सुमन

एका छोट्या गावात, शेतांच्या हिरव्या पट्ट्यांमध्ये आणि मातीच्या घरांच्या सावल्यांखाली, सुमन राहत होती. तिचे वय अवघे अठरा. निरागस चेहरा, मोठे काळे डोळे, आणि शरीर जे अजूनही तरुणपणाच्या कोवळ्या गोलाईने भरलेले होते. तिचे लग्न झाले होते रमेशशी—एक सरकारी नोकर, वयाच्या लवकरच छत्तीसव्या वर्षात. रमेश शहरात पोस्टिंगवर होता, महिन्यातून एकदा-दोनदाच गावात येत असे. त्याच्या अनुपस्थितीत सुमनची रात्र लांब होत, शरीर रिकामे वाटत, आणि मनात एकटीपणाची आग पेटत राहत.

पती येई तेव्हाही तो थकलेला, कामाच्या तणावात असे. त्याच्या स्पर्शात उष्णता नव्हती, फक्त कर्तव्य. सुमनची अपेक्षा—हातात हात घालून बसणे, रात्रीच्या अंधारात शरीरांचे एकत्र होणे, प्रेमाचे शब्द—पूर्ण होत नव्हती. ती शेतात काम करत, घरात स्वयंपाक करत, पण रात्री अंथरुणावर पडली की तिचे स्तन जड होत, मांड्यांमध्ये ओलसरपणा येत, आणि तिच्या ओठातून फक्त एक दीर्घ श्वास निघत असे.

त्याच दिवसात गावात नवा माणूस आला. सुरेश. वय चाळीशेच्या आसपास, उंच, रुंद खांदे, दाढीने झाकलेला जबडा, आणि डोळ्यात शांत आत्मविश्वास. तो दूरच्या नातलगांच्या घरी राहायला आला होता, काही महिने. त्याचा स्वभाव शांत, बोलणे मोजके, पण प्रत्येक शब्दात समजूतदारपणा. सुमन त्याला नदीकाठच्या वाटेवर पहिल्यांदा भेटली. तिच्या डोक्यावरची घागर जड होती, आणि त्याने मदत केली. त्याच्या हातांचा स्पर्श तिच्या हातावर पडला—गरम, स्थिर, आणि अनपेक्षित.

सुरुवातीला फक्त नमस्कार. मग शेतात भेटणे. मग संध्याकाळी गावाच्या बाहेरच्या झाडाखाली बसून बोलणे. सुरेश तिच्या एकटीपणाचे ऐकत असे, विनाआक्षेप, विनासल्ला. फक्त ऐकत. सुमनला वाटे की हा माणूस तिचे मनातले शब्द वाचतोय. त्याच्या नजरेत तिचे शरीर प्रतिबिंबित होत असे—तिची कमर, तिचे स्तन, तिच्या ओठांची लालसरपणा.

एक संध्याकाळ. पाऊस पडत होता. सुमन घरी एकटी. सुरेश तिच्या दारात उभा राहिला, भिजलेला. तिने त्याला आत बोलावले. दिवा मंद. दोघे जवळ बसले. बोलणे थांबले. फक्त श्वास आणि पावसाचा आवाज. सुरेशने तिचा हात धरला. सुमनने विरोध केला नाही. त्याच्या अंगठ्याने तिच्या तळहातावर फिरत, मग वर, तिच्या मनगटावर, मग तिच्या हाताच्या आतल्या बाजूने, जिथे त्वचा नाजूक होती.

“तुझे पती…” सुरेशने मंद आवाजात म्हटले.

“तो दूर आहे,” सुमनने उत्तर दिले, आवाज थरथरत. “आणि मी… मी येथे एकटी आहे.”

त्यानंतर शब्दांची गरज उरली नाही. सुरेशने तिला जवळ ओढले. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर पडले—मऊ, पण आग्रही. जीभ आत शिरली, चोखत, चाखत. सुमनचा श्वास अडकला. तिने त्याच्या छातीला हात लावला, त्याच्या शर्टचे बटण उघडले. त्याची छाती केसाळ, मजबूत. तिचे हात खाली गेले, त्याच्या पँटच्या कमरेपाशी. त्याने तिची साडी वर केली, ब्लौजचे हुक उघडले. तिचे स्तन मुक्त झाले—गोल, जड, निप्पल्स आधीच कडक.

सुरेशने एक स्तन तोंडात घेतला. जीभाने निप्पल भोवती फिरवले, चोखले, हळूच दातांनी चावले. सुमनची कमर उंचावली. तिच्या मांड्या आपोआप उघडल्या. त्याच्या हाताने तिची पेटी खाली ओढली, बोट तिच्या ओल्या स्लिटवर फिरले. ती आधीच भिजलेली होती—जोरात, गरम. त्याने एक बोट आत घातले, नंतर दोन. हळू, खोलात, तिच्या आतल्या भिंतींना स्पर्श करत. सुमनचा आवाज निघाला—मंद, दीर्घ, “अह्ह…”

त्याने तिला अंथरुणावर पाडले. स्वतःची पँट काढली. त्याचा लिंग बाहेर आला—जाड, लांब, शिरा उठलेल्या, टोकावर आधीच ओलसर. सुमनने त्याला हातात घेतला, मऊ हाताने वर-खाली फिरवला. मग तोंडात घेतला. ओठांनी घेरले, जीभाने टोक चाटले, नंतर खोल गिळले. सुरेशचा श्वास घट्ट झाला. त्याने तिचे केस धरले, हळू हलू तिच्या तोंडात ढकलले.

मग त्याने तिला पाठीवर वळवले. तिच्या मांड्या उघड्या केल्या. आपला लिंग तिच्या ओल्या प्रवेशद्वारावर घासला, वर-खाली, क्लिटवर दाब दिला. सुमनची कमर हलत होती, ती स्वतःच आत घेण्यासाठी धडपडत होती. एका जोरदार ढकलात तो आत शिरला—पूर्ण, खोलात, तिच्या गर्भाशयाच्या तळाशी टेकला. सुमनचा आवाज फुटला, “आ… सुरेश…”

तो हालला. हळू सुरुवात, मग जोरात. प्रत्येक ठोका तिच्या आत घुसत, तिचे स्तन हलत, तिचे नखे त्याच्या पाठीवर रेषा काढत. त्याने तिची एक मांडी उचलली, खोलात जास्त जाण्यासाठी. बोट तिच्या क्लिटवर फिरवत राहिले. सुमनची शरीर थरथरत होते. तिच्या आत उष्णता वाढत होती, कडाक्याची. ती ओरडली, शरीरात लाटा उठल्या, आतल्या स्नायूंनी त्याच्या लिंगाला घट्ट पकडले, ओतले—गरम, चिकट.

सुरेश थांबला नाही. त्याने तिला वळवले, गुडघ्यांवर केले. मागून घुसला. हात तिच्या स्तनांना पकडून, जोरात ढकलत. प्रत्येक ठोक्यात तिचे नितंब थरथरत. ती पुन्हा येत होती—जास्त जोरात, जास्त लांब. शेवटी त्यानेही सोडले. तिच्या आतच, गरम स्फोट, भरपूर, तिच्या गर्भाशयात भरले.

त्यानंतर दोघे शांत पडले. पाऊस अजून पडत होता. सुमनच्या डोळ्यात पाणी होते—समाधानाचे नाही, द्वंद्वाचे. तिच्या मनात रमेशचे चेहरे फिरत होते. पती, जबाबदारी, गावाची नजर, पाप. पण शरीरात अजूनही सुरेशचा स्पर्श जाणवत होता, आतला ओलापणा, आणि ती रिकामी जागा जी आता थोडी भरली होती.

पुढील दिवस आले. भेटी वाढल्या. रात्रीची गुपिते. कधी शेताच्या झाडाखाली, कधी नदीकाठच्या गुहेत, कधी तिच्या घरात जेव्हा गाव झोपलेले असे. प्रत्येक वेळी तीव्र. कधी त्याने तिला खुर्चीवर बसवले, मांड्या उघड्या करून तोंडाने चाटले—जीभ तिच्या स्लिटमध्ये, क्लिट चोखत, बोटे आत, तिच्या ओर्गाझमपर्यंत. कधी तिने त्याला वर बसवले, स्वतः हालत, स्तन त्याच्या तोंडात घालत, आतला लिंग पूर्ण घेत. कधी त्याने तिच्या गुदद्वारातही प्रवेश केला—हळू, तेलाने, तिच्या वेदना आणि आनंदाच्या मिश्र आवाजात.

पण प्रत्येक संभोगानंतर, प्रत्येक रात्री, सुमनची अंतःकरणात लढाई पेटत राहत. एकीकडे पतीवरील कर्तव्य, लग्नाचे वचन, गावातील इज्जत. दुसरीकडे हे प्रेम, हे लक्ष, हे शरीराला मिळणारे समाधान जे रमेशकडून कधीच मिळाले नव्हते. ती रडत असे, मग पुन्हा त्याच्या हातात जात असे. मनात प्रश्न: हे प्रेम आहे की फक्त शरीर? मी पापी आहे का? पण जेव्हा सुरेश तिच्या आत असे, जेव्हा त्याचे हात तिच्या स्तनांना दाबत, जेव्हा तिचे शरीर थरथरत ओर्गाझममध्ये जात, तेव्हा प्रश्न विसरले जात.

गावात कुणाला कळले नाही. किंवा कळले तरी बोलले नाही. सुमनची साडी अजूनही साधी, चेहरा निरागस. पण रात्री तिचे शरीर आता दुसऱ्याच्या स्पर्शाची आठवण ठेवत असे. आणि प्रत्येक वेळी जेव्हा रमेश शहरातून येई, त्याच्या थंड स्पर्शाने तिचे शरीर आणखी तहानलेले होई, आणि ती पुन्हा सुरेशकडे वळत असे—गुपित, आकर्षण, आणि त्या द्वंद्वासोबत जे कधीच संपणार नव्हते.  

भाग २

पावसाळा संपला होता. गावात हिरवळ दाट झाली होती, पण सुमनच्या मनात वादळ अधिक तीव्र झाले होते. सुरेश आता तिच्या आयुष्याचा भाग बनला होता—गुपित, गरम, आणि धोकादायक. प्रत्येक रात्री जेव्हा गाव झोपलेले असे, ती त्याच्याकडे जाई. कधी त्याच्या नातलगांच्या घरात, कधी शेताच्या दूरच्या झोपडीत, कधी नदीकाठच्या घनदाट झाडांच्या सावलीत.

एक रात्र. चंद्र अर्धवट होता. सुमन साडी घट्ट ओढून सुरेशच्या खोलीत शिरली. तो तिची वाट पाहत बसला होता. दिवा मंद. त्याने तिला दिसताच उठून जवळ आला. कोणतेही शब्द नव्हते. फक्त हात. त्याने तिची साडी खाली ओढली. ब्लौज उघडला. तिचे स्तन मुक्त झाले—जड, निप्पल्स आधीच ताठ. सुरेशने दोन्ही हातांनी स्तन दाबले, अंगठ्याने निप्पल फिरवले, मग तोंडात घेतले. जीभाने जोरात चोखले, दातांनी हळूच चावले. सुमनचा श्वास अडकला. तिच्या मांड्या आपोआप उघडल्या.

तिने त्याची पँट खाली ओढली. त्याचा लिंग बाहेर आला—जाड, कडक, शिरा फुगलेल्या, टोकावर आधीच चिकट द्रव. सुमन गुडघ्यावर बसली. तोंडात घेतला. ओठांनी घेरले, जीभाने खालच्या बाजूने चाटले, नंतर खोल गिळले. गळ्यापर्यंत. सुरेशने तिचे केस धरले, हळू हलू ढकलले. तिच्या तोंडातून लाळ पडत होती, आवाज येत होते—घोरट, ओले. ती त्याच्या अंडकोषांनाही हाताने मळत होती.

त्याने तिला उठवले, अंथरुणावर पाडले. मांड्या उघड्या केल्या. तोंड तिच्या स्लिटवर ठेवले. जीभ आत शिरली—लांब, जाड, खोलात. क्लिट चोखला, चावला, बोटे आत घातली—दोन, मग तीन. सुमनची कमर उंचावली. ती त्याच्या डोक्याला दाबत होती. “अधिक… अधिक खोल…” तिचा आवाज फुटला. पहिला ओर्गाझम आला—शरीर थरथरत, आतून गरम ओतले, तिच्या मांड्या त्याच्या डोक्याला घट्ट पकडल्या.

सुरेश वर आला. लिंग तिच्या प्रवेशद्वारावर घासला, वर-खाली, क्लिटवर जोरात दाब दिला. मग एका जोरदार ढकलात आत घुसला—पूर्ण, तळाशी टेकला. सुमनने ओरडून आवाज दाबला. तो हालला. जोरात, खोलात, प्रत्येक ठोका तिच्या गर्भाशयाला धडकत. तिचे स्तन हलत होते. त्याने एक स्तन तोंडात घेतला, दुसऱ्या हाताने क्लिट फिरवत राहिला. सुमन पुन्हा येत होती—जास्त तीव्र, जास्त लांब. आतल्या स्नायूंनी त्याच्या लिंगाला घट्ट पिळले.

त्याने तिला वळवले. गुडघ्यांवर, नितंब उंच. मागून घुसला. हात तिच्या कमरेला धरून जोरात ढकलत. प्रत्येक ठोक्यात तिचे नितंब थरथरत, साडीची फाटलेली पट्टी बाजूला पडली होती. त्याने एक हात पुढे नेऊन तिचे स्तन दाबले, दुसऱ्या हाताने क्लिट पिळले. सुमनचा आवाज आता दाबायला जड जात होता. ती तिसऱ्यांदा आली—शरीर कडक झाले, आतून गरम लाटा उठल्या, त्याच्या लिंगाला आणखी घट्ट पकडले.

सुरेश थांबला नाही. त्याने तेल काढले. हळूच तिच्या गुदद्वारात बोट घातले, मग दोन. सुमनचा श्वास अडकला—वेदना आणि आनंदाचे मिश्रण. मग त्याने लिंग तिथे ठेवला. हळू हलू आत ढकलला. पूर्ण घुसला. सुमनने अंथरुणात तोंड दाबले, ओरड दाबली. तो हालला—हळू सुरुवात, मग जोरात. एक हात तिच्या क्लिटवर, दुसरा स्तनांना. सुमनची शरीर एकाच वेळी दोन्ही छिद्रांतून भरलेली होती. चौथा ओर्गाझम आला—इतका तीव्र की तिचे पाय थरथरत राहिले, डोळ्यांत पाणी आले.

शेवटी सुरेशनेही सोडले. तिच्या गुदातच, गरम स्फोट, भरपूर, बाहेर वाहत. दोघे पडले. घामाने भिजलेले. सुमनच्या डोळ्यात पुन्हा ते द्वंद्व होते. तिने सुरेशच्या छातीवर डोके ठेवले. “मी काय करत आहे…” तिचा आवाज फुटला. “रमेश… तो माझा पती आहे. मी त्याची बायको आहे. गावात जर कोणाला कळले तर…”

सुरेशने तिचे केस सारले. “तू एकटी होतीस. तुझे शरीर तहानलेले होते. मी फक्त ते भरले.”

“पण हे चुकीचे आहे,” सुमन म्हणाली, तरीही तिचे हात त्याच्या लिंगावर फिरत होते, जे पुन्हा ताठ होत होते. “मी त्याला फसवत आहे. प्रत्येक वेळी जेव्हा तो येतो, मी त्याच्याशी झोपते, पण मनात तू असतोस. तुझा स्पर्श, तुझा लिंग, तुझे बोलणे…”

पुढच्या आठवड्यात रमेश गावात आला. तीन दिवस. सुमनने त्याच्याशी संभोग केला—कर्तव्य म्हणून. पण तिचे शरीर थंड होते. रमेशला काही कळले नाही. तो थकलेला होता, लवकर झोपला. रात्री सुमन अंथरुणावर पडून रडत होती. तिच्या मांड्यांमध्ये अजूनही सुरेशची आठवण होती—जाड लिंग, जोरदार ठोके, आतला गरम स्फोट. तिने स्वतःचे हात खाली नेले, बोटे आत घातली, सुरेशची कल्पना करत स्वतःलाच समाधान दिले. पण ते पुरेसे नव्हते.

रमेश गेल्या दुसऱ्या दिवशी सुरेश पुन्हा आला. यावेळी दिवसा. शेताच्या दूरच्या झोपडीत. सुमनने साडी फाडून टाकली. त्याने तिला भिंतीला दाबले. उभे उभे घुसला. तिच्या एका मांडीला उचलून, जोरात ढकलत. स्तन तोंडात घेऊन चोखत. सुमनचे नखे त्याच्या पाठीवर रेषा काढत होते. “जोरात… मला विसरू दे…” ती म्हणाली. तो जोरात ढकलत राहिला, तिच्या गर्भाशयाला धडकत, तिच्या क्लिटला हाताने मळत. ती ओरडली, आली, पुन्हा आली. त्याने तिला खाली पाडले, मागून घेतले, नंतर तोंडात सोडले—गरम वीर्य तिच्या जीभेवर, ओठांवर, स्तनांवर.

संध्याकाळी घरी परतताना सुमनच्या मनात पुन्हा तोच संघर्ष होता. एकीकडे पती, लग्न, जबाबदारी, गावाची नजर. दुसरीकडे हे प्रेम? किंवा फक्त शरीर? सुरेशने तिला जे दिले—लक्ष, स्पर्श, समाधान—ते रमेशकडून कधीच मिळाले नव्हते. तिचे शरीर आता सुरेशशिवाय रिकामे वाटत होते. रात्री अंथरुणावर पडली की तिच्या स्तनांना जड वाटत, मांड्या ओलसर होत, आणि ती पुन्हा त्याच्याकडे जाण्याची योजना आखत असे.

गावात अजून कोणाला कळले नव्हते. पण सुमनला वाटत होते की प्रत्येक नजरेत संशय आहे. तरीही ती थांबत नव्हती. कारण एकटीपणापेक्षा हे द्वंद्वही गोड वाटत होते. आणि प्रत्येक वेळी जेव्हा सुरेश तिच्या आत असे, जेव्हा त्याचे हात तिच्या शरीराला घेरत, जेव्हा तिचे आतले स्नायू त्याच्या लिंगाला पिळत, तेव्हा सर्व प्रश्न विरून जात. फक्त उरत असे—आकर्षण, गुपित, आणि ती आग जी आता विझायला तयार नव्हती.

भाग ३

रात्रीचा अंधार गावावर पसरला होता. वारा शांत होता, फक्त दूर कुठेतरी कुत्र्यांचा आवाज येत होता. सुमन अंथरुणावर पडून होती. डोळे उघडे. छातीत एक जड वजन होते—इतके जड की श्वास घ्यायलाही त्रास होत होता. रमेश काल रात्री गेला होता. तीन दिवस घरात राहिला. तीन दिवस त्याने तिला बोलले, हात लावले, संभोग केला. पण प्रत्येक स्पर्शात सुमनला वाटत होते की ती दुसऱ्याची आहे. तिच्या आत अजूनही सुरेशचा स्पर्श जिवंत होता. त्याचा वास, त्याचा आवाज, त्याच्या लिंगाचा जाडपणा—सर्व काही तिच्या त्वचेखाली बसले होते.

ती उठली. हातात दिवा घेतला. घराच्या मागच्या दाराने बाहेर पडली. पायांना माती लागली. ती चालत राहिली—शेताच्या वाटेने, झाडांच्या सावलीत, तिथपर्यंत जिथे सुरेशची झोपडी होती. दार अर्धवट उघडे होते. तो आत बसला होता. दिवा मंद. त्याने तिला दिसताच उठला. पण आज त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीचा आत्मविश्वास नव्हता. फक्त एक शांत, जवळजवळ दुःखी नजर.

सुमन दारात उभी राहिली. आवाज फुटला नाही. फक्त डोळ्यात पाणी होते. सुरेश जवळ आला. त्याने तिचा चेहरा दोन्ही हातांनी धरला. “का रडतेस?”

“मी तुला सोडू शकत नाही,” तिने फुसफुसले. “आणि सोडले नाही तर मी जिवंत राहू शकत नाही. रमेश… तो माझा पती आहे. त्याने मला कधी दुःख दिले नाही. फक्त… फक्त त्याला माझी गरज कळत नाही. माझे शरीर, माझे मन, माझी तहान… काहीच कळत नाही. आणि तू… तू सर्व काही देतोस. मग मी काय करू? मी कुणाची राहू?”

सुरेशने तिला घट्ट मिठीत घेतले. तिचे स्तन त्याच्या छातीवर दाबले गेले. तिचा श्वास त्याच्या गळ्यात पडला. “मी तुला वचन देऊ शकत नाही,” तो म्हणाला, आवाज खोल. “मी येथे कायम राहणार नाही. पण जोवर आहे, तोवर तुझे शरीर माझे आहे. तुझे रडणे माझे आहे. तुझे द्वंद्व… तेही माझे आहे.”

सुमनने त्याचे ओठ शोधले. चुंबन दीर्घ होते—ओठ चोखत, जीभ आत, दात हळूच चावत. तिच्या अश्रूंनी दोघांचे ओठ खारट झाले. त्याने तिची साडी खाली ओढली. हळू. जणू काही पवित्र वस्तू उघडत असे. ब्लौज उघडला. तिचे स्तन बाहेर आले—जड, थंड हवेत निप्पल्स ताठ. सुरेशने एक स्तन तोंडात घेतला. पण आज चोखणे जोरात नव्हते. हळू होते. प्रेमाने होते. जीभाने निप्पल भोवती फिरवत, चोखत, मग दुसऱ्या स्तनाकडे जात. सुमनचे हात त्याच्या डोक्यावर होते. ती रडत होती आणि आनंदाने कांपत होती—एकाच वेळी.

तिने त्याची पँट खाली केली. त्याचा लिंग हातात घेतला—गरम, कडक, पण आज तिने त्याला घाई केली नाही. फक्त धरून ठेवला. मग गुडघ्यावर बसली. तोंडात घेतला. हळू. ओठांनी पूर्ण घेरले, जीभाने खालून वर चाटले, नंतर गिळले. सुरेशचा श्वास थरथरत होता. त्याने तिचे केस सारले. “सुमन… तू माझे सर्वकाही बनलीस.”

ती उठली. त्याला अंथरुणावर पाडले. स्वतः वर बसली. त्याचा लिंग आपल्या ओल्या स्लिटवर घासला—वर-खाली, क्लिटवर दाब दिला. मग हळू हलू आत घेतला. पूर्ण. तळाशी. दोघेही थबकले. सुमनचे डोळे बंद होते. अश्रू गालावरून वाहत होते. ती हालली—हळू, गोलगोल, खोलात. प्रत्येक हालचालीत तिच्या स्तनांचे वजन जाणवत होते. सुरेशने हात वर नेऊन स्तन दाबले, निप्पल पिळले. पण जोरात नाही. प्रेमाने.

“मी तुझ्याशिवाय जगू शकत नाही,” सुमन म्हणाली, आवाज फुटलेला. “पण मी त्याची बायको आहे. मी त्याच्या घरात राहते. त्याच्या नावाने ओळखली जाते. मग हे काय आहे जे आपण करतो? प्रेम आहे की पाप? समाधान आहे की विनाश?”

सुरेशने तिला खाली ओढले. आता तो वर होता. लिंग आतच होता. त्याने हालायला सुरुवात केली—खोल, मंद, प्रत्येक ठोका तिच्या गर्भाशयाला स्पर्श करत. “मी उत्तर देऊ शकत नाही,” तो म्हणाला. “फक्त इतके सांगतो—जेव्हा तू माझ्या आत असतेस, तेव्हा मला वाटते की मी काहीतरी खरे शोधले आहे. जे रमेशला कधीच कळणार नाही.”

सुमनची मांड्या त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळल्या. ती त्याला आणखी जवळ ओढत होती. त्याचे ठोके वाढले. अजूनही जोरात नाही, पण खोलात. प्रत्येक ठोक्यात तिचे स्तन हलत, तिचे अश्रू अधिक वाहत. त्याने तिचा चेहरा हातात घेतला, डोळ्यात पाहिले. “रडू नकोस. आज फक्त मी आणि तू आहोत. उद्याचे उद्या पाहू.”

तिने डोके होकारार्थ हलवले. मग तिचा पहिला ओर्गाझम आला—हळू, लांब, शरीरातून लाटा उठत, आतल्या स्नायूंनी त्याच्या लिंगाला घट्ट पिळत. ती ओरडली नाही. फक्त श्वास सोडला—दीर्घ, थरथरणाऱ्या आवाजात. सुरेश थांबला नाही. त्याने तिची एक मांडी उचलली, आणखी खोल गेला. दुसरा ओर्गाझम आला—जास्त तीव्र. तिच्या नखांनी त्याच्या पाठीवर रेषा काढल्या. अश्रू अजूनही वाहत होते.

त्याने तिला वळवले. मागून. पण आज जोरात ढकलले नाही. हळू घुसला. एक हात तिच्या स्तनांना, दुसरा क्लिटवर. ती पुन्हा आली. तिसऱ्यांदा. चौथ्यांदा. प्रत्येक वेळी तिच्या आवाजात रडणे आणि आनंद मिसळले होते. शेवटी सुरेशनेही सोडले—तिच्या आतच, गरम, भरपूर, तिच्या गर्भाशयात पसरले. दोघे पडले. घामाने भिजलेले. छाती छातीला चिकटलेली.

सुमनने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. “मी तुला प्रेम करते,” तिने फुसफुसले. “इतके की मला भीती वाटते. भीती की हे संपेल. भीती की रमेशला कळेल. भीती की मी एक दिवस निवड करायला लागेल… आणि मी निवड करू शकणार नाही.”

सुरेशने तिचे केस सारले. त्याच्या डोळ्यातही ओलावा होता. “मलाही भीती वाटते. कारण मी तुला सोडून जाईन. आणि तू इथे राहशील—त्याच्या बायको म्हणून. पण जोवर मी येथे आहे, तोवर प्रत्येक रात्री तुझे शरीर माझे असेल. तुझे रडणे माझे असेल. तुझे द्वंद्व… तेही आपण एकत्र वाहून नेऊ.”

सुमनने डोळे बंद केले. बाहेर कुठेतरी पहाट होत होती. पण तिच्या छातीत अंधार अजूनही घनदाट होता. प्रेम होते. पाप होते. समाधान होते. आणि एकटीपणा होता—जो आता सुरेशच्या हातात असतानाही पूर्णपणे जात नव्हता. कारण ती जाणत होती… हे कधीतरी संपेल. आणि जेव्हा संपेल, तेव्हा तिचे शरीर पुन्हा रिकामे होईल. पण आजच्या रात्री, या क्षणी, ती त्याच्या आत होती. आणि त्या क्षणापुरते… द्वंद्व थोडेसे शांत झाले होते.

फक्त थोडेसे.

भाग ४

पहाटेचा वारा झोपडीच्या फटीतून शिरत होता. सुमन अजूनही सुरेशच्या छातीवर पडून होती. त्याचे वीर्य तिच्या मांड्यांमधून हळूहळू वाहत होते. पण आज ती उठली नाही. आज ती रडली नाही. आज तिने डोळे उघडले आणि थेट त्याच्या डोळ्यात पाहिले.

“मी निवड करत आहे,” तिने मंद पण स्पष्ट आवाजात म्हटले.

“रमेशला नाही. गावाला नाही. इज्जतीला नाही. फक्त तुला.”

सुरेशने काहीही बोलले नाही. फक्त तिला घट्ट मिठीत ओढले. मग त्याने तिला पुन्हा खाली पाडले. यावेळी कोणतीही घाई नव्हती, पण तीव्रता प्रचंड होती. त्याने तिचे दोन्ही स्तन दोन्ही हातांत घेतले, जोरात दाबले, निप्पल अंगठ्याने पिळले. मग तोंडात घेतले—एक स्तन पूर्ण गिळून, जीभाने निप्पल चोखत, दातांनी हळूच चावत. सुमनचा श्वास अडकला. तिच्या मांड्या आपोआप उघडल्या.

तिने त्याचा लिंग हातात घेतला. आता तो आधीपेक्षा जास्त कडक होता—जाड, शिरा फुगलेल्या, टोकावर आधीच गDENSE चिकट द्रव. सुमनने त्याला तोंडात घेतला. यावेळी हळू नाही. खोलात. गळ्यापर्यंत. लाळ वाहत होती. ती चोखत होती, जीभ फिरवत होती, अंडकोष हाताने मळत होती. सुरेशचा आवाज खोल गेला. त्याने तिचे केस धरून हळू हलू ढकलले. सुमनने डोळे बंद केले आणि पूर्ण घेतले.

मग त्याने तिला उठवले. अंथरुणावर पाठीवर पाडले. मांड्या खूप रुंद उघडल्या. तोंड तिच्या स्लिटवर ठेवले. जीभ आत घुसली—लांब, जाड, खोलात फिरत. क्लिट जोरात चोखला, चाटला, दातांनी हळूच चावला. दोन बोटे आत, मग तीन. सुमनची कमर उंचावली. पहिला ओर्गाझम आला—शरीर थरथरत, आतून गरम ओतले, मांड्या त्याच्या डोक्याला घट्ट पकडल्या. ती ओरडली. यावेळी आवाज दाबला नाही.

सुरेश वर आला. लिंग तिच्या प्रवेशद्वारावर घासला—वर-खाली, क्लिटवर जोरात. मग एकाच ढकलात पूर्ण आत घुसला. तळाशी टेकला. सुमनने नखे त्याच्या पाठीवर घातली. तो हालला. जोरात. प्रत्येक ठोका तिच्या गर्भाशयाला धडकत. स्तन हलत होते. त्याने एक स्तन तोंडात घेतला, दुसऱ्या हाताने क्लिट पिळत राहिला. दुसरा ओर्गाझम आला—जास्त तीव्र, जास्त लांब. तिच्या आतल्या स्नायूंनी त्याच्या लिंगाला इतके घट्ट पिळले की तो जवळजवळ थांबला.

त्याने तिला वळवले. गुडघ्यांवर, नितंब उंच. मागून घुसला—एकदम खोलात. हात तिच्या कमरेला धरून जोरात ढकलत. प्रत्येक ठोक्यात तिचे नितंब थरथरत. त्याने एक हात पुढे नेऊन स्तन दाबले, दुसरा क्लिटवर. तिसरा ओर्गाझम. चौथा. सुमन आता बोलत नव्हती. फक्त ओरडत होती—नावे घेत, शिव्या देत, प्रेम बोलत.

मग त्याने तेल काढले. हळूच तिच्या गुदद्वारात बोट घातले, मग दोन, मग तीन. सुमनचा श्वास अडकला. त्याने लिंग तिथे ठेवला आणि हळू हलू पूर्ण आत ढकलला. एकदा आत गेल्यावर तो जोरात हालला. एक हात तिच्या क्लिटवर, दुसरा स्तनांना. सुमनची शरीर दोन्ही छिद्रांतून भरलेली होती. पाचवा ओर्गाझम आला—इतका तीव्र की तिचे पाय थरथरत राहिले, डोळ्यांत काळे पडले. तिने अंथरुणात तोंड दाबले आणि ओरडली.

सुरेशने तिला पुन्हा वळवले. आता तोंडात. त्याने लिंग तिच्या तोंडात घातला आणि जोरात ढकलला. सुमनने पूर्ण घेतले. गळ्यापर्यंत. लाळ आणि आधीचे वीर्य मिसळले होते. त्याने तिच्या तोंडात सोडले—गरम, भरपूर, तिच्या जीभेवर, गालावर, स्तनांवर वाहत. सुमनने सर्व चाटले. गिळले. मग पुन्हा त्याचा लिंग तोंडात घेतला आणि स्वच्छ केला.

दोन तास झाले होते. सूर्य वर आला होता. पण दोघे अजूनही एकमेकांना चिकटलेले होते. सुमनने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले आणि शांतपणे म्हटले:

“आजपासून मी त्याच्या घरात राहणार नाही.

मी तुझ्यासोबत जाईन.

गाव काय म्हणेल, रमेश काय करेल, माझी आईवडील काय म्हणतील—मला काहीही पडलेले नाही.

मी पूर्ण समाधानी आहे.

माझे शरीर, माझे मन, माझे सर्वकाही… आता फक्त तुझे आहे.”

सुरेशने तिचे केस सारले. त्याच्या डोळ्यातही एक जंगली शांतता होती.

“मग चला. आजच.

या गावाला, या समाजाच्या नियमांना, या लग्नाच्या साखळ्यांना… सगळं सोडून.”

सुमन उठली. तिची साडी अजूनही बाजूला पडली होती. तिने ती घातली नाही. फक्त सुरेशची शर्ट घातली. खाली काहीही नाही. मांड्यांमधून अजूनही त्याचे वीर्य वाहत होते. ती दारात उभी राहिली आणि बाहेरच्या उन्हाकडे पाहिले.

गाव उठत होता. लोक शेतात जात होते. पण सुमनला आता भीती नव्हती.

तिने सुरेशचा हात धरला आणि बाहेर पडली—उघड्या डोळ्यांनी, उघड्या मांड्यांनी, आणि पूर्ण समाधानाने.

त्या दिवसापासून गावात एक गोष्ट सांगितली जाते:

एक तरुण बायको आपल्या पतीला सोडून वयस्कर पुरुषासोबत निघून गेली.

उघड्या दिवसाढवळ्या.

कोणत्याही लाजेविना.

कोणत्याही क्षमायाचनेविना.

आणि ती कधीच परत आली नाही.

शेवट.

kamdevratidevi69@gmail.com

Abhipray kalva.