रुपालीची उसातील झवाझवी

दुष्काळी आणि ग्रामीण भागात राहणारी रुपाली एक ३० वर्षांची माझी पत्नी. दिसायला निमगोरी आणि साधारण असली, तरी तिची फिगर मात्र अतिशय रेखीव आणि आकर्षक होती. तिचा बांधा शेलाटा, सडपातळ आणि काया कमालीची नाजूक होती. रुपालीच्या सावळ्या रंगात एक वेगळीच चमक होती,

जी उन्हात काम करताना अधिकच उजळून निघायची. ती नेहमी हसतमुख असायची, आणि तिच्या याच हास्यामुळे ती लोकांच्या नजरेत लगेच भरत असे. तिच्या डोळ्यांत एक अनामिक ओढ आणि विलक्षण आकर्षण होते, जे कोणालाही खिळवून ठेवत असे.

परिस्थिती जेमतेम असल्याने आम्ही दोघेही घरची थोडीफार शेती सांभाळून जमेल तशी मोलमजुरी करून आमचा उदरनिर्वाह करत होतो. कष्टमय जीवन असूनही रुपालीच्या चेहऱ्यावरचा आनंद कधी कमी होत नसे. आम्हाला एक ८ वर्षांची मुलगी होती. दुसऱ्या अपत्यासाठी आमचे प्रयत्न सुरू होते, पण यश येत नव्हते.

तरीही, पदरात एक मुलगी असल्याने कोणी आम्हाला निपुत्रिक म्हणून हिणवत नव्हते, आणि आम्हीही मुलगा नाही म्हणून फारशी काळजी करत नव्हतो. रुपाली कधी माझ्यासोबत तर कधी गावातील इतर बायकांबरोबर मजुरीला जात असे. आमचा हा छोटासा संसार आनंदाने आणि हसतखेळत चालला होता.

अशातच एक अशी घटना घडली, ज्याने आमचे आयुष्यच बदलून टाकले. शेजारच्या ‘वाघोली’ गावात मोठ्या बागायतदाराच्या शेतात मजुरी जास्त मिळतेय म्हणून रुपाली आपल्या गावातल्या बायकांसोबत तिकडे जाऊ लागली. तिथेच तिची गाठ पडली एका रांगड्या, दणकट गड्याशी – खंडूशी.

खंडूचा दरारा आणि रुपालीचे अजाणपण

​खंडू म्हणजे साडेसहा फूट उंचीचा, उन्हात रापलेला आणि रांगडा गडी. त्याचं शरीर म्हणजे जणू काळ्या पाषाणातून कोरलेलं एक शिल्पच होतं. त्याची छाती एखाद्या मोठ्या कपाटासारखी रुंद आणि भरदार होती. खांदे इतके बलदंड होते की त्यावर दोन मोठी ओझी सहज विसावली असती. त्याचे बाहू लोखंडी खांबांसारखे जाड आणि पिळदार होते; जेव्हा तो जोर लावायचा, तेव्हा त्याच्या दंडावरील शिरा सापांसारख्या फुगून दिसायच्या. त्याचे पाय एखाद्या वृक्षाच्या खोडासारखे मजबूत आणि काटक होते. उन्हात काम केल्यामुळे त्याचं अंग तांबूस पडलं होतं आणि घाम ओघळताना त्याचे स्नायू अधिकच चमकून दिसायचे. या अवाढव्य धिप्पाड शरीरामुळे वाघोली गावात त्याचा मोठा दरारा होता.

​हा असा राकट आणि ताकदवान खंडू, रुपालीच्या साध्या पण कमालीच्या आकर्षक शरीराकडे कधी आकृष्ट झाला, हे त्यालाही कळलं नाही. रुपालीचा तो शेलाटा बांधा आणि कष्टाने आलेली शरीराची ती रेखीव लवचिकता पाहून खंडूच्या काळजाचा ठोका चुकला होता. तो नेहमी तिच्या आसपास घुटमळायचा. रुपालीचं लक्ष नसताना तो तिला तासन्तास न्याहाळत असे.

​मजुरीच्या कामात खंडू मुद्दाम तिची काळजी घ्यायचा. जर कामाची पाटी जड असेल, तर तो पटकन पुढे व्हायचा. “अहो ताई, राहू द्या की… तुमची काया नाजूक हाय, मी उचलतो हे ओझं,” असं म्हणत तो तिचं जड काम स्वतः करायचा. मालकाला सांगून तो रुपालीला मुद्दाम सावलीतलं किंवा सोपं काम द्यायला लावायचा. “मालक, बायांना उन्हात कशाला राबवता? ही रुपाली ताई सडपातळ हाय, तिला तिकडे खुरपायला सांगा की,” असं सांगून तो तिला जमेल तशी मदत करायचा.

​रुपाली मात्र आपल्या अजाणपणात मग्न होती. तिला वाटायचं खंडू स्वभावाने चांगला आहे म्हणून मदत करतोय. ती आपलं काम भलं आणि आपण भलं, अशा रीतीने वागत असे. पण रानातल्या इतर बायका आणि गडी माणसांच्या नजरेतून ही गोष्ट सुटली नव्हती.

​एके दिवशी दुपारी जेवणाच्या सुट्टीत, वडाच्या झाडाखाली बसलेल्या बायकांमध्ये कुजबुज सुरू झाली. सुभद्रा मावशीने रुपालीला चिडवायला सुरुवात केली.

​”काय गं रुपाली, नशीब काढलं बघ तुझं! आजकाल खंडू गड्याचं तुझ्यावर लयच लक्ष हाय की गं,” मावशी डोळा मारत म्हणाली.

​रुपालीने चपापून विचारलं, “काय म्हणताय मावशी? काय बी काय बोलताय?”

​दुसरी एक बाई मध्येच हसून म्हणाली, “आरं मेलं, तिला काय ठावं असणार! अगं रुपाली, खंडू गडी कुणाला जुमानत नाय, पण तुझ्या पुढं-पुढं कसं करतोय बघितलंस का? तुझं जड काम तो स्वतःहून करतोय. तुझ्या पाण्याची बादली बी तोच भरून देतोय. हे सगळं काय विनाकारण नाय बरं का!”

​सुभद्रा मावशीने पुढे तोंड उघडलं, “अगं, तो धिप्पाड वाघ तुझ्या त्या नाजूक हरणासारख्या देहावर फिदा झालाय! त्याचं तुझ्याकडं बघणं अन तुझ्यासाठी राबणं हे काय साधं नाय. आम्हाला तर कधी पाणी बी विचारत नाय तो, अन तुला म्हणतो ‘ताई राहू द्या, मी करतो’.”

​बायकांच्या या बोलण्याने आणि खिदळण्याने रुपालीचा चेहरा लाल झाला. तिला आता जाणवू लागलं की खंडूचं वागणं खरंच वेगळं आहे. तिने आठवून पाहिलं की खंडू कशा प्रकारे तिच्याकडे एकटक बघत असायचा आणि तिच्या आसपास फिरण्याची एकही संधी सोडत नसायचा. मावशीच्या त्या खुणवण्याने रुपालीच्या मनात खंडूबद्दलची एक अनामिक भीती आणि तितकीच ओढ निर्माण होऊ लागली.

पहिला प्रसंग: मृत्यूच्या दाढेतून सुटका

एके दिवशी कापणीचं काम सुरू असताना रुपाली एका दाट झुडपापाशी वाकली. तिथेच एक मोठा नाग वेटोळं घालून बसला होता. रुपालीचं लक्ष नव्हतं, पण खंडूची नजर तिथं गेली. नाग फणा काढून रुपालीवर झडप घालणार इतक्यात खंडूने चित्त्याच्या चपळाईने धावत येऊन रुपालीला एका हाताने कमरेत धरून बाजूला फेकलं आणि दुसऱ्या हाताने नागाची शेपटी पकडून त्याला हवेत गरगर फिरवून दूर झुडपात भिरकावून दिलं.

रुपाली थरथर कापत होती. तिचा जीव खंडूच्या त्या दणकट हातांच्या विळख्यात सुरक्षित होता. खंडूने तिच्याकडे पाहिलं, “काय गं रुपाली, कुठं लक्ष असतं तुझं? जीव गेला असता की आता!” त्याचा तो जरब बसवणारा पण काळजीने भरलेला आवाज रुपालीच्या काळजाचा ठोका चुकवून गेला.

दुसरा प्रसंग: रांगडी मदत आणि मर्दानगी

एके दिवशी विहिरीवरचं इंजिन बिघडलं. मोठे दगड हलवल्याशिवाय ते दुरुस्त होणार नव्हतं. चार गडी मिळूनही तो दगड हलत नव्हता. खंडू पुढे आला, त्याने अंगातलं बनियन काढलं. त्याचे घामाने चमकणारे पिळदार स्नायू आणि रुंद छाती पाहून रुपालीची नजर खिळून राहिली. खंडूने एकटाच जोर लावला, त्याच्या कपाळावरच्या शिरा तणावल्या आणि त्याने तो अजस्त्र दगड बाजूला केला.

काम संपल्यावर त्याने रुपालीकडे पाहून मिशीला पीळ दिला. रुपालीने पटकन नजर फिरवली, पण तिचा चेहरा लाल झाला होता. “बघितलंस? याला म्हणतात मर्दानगी!” सुभद्रा मावशी रुपालीच्या कानात कुजबुजली. “अगं, असा रगील गडी आयुष्यात एकदा तरी भेटायला हवा.”

तिसरा प्रसंग: विहिरीचा तो थरार आणि रेशमी बंध

दुपारच्या कडक उन्हात रुपाली आणि सुभद्रा मावशी पाणी पिण्यासाठी शेतातल्या विहिरीकडे गेल्या. विहिरीच्या काठावर पायऱ्या होत्या. खंडू बाजूलाच एका झाडाखाली बसून विडी ओढत होता, पण त्याचं सारं लक्ष रुपालीवरच होतं. हे सुभद्रा मावशीने ओळखलं होतं.

पाणी पिण्यासाठी रुपाली वाकली असताना, मावशीने प्रसंग साधला. “अगं बाया, पाय निसटला!” असं म्हणत मावशीने मुद्दाम रुपालीला जोरात धक्का दिला. रुपालीचा तोल गेला आणि ती थेट विहिरीच्या खोल पाण्यात कोसळली. “वाचवा… वाचवा!” रुपालीची किंकाळी वातावरणात घुमली. तिला पोहता येत नव्हतं.

क्षणाचाही विलंब न करता खंडूने आपल्या रांगड्या शरीरासह विहिरीत मोठी उडी मारली. पाण्याचे फवारे उडाले. खंडू वेगाने पोहत रुपालीपाशी गेला. मृत्यूच्या भीतीने घाबरलेल्या रुपालीने समोर उभ्या असलेल्या खंडूला पाहताच, आधार म्हणून त्याच्या त्या बळकट आणि पोलादी शरीराला गच्च मिठी मारली.

पाण्यात भिजल्यामुळे रुपालीचं अंग प्रत्यंगाला चिकटलं होतं. खंडूच्या त्या रुंद आणि रांगड्या छातीला तिची मिठी बसली होती. खंडू गालातल्या गालात हसला. त्याने तिला सावरलं आणि तिच्या नाजूक कमरेत आपले बळकट हात घालून तिला आपल्या पाठीवर घेतलं. खंडूच्या पाठीला तिच्या टणक उरोजांचा स्पर्श जाणवत होता, ज्यामुळे त्याच्या अंगात एक वेगळीच वीज संचारली.

खंडूने मोठ्या दिमाखात तिला पाठीवर घेऊन काठावर आणलं. वर येऊन रुपालीने पाहिलं तर मावशी आणि इतर कोणीच तिथे नव्हतं; सगळे जणू प्रसंग ओळखून तिथून गायब झाले होते. रानात फक्त खंडू आणि पूर्णपणे भिजलेली रुपाली उरले होते.

खंडूने तिला खाली उतरवलं आणि तिच्या ओल्या केसांमधून थेंब निथळताना पाहून तो खोल आवाजात म्हणाला, “भिऊ नको रुपाली, मी असताना तुला काही बी होऊ देणार नाय.”

मावशीची रगील फूस आणि रुपालीची मानसिक तयारी

दुसऱ्या दिवशी कामावर जाताना सुभद्रा मावशीने रुपालीला गाठलं. ​दुसऱ्या दिवशी सुभद्रा मावशीने रुपालीला गाठलं.

​मावशीने मिश्किलपणे हसून विचारलं, “काय गं रुपाली, काल खंडूच्या त्या दणकट पाठीवर बसली होतीस तवा कसं काय वाटलं? गडी रगील हाय ना एकदम? अंगात हत्तीचं बळ अन रक्तामध्ये नुसती आग हाय त्याच्या!”

​रुपाली मान खाली घालून थरथरत्या आवाजात म्हणाली, “काय बी काय बोलता मावशी! माझं लगीन झालंय, इबरत हाय मला. असं कुणा परक्या गड्याशी जवळीक करणं पाप हाय. माझं मन मला खातंय, हे जे काय घडलं ते चुकीचं हाय.”

​मावशीने खदाखदा हसत रुपालीच्या खांद्यावर हात टाकला आणि खंबीर आवाजात म्हणाली, “आरं मेलं ते पाप! अगं वेडे, कुणाचं काय जातंय? तू राबराब राबतेस, कष्ट उपसतेस, तुला काय हक्क नाय का थोडा आनंद मिळवायचा? तुझा नवरा म्हणजे दुधातलं पाणी, त्याला काय झेपणार हाय तुझा हा रगील देह? खंडू म्हणजे कडक गावरान दारू हाय! तो जेव्हा तुला मिठीत घेईल, तेव्हा तुला कसं स्वर्गीय सुख मिळंल याची कल्पना कर.”

​रुपालीने शंका उपस्थित केली, “पण मावशी, हा व्यवहार अनैतिक नाय का? माझ्या पतीला कळलं तर काय होईल? अन समाजात तोंड कसं दाखवू?”

​मावशीने तिची पकड घट्ट केली आणि समजावून सांगू लागली, “अगं, अनैतिक काय नसतं! शरीराची भूक ही जगातली सगळ्यात मोठी गरज हाय. जसं पोटाला भूक लागली की आपण खातो, तशीच ही भूक हाय. तुझ्या नवऱ्याला यातून काय मिळणार नाय, अन खंडूकडे ते सगळं हाय जे तुला हवंय. तुझा तो नाजूक देह बघ, तुझी ती रेखीव फिगर, अन खंडूचा तो लोखंडासारखा पिळदार देह. जेव्हा खंडूचे ते जाड अन रांगडे हात तुझ्या कमरेला विळखा घालतील, तेव्हा तुला खऱ्या सुखाची चव कळंल. राहिला प्रश्न समाजाचा, तर आपलं गुपित आपल्यातच र्‍हाईल. खंडू विश्वासाचा गडी हाय, तो कुणाकडे वाच्यता करणार नाय.”

​रुपालीला मावशीचे शब्द पटू लागले होते, पण तरीही ती म्हणाली, “पण मावशी, भीती वाटतेय ग…”

​मावशी पुन्हा रगील आवाजात म्हणाली, “अगं, भीती कसली? बघ की खंडूची ती भरदार छाती अन त्याचे ते दणकट बाहू! तू आहेस गुलाबाचं फूल, अन तो हाय रगील भुंगा! एकदा का त्याने तुला चाखलं की तू जगाला विसरशील. खंडू वाट बघतोय तुझी. आज माघार घेऊ नको, नाहीतर असं सुख पुन्हा मिळायचं नाय. जा… बेलाशिक भीड त्याला!”

​उसाचं शेत आणि सापाचा तो थरार

​दुसऱ्या दिवशी सुभद्रा मावशीने रुपालीची ड्युटी उसाच्या शेतात लावली, तिथे खंडू पाणी देत होता. रुपाली उसाच्या सरीत शिरली खरी, पण तिचा पुढचा धीर काही होत नव्हता. ती तिथेच खाली बसून तंद्रित गवत खुरपू लागली. अचानक उसाच्या पाल्यात ‘सळ सळ’ आवाज झाला आणि एक भला मोठा साप रुपालीच्या अगदी पुढ्यात आला. रुपाली भीतीने किंचाळली आणि पळताना थेट खंडूच्या भरदार छातीवर जाऊन आदळली.

​खंडूने तिला आपल्या पोलादी मिठीत ओढलं आणि दाट उसात नेलं. एका सरीत त्याने रुपालीला उताणी झोपवलं आणि स्वतः तिच्यावर झुकला. तो तिच्या गालांचे आणि मानेचे पटापट मुके घेऊ लागला. पुढची पंधरा मिनिटं त्या दाट उसात त्यांची जबरदस्त घोळसा-घोळसी सुरू होती. खंडूने चढाई करण्यासाठी तिची साडी वर सरकवली, पण रुपालीने त्याला रोखलं. “खंडू… आज नको. मी खूप घाबरली हाय. आपण नंतर करू,” ती म्हणाली. खंडूने तिचा शब्द मानला आणि तिला सोडलं.

​मावशीचा प्रश्नांचा भडीमार आणि उद्याचे नियोजन

​कामावरून सुट्टी झाल्यावर घरी जाताना सुभद्रा मावशी रुपालीकडे निरखून पाहत होती. तिच्या विस्कटलेल्या केसांकडे आणि चेहऱ्यावरच्या त्या रगील लालीकडे पाहून मावशीने प्रश्नांचा भडीमार केला.

​”काय गं? झाली का कुस्ती? मग कशी रगडली त्यानं तुला? कितीवेळा केलं? उसात घोळसली का? कसं कसं केलं त्याने?” मावशीने डोळा मारत विचारलं.

​रुपालीने गालातल्या गालात हसून मावशीला सांगितलं, “अगं मावशी, घोळसा-घोळसी तर लय झाली, पण बाकी अजून काय नाय केलं. सापाला बघून मी लय घाबरली होती ना, मग धीर झाला नाय माझा. उद्या करणार आम्ही सगळं.”

​रुपालीने मावशीचा हात धरला आणि विनंती केली, “तुम्ही आजच्यासारखी उद्या बी सेटिंग लावून द्या. अन आम्हाला थोडा निवांत वेळ मिळू द्या, कुणाची कटकट नको मधी.”

​मावशी हसून म्हणाली, “बरं… बरं! अगं, आम्हा सगळ्यांना वाटलं तू ओरडलीस तव्हा खंडू तुझ्यावर चढलाच असेल. लय रगील हाय तो. बरं मग उद्या मात्र नक्की कुस्ती झाली पाहिजे बरं का! पुन्हा माघार घ्यायची नाय.”

​”हो,” रुपाली लाजत म्हणाली. दोघीही उद्याच्या त्या रगील क्षणांच्या कल्पनेत मग्न होऊन घराकडे चालू लागल्या. रुपालीच्या मनात आता फक्त उद्याची ती दुपार आणि खंडूचं ते आडदांड शरीरच फिरत होतं.

​रात्रीची आणि सकाळची तयारी

​त्या रात्री रुपालीला अजिबात झोप लागत नव्हती. ती या कुशीवरून त्या कुशीवर सारखी तळमळत होती. तिच्या डोळ्यासमोर सारखा खंडूचा तो अवाढव्य, राकट देह येत होता. उद्या दुपारी ती खंडूकडून पूर्णपणे फळणार होती, या विचारानेच तिचं अंग शहारत होतं. तिने कल्पनेतच अनुभवलं की खंडूचे ते लोखंडी हात तिच्या नाजूक कमरेला विळखा घालत आहेत आणि तो तिच्या उरावर चढून तिला रगडत आहे.

​शेजारी तिचा नवरा गाढ झोपला होता. त्याला काय माहीत की उद्या दुपारी त्याची ही सोज्वळ बायको एका आडदांड, धिप्पाड गड्याकडून रगडली जाणार होती? रुपालीला एका बाजूला अपराधी वाटत होतं, पण दुसऱ्या बाजूला खंडूच्या त्या मर्दानगीची ओढ तिला शांत बसू देत नव्हती. ‘तो त्याच्या राकट हातांनी माझं नाजूक शरीर कुस्करून टाकेल का?’ या भीतीने ती कापत होती, पण त्याच वेळी तिच्या शरीरात एक रगील ऊब पसरत होती.

​रात्री उशिरा कसतरी तिचा डोळा लागला. पण स्वप्नातही तिला खंडूचे ते पिळदार बाहूच दिसत होते. सकाळी लवकर जाग आली. तिने आरशात स्वतःला पाहिलं, तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच नशा होती. 

​त्या रात्री रुपालीच्या डोळ्याला डोळा लागत नव्हता. तिच्या शरीरात जणू एक वेगळीच वीज संचारली होती. खंडूचा तो उग्र दर्प, त्याचे ते लोखंडी हात आणि त्याची ती रांगडी ओढ आठवून रुपालीला स्वतःच्या नाजूक शरीराची जाणीव तीव्रतेने होत होती.

​रात्री सर्वांच्या आधी जेवण उरकून ती बाथरुममध्ये गेली. तिने आरशात स्वतःला निरखून पाहिलं. खंडूच्या त्या आडदांड शरीराचा घाव सोसायला हे शरीर तयार करायला हवं होतं. तिने साडी सोडून आपले हात आपल्या अंगावरून फिरवले. उद्या तो हे सगळं रगडणार होता. तिने सावकाशपणे तिच्या अंगावरचे अनावश्यक केस काढून टाकले. तिचं सावळं पण चकाकणारं शरीर उद्या खंडूच्या उग्र स्पर्शासाठी तिने पूर्णपणे स्वच्छ आणि मऊ केलं. तिने अंगाला छान सुगंधी उटणं लावून आंघोळ केली, जेणेकरून उद्या घामाच्या दर्पातही खंडूला तिचा सुगंध मोहात पाडेल.

​झोपताना तिने मुद्दाम थोडी सैल चोळी घातली. तिच्या मनात सतत खंडूच्या त्या मोठ्या हत्याराचा विचार येत होता. ‘बाई ग… कसं होईल उद्या?’ या भीतीने ती शहारत होती, पण त्याच वेळी तिच्या अंगात एक रगील ओढ ही निर्माण होत होती.

​सकाळी उठल्यावर रुपालीने आरशासमोर उभं राहून आपली बांधेसूद आकृती न्याहाळली. तिने आज मुद्दाम खंडूचा आवडता लाल रंगाचा ब्लाऊज आणि हिरवी साडी काढली. हे रंग खंडूला सापासारखं डिवचतील हे तिला ठाऊक होतं. तिने आपल्या केसांची लांब वेणी घातली आणि त्यावर सुगंधी मोगऱ्याचा गजरा माळला.

​सकाळी घरचं काम आवरताना तिने मुद्दाम जड आणि पौष्टिक नाश्ता केला. ‘आज त्या धिप्पाड गड्यासोबत कुस्ती खेळायची हाय, तर शरीरात जोर बी पायजे,’ असं ती मनातल्या मनात हसून स्वतःला म्हणाली. कामावर निघताना तिने आरशात बघून स्वतःचा पदर नीट केला आणि मावशीने शिकवल्याप्रमाणे आपल्या डोळ्यांत एक मादक चमक आणली.

​रानात जाताना तिची पावलं जड होती, पण मनात एकच विचार होता – आज खंडूच्या त्या आडदांड मिठीत स्वतःला पूर्णपणे झोकून द्यायचं!

​नदीकाठची ती एकांत जागा

​सुभद्रा मावशीने मोठ्या हुशारीने मालकाला सांगून रुपाली आणि खंडूची रवानगी नदीकाठच्या त्या दूरच्या उसाच्या शेतात केली होती. मावशीने जाताना रुपालीच्या कानात कुजबुज केली होती, “आज मनासारखं करून घे! कुणी फिरकायचं नाय तिकडं.” रुपाली शेतात शिरली, तेव्हा नदीचा खळखळाट आणि तिच्या काळजाची धडधड एक झाली होती.

​खंडूचा तो अवाढव्य अवतार

​शेतात खंडू आधीच पोहोचला होता. उन्हात त्याचं तांबूस, पिळदार शरीर एखाद्या यक्षासारखं चमकत होतं. खंडूने तिच्याकडे पाहिलं आणि रगील आवाजात म्हणाला, “काय गं रुपाली, आज बी सापाची वाट बघायची का? का स्वतःहून येणार माझ्या छातीवर?”

​रुपालीने पदर सावरत लाजून म्हटलं, “खंडूजी, नका ना असं बोलू. लय भीती वाटतीया मला.”

​खंडू खदाखदा हसत जवळ आला आणि तिच्या कमरेला विळखा घालत म्हणाला, “भ्या कशाला? आज या खंडूचा जोर बघ अन तुझी भीती कायमची पळवून लाव. बघ की माझं काळीज कसं धडधडतंय तुझ्यासाठी!”

​त्याने रुपालीला आपल्या दणकट बाहूत उचलून उसाच्या अगदी मधल्या भागात नेलं, जिथं उसाची पाती इतकी दाट होती की आभाळही दिसत नव्हतं.

​उसातली रगील कुस्ती आणि तो डाव

​खंडूने तिला आपल्या मिठीत इतकं मनसोक्त आवळलं की रुपालीच्या बरगड्यांचे हाडंही कडाडली. त्याने तिचे ओठ आपल्या तोंडात घेऊन ते रगीलपणे चोखायला सुरुवात केली. रुपालीला त्याच्या त्या रांगड्या स्पर्शाने घेरी येत होती. खंडूने तिची साडी बाजूला केली आणि लाल ब्लाऊजची बटणे एकामागून एक तोडली. तिची ती नाजूक शरीरसंपदा पाहून खंडूची नजर अधिकच हिंस्र झाली. त्याने तिचे उरोज आपल्या जाडजूड हातांनी कुस्करले आणि तोंडात घेऊन ते जोरात ओढायला सुरुवात केली.

​”आह्ह्ह… खंडू… हळू की… कुस्करून टाकाल का मला?” रुपाली मादक आवाजात कव्हळली. तिचे हात खंडूच्या पाठीवर फिरत होते आणि तिच्या बांगड्यांचा ‘खळ-खळ’ आवाज त्या शांत उसात घुमत होता.

​खंडूने तिच्या सपाट पोटावरून आपली जीभ फिरवली तेव्हा रुपालीचं संपूर्ण अंग शहारलं. आता हा रांगडा धिप्पाड गडी तिच्यावर उडायला पूर्णपणे तयार झाला होता. त्याने रुपालीच्या दोन्ही मांड्या अलग केल्या आणि त्यामध्ये तो स्वतः बसला.

​खंडूने त्याच्या त्या आडदांड, जाडजूड लंडाची रुपालीच्या नाजूक योनीशी सेटिंग केली आणि त्याचा टोपा तिच्या योनीत घुसवला. त्याने तिची नाजूक कंबर दोन्ही हातांनी घट्ट पकडली आणि तो जोर लावू लागला. पण रुपालीची योनी एवढ्या मोठ्या लंडाच्या मापाची नव्हती; ती तिच्या नवऱ्याच्या बारीक लंडाच्या मापाची आणि संकुचित होती. खंडूने खूप प्रयत्न केले पण ते आत जाईना.

​शेवटी खंडूने रागाने जोर देऊन एक मोठा दणका दिला, तसा त्याचा तो अवाढव्य लंड अर्धा आत घुसला. रुपालीची योनी त्या दणक्याने जराशी फाटली आणि थोडे रक्तही आले.

​”आईईईई…. ग… मेले की.. नको नको. खूप मोठा आहे.. आह्ह्ह…. नको. काढा बाहेर आईईई.. …” रुपाली वेदनेने किंचाळली. तिचे हात खंडूच्या दंडावर घट्ट रोवले गेले आणि बांगड्यांचा आवाज तीव्र झाला.

​पण खंडू आता तिला सोडणार नव्हता. त्याने तिच्या ओरडण्याकडे दुर्लक्ष केलं आणि राहिलेला लंड तसाच धुसमुसळेपणाने आत घुसवला. प्रचंड वेदनेने रुपाली त्या आडदांड शरीराखाली दातात ओठ पकडून डोळे गच्च मिटून पडून राहिली. खंडूने आता तिला हळूहळू धक्के मारायला सुरुवात केली. काही वेळाने रुपालीची ती आग कमी होऊन तिला एक वेगळाच रगील आनंद मिळू लागला.

​”ओह्ह्ह… खंडू… काय रगील गडी हाय तू… आह्ह्ह…” रुपाली आता वेदना विसरून मादक चित्कार सोडू लागली. जशी तिची वेदना ओसरली, तसा खंडूने आपल्या धक्क्यांचा स्पीड वाढवला. रुपालीच्या कंबरेवरील बांगड्यांचा आणि खंडूच्या शरीराचा आदळण्याचा आवाज एक झाला होता. रुपालीलाही आता कमालीची मजा येऊ लागली होती. ती आता स्वतःहून खंडूला आपल्याकडे ओढत होती.

​अर्धा तासभर तिला त्या दाट उसात ठोकल्यावर, खंडूने तिच्या योनीत आपलं गरम आणि दाट वीर्य सोडलं. रुपालीने एक शेवटची किंकाळी फोडली आणि ती शांत झाली.

​तासाभराच्या त्या ‘कुस्ती’नंतर रुपाली खंडूच्या छातीवर डोकं ठेवून निवांत पडून होती. तिच्या हातातील फुटलेल्या काही हिरव्या बांगड्या आणि विस्कटलेली साडी तिच्या रगील अनुभवाची साक्ष देत होती. नदीच्या संगीतात आणि उसाच्या सावळ्या सावलीत रुपालीने आज आयुष्यातलं पहिलं ‘खरं’ सुख अनुभवलं होतं.

​रगील तृप्ती आणि तो वीर्यसाठा

​जेव्हा खंडूने रुपालीच्या योनीत विर्याची शेवटची गरम पिचकारी सोडली, तेव्हा रुपालीने आनंदाने डोळे गच्च मिटून घेतले. तो अवाढव्य, धिप्पाड देह आता पूर्णपणे तिच्या नाजूक आणि नग्न शरीरावर पसरला होता. खंडूच्या जड वजनाखाली तिचं शरीर पूर्णपणे गाडलं गेलं होतं, पण तिनेही त्याला घट्ट मिठीत आवळलं होतं. दोघांच्याही शरीराचा घाम एक झाला होता आणि उसाच्या दाट सावलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज घुमत होता.

​काही वेळाने दोघांचे श्वास नियंत्रित झाले. खंडू सावकाशपणे तिच्या शरीरावरून खाली उतरला. जसे त्याचे आडदांड लिंग तिच्या योनीतून बाहेर आले, तसा तिच्या योनीत साठलेला खंडूचा तो दाट वीर्यसाठा एका मोठ्या लोंड्याच्या रूपात बाहेर पडला. खंडूने इतका माल तिच्यात टाकला होता की, ते पांढरं वीर्य तिच्या मांड्यांवरून आणि परकरावरून ओघळू लागलं. रुपालीने थकून आपले पाय पसरले आणि ती त्या रगील सुखाच्या नशेत तशीच पडून राहिली.

​तासाभराची विश्रांती आणि रगील गप्पा

​”काय गं रुपाली, पेललं का या गड्याचं वजन?” खंडूने तिच्या ओल्या कपाळावरचे केस बाजूला करत विचारलं.

​रुपालीने लाजत आपली साडी अंगावर ओढली आणि म्हणाली, “सांगितलं होतं ना तुम्ही जहरी आहात म्हणून… पार चोळामोळा करून टाकला माझा!”

​खंडूने तिला पुन्हा आपल्या जवळ ओढलं. नदीचा गार वारा उसाच्या पात्यांमधून येत होता. दोघांनी तिथेच अर्धा-पाऊण तास विश्रांती घेतली. रुपालीला आता त्या रांगड्या शरीराची सवय झाली होती. तिच्या मनातील भीती पूर्णपणे पळाली होती आणि आता त्या जागी एक नवी धुंदी चढली होती.

​दुसरा डाव: पुन्हा तीच रगील कुस्ती

​तासाभरानंतर खंडूच्या अंगात पुन्हा एकदा ऊब संचारली. त्याने रुपालीच्या कमरेला हात घातला आणि तिला आपल्याकडे खेचलं. “एकानं मन भरलं नाय माझं… अजून एक डाव खेळायचाय!” खंडूच्या डोळ्यांतील ती रगील चमक पाहून रुपाली पुन्हा शहारली.

​तिनेही आता माघार घेतली नाही. तिने खंडूच्या छातीवर आपले हात ठेवले आणि त्याला स्वतःवर ओढलं. या वेळी रुपाली अधिक तयार होती. तिने स्वतःहून आपल्या मांड्या रुंद केल्या आणि त्या धिप्पाड गड्याला जागा करून दिली.

​दुसऱ्या डावात खंडू अधिकच रगील झाला होता. त्याने पुन्हा एकदा तिच्या योनीशी आपले अवाढव्य लिंग टेकवले. या वेळी योनी आधीच खंडूच्या विर्याने माखलेली आणि मोकळी झाल्यामुळे, त्याचे ते जाडजूड लिंग अधिक सुलभतेने आत घुसू लागले. “आह्ह्ह… खंडूजी… काय करताय हे…” रुपालीचे मादक चित्कार पुन्हा एकदा उसाच्या शेतात घुमू लागले.

​खंडूने या वेळी तिला कंबरेत धरून जोरात वर उचललं आणि धक्के मारायला सुरुवात केली. तिच्या बांगड्यांचा खळखळाट नदीच्या पाण्यापेक्षाही मोठा वाटत होता. तासाभरापूर्वीची ती वेदना आता पूर्णपणे मधुर सुखात बदलली होती. खंडूने अर्धा तास तिला पुन्हा एकदा ठोकून काढलं आणि नदीकाठच्या त्या शांततेत दोघांच्या मीलनाचा आवाज घुमत राहिला. रुपाली आज खऱ्या अर्थाने त्या रगील गड्याची झाली होती.

​संध्याकाळी साडेपाचच्या सुमारास रुपाली त्या नदीकाठच्या शेतातून सुभद्रा मावशीकडे परतली. तिचे केस विस्कटलेले होते, ओठ सुजलेले होते आणि चालताना तिचे पाय लटपटत होते. तिची ती उध्वस्त पण तृप्त अवस्था पाहूनच मावशीने ओळखलं की आजची कुस्ती पार जोरात झालीय. मावशीने तिला प्रेमाने जवळ बसवून तिच्या डोक्यावरून मायेने हात फिरवला.

​”काय गं… कसं झालं मग?” मावशीने डोळा मारत हळूच विचारलं.

​”मस्त…” रुपालीने लाजत आणि हसून उत्तर दिलं.

​”मजा आली का तुला?” मावशीने पुन्हा खोदून विचारलं.

​”हो मावशी, खूप मजा आली. आजवर असं सुख कधी अनुभवलंच नव्हतं.”

​”किती वेळा केलं मग?” मावशीने आश्चर्याने विचारलं.

​”पाच वेळा!” रुपालीने उत्तर दिलं.

​”इतक्या?” मावशी थक्क होऊन म्हणाली.

​”हो मावशी… खूप रगील आहे खंडू! त्याने मला खूप झवलंय आज. माझी योनी तर त्याच्या आघाताने सुजली आहे ग. तो तासातासाला माझ्यावर चढत होता, जणू त्याला भूकच लागली होती माझ्या शरीराची.” रुपालीने आपला रगील अनुभव सांगितला.

​मावशी हसून म्हणाली, “बघ! मी म्हटलं होतं ना तुला खूप मजा येईल म्हणून. आता बघ, तुला पोरगा नाही ना? हा खंडूच तुला पोटोशी करून तुला पोरगा देईल बघ. फक्त तू आता यापुढे त्याला उरावर घ्यायला कधी नाही म्हणू नकोस. मी उद्यापासून रोज तुला त्याच्याच सोबत कामाला ठेवीन. करा काय जवानीची मजा करायची ती!”

​त्यानंतर सुभद्रा मावशीने आपली सेटिंग कायम ठेवली. जिथे खंडू कामाला असायचा, तिथेच रुपाली असायची. दिवसातून एकदा किंवा दोनदा त्यांचा उसाच्या शेतात किंवा विहिरीच्या कडेला डाव व्हायचाच. खंडूची ती आडदांड मर्दानगी आणि रुपालीचा तो रगील प्रतिसाद यामुळे त्या दोघांचे नाते अधिकच घट्ट झाले.

​अन खरंच, खंडूच्या त्या रांगड्या ताकदीमुळे तीन महिन्यांतच रुपाली गर्भवती झाली. तिच्या चेहऱ्यावर आता एक वेगळंच तेज आलं होतं, आणि खंडूच्या त्या ‘वरदानाने’ तिच्या आयुष्यातील मुलगा नसल्याची उणीव आता भरून निघणार होती.आणि खरंच आम्हाला मुलगा झाला. मी नावाला बाप झालो.कारण खरा बाप खंडू होता.