दिवाळी… आणि आई

कोल्हापूरच्या एका शांत निवासी कॉलनीत आमचं घर होतं. दोन मजली, जुनं पण स्वच्छ राखलेलं घर. समोर छोटं अंगण, मागे छोटी बाग आणि वरच्या मजल्यावर आमच्या तीन खोली. मी – अद्वैत, पंचवीस वर्षांचा. आयटी कंपनीत जॉब, पण दिवाळीच्या सुट्टीसाठी घरी आलो होतो. बाबा – रमेश काळे, एकावन्न वर्षांचे, सरकारी ऑफिसमधून नुकतेच रिटायर झालेले. आणि आई – सुषमा काळे, सत्तेचाळीस वर्षांच्या.

आईला पाहिलं की कोणालाही वाटतं की ती अजून चाळीशीतही नाही. उंची साधारण पाच फूट पाच इंचाची. शरीर सडपातळ पण पूर्ण वाढलेलं. कंबर पातळ, नितंब मात्र गोल आणि भरलेले. छातीची ठेवण व्यवस्थित होती – मोठी नाही पण पूर्ण आणि घट्ट. गळा लांब आणि गोरा. चेहरा अंडाकृती, नाक थोडंसे टोकदार, ओठ पूर्ण आणि नेहमी हळूच हसलेले. केस काळे, दाट, कमरेपर्यंत लांब. सकाळी केस सोडलेले असताना पाठीवर पडत. त्वचा गोरी, थोडीशी गवताळ, पण चेहऱ्यावर आणि हातांवर सूर्याचा हल्का रंग बसला होता. डोळे मोठे, काळे आणि शांत. बोलताना आवाज मंद आणि गोड. संस्कारी, घरातल्या सर्व गोष्टी व्यवस्थित ठेवणारी, पण कधी कधी खूप हळवी.

बाबा उंचीने माझ्यासारखेच, सहा फूट जवळपास. शरीर अजूनही घट्ट होतं. पोट थोडंसे बाहेर आलं होतं, पण हात-पाय बळकट. दाढी रोज साफ करत, केस आता निळसर होऊ लागले होते. स्वभावात थोडेसे कडक, पण घरात प्रेमाने वागत.

कोल्हापूरच्या त्या शांत कॉलनीत दिवाळीची हवा वेगळीच असते. गल्ली-गल्लीत फटाक्यांचा आवाज येण्याआधीच घराघरातून फुलांचा आणि घृतलेल्या दिव्यांचा वास येऊ लागतो. आमचं घरही तसंच होतं. दोन मजली, जुनं पण आईच्या हातांनी नेहमी स्वच्छ ठेवलेलं. अंगणात एक मोठा तुळस आणि बाजूला झेंडूची झाडं. मागे छोटी बाग, ज्यात आई रोज सकाळी पाणी घालायची.

मी त्या दिवशी सकाळी साडेसहा वाजता उठलो. खिडकीतून बाहेर पाहिलं तर अंगणात आई उभी होती. फिकट पिवळ्या सुती साडीत. पदर कमरेला घट्ट बांधलेला. केस अर्धे बांधलेले, अर्धे मानेवर आणि पाठीवर पडलेले. सूर्याची पहिली कोवळी किरणं तिच्या गालावर, गळ्यावर आणि हातांवर पडली होती. ती झेंडूची फुलं तोडत होती. बोटे हळूच फुलांच्या देठांना स्पर्श करत होती. प्रत्येक हालचालीत एक प्रकारची शांतता होती.

मी खाली गेलो. पायऱ्यांवरून उतरताना तिने मागे वळून पाहिलं. डोळ्यात हळुवारपणा होता.

“अद्वैत… आज लवकर उठलास?” तिचा आवाज मंद होता. जणू सकाळच्या शांततेला भंग करायचा नाही असा.

“हो. झोपच आली नाही. तू इतक्या लवकर का?”

“दिवाळी आहे ना. घर स्वच्छ करायचंय, रांगोळी काढायचीय, दिवे लावायचेत. बाबा अजून झोपलेत. तू चहा करतोस का? मी फुलं तोडून आणते.”

मी होकार दिला. स्वयंपाकघरात गेलो. गॅस पेटवला. दूध गरम करत असताना आई आत आली. तिच्या हातात फुलांची टोपली. साडीचा पदर थोडासा सरकला होता. कमरेचा गोरा भाग आणि नितंबाचं वळण हळूच दिसत होतं. तिने पदर नीट केला आणि माझ्याकडे पाहिलं.

“काय बघतोयस?” ती हळूच हसली. गाल थोडेसे लाल झाले.

“काही नाही. फुलं छान आहेत.”

“हं… तू दूध उकळ. मी चहाची पानं काढते.”

ती माझ्या जवळ आली. स्वयंपाकघरात जागा कमी होती. तिचा हात माझ्या हाताला हळूच स्पर्शला. तिची त्वचा थंड आणि मऊ होती. मी त्या स्पर्शाकडे दुर्लक्ष करून दूध ढवळत राहिलो. पण मन मात्र तिच्या अत्तराच्या सुगंधात अडकून राहिलं. तो सुगंध साध्या फुलांचा नव्हता. काहीतरी जुनं, घरातलं आणि तिचंच असं.

चहा तयार झाला. आम्ही अंगणात बस लो. बाबा अजून आले नव्हते. आई माझ्या समोर बसली. साडीचा पदर गुडघ्यावर घेतला होता. पायांना चांदीचे जोडे. बोटे लांब आणि गोरी. तिने चहाचा घोट घेतला आणि माझ्याकडे पाहिलं.

“यावर्षी तू जास्त दिवस घरी राहशील ना?”

“हो. सुट्टी जास्त मिळालीय.”

“चांगलं.” तिने दृष्टी खाली केली. “बाबांनाही तुझी खूप आठवण येते. मीही… कधी कधी रात्री झोप लागत नाही. तू एकटा पुण्यात असतोस म्हणून.”

मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्या चेहऱ्याकडे पाहत राहिलो. वयाच्या सत्तेचाळीशीतही तिचा चेहरा तितकाच कोवळा वाटत होता. डोळ्यांखाली थोड्याशा रेषा होत्या, पण त्यामुळे तो अधिकच भावपूर्ण दिसत होता. ओठ पूर्ण आणि नेहमी थोडेसे ओले. बोलताना ते हळूच हलत.

थोड्या वेळाने बाबा खाली आले. खाली पायजमा आणि पांढरी बंडी. त्यांनी आईकडे पाहिलं आणि हसले.

“आज तर तू खूप लवकर तयार झालीस सुषमा.”

आई हसली. “दिवाळी आहे ना. घर सांभाळायचंय.”

नाष्ट्यानंतर आई घर स्वच्छ करू लागली. मीही मदत केली. ती खिडक्या पुसत असताना मी तिच्या जवळ उभा राहिलो. साडीचा पदर वारंवार खांद्यावरून खाली येत होता. प्रत्येक वेळी ती तो नीट करते. तिच्या गळ्यावर घाम हळूच चमकत होता. गळा लांब, गोरा आणि नाजूक. गळ्याच्या खाली साडीचा किनारी भाग होता. छातीची ठेवण साडीखाली स्पष्ट दिसत होती – पूर्ण, घट्ट आणि प्रत्येक श्वासाबरोबर हळूच वर-खाली होणारी.

“अद्वैत,” तिने अचानक माझ्याकडे पाहिलं, “तू इतकं जवळ का उभा आहेस? थोडं बाजूला हो. मी पुसू देते.”

मी बाजूला सरकलो. पण नजर मात्र तिच्याकडेच होती. ती झुकून खिडकीची फळी पुसत असताना तिची कमर वळली. नितंब साडीखाली गोल आणि भरलेले दिसत होते. मी जाणीवपूर्वक नजर फिरवली.

नंतर ती रांगोळी काढू लागली. अंगणात गुडघ्यावर बसलेली. हातात रांगोळीची पुड. बोटे हळूहळू फिरवत ती फुलपाखरं, दिवे आणि स्वस्तिक काढत होती. सूर्य आता वर आला होता. तिच्या केसांवर, मानेवर आणि कमरेवर प्रकाश पडला होता. साडीचा पदर समोर घेतला होता. कमरेचा गोरा भाग आणि पाठीचं वळण स्पष्ट दिसत होतं. मी गजांजवळ उभा राहून पाहत होतो. मनात एक विचित्र भावना होती – प्रेम, ओढ आणि काहीतरी सांगता येणार नाही असं.

बाबा माझ्याशी बोलत होते. “यावर्षी दिवाळी चांगली साजरी करूया. तू जॉबला लागलास, घर चाललंय. आई खूप खुश आहे.”

मी होकार दिला. नजरेने पुन्हा आईकडे गेलो. ती रांगोळी संपवून उठली. साडी व्यवस्थित केली. मला पाहून हसली.

“काय बघतोयस इतक्या वेळेपासून? रांगोळी आवडली का?”

“हो आई. खूप सुंदर झालीय.”

“मग संध्याकाळी दिवे लावताना आणखी सुंदर दिसेल.” तिने माझ्या जवळ येऊन माझ्या गालावर हात फिरवला. हात थंड आणि मऊ होता. बोटे माझ्या गालावर हळूच रेंगाळली. “तू जा. बाबा सोबत बाजारात जा. मला लागणारे काही सामान आहे.”

बाजारात जाताना बाबा म्हणाले, “तुझी आई अजूनही तितकीच सुंदर आहे. वय काही करत नाही तिच्याबाबतीत. कधी कधी मला वाटतं की मीच जुनो जातोय, ती तशीच आहे.”

मी काही बोललो नाही. फक्त डोकं हलवलं.

संध्याकाळी घरी परत लो तेव्हा घर दिव्यांनी उजळलं होतं. आईने नवीन लाल रंगाची रेशमी साडी घातली होती. केस पूर्णपणे सोडलेले. गळ्यात सोन्याची साखळी. कपाळाला कुंकू. हातात हिरवे आणि लाल चूडा. ती दिवे लावत होती. साडीचा पदर खांद्यावरून खाली येत होता. छातीवर सोन्याची साखळी चमकत होती. कमर पातळ आणि नितंब गोल. प्रत्येक हालचालीत एक प्रकारची स्त्रीसुलभता होती.

मी तिच्याजवळ गेलो. “आई, मदत करू का?”

“हो. तू मागच्या बाजूला दिवे लाव. मी समोरची बाजू करते.”

आम्ही दोघे दिवे लावू लागलो. कधी कधी आमचे हात एकमेकांना स्पर्श करत. ती हसून माफ करत असे. एकदा तिचा हात माझ्या हातावर रेंगाळला. ती थांबली. डोळ्यात काहीतरी होते – प्रेम, ओढ आणि थोडीशी लाज. मीही काही बोललो नाही. फक्त दिवा लावत राहिलो.

रात्री जेवताना तिने माझ्यासाठी विशेषपणे माझे आवडते पदार्थ बनवले होते. जेवणानंतर ती माझ्या जवळ बसली आणि माझे केस हळूच विंचरू लागली. तिची बोटे माझ्या केसांतून फिरत होती. श्वास माझ्या गालांवर पडत होता. खोलीत दिव्यांचा प्रकाश आणि तिच्या अत्तराचा सुगंध एकत्र मिसळला होता.

“केस वाढले आहेत,” ती मंद आवाजात म्हणाली. “कापायला सांगितलं होतं ना?”

“हो आई. नंतर कापून टाकीन.”

बाबा टीव्ही पाहत होते. आई माझ्या केसात बोटे फिरवत होती. तिचा हात माझ्या मानेवरून खाली गेला आणि खांद्यावर थांबला. मी बंद डोळ्यांनी बस लो. मनात एक विचित्र शांतता आणि ओढ होती.

ती रात्री उशिरा झोपायला गेली. मी गजांजवळ उभा राहिलो. आकाशात फटाके फुटत होते. घरात शांतता होती. फक्त आईच्या खोलीतून हळूच दिव्याचा प्रकाश येत होता. तिच्या खोलीची खिडकी अर्धी उघडी होती. पडदा हलकासा हलत होता. आतून तिचा सावलीचा आकार दिसत होता – साडी घालताना, केस विंचरताना.

मी तिथेच उभा राहिलो. मनात असं काहीतरी घर करून होतं जे सांगता येत नव्हतं. फक्त जाणवत होतं.

रात्री नऊ वाजले होते. घरात दिव्यांचा प्रकाश हळूच लकलकत होता. बाहेरून फटाक्यांचा आवाज येत होता, पण आमच्या घरात एक वेगळीच शांतता होती. बाबा टीव्हीसमोर बसले होते. वर्तमानपत्राचं पान हलवत होते. मी गजांजवळ उभा होतो. अंगणातल्या दिव्यांचा प्रकाश माझ्या चेहऱ्यावर पडत होता.

आई आतून बाहेर आली. तिने साडीचा पदर खांद्यावर नीट केला होता. लाल रेशमी साडीत ती वेगळीच दिसत होती. केस सोडलेले. गळ्यात सोन्याची साखळी हळूच हलत होती. हातात चूडा. कपाळाला कुंकू. तिच्या पावलांचा आवाज फारसा येत नव्हता. ती माझ्याजवळ येऊन उभी राहिली.

“इतक्या वेळेपासून इथेच उभा आहेस?” तिचा आवाज मंद होता.

“हो. बाहेरचं वातावरण छान वाटतंय.”

ती माझ्या बाजूला गजांवर हात ठेवून उभी राहिली. आमच्या दरम्यान फारसं अंतर नव्हतं. तिच्या अत्तराचा सुगंध माझ्या नाकात शिरला. साध्या फुलांचा नाही. काहीतरी गोड आणि घरातलं. मी बाजूला सरकायचा प्रयत्न केला, पण शरीर हाललं नाही.

“आज खूप थकलोस का?” तिने विचारलं.

“नाही. तू खूप काम केलंस आज.”

ती हळूच हसली. “दिवाळी असते ना. घर स्वच्छ ठेवायचं, रांगोळी काढायची, दिवे लावायचे… सगळं करावं लागतं. बाबा मदत करतात, पण…” तिने वाक्य अर्धं सोडलं. नजरेने बाबांकडे पाहिलं. बाबा टीव्हीत गुंतले होते.

थोडा वेळ शांतता होती. फक्त दिव्यांचा लकलकता प्रकाश आणि दूरचा फटाक्यांचा आवाज. आईने माझ्या हाताकडे पाहिलं. मग हळूच आपला हात पुढे केला आणि माझ्या हाताला स्पर्शला. तिची बोटे थंड होती. माझ्या हातावर रेंगाळली.

“हात गरम आहेत तुझे,” ती मंद आवाजात म्हणाली.

मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्या हाताकडे पाहत राहिलो. तिची बोटे लांब आणि नाजूक. नखं नीट कापलेली. मनगटावर जुनी सोनेरी चेन. तिने हात मागे घेतला नाही. उलट थोडासा दाब दिला.

“अद्वैत…” तिने माझं नाव घेतलं. आवाजात एक वेगळीच भावुकता होती. “तू आता मोठा झालास. कधी कधी मला वाटतं की तू माझ्यापासून दूर जातोयस. पुण्यात एकटा राहतोस. मी इथे… “

तिचा आवाज थोडासा थरथरला. मी तिच्याकडे पाहिलं. डोळ्यात पाणी तर नव्हतं, पण ओलावा होता. मी तिचा हात आपल्या हातात घेतला.

“मी कुठे जातोय आई. वर्षातून दोन-तीन वेळा येतोच ना.”

ती हसली. पण ती हसू खोटं होतं. “येतोस… पण थोडंसं वेगळा वाटतोस. आधीसारखा नाही.”

तिचा हात माझ्या हातात होता. मी तो सोडला नाही. तिची त्वचा मऊ होती. बोटे माझ्या बोटांमध्ये घुसली. बाहेर एक मोठा फटाका फुटला. प्रकाश आमच्या चेहऱ्यावर पडला. त्या प्रकाशात तिचे डोळे चमकले. ओठ थोडेसे उघडे होते. श्वास हळूच वर-खाली होत होता. साडीच्या कुशीतून छातीची हालचाल दिसत होती.

बाबा आतून ओरडले, “सुषमा, चहा करायचंय का?”

आईने हात मागे घेतला. जणू काही चुकं झालं असा. “हो… करते,” म्हणत ती आत जायला लागली. पण दाराजवळ थांबली. मागे वळून माझ्याकडे पाहिलं. नजरेत काहीतरी होतं – लाज, ओढ आणि एक प्रकारची भीती. मग ती आत गेली.

मी तिथेच उभा राहिलो. हातावर तिच्या स्पर्शाची जाणीव अजूनही होती. मनात एक विचित्र अस्वस्थता होती. काहीतरी घडतंय, पण काय हे समजत नव्हतं. फक्त जाणवत होतं की आजची रात्र बाकीच्या रात्रींपेक्षा वेगळी आहे.

थोड्या वेळाने आई चहा घेऊन आली. तीन कपल्यात. बाबांना दिले. मग माझ्याकडे आली. कपल माझ्या हातात देताना तिची बोटे पुन्हा माझ्या बोटांना स्पर्शली. यावेळी ती लगेच मागे घेतली नाही. थोडा वेळ तशीच राहिली. नजरेने माझ्या नजरेत पाहिलं.

“गर्म आहे… सावकाश,” ती म्हणाली.

मी होकार दिला. चहाचा घोट घेतला. आई माझ्या बाजूलाच उभी राहिली. तिचा हात गजांवर होता. आमचे खांदे जवळजवळ एकमेकांना स्पर्शत होते. तिचा श्वास माझ्या कानांशी येत होता. साडीचा पदर हळूच माझ्या हाताला लागला.

बाबा टीव्ही पाहत होते. आम्ही दोघे गजांजवळ उभे होतो. शांतता होती. फक्त दिव्यांचा प्रकाश आणि आमचे श्वास.

“आज रात्री उशिरा झोप,” आईने अचानक म्हटलं. “दिवाळीची रात्र आहे ना. थोडंसं बोलायला हरकत नाही.”

मी तिच्याकडे पाहिलं. तिचे डोळे माझ्याकडे होते. ओठ थोडेसे बंद. गाल लालसर. केसांचा एक जुच्छा तिच्या गालावर पडला होता. मी तो जुच्छा मागे केला. माझी बोट तिच्या गालावर रेंगाळली. तिची त्वचा गरम होती.

ती थोडंसं थरथरली. पण मागे सरकली नाही. उलट डोळे मिटले. माझी बोट तिच्या गालावरून कानांशी गेली. तिने माझा हात आपल्या हाताने धरला. घट्ट नाही. फक्त इतका की तो तिथेच राहावा.

“अद्वैत…” तिने माझं नाव घेतलं. आवाज इतका मंद होता की फक्त मलाच ऐकू यावा. “काहीतरी… वेगळं वाटतंय आज.”

मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्या डोळ्यात पाहत राहिलो. बाहेर पुन्हा फटाके फुटले. प्रकाशात तिचा चेहरा अधिकच कोवळा दिसत होता. ओठ हळूच हलत होते. जणू काही बोलायचंय, पण शब्द सापडत नव्हते.

बाबा अचानक उठले. “मी झोपतो. तुम्ही बसा. उशिरा झाला की दिवे विझवून जायचं.”

आईने लगेच हात मागे घेतला. “हो… जा. आम्ही थोडंसं बोलून येतो.”

बाबा आत गेले. खोलीचं दिवा विझला. आता फक्त अंगणातल्या दिव्यांचा प्रकाश होता. आई माझ्यासमोर उभी होती. साडीचा पदर खांद्यावरून खाली आला होता. छातीवर सोन्याची साखळी चमकत होती. श्वास थोडासा जलद होता.

मी तिच्याजवळ एक पाऊल टाकलं. ती मागे सरकली नाही. उलट तिने माझ्याकडे पाहिलं. नजरेत भीती होती, पण त्या भीतीत ओढही होती.

“आई…” मी मंद आवाजात म्हटलं.

तिने डोकं हलवलं. “बोल ना.”

पण मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्याकडे पाहत राहिलो. तिने आपला हात पुढे केला आणि माझ्या छातीवर ठेवला. हळूच. माझ्या हृदयाची धडधड तिच्या हाताला जाणवत असावी. कारण तिचे डोळे थोडेसे मोठे झाले.

“इतकं जोरात…” ती अर्धवट म्हणाली.

मी तिचा हात आपल्या हाताने झाकून घेतला. तिची बोटे माझ्या बोटांमध्ये अडकली. बाहेर फटाक्यांचा आवाज येत होता, पण आमच्या दरम्यान एक वेगळीच शांतता होती. तिचा श्वास माझ्या चेहऱ्यावर पडत होता. अत्तराचा सुगंध आणि तिच्या शरीराचा उबदारपणा एकत्र मिसळला होता.

ती जवळ आली. आमचे खांदे एकमेकांना लागले. तिचा केसांचा जुच्छा माझ्या गालावर पडला. मी डोळे मिटले. तिचा हात माझ्या छातीवरून खांद्यावर गेला. मग मानेवर. बोटे हळूच रेंगाळली.

“आज रात्री…” तिने कानात म्हटलं. आवाज थरथरला. “काहीतरी वेगळं वाटतंय. मला समजत नाही.”

मी तिच्या कानाशी होतो. तिची त्वचा गरम होती. मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्या कमरेकडे हात नेला. साडीच्या कुशीवर हात ठेवला. ती थरथरली. पण मागे गेली नाही. उलट थोडंसं जवळ आली.

दिव्यांचा प्रकाश आमच्या अंगावर पडत होता. बाहेर जग दिवाळी साजरी करत होतं. आणि इथे… दोन माणसं एकमेकांच्या जवळ उभी होती. शব্दांपेक्षा जास्त बोलणारी शांतता होती.

आईने डोकं माझ्या खांद्यावर ठेवलं. केस माझ्या गालावर रेंगाळले. तिचा श्वास माझ्या गळ्यावर पडत होता. मी तिची कमर हळूच धरली. ती माझ्या छातीशी अधिक जवळ आली. साडीचा पदर माझ्या हाताला लागला. तिच्या शरीराची उब माझ्या अंगात उतरू लागली.

थोडा वेळ आम्ही तसेच उभे राहिलो. बोललो नाही. फक्त जाणवत होतं.

नंतर आईने हळूच डोकं वर केलं. माझ्या डोळ्यात पाहिलं. ओठ थोडेसे उघडे होते. श्वास एकमेकांच्या तोंडावर पडत होता.

“अद्वैत…” तिने पुन्हा माझं नाव घेतलं. आवाजात विनंती होती, भीती होती आणि काहीतरी सांगता न येणारी भावना होती.

मी तिच्या गालावर हात ठेवला. अंगठा तिच्या ओठाजवळ रेंगाळला. ती डोळे मिटली. ओठ हळूच थरथरले.

बाहेर एक मोठा फटाका फुटला. प्रकाश चमकला. आणि त्या प्रकाशात आमचे चेहरे एकमेकांपासून फारसे दूर नव्हते.

—

बाबा झोपले होते. खोलीचं दिवा विझलं होतं. फक्त अंगणातल्या दिव्यांचा मंद प्रकाश आमच्या अंगावर पडत होता. आई माझ्या छातीशी चिकटून उभी होती. तिचं डोकं माझ्या खांद्यावर होतं. केस माझ्या गालावर रेंगाळत होते. तिचा श्वास माझ्या गळ्यावर गरम-गरम पडत होता.

“अद्वैत…” तिने कानातच म्हटलं. आवाज थरथरला होता. “मी… मी काय करत आहे हे मला समजत नाही. पण थांबवता येत नाही.”

मी तिची कमर अधिक घट्ट धरली. साडीच्या कुशीखाली माझा हात गेला. तिची त्वचा गरम आणि मऊ होती. “मीही थांबवू शकत नाही आई.”

तिने डोकं वर केलं. आमचे चेहरे फक्त दोन-तीन इंचावर होते. तिचे ओठ थोडेसे उघडे होते. श्वास एकमेकांच्या तोंडावर पडत होता. मी हळूच पुढे गेलो. माझे ओठ तिच्या ओठांना लागले.

पहिला स्पर्श फक्त हलक्याचा होता. ओठांचा मऊपणा. तिने थोडंसं थर थर काढलं, पण मागे गेली नाही. उलट तिने माझे ओठ आपल्या ओठांनी दाबले. मी जीभ बाहेर काढली. तिच्या ओठांच्या फटीत घुसली. तिची जीभ माझ्या जिभेला लागली – गरम, ओलसर आणि थोडीशी गोड. आम्ही दोघेही डोळे मिटले. जीभ एकमेकांत गुंतल्या. श्वास एकमेकांच्या तोंडात जात होता. मी तिच्या खालच्या ओठाची हळूच चावले. ती मंद आवाजात किंकाळी काढली. तो आवाज माझ्या तोंडातच गायब झाला.

किसिंग चालूच होतं. मी तिची कमर धरून अधिक जवळ ओढली. तिची छाती माझ्या छातीला दाबली गेली. साडीखालील ब्राची कडकपणा जाणवत होती. तिने माझे केस पकडले आणि किस अधिक खोल केला. जीभ आत-बाहेर होत होती. लाळेचा पातळ धागा आमच्या ओठांमध्ये तणला जात होता. कधी कधी तो तुटत असे आणि पुन्हा नवा तयार होत असे.

थोड्या वेळाने मी ओठ वेगळे केले. दोघांचेही श्वास घाईघाईने चालले होते. तिचे ओठ लाल आणि थोडेसे सुजलेले दिसत होते. मी तिच्या गालावरून मानेकडे ओठ नेले. गळ्यावर किस केले. तिने डोकं बाजूला केलं. गळ्याची नाजूक त्वचा माझ्या ओठांखाली थरथरली. मी हळूच चावले. तिने माझा खांदा दाबला.

“अद्वैत… आत चल,” तिने कानातच सांगितलं. “इथे… बाबा…”

मी तिचा हात धरून आत नेलं. आमची खोली. दिवा लावला नाही. फक्त खिडकीतून येणारा दिव्यांचा प्रकाश. मी तिच्या मागे जाऊन साडीचा पदर हळूच खांद्यावरून खाली केला. पदर जमिनीवर पडला. मी साडीची नसब्ंद सोडली. साडी हळूच खाली सरकली. तिच्या पायाभोवती गोलाकार जमा झाली.

आता फक्त पेटीकोट आणि ब्लाउज उरला होता. ब्लाउज लाल रंगाचा, पातळ. बॅकलेस नव्हता, पण खूप आतल्या बाजूने खोल होता. मी ब्लाउजचे हुक एकेक करून सोडले. प्रत्येक हुक सुटल्यावर तिचा श्वास थोडासा अडकत होता. ब्लाउज खाली पडला.

तिची ब्रा नवीन पद्धतीची होती – काळ्या रंगाची, पातळ लेसची, हाफ-कप. वरचा भाग जवळजवळ अर्धाच झाकलेला होता. गोलाकार स्तनांच्या वरच्या अर्ध्या भागावर लेसची जाळी होती. निप्पल पूर्ण दिसत नव्हते, पण त्यांचं ठसे स्पष्ट होते. ब्राची बॅंड कमरेवर घट्ट बसली होती. दोन स्तन एकमेकांना दाबून मधोमध एक खोल गर्त तयार करत होते. मी ब्राचा हुक मागून सोडला. ब्रा खाली पडली.

तिची स्तनं समोर आली. मोठी नाहीत, पण पूर्ण आणि घट्ट. वयाच्या सत्तेचाळीशीतही ती सैल पडलेली नव्हती. गोल, थोडीशी जाड आणि निप्पल गडद गुलाबी. निप्पल आधीच ताठ झाले होते. मी दोन्ही हातांनी स्तनं धरली. वजन जाणवत होतं. मी अंगठ्याने निप्पल दाबले. तिने डोकं मागे टाकलं आणि मंद आवाजात रडका आवाज काढला.

मी पेटीकोटची नसब्ंद सोडली. पेटीकोट खाली पडला. आता फक्त पँटी उरली होती. तीही नवीन पद्धतीची – काळ्या रंगाची, पातळ, फ्रंटला छोटासा लेसचा तुकडा. बाकी सगळं पातळ कापड. तिच्या पुच्चीचं ठसे स्पष्ट दिसत होते. मधोमध एक पातळ रेषा होती. पँटी थोडीशी ओलसर दिसत होती. मी गुडघ्यावर बसून पँटी खाली ओढली. ती तिच्या पायातून निघाली.

आता ती पूर्ण नग्न माझ्यासमोर उभी होती. दिव्यांच्या प्रकाशात तिचं शरीर चमकत होतं. स्तनं हळूच हलत होती. कमर पातळ. नितंब गोल आणि भरलेले – दोन्ही बाजूंनी थोडेसे बाहेर आलेले. मी मागे जाऊन तिच्या गांडीकडे पाहिलं. गोलाकार, मऊ आणि मध्ये एक खोल गर्त. मी हात नेऊन दोन्ही लोब धरले. मऊपणा बोटांमध्ये घुसला. मी हळूच दाबले. तिने पुढे झुकून गजांना धरलं.

मी पुन्हा समोर आलो. तिच्या पुच्चीकडे पाहिलं. काळे, दाट केस होते, पण नीट कापलेले. मधोमध गुलाबी फटी दिसत होती. थोडीशी ओलसर होती. चिकटपणाचा पातळ धागा तिच्या मांडीला लागला होता. मी बोटाने फटी हळूच उघडली. आत गुलाबी, चमकदार मांस दिसलं. वरच्या बाजूला छोटासा दाणा – गुलाबी, थोडासा सुजलेला. मी अंगठ्याने तो हळूच दाबला. तिने जोरात श्वास सोडला आणि माझा खांदा पकडला.

“अद्वैत… नको… इतकं…” तिचा आवाज फुटला होता.

मी तिच्या पुच्चीवर ओठ ठेवले. जीभ बाहेर काढून फटीवरून वर-खाली फिरवली. तिचा चिकटपणा जिभेला लागला – खारट आणि थोडासा गोड. मी जिभेनं दाणा पकडला आणि चोखला. तिने माझे केस पकडले आणि जोरात दाबले. मांड्या थरथरू लागल्या. मी दोन बोटं आत घुसवली. आत गरम आणि घट्ट होतं. बोटं आत-बाहेर करत असताना तिच्या पुच्चीतून अधिक चिकट पाणी येऊ लागलं. ते माझ्या बोटांवरून खाली मांडीवर सरकत होतं.

मी उभा राहिलो. पॅंट आणि अंडरवेअर एकदम खाली केले. माझा लवडा बाहेर आला – ताठ, जाड आणि शिरा उमटल्या होत्या. टोक लालसर आणि आधीच थोडंसं ओलसर. आईने डोळे उघडले आणि त्याच्याकडे पाहिलं. तिचे डोळे थोडेसे मोठे झाले.

“इतका… मोठा…” तिने कानातच म्हटलं. आवाजात आश्चर्य आणि भीती दोन्ही होती. “बाबाचा… एवढा नसायचा.”

मी तिच्या खांद्यावर हात ठेवून हळूच खाली दाबले. ती गुडघ्यावर बसली. माझा लवडा तिच्या चेहऱ्यासमोर होता. तिने हात पुढे करून धरला. बोटे पूर्णपणे फिरू शकली नाहीत. तिने टोकावर ओठ ठेवले आणि हळूच आत घेतला. गरम तोंड. जीभ खालच्या बाजूला फिरत होती. तिने अधिक आत घेतला. घशापर्यंत. डोळ्यात पाणी आलं, पण तिने बाहेर काढला नाही. वर-खाली हालचाल सुरू केली. लाळेचा आवाज येत होता – खच-खच. कधी कधी ती थांबून श्वास घेत असे आणि पुन्हा आत घेत असे.

मी तिचे केस पकडले आणि हळूच हालचाल नियंत्रित केली. “आई… तोंड इतकं गरम आहे…”

ती बाहेर काढून वर पाहिली. लाळेचा धागा तिच्या ओठापासून माझ्या लवड्यापर्यंत तणला होता. “तुझा… खूप जाड आहे. माझ्या तोंडात मावत नाही.”

मी तिला उभं केलं आणि बेडवर झाडलं. ती पाठीवर पडली. मांड्या आपोआप पसरल्या. मी मध्ये आलो. लवडा तिच्या पुच्चीच्या फटीवर ठेवला आणि हळूच घासला. चिकटपणा मुबलक होता. टोक आत घुसळायला लागला. ती मांड्या अधिक पसरली. मी एकदम आत ढकलला.

“आह्ह… अद्वैत… हळू…” तिने किंकाळी काढली. नखं माझ्या पाठीत घुसली.

आत पूर्ण घुसला. गरम, घट्ट आणि ओलसर. मी हालचाल सुरू केली. बेडचा आवाज येऊ लागला – खट-खट, खट-खट. प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिची स्तनं हलत होती. निप्पल ताठ. मी एक निप्पल तोंडात घेऊन चोखला. तिने माझे केस पकडले.

मी वेग वाढवला. बेड जोरात खटखटू लागला. तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा आवाज येत होता – चव-चव. चिकटपणा आमच्या मांड्यांना लागून चमकत होता. मी बोटाने तिचा दाणा दाबला. तिने अचानक मांड्या माझ्या कमरेभोवती घट्ट गुंडाळल्या आणि जोरात श्वास सोडला. तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा फवारा माझ्या लवड्यावर आणि पोटावर उडाला. गरम, चिकट पाणी. ती थरथरू लागली. आवाज दाबूनही किंकाळी बाहेर पडली.

मी अधिक वेगाने ढकलू लागलो. बेडचा आवाज खोलीत भरला होता. तिची गांड माझ्या मांड्यांना लागून थरथरली. मी खोलवर जाऊन थांबलो. गरम वीर्य तिच्या आत उगलू लागलं. एक-दोन-तीन… जोरात. तिने माझी पाठ नखांनी उरली. “आत… सगळं आतच…” तिने कानातच सांगितलं.

मी तिच्यावरच पडलो. दोघांचेही श्वास उखडले होते. माझा लवडा अजूनही आतच होता. तिच्या पुच्चीतून आमचं मिश्रण हळूच बाहेर येत होतं आणि मांडीवरून बेडवर साकत होतं.

मी तिच्या कानात म्हटलं, “आई… आज रात्री इथेच झोप.”

तिने डोकं हलवलं. हात माझ्या पाठीवर फिरवत राहिली. बाहेर फटाके अजूनही फुटत होते. पण खोलीत फक्त आमचे श्वास आणि बेडचा हळूच होणारा आवाज उरला होता.

—

मी तिच्या आतच होतो. अजूनही घट्ट. तिच्या पुच्चीतून आमचं गरम मिश्रण हळूच बाहेर येत होतं आणि मांडीवरून बेडवर साकत होतं. तिने माझी पाठ नखांनी उरली होती. श्वास दोघांचेही उखडले होते. खोलीत फक्त आमचे श्वास आणि बाहेरून येणारा दूरचा फटाक्यांचा आवाज होता.

मी तिच्या कानात म्हटलं, “आई… मी बाहेर काढू?”

तिने डोकं दोन्ही बाजूंनी हलवलं. केस माझ्या चेहऱ्यावर पडले. “नाही… आतच ठेव. थोडंसं… जास्त वेळ.” तिचा आवाज फुटला होता. गोड आणि थकलेला.

मी हळूच हालचाल केली. लवडा आतच घासला. तिने मांड्या माझ्या कमरेभोवती अधिक घट्ट गुंडाळल्या. “अद्वैत… तू माझा मुलगा असूनसुद्धा… आज रात्री तू फक्त माझा माणूस आहेस. समजलं?”

मी तिच्या डोळ्यात पाहिलं. “समजलं आई. आज रात्री फक्त आपण दोघं.”

मी बाहेर काढला. लवडा पूर्ण ओलसर आणि चिकट होता. तिच्या पुच्चीतून पांढरं-चिकट मिश्रण हळूच बाहेर येत होतं. मी तिला पलटावलं. ती गुडघ्यावर-हातावर आली. गांड माझ्यासमोर उंचावली. गोलाकार, मऊ आणि मध्ये खोल गर्त. पुच्ची लालसर आणि पूर्ण उघडी. आतून आमचं मिश्रण चमकत होतं.

मी मागे बसून तिची गांड दोन्ही हातांनी पसरली. “आई… ही गांड किती गोल आणि मऊ आहे. माझ्या हातात मावत नाही.”

तिने मागे वळून पाहिलं. केस चेहऱ्यावर पडले होते. “बघत राहशील की आत घालशील?” आवाजात हळुवार आक्षेप होता, पण ओढ अधिक होती.

मी लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला आणि एकदम आत ढकलला. ती जोरात श्वास सोडली. “आह्ह… इतकं खोल…” बेड पुन्हा खटखटू लागला. मी तिची कमर धरून जोरात ढकलू लागलो. प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिची गांड माझ्या मांड्यांना लागून थरथरली. स्तनं खाली हलत होती. निप्पल बेडच्या चादरला लागून घासले जात होते.

“आई… बोल. कसं वाटतंय?”

“खूप… खूप छान वाटतंय अद्वैत. तुझा लवडा माझ्या आत इतका भरून राहिलाय की… बाबाचा कधीच एवढा खोल गेला नव्हता.” तिने हात मागे नेऊन माझा हात धरला. “आणखी जोरात… माझी गांड लाल कर.”

मी वेग वाढवला. एका हाताने तिची गांड चापट मारली. आवाज खणखणाटला. लाल ठसा उमटला. तिने किंकाळी काढली पण दाबली. “पुन्हा मार… आणखी.”

मी पुन्हा चापट मारली. दुसऱ्या बाजूला. गांड लाल झाली होती. मी लवडा पूर्ण बाहेर काढून पुन्हा एकदम आत घुसवला. तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा आवाज येत होता – चव-चव-चव. चिकटपणा माझ्या मांड्यांना आणि तिच्या मांड्यांना लागून चमकत होता.

थोड्या वेळाने मी तिला पुन्हा पलटावलं. यावेळी मी पाठीवर पडलो. “आई… वर बस.”

ती माझ्यावर बसली. हातांनी माझी छाती दाबून ठेवली. लवडा स्वतःहून आत घेतला. पूर्ण. तिने डोकं मागे टाकलं. केस पाठीवर पसरले. स्तनं माझ्यासमोर हलत होती. मी दोन्ही हातांनी स्तनं धरली आणि निप्पल दाबले. ती वर-खाली हालू लागली. मांड्या माझ्या कमरेला लागून घासत होत्या. पुच्ची माझ्या लवड्याभोवती घट्ट आवळली होती.

“अद्वैत… बघ माझ्याकडे,” तिने खाली पाहिलं. डोळ्यात पाणी होतं पण हसू होतं. “मी तुझ्या बापाने लग्न केलं तेव्हा इतकी तृप्त कधीच झाले नव्हते. तू… तू मला फोडून टाकत आहेस.”

मी तिची कमर धरून खालून जोरात ढकलू लागलो. ती माझ्या छातीवर कोसळली. स्तनं माझ्या तोंडावर आली. मी एक निप्पल तोंडात घेऊन जोरात चोखला. दातांनी हळूच चावले. तिने माझे केस पकडले आणि जोरात दाबले. “आणखी चाव… माझा निप्पल फोड.”

मी दुसऱ्या निप्पललाही तसंच केलं. ती थरथरू लागली. पुच्ची आणखी घट्ट आवळली. अचानक तिने मांड्या ताणल्या आणि जोरात श्वास सोडला. तिच्या पुच्चीतून पुन्हा पाण्याचा फवारा माझ्या पोटावर आणि छातीवर उडाला. गरम. चिकट. तिने माझ्या छातीत तोंड खुपसून किंकाळी दाबली.

मी तिला खाली केलं आणि स्वतः वर आलो. मांड्या तिच्या खांद्यापर्यंत उंचावल्या. लवडा पुन्हा आत घुसवला. या पोझिशनमध्ये खूप खोल जात होता. तिने डोळे मिटले. ओठ उघडे. “अद्वैत… आता पूर्ण दे. आतच ओत. माझ्या आतच ठेव तुझं सगळं.”

मी जोरात ढकलू लागलो. बेड खटखट आवाजाने खोली भरून टाकत होता. तिची स्तनं जोरात हलत होती. गांड माझ्या मांड्यांना लागून थरथरली. मी खोलवर जाऊन थांबलो. गरम वीर्य दुसऱ्यांदा तिच्या आत उगलू लागलं. एक-दोन-तीन-चार… जोरात. तिने माझी पाठ पुन्हा नखांनी उरली. “सगळं… आतच… एक थेंबही बाहेर काढू नकोस.”

मी तिच्यावरच पडलो. लवडा आतच होता. हळूहळू मऊ होत होता. तिच्या पुच्चीतून आमचं जास्त मिश्रण बाहेर येत होतं आणि बेड ओलसर करत होतं. मी तिच्या कानात म्हटलं, “आई… आज रात्री मी तुझ्याशिवाय झोपणार नाही.”

तिने माझे केस विंचरले. “मीही. बाबा सकाळी उठेल तेव्हापर्यंत तू इथेच राहा. माझ्या बाजूला.”

थोड्या वेळाने मी बाहेर काढला. तिची पुच्ची लालसर, सुजलेली आणि पूर्ण ओलसर होती. आतून पांढरं-चिकट मिश्रण हळूच बाहेर येत होतं. मी खाली जाऊन जिभेनं ते चाटलं. खारट-गोड चव. तिने माझे केस पकडले. “अद्वैत… नको… आणखी संवेदनशील झालंय…”

मी तरीही दाणा चोखला. ती पुन्हा थरथरली. मग मी वर आलो आणि तिच्या ओठांना चिकटलो. आमच्या तोंडात आमचंच मिश्रण मिसळलं. जीभ एकमेकांत गुंतल्या. श्वास एकमेकांच्या तोंडात जात होता.

नंतर ती माझ्या छातीवर डोकं ठेवून निजली. मी तिची कमर धरून ठेवली. बाहेर फटाके कमी झाले होते. दिवे हळूहळू विझू लागले होते. खोलीत आमच्या शरीराचा उबदारपणा आणि चिकटपणाचा वास होता.

सकाळी उठलो तेव्हा तिचा हात माझ्या छातीवरच होता. तिने डोळे उघडले. हसली. “दिवाळी संपली… पण आपण संपलो नाही.”

मी तिच्या कपाळाला किस केला. “नाही आई. आजपासून प्रत्येक दिवाळी अशीच साजरी करायची.”

तिने डोकं माझ्या छातीवर ठेवलं आणि डोळे मिटले. बाहेर सूर्य उगवत होता. घरात शांतता होती. फक्त आमचे श्वास आणि एकमेकांच्या त्वचेचा स्पर्श उरला होता.

समाप्त.