार होते. ब्राच्या कपांमध्ये ते घट्ट दाबले गेले होते. वरचा भाग थोडासा बाहेर डोकावत होता. निप्पल्स आधीच टोचलेले होते, कापडातून काळे गोलाकार टोके स्पष्ट दिसत होते.

रोहनने ब्राच्या दोन्ही कपा वरून हात फिरवले. “आंटी… हे स्तन किती जड आणि मऊ आहेत. इतके दिवस कपड्याखाली लपवून ठेवलेत.”

सुनीताबाईंनी डोळे मिटले. “रोहन… असे बोलू नकोस…”

सागर मागून आला आणि सलवारच्या दोराला हात घातला. एका ओढ्याने सलवार तिच्या मांड्यांवरून खाली सरकली. आता तिच्या अंगात फक्त गुलाबी लेसची पैंटी होती. पैंटी पातळ होती. पुढच्या भागात थोडीशी ओलसर छाप दिसत होती. काळ्या केसांची रेखा पैंटीच्या कडेवरून दिसत होती.

रोहन खाली बसला आणि पैंटीच्या कडेला बोट घातले. “आंटी, ही पैंटी तर आधीच ओली झालीये. पुच्ची किती तयार आहे बघा…”

त्याने पैंटी खाली ओढली. सुनीताबाईंची पुच्ची समोर आली – काळे, दाट केस, मधोमध गुलाबी फाट थोडीशी उघडी होती. ओलेपणा चमकत होता. दोन्ही ओठ मांसल आणि थोडेसे सुजलेले दिसत होते.

सागरने मागून तिची गांड दोन्ही हातांनी दाबली. “आंटीची गांड तर फाटायला तयार आहे. इतकी मोठी, मऊ आणि गोल… दोन्ही फाटं मस्त दाबून बसलेत.”

सुनीताबाईंनी लज्जेने तोंड फिरवले. “तुम्ही… तुम्ही असे घाणेरडे बोलता…”

रोहन उठला आणि आपला पायजामा खाली सरकवला. त्याचा लवडा बाहेर पडला – जाड, लांब, शिरा उमटलेल्या, टोक लाल झालेले. बॉल्स लटकत होते, जड आणि घट्ट.

“आंटी बघा,” रोहनने आपला लवडा हातात घेतला आणि थोडा हलवला. “हा लवडा तुमच्या पुच्चीत जायला तयार आहे. इतका जाड की तुमची फाट फाटेल.”

सुनीताबाईंचे डोळे मोठे झाले. तिने लवड्याकडे पाहिले आणि गिळले. सागरनेही आपला पायजामा काढला. त्याचा लवडा थोडा पातळ पण लांब होता.

रोहनने सुनीताबाईंना खाली बसण्यास सांगितले. ती हळूच गुडघ्यावर बसली. रोहनने आपला लवडा तिच्या ओठांजवळ नेला.

“तोंडात घे आंटी. चाट.”

सुनीताबाईंनी पहिल्यांदा संकोच दाखवला, पण रोहनने तिचे तोंड हलकेच उघडले आणि लवड्याचे टोक आत घातले. गरम, कडक मांस तिच्या जीभेला लागताच तिने एक मंद आवाज काढला. रोहनने हळू हळू पुढे ढकलले. लवडा तिच्या तोंडात खोल जाऊ लागला. सुनीताबाईंचे डोळे पाणावले, पण तिने चाटू लागली. लाळ लवड्यावरून खाली वाहू लागली.

“आंटी किती मस्त तोंडाने चोखतेय… बॉल्सही चाट,” रोहन म्हणाला.

सुनीताबाईंनी लवडा तोंडातून थोडा बाहेर काढला आणि खालच्या बॉल्सना जीभ लावली. एकेक बॉल तोंडात घेऊन चोखला. सागर तिच्या मागून बसला आणि तिची पुच्ची दोन बोटांनी उघडली.

“पुच्ची किती ओली आहे रे… बोटं सरकताहेत.” त्याने दोन बोटं आत घातली. सुनीताबाईंनी तोंडात लवडा असतानाच किंचाळी. सागरची बोटं आत-बाहेर होऊ लागली. पाणी तिच्या मांड्यांवरून वाहू लागले.

“आंटीची पुच्ची तर फवार्यासारखी पाणी सोडतेय,” सागर हसला. त्याने बोटं आणखी जोरात हालवली. अचानक सुनीताबाईंचा देह थरथरला आणि तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा जोरदार फवारा बाहेर फेकला गेला. सागरच्या हातावर आणि जमिनीवर पाणी पसरले.

“स्क्वर्ट केलंस आंटी!” रोहन आनंदाने म्हणाला. “आता चाटतो तुझी पुच्ची.”

त्याने सुनीताबाईंना पाठीमागे टेकवले. सागरने तिचे दोन्ही पाय उघडे धरले. रोहन खाली आला आणि जीभ पुच्चीच्या फाटीत घातली. गोडसर, खारट चव त्याच्या तोंडात पसरली. त्याने क्लिटवर जोरात चाटले, चोखले. सुनीताबाईंचे हात त्याच्या डोक्यावर गेले. ती किंचाळत होती.

“आ… आ… रोहन… जीभ… आत…”

रोहनने जीभ आत घुसवली आणि चाटू लागला. सागरने तिचे स्तन ब्रा बाहेर काढून पिळण्यास सुरुवात केली. निप्पल्स टोचलेले होते. त्याने एक निप्पल तोंडात घेऊन चोखले.

थोड्या वेळाने रोहन उठला. त्याने सुनीताबाईंना चारपाईच्या थाटात बसवले आणि लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला.

“आता घे आंटी… संपूर्ण लवडा.”

एकदम जोरात धक्का देत त्याने लवडा आत घुसवला. सुनीताबाईंनी मोठ्याने ओरडले. पुच्ची पूर्णपणे भरून गेली. रोहन जोरात हालू लागला – खोल, जोरदार धक्के. प्रत्येक धक्क्यावर सुनीताबाईंची गांड थरथरली, स्तन उडाले.

सागर समोर आला आणि आपला लवडा तिच्या तोंडात घातला. आता सुनीताबाई दोन्ही लवडे घेत होत्या – एक तोंडात, एक पुच्चीत.

रोहन अधिक जोरात झवू लागला. “आंटीची पुच्ची किती घट्ट आहे… मला घट्ट पकडतेय.”

थोड्या वेळाने त्याने लवडा बाहेर काढला आणि सागरला जागा दिली. सागरनेही जोरात घुसवले. रोहनने सुनीताबाईंचे तोंड पुन्हा आपल्या लवड्याकडे ओढले.

असा बदल होत राहिला. रोहन जास्त वेळ पुच्चीत घालत होता. तो तिच्या पाठीमागून, वरून, बाजूने – वेगवेगळ्या पोझिशन्समध्ये झवत होता. प्रत्येक वेळी तो खोल जात होता आणि सुनीताबाईंना किंचाळायला लावत होता.

शेवटी रोहनने सुनीताबाईंना पाठीमागे झुकवले आणि जोरात झवताना म्हणाला, “आता आतच सोडतो आंटी… तुझ्या पुच्चीत माझं पूर्ण वीर्य.”

त्याने खोल धक्का दिला आणि धाग्यासारखे गरम वीर्य तिच्या पुच्चीत सोडले. सुनीताबाईंनी ओरडत स्क्वर्ट केले. वीर्य आणि तिचे पाणी मिसळून बाहेर वाहू लागले.

रोहनाने लवडा बाहेर काढला. अजूनही थोडे वीर्य टिपकत होते. त्याने सुनीताबाईंना तोंडात घेण्यास सांगितले. तिने लवडा तोंडात घेतला आणि उरलेले वीर्य चोखले. काही वीर्य तिच्या ओठांवरून खाली गालावर गेले.

सागरही जवळ आला. त्याने आपला लवडा सुनीताबाईंच्या चेहऱ्यासमोर धरला आणि जोरात हलवत चेहऱ्यावर, कपाळावर, ओठांवर वीर्य उडवले. पांढरे दाट वीर्य तिच्या चेहऱ्यावर पसरले. काही केसांत अडके, काही ओठांवरून जीभेवर गेले.

सुनीताबाई थकून जमिनीवर पडलेल्या होत्या. चेहरा वीर्याने माखलेला, पुच्चीतून रोहनचे वीर्य बाहेर वाहत होते, स्तन उघडे आणि लाल झालेले, श्वास जोरात चालला होता.

रोहन तिच्या जवळ बसला आणि तिच्या गालावरचे वीर्य बोटाने घेऊन तिच्या तोंडात घातले. “चाट आंटी… सगळं चाट.”

सुनीताबाईंनी आज्ञा पाळली. तिच्या डोळ्यांत अजूनही तेज होते.

—

सुनीताबाई जमिनीवर पडलेल्या होत्या. चेहरा वीर्याने चिकटलेला, केस विस्कटलेले, स्तन उघडे आणि लाल झालेले. पुच्चीतून रोहनचे दाट वीर्य हळू हळू बाहेर येत होते आणि मांड्यांवरून खाली वाहत होते. श्वास अजूनही जोरात होता.

रोहनने तिला केसातून धरले आणि जोरात वर उचलले. “आता उठ आंटी. अजून संपलेलं नाही. तुझी पुच्ची अजून घट्ट आहे, मी आणखी झवायचोय.”

सुनीताबाईंचे डोळे पाणावले. “रोहन… थांब… थोडी सावकाश…”

“सावकाश नको,” रोहनने रागाने म्हटले आणि तिला जोरात भिंतीवर धक्का दिला. तिची छाती भिंतीला लागली. रोहनने तिचे दोन्ही हात मागे वळवून एका हाताने धरले आणि दुसऱ्या हाताने आपला पुन्हा ताठ झालेला लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला.

एकदम जोरात धक्का दिला. संपूर्ण लवडा एकाच वेळी आत गेला. सुनीताबाईंनी किंचाळत ओरडले. “आааाह्ह… रोहन… फाटतेय…!”

“फाटू दे,” रोहनने तिचे केस जोरात ओढले आणि कानात रागावलेल्या आवाजात म्हटले, “ही पुच्ची आज फाटायचीच. इतके दिवस बंद ठेवलीयेस, आज उघडतो.”

तो जंगली पशूसारखा झवू लागला. प्रत्येक धक्का इतका जोरदार होता की सुनीताबाईंची छाती भिंतीवर आपटत होती. स्तन भिंतीवर चिरडले जात होते. रोहनने तिची एक मांडी वर उचलली आणि आणखी खोल जाऊ लागला. लवड्याचे टोक तिच्या गर्भाशयाला आपटत होते.

सागर समोर आला. त्याने सुनीताबाईंचे तोंड धरले आणि आपला लवडा जबरदस्तीने तोंडात घुसवला. “चोख आंटी. घट्ट चोख. दात लागू नकोस.”

सुनीताबाई गुदमरत होत्या. तोंडात लवडा आणि मागून जोरदार धक्के. लाळ तोंडातून बाहेर येत होती आणि छातीवर पडत होती. रोहनने तिची गांड जोरात थप्पड मारली. लाल ठसा उमटला.

“गांड किती मऊ आहे रे… थप्पड खायला तयार आहे.” त्याने पुन्हा दोन-तीन जोरदार थप्पडी मारल्या. सुनीताबाईंनी तोंडात लवडा असतानाच किंचाळले.

रोहनाने लवडा बाहेर काढला. वीर्य आणि तिचे पाणी मिसळून लवड्यावरून टिपकत होते. त्याने सुनीताबाईंना जमिनीवर धक्का दिला. ती चारपाईसारखी पडली. रोहनने तिचे दोन्ही पाय खूप वर उचलले आणि मांड्या छातीला चिटकवल्या. पुच्ची पूर्ण उघडी झाली – लाल, सुजलेली, आतून वीर्य दिसत होते.

“बघा सागर, आंटीची पुच्ची कशी उघडी झालीये. आत माझं वीर्य दिसतंय.”

त्याने पुन्हा लवडा आत घुसवला आणि यावेळी पूर्ण शक्तीने झवू लागला. धक्के इतके जोरदार होते की सुनीताबाईंचे संपूर्ण शरीर हलत होते. तिचे स्तन उडत होते, केस विस्कटत होते. ती रडत-किंचाळत होती.

“आ… आ… जास्त… जोरात… नको… फाटतेय पुच्ची…!”

“फाटू दे फाट,” रोहनने रागाने म्हटले. “आज ही पुच्ची माझी झालीये. मी जितके झवेन तितके झवणार.”

सागरने सुनीताबाईंचे तोंड पुन्हा धरले आणि लवडा आत घातला. यावेळी त्याने तिच्या केसातून धरून तोंडात खोल घुसवले. सुनीताबाईंचे डोळे पाणावले, नाकातून श्वास घेत होती. लाळ आणि वीर्य मिसळून तोंडातून बाहेर येत होते.

रोहन अचानक थांबला. त्याने लवडा बाहेर काढला आणि सुनीताबाईंना पलटी दिली. आता ती चारपाईसारखी झाली. रोहनने तिची गांड दोन्ही हातांनी उघडली आणि लवड्याचे टोक गांडीच्या छिद्राशी ठेवले.

सुनीताबाईंनी घाबरून मागे पाहिले. “नाही… रोहन… तिथे नको… कधीच… आत गेलेलं नाही…!”

“आज जाणार,” रोहनने ठामपणे म्हटले आणि हळू हळू दाब देऊ लागला. छिद्र घट्ट होते. टोक आत गेले. सुनीताबाईंनी मोठ्याने ओरडले. “आआआह्ह्ह… काढ… काढ रोहन… दुखतंय…!”

रोहनाने ऐकले नाही. त्याने आणखी दाब दिला. अर्धा लवडा आत गेला. सुनीताबाईंचे हात जमिनीवर आपटत होते. सागरने तिचे तोंड पुन्हा भरत ठेवले जेणेकरून तिचा आवाज दबला जाईल.

रोहनाने एकदम जोरात धक्का दिला. संपूर्ण लवडा गांडीत गेला. सुनीताबाईंचा देह ताठरा. डोळे पांढरे झाले. रोहन मात्र हलू लागला – पहिल्यांदा सावकाश, मग जोरात. प्रत्येक धक्क्यावर तिची गांड लाल होत होती.

“गांड किती घट्ट आहे आंटी… पुच्चीपेक्षा जास्त.” तो जोरात झवत होता. एका हाताने तिचे केस ओढले आणि दुसऱ्या हाताने गांडीवर थप्पडी मारत होता.

थोड्या वेळाने त्याने लवडा बाहेर काढला. गांडीचे छिद्र थोडेसे उघडे राहिले होते आणि आतून वीर्य दिसत होते. त्याने पुन्हा पुच्चीत घुसवले आणि यावेळी इतक्या जोरात झवले की सुनीताबाईंना श्वास घेणेही कठीण झाले.

सागरनेही आपला लवडा तिच्या तोंडातून काढला आणि चेहऱ्यावर, केसांवर, डोळ्यांवर जोरात वीर्य उडवले. पांढरे दाट वीर्य तिच्या संपूर्ण चेहऱ्यावर पसरले. काही तोंडात गेले, काही नाकात.

रोहन शेवटी खोल घुसला आणि दुसऱ्यांदा तिच्या पुच्चीतच वीर्य सोडले. इतके जास्त की ते बाहेर फवारा होऊन बाहेर पडले आणि मांड्यांवर, पोटावर पसरले.

सुनीताबाई पूर्णपणे ढासळल्या. देह थरथरला, पुच्चीतून आणि गांडीतून वीर्य बाहेर येत होते. चेहरा पूर्ण चिकटला होता. डोळे मिटलेले होते. श्वास फक्त धावत होता.

रोहन तिच्यावर बसला आणि आपला अजूनही अर्धवट ताठ लवडा तिच्या तोंडात घातला. “चोख आंटी. स्वच्छ कर.”

सुनीताबाईंनी थकलेल्या अवस्थेतही तोंड उघडले आणि लवडा चोखू लागली. लाळ आणि वीर्य मिसळून तोंडातून खाली वाहत होते.

सागरने तिची पुच्ची दोन बोटांनी उघडली आणि आतले वीर्य बाहेर काढत म्हणाला, “आंटीची पुच्ची तर पूर्ण भरलीये रोहनच्या वीर्याने. बघा कसं बाहेर येतंय.”

रोहन हसला. “अजून संपलेलं नाही. थोडी विश्रांती देतो आणि पुन्हा सुरू करतो. आज रात्रभरात ही पुच्ची आणि गांड दोन्ही फाटायच्या आहेत.”

सुनीताबाईंनी थकलेल्या आवाजात फक्त इतकेच म्हटले, “रोहन… सागर… माझं वाचवा…”

रोहनने तिचे केस पुन्हा धरले आणि चेहरा वर केला. “वाचवायचं नाही आंटी. आज तुम्ही आमची वेश्या आहात. जितके झवायचे तितके झवणार.”

—

सुनीताबाई जमिनीवर पूर्णपणे ढासळलेल्या होत्या. चेहरा, केस, स्तन, पोट सगळीकडे वीर्य चिकटले होते. पुच्ची आणि गांड दोन्ही लाल झालेल्या, सुजलेल्या आणि आतून वीर्य बाहेर येत होते. श्वास फक्त धावत होता. डोळे अर्धवट मिटलेले होते.

त्याच वेळी स्वयंपाकघराचे दार जोरात उघडले. अमित उभा होता.

तो काही क्षण स्तब्ध राहिला. आई जमिनीवर नग्न, चेहरा वीर्याने माखलेला, मांड्या उघड्या, पुच्चीतून पांढरे वीर्य वाहत होते. रोहन आणि सागर दोघेही नग्न उभे होते, लवडे अजूनही अर्धवट ताठ.

अमितचा चेहरा एकदम बदलला. राग, धक्का, आणि काहीतरी काळे त्याच्या डोळ्यात दिसले.

“आई…?” त्याचा आवाज फारच कमी होता.

सुनीताबाईंनी घाबरून डोळे उघडले. “अमित… बाळा… मी…”

रोहन शांतपणे म्हणाला, “अमित, आत ये. दार बंद कर.”

अमित हळू हळू आत आला. दार बंद केले. तो आईकडे पाहत होता. सुनीताबाईंनी हातने आपली पुच्ची झाकायचा प्रयत्न केला, पण रोहनाने तिचे हात बाजूला केले.

“झाकू नकोस,” रोहन म्हणाला. “अमितला सगळं बघू दे.”

अमित खाली बसला. त्याने आईची मांडी धरली आणि पुच्ची दोन बोटांनी उघडली. आतून रोहनचे दाट वीर्य बाहेर येत होते. त्याने बोट आत घातले आणि बाहेर काढले. बोट पूर्ण पांढरे झाले होते.

“हे… हे काय केलंस तू?” अमितचा आवाज थरथरला. “माझ्या आईला… माझ्या आईला वेश्या बनवलं तुम्ही?”

सुनीताबाई रडू लागली. “अमित… माफ कर… मी… मी थांबू शकले नाही…”

अमितने अचानक तिचे केस जोरात धरले आणि चेहरा वर केला. “थांबू शकली नाहीस? इतकी रांड निघालीस का तू? माझ्या दोन मित्रांना एकाच वेळी घेतलेस?”

त्याने आपला पायजामा खाली सरकवला. त्याचा लवडा आधीच ताठ झाला होता – जाड, शिरा उमटलेल्या. त्याने तो आईच्या तोंडावर आडवा ठेवला.

“तोंड उघड. चोख.”

सुनीताबाईंनी डोळे मिटले आणि तोंड उघडले. अमितने लवडा जबरदस्तीने आत घुसवला. तो खोल जाईपर्यंत ढकलत राहिला. सुनीताबाई गुदमरत होती.

रोहन आणि सागर दोघेही जवळ आले. रोहनने आईची पुच्ची पुन्हा उघडली आणि आपला लवडा आत घुसवला. सागरने तिचे एक स्तन पिळण्यास सुरुवात केली आणि दुसरा निप्पल तोंडात घेतला.

आता सुनीताबाई तीनही लवडे घेत होत्या. अमित तोंडात, रोहन पुच्चीत, सागर स्तनांवर. अमितने आईचे केस दोन्ही हातांनी धरले आणि तोंडात जोरात झवू लागला. प्रत्येक धक्क्यावर तिची नाकं लाळेने भरून जात होती.

“चोख रांडे,” अमित रागावलेल्या आवाजात म्हणाला. “माझ्या मित्रांची वीर्ये तोंडात घेतलीस, आता माझंही घे.”

रोहन पुच्चीत जोरात धक्के देत होता. “अमित, तुझ्या आईची पुच्ची किती घट्ट आहे रे अजूनही. तीन वेळा वीर्य सोडूनही घट्ट आहे.”

सागर हसला. “गांडही मस्त आहे. रोहनने आधीच फाडलीये.”

अमितने लवडा तोंडातून काढला आणि आईला जोरात पलटी दिली. आता ती चारपाईसारखी झाली. अमितने तिची गांड दोन्ही हातांनी उघडली आणि लवडा एकदम आत घुसवला. सुनीताबाईंनी मोठ्याने ओरडले.

“आआआह्ह्ह… अमित… बाळा… दुखतंय…!”

“दुखू दे रांडे,” अमितने रागाने म्हटले आणि जोरात झवू लागला. प्रत्येक धक्का इतका जबरदस्त होता की सुनीताबाईंचे संपूर्ण शरीर हलत होते. त्याने तिचे केस ओढले आणि कानात शिव्या देऊ लागला.

“माझ्या आईने दोन मित्रांना एकाच रात्री घेतले… इतकी रांड निघालीस तू… गांड आणि पुच्ची दोन्ही फाडून टाकतो आज…”

रोहन समोर आला आणि आपला लवडा पुन्हा तिच्या तोंडात घातला. सागरने तिची पुच्ची बोटांनी चोळण्यास सुरुवात केली. तीनही जण एकत्र तिच्यावर तुटून पडले होते.

अमित गांडीत इतक्या जोरात झवत होता की सुनीताबाईंचे ओरडणे आता रडण्यात बदलले होते. तरीही तिची पुच्ची पाणी सोडत होती. सागरच्या बोटांवरून पाणी वाहत होते.

थोड्या वेळाने अमितने लवडा बाहेर काढला आणि पुच्चीत घुसवला. रोहन आणि सागर दोघेही तिच्या तोंडात आणि स्तनांवर वीर्य सोडत होते. अमित शेवटी खोल घुसला आणि आईच्या पुच्चीत जोरात वीर्य सोडले. त्याने बाहेर न काढता आतच धक्के देत राहिला जोपर्यंत पूर्ण रिकामे झाले नाही.

सुनीताबाई आता बोलूही शकत नव्हती. फक्त श्वास घेत होती.

रोहन आणि सागर उठले. त्यांनी कपडे घातले. रोहनने सुनीताबाईच्या गालावरचे वीर्य बोटाने घेऊन तिच्या तोंडात घातले.

“आंटी, आम्ही जातो. अमितला सोडतो तुझ्याकडे.”

सागर हसला. “आंटी, पुन्हा भेटू कधी तरी.”

दोघे बाहेर पडले. दार बंद झाले. घरात आता फक्त अमित आणि सुनीताबाई होते.

अमित काही क्षण शांत उभा राहिला. मग त्याने आईला केसातून धरून उचलले आणि खोलीत ओढत नेले. त्याने तिला बेडवर जोरात फेकले. सुनीताबाई बेडवर पडली. पुच्चीतून तीनही जणांचे वीर्य मिसळून बाहेर येत होते.

अमितने दार कुलूपबंद केले. तो आईच्या जवळ आला. त्याचा चेहरा रागाने तापला होता.

“आता फक्त मी आणि तू,” तो हळूच म्हणाला. आवाजात एक धोका होता. “माझ्या दोन मित्रांनी तुला झवलं… तू त्यांना घेतलंस… आता मी तुला शिकवतो रांडे.”

त्याने आईचे दोन्ही पाय जोरात उघडले आणि लवडा एकदम पुच्चीत घुसवला. सुनीताबाईंनी किंचाळले. अमित मात्र जंगली पशूसारखा झवू लागला. धक्के इतके जोरदार होते की बेडचा आवाज घरात पसरत होता.

“रांड… माझी आई रांड निघाली… दोन मित्रांची वीर्ये एकाच पुच्चीत घेतलीस तू…!” त्याने तिच्या गालावर एक जोरदार थप्पड मारली. “बोल रांडे… किती मस्त वाटलं तुला?”

सुनीताबाई रडत होती. “अमित… माफ कर… बाळा… मी…”

“बाळा नको म्हणूस!” अमितने तिचे केस जोरात ओढले आणि चेहरा आपल्याजवळ आणला. “तू आता माझी रांड आहेस. आज रात्रीपासून तू फक्त माझी पुच्ची आहेस. जेव्हा म्हटलं तेव्हा झवायची, जेव्हा म्हटलं तेव्हा तोंडाने चोखायची.”

त्याने आईला पलटी दिली आणि गांडीत पुन्हा घुसवला. यावेळी कोणतीही सावकाशपणा नव्हती. पूर्ण शक्तीने, रागाने, चिडून झवत होता. प्रत्येक धक्क्यावर शिव्या देत होता.

“गांड फाटली का रांडे? बोल… फाटली का? माझ्या मित्रांनी आधीच फाडली होती, आता मी पूर्ण फाडतो…”

सुनीताबाईंचे ओरडणे आता फक्त रडण्यात आणि गुदमरलेल्या आवाजात बदलले होते. अमितने तिचे केस एका हाताने धरले आणि दुसऱ्या हाताने गांडीवर सतत थप्पडी मारत होता. लाल ठसे उमटत होते.

तो पुन्हा पुच्चीत आला. यावेळी त्याने आईचे दोन्ही हात मागे वळवून धरले आणि पूर्ण वजन तिच्यावर टाकून झवू लागला. बेड जोरात खणखणत होता.

“आजपासून हे घर बंद आहे,” अमित कानात म्हणाला. “बाबा येईपर्यंत तू फक्त माझी रांड आहेस. सकाळी, दुपारी, रात्री… जेव्हा मला हवं तेव्हा ही पुच्ची उघडी ठेवायची. समजलं?”

सुनीताबाईंनी फक्त होकारासाठी डोके हलवले. अमितने शेवटी खोल घुसून तिच्या पुच्चीत चौथ्यांदा वीर्य सोडले. इतके जास्त की ते बाहेर फवारा होऊन बेडवर पसरले.

तो लवडा आतच ठेवून तिच्यावर पडला. श्वास जोरात चालला होता. काही क्षणांनी त्याने लवडा बाहेर काढला. पुच्ची पूर्णपणे उघडी, लाल, सुजलेली आणि आतून वीर्य सतत बाहेर येत होते.

अमित उठला. त्याने आईला बेडवरच पडू दिले. तिचे शरीर थरथरले होते. चेहरा सुजलेला, केस विस्कटलेले, संपूर्ण देह वीर्याने आणि घामांने चिकटलेला.

तो खोलीच्या दाराशी जाऊन उभा राहिला. मागे वळून आईकडे पाहिले.

“झोप रांडे,” तो शांतपणे म्हणाला. “सकाळी पुन्हा उठवतो. आजपासून ही पुच्ची फक्त माझी आहे.”

त्याने दिवा विझवला. खोली अंधारात बुडाली. फक्त सुनीताबाईंचा थकलेला श्वास आणि बेडवरून हळू हळू वाहणारे वीर्य यांचा आवाज शिल्लक होता.

—

स्टोरी समाप्त.