होय, समजलं.
मी राहुल. वय पंचवीस. कोल्हापुरातच जन्म, कोल्हापुरातच वाढलो. आमचं घर , एक जुनी पण व्यवस्थित सायडिंग असलेली दोन मजली इमारत. खालच्या मजल्यावर आमचं घर. बाबा विठ्ठलराव पाटील, वय एक्कावन्न. शेती आणि थोडीफार भाड्याची दुकानं चालवतात. स्वभाव शांत, कमी बोलणारे, पण घरची जबाबदारी नीट सांभाळणारे.
आई सुमनताई. वय सत्तेचाळीस. हाडकुळी, उंच, गौरवर्णी. चेहरा लांबट, डोळे मोठे आणि शांत. केस काळे, नेहमी एका साध्या घाटीत बांधलेले. शरीर पातळ पण सडपातळ नाही – मानेपासून खांद्यापर्यंत एक प्रकारची उंचपणा आणि संयम दिसतो. हात पातळ, बोटे लांब. साडी नेहमी साधी, पण व्यवस्थित नेसलेली. घरात असतानाही मस्तकावर पदर घेतलेला. बोलताना आवाज मंद, पण प्रत्येक शब्द स्पष्ट. देवभोळी खूप. सकाळी उठून न्हाल्यानंतर थेट पूजाघरात बसते. दिवसभरात अनेक वेळा दिवा लावते, धूप जाळते, आणि कुटुंबाच्या भल्यासाठी मनाने प्रार्थना करते. बाबांना आणि मला कधीही मोठ्याने बोलताना ऐकले नाही. घरची प्रत्येक गोष्ट तिच्या नजरेखाली व्यवस्थित चालते.
मी नुकताच इंजिनिअरिंग पूर्ण केलंय. नोकरी मिळाली नाहीये अजून. काही इंटरव्ह्यू दिले, काही नाकारले गेले. घरची आर्थिक स्थिती फारशी चांगली नाही. बाबांची शेती यंदा पावसामुळे मध्यमच राहिली. आई रोज रात्री जेवताना म्हणते, “राहुल, काहीतरी होईल. देवाची कृपा आहे.” पण तिच्या डोळ्यांत चिंता दिसते.
एक दिवस सकाळी आईने मला सांगितलं, “राहुल, आज मी एका साधूबाबांकडे जाणार आहे. शेजारी सांगितलंय की ते खूप प्रभावी आहेत. तुझ्या नोकरीसाठी आणि घराच्या सुखासाठी विचारायचंय.”
मी थोडंसं नाखुष होतो. “आई, असे साधू-संन्यासी… काय सांगतील?”
आईने फक्त हळूच हसून म्हटलं, “तू काळजी करू नकोस. मी फक्त विचारायला जाणार आहे.”
दुपारच्या सुमारास आई बाहेर पडली. साडी नीट नेसलेली, हातात तांब्याचा लोटा आणि फुलांची छोटी पुडगी. मी घरीच होतो. बाबा शेतात गेले होते.
आई परत आली तेव्हा साधारण चार वाजले होते. चेहरा थोडा गंभीर होता. ती थेट पूजाघरात गेली, दिवा लावला, आणि नंतर स्वयंपाकघरात येऊन चहा करायला लागली. मी तिच्याकडे पाहत होतो. ती बोलत नव्हती.
संध्याकाळी बाबा आले. जेवण झालं. बाबा आपल्या खोलीत गेले झोपायला. मी टीव्ही समोर बसून होतो. आई स्वयंपाकघर साफ करत होती. अचानक ती माझ्याकडे आली आणि म्हणाली, “राहुल, एक मिनिट इकडे ये.”
मी उठलो. आईने मला आपल्या खोलीत नेलं. दार बंद केलं. ती पलंगावर बसली. मी उभा राहिलो.
“काय झालं आई?” मी विचारलं.
आईने थोडा वेळ डोळे खाली ठेवले. मग हळूच बोलली, “मी आज त्या साधूबाबांकडे गेले होते. त्यांनी तुझं नाव विचारलं, घराची परिस्थिती विचारली. नंतर ते थोडा वेळ डोळे मिटून बसले. मग म्हणाले…”
तिचा आवाज थोडा थरथरत होता.
“ते म्हणाले की तुझं भविष्य चांगलं करायचं असेल, घरात सुख-समाधान यायचं असेल, तर… एक गोष्ट करायला लागेल.”
मी गोंधळलो. “काय गोष्ट?”
आईने डोळे वर केले. माझ्या डोळ्यांकडे सरळ पाहिलं.
“ते म्हणाले… मुलासोबत शारीरिक संबंध ठेवावे लागतील. आई-मुलाचा संबंध. तरच घरात पूर्ण समाधान येईल आणि तुझं भविष्य उजळेल.”
मी एकदम थबकलो. कानांना विश्वासच बसत नव्हता.
“काय… काय बोललायस तू आई?” माझा आवाज मोठा झाला.
आईने हात वर करून मला थांबवलं. “शांत हो. मीही ऐकून गारच पडले. पण त्यांनी खूप खात्रीने सांगितलं. म्हणाले हे पाप नाही, हे एक प्रकारचं… उपाय आहे. कुटुंबाच्या भल्यासाठी.”
मी खोलीतच पाऊलभर मागे गेलो. “आई, तू वेडं बोलतेयस का? हे कसं शक्य आहे? आपण आई-मुलगा आहोत. अशी गोष्ट… अशी गोष्ट कशी करता येईल?”
आईची नजर खाली गेली. “मीही पहिल्यांदा ऐकून विरोध केला. पण त्यांनी म्हटलं की जर तुला खरंच मुलाचं भलं हवंय आणि घरात शांती हवीय, तर हा मार्ग आहे. मी घर येईपर्यंत विचार करत होते. मग ठरवलं की तुला सांगायलाच हवं.”
मी रागाने म्हटलं, “नाही. असं काही होणार नाही. तू चुकीचे लोक भेटलीस. असे साधू फसवणूक करतात. बाबांना सांगू नकोस हे. आणि मलाही पुन्हा असं काही बोलू नकोस.”
आई उठली. माझ्या जवळ आली. तिचा हात माझ्या खांद्यावर ठेवला. हात थंड होता.
“राहुल, मी तुला कधीही अशी गोष्ट सांगितली नसती. पण… घरची परिस्थिती तूही जाणतोस. तुझी नोकरी लागली नाहीये. बाबांची शेतीही मध्यम आहे. मी रात्री झोपत नाही. रोज विचार करते की कसं होईल पुढे. त्यांनी सांगितलं की हे केल्यानंतर तीन महिन्यांत तुझं भविष्य बदलेल. मी फक्त… विचार करायला सांगितलंय तुला.”
मी तिचा हात स्वतःच्या खांद्यावरून काढला. “आई, हे चुकीचं आहे. पूर्णपणे चुकीचं. मी तयार नाही. तूही तयार होऊ नकोस.”
आईने हळूच डोकं हलवलं. “ठीक आहे. मी जबरदस्ती करणार नाही. फक्त सांगितलं. तू शांत झोप.”
ती खोलीतून बाहेर पडली. मी तिथेच उभा राहिलो. डोक्यात एकच गोष्ट फिरत होती. आईने सांगितलेले शब्द. शारीरिक संबंध. आई-मुलगा.
रात्री झोप आली नाही. बाजूच्या खोलीत आई-बाबांची मंद कुजबूज ऐकू येत होती. बाबांना तिने काही सांगितलं नसावं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी उठलो तेव्हा आई नेहमीप्रमाणेच पूजाघरात बसलेली होती. चेहरा शांत. पण जेव्हा तिने माझ्याकडे पाहिलं, तेव्हा तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चिंता दिसली.
मी बाथरूममध्ये गेलो. आरशात स्वतःला पाहिलं. पंचवीस वर्षांचा तरुण. आणि आई… सत्तेचाळीस वर्षांची, संस्कारी, देवभोळी स्त्री.
दुपारच्या जेवणाच्या वेळी बाबा बाहेर होते. आईने मला थाली दिली आणि समोर बसली.
“राहुल,” तिने हळूच म्हटलं, “काल रात्री तू रागावलास. मी समजते. पण मी फक्त… घरासाठी विचार करत आहे. तू नोकरी शोधत आहेस. काही महिने वाया गेले. मी भीत आहे.”
मी थालीकडे पाहत होतो. “आई, असं उपाय नसतो. तू चुकीच्या माणसाकडे गेलीस.”
आईने डोकं वर केलं. “कदाचित. पण त्यांनी खूप खात्रीने सांगितलं. आणि मी… मी तुला कधीही अशी गोष्ट सांगितली नसती, जर मला खरंच भीती वाटली नसती.”
मी थाली बाजूला सारली. “मी तयार नाही. आणि तूही अशी गोष्ट विचारातही आणू नकोस.”
आईने हळूच म्हटलं, “ठीक आहे. मी गप्प राहते. पण एक गोष्ट सांगते – जर कधी तुला वाटलं की आपण विचार करू शकतो, तर मला सांग. मी जबरदस्ती करणार नाही.”
ती उठून स्वयंपाकघरात गेली. मी तिथेच बसून राहिलो.
दुपारभर मी घरात होतो. आई नेहमीप्रमाणे काम करत होती – कपडे धुत होती, मग स्वयंपाकघरात गेली, मग पूजाघरात. प्रत्येक वेळी तिचा चेहरा शांत दिसत होता, पण जेव्हा आमच्या नजरा जुळत होत्या, तेव्हा काहीतरी न बोललेलं दिसत होतं.
संध्याकाळी बाबा आले. नेहमीप्रमाणे गप्पा झाल्या, जेवण झालं. बाबा झोपायला गेले. मी आपल्या खोलीत गेलो. दार बंद केलं.
काही वेळाने आईची टकटक झाली.
“राहुल, उघड.”
मी दार उघडलं. आई आत आली. हातात एक ग्लास दूध होतं. तिने मला दिलं.
“हे पी. झोप चांगली येईल.”
मी ग्लास घेतला. आई माझ्या समोर उभी राहिली. साडीचा पदर तिच्या छातीवर व्यवस्थित होता. केस नीट बांधलेले.
“मी काल रात्री विचार केला,” तिने म्हटलं. “तू रागावलास ते योग्यच आहे. आई-मुलगा… असं कसं होऊ शकतं? पण त्या साधूबाबांनी म्हटलं की हे फक्त एकदा… किंवा काही दिवस… आणि नंतर सगळं व्यवस्थित होईल. मी भीत आहे राहुल. तुझ्या भविष्याची.”
मी ग्लास ठेवला. “आई, मी समजत नाही हे. तू संस्कारी आहेस. देवभोळी आहेस. अशी गोष्ट तू कशी विचारात आणतेस?”
आईने हळूच हसून म्हटलं, “म्हणूनच सांगतेय. मी स्वतःलाही प्रश्न विचारते. पण घरची स्थिती पाहून… मी काहीतरी करायला तयार आहे. फक्त तुझ्यासाठी.”
मी उठलो. “नाही. असं होणार नाही. तू विसर. मी नोकरी शोधेन. काही महिने लागले तरी ठीक आहे. पण असं… नाही.”
आईने माझ्या हाताला स्पर्श केला. “ठीक आहे. मी आता गप्प. पण एक गोष्ट लक्षात ठेव – मी तुला कधीही जबरदस्ती करणार नाही. तू तयार झालास तरच. नाहीतर हे प्रकरण इथेच संपलं.”
ती खोलीतून बाहेर पडली. दार बंद केलं.
मी पलंगावर पडलो. डोक्यात आईचे शब्द फिरत होते. तिचा आवाज, तिचा स्पर्श, तिची भीती. आणि त्या साधूबाबांचा उपाय.
रात्री उशिरापर्यंत मी जागा होतो. बाजूच्या खोलीतून आई-बाबांची मंद श्वासोच्छ्वासाची आवाज येत होती.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठलो तेव्हा आईने मला चहा दिला. नेहमीप्रमाणे. पण जेव्हा तिने चहाचा कप माझ्या हातात दिला, तेव्हा तिच्या बोटांनी माझ्या बोटांना थोडा वेळ स्पर्श केला. जाणूनबुजून नव्हता तो स्पर्श, पण जाणवला.
मी चहा प्यायलो. आई समोर बसली.
“राहुल,” तिने हळूच म्हटलं, “मी काल रात्री बाबांना काही सांगितलं नाही. आणि सांगणारही नाही. हे फक्त आपल्या दोघांमध्ये राहील. तू विचार कर. मी दाबात टाकणार नाही.”
मी डोकं हलवलं. “मी विचार करतो. पण उत्तर आताच देऊ शकत नाही.”
आईने हळूच हसून म्हटलं, “ठीक आहे. तू वेळ घे. मी वाट पाहते.”
ती उठून गेली.
मी खिडकीजवळ उभा राहिलो. बाहेर कोल्हापुराचं सकाळचं वातावरण होतं – गाड्यांचा आवाज, दूरून मंदिर घंटांचा आवाज, आणि घरात आईच्या पावलांचा आवाज.
पहिल्यांदा मनात विरोध होता. पूर्ण विरोध. पण आईची भीती, तिची चिंता, आणि तिने सांगितलेले शब्द… ते हळूहळू मनात रुजत होते.
दुपारच्या सुमारास मी आईकडे गेलो. ती पूजाघरात बसलेली होती. दिवा पेटलेला होता.
“आई,” मी म्हटलं.
तिने डोकं फिरवलं.
“मी… विचार करतोय. अजून तयार नाही. पण… पूर्ण नाकारतही नाही. मला थोडा वेळ दे.”
आईचे डोळे माझ्याकडे लागले. तिच्या चेहऱ्यावर एक प्रकारची शांतता आणि थोडी आशा दिसली.
“ठीक आहे राहुल,” तिने मंद आवाजात म्हटलं. “तू तयार झालास तर मला सांग. मी वाट पाहते. आणि जोपर्यंत तू सांगत नाहीस, तोपर्यंत हे प्रकरण इथेच.”
मी डोकं हलवलं. आईने पुन्हा दिव्याकडे पाहिलं.
मी खोलीतून बाहेर पडलो.
घरात शांतता होती. पण त्या शांततेत काहीतरी बदलत होतं. आई आणि माझ्यात एक न बोललेला करार होत होता – विरोध, मग विचार, आणि हळूहळू… तयार होण्याची दिशा.
अजून काहीही शारीरिक घडलं नव्हतं. फक्त शब्द होते, नजर होते, आणि एक वेगळीच चिंता घरात पसरली होती.
—
—
दुसऱ्या दिवसानंतर तीन-चार दिवस निघून गेले. घरात नेहमीसारखंच वातावरण होतं, पण आई आणि माझ्यात काहीतरी बदलत होतं. बाबा नेहमीप्रमाणे शेतात जायचे, येत, जेवत, झोपायचे. त्यांना काही कळलं नाही.
मी रोज सकाळी उठून आईला मदत करायचो – पाणी आणणं, बाजारातून भाजी आणणं. आई मात्र नेहमीपेक्षा थोडी जास्त शांत होती. पूजाघरात जास्त वेळ बसायची. कधी कधी मी तिच्याकडे पाहत असे तो ती माझ्याकडे पाहून हळूच नजर फिरवायची.
एक दिवस दुपारी बाबा शेतात होते. मी घरातच होतो. आई स्वयंपाकघरात बसून मिरच्या सोलत होती. मी तिच्याजवळ जाऊन खुरपी घेऊन बसून मदत करू लागलो.
काही वेळ शांतता होती. फक्त चाकूचा आवाज आणि बाहेरून पक्ष्यांचा आवाज येत होता.
आईने अचानक बोलणं सुरू केलं. आवाज मंद होता.
“राहुल… काल रात्री मी पुन्हा विचार केला. तू म्हणालास की विचार करतोस. मलाही वाटतंय की हे सगळं खूप वेगळं आहे. पण… मी भीत आहे. तुझी नोकरी लागली नाहीये. दोन-तीन ठिकाणी नाकारलं. घरची आर्थिक स्थिती तू जाणतोस. बाबा काही बोलत नाहीत, पण त्यांच्या चेहऱ्यावर चिंता दिसते.”
मी मिरची सोलतच म्हटलं, “आई, नोकरी लागेल. थोडा वेळ लागला तरी. असं उपाय… मी अजूनही समजत नाही.”
आईने चाकू ठेवला. माझ्याकडे पाहिलं.
“मीही समजत नाही. पण त्या साधूबाबांनी म्हटलं की हे फक्त कुटुंबाच्या भल्यासाठी आहे. पाप नाही. एक प्रकारचं… बलिदान. मी तुला जन्म दिला, वाढवलं. आता जर तुझ्या भविष्यासाठी मला काही करावं लागलं, तर… मी तयार आहे. फक्त तू तयार असशील तर.”
मी चाकू बाजूला ठेवला. “आई, तू अशी गोष्ट कशी बोलतेस? तू संस्कारी आहेस. आयुष्यभर तू आम्हाला नीती-धर्म शिकवलास. आणि आता…”
आईने हळूच हसून म्हटलं, “म्हणूनच सांगतेय. मी स्वतःलाही प्रश्न विचारते. रात्री झोप येत नाही. डोळे मिटले की तो साधूबाबा दिसतो आणि म्हणतो – ‘तुला मुलाचं भलं हवंय ना? तर हा मार्ग आहे.’ मी डोळे उघडते. मग तुझ्या चेहऱ्याकडे पाहते. तू मोठा झालास. पंचवीस वर्षांचा. पण माझ्यासाठी तू अजूनही तोच छोटा मुलगा आहेस.”
तिचा आवाज थोडा भारी झाला.
“मी तुला जबरदस्ती करणार नाही राहुल. पण एक गोष्ट सांगते – जर तू पूर्ण नाकारलास, तर मी पुन्हा कधीही हे बोलणार नाही. हे प्रकरण इथेच संपेल. पण जर तुला वाटत असेल की आपण विचार करू शकतो, तर… मला सांग.”
मी उठलो. स्वयंपाकघरातून बाहेर पडलो. खिडकीजवळ जाऊन उभा राहिलो. बाहेर रस्त्यावरून गाडी चालली होती. मनात एकच गोष्ट फिरत होती – आईची भीती, तिची चिंता, आणि तिने सांगितलेले शब्द.
संध्याकाळी बाबा आले. जेवण झालं. बाबा झोपायला गेले. मी आपल्या खोलीत होतो. दार अर्धवट उघडं होतं.
काही वेळाने आई आली. हातात एक छोटी थाळी होती – गरम दूध आणि थोडीशी पोळी.
“हे पी. रात्री भोक लागेल.”
मी थाळी घेतली. आई माझ्या खोलीतच बसली. पलंगाच्या कडेला. साडीचा पदर व्यवस्थित छातीवर होता. केस नीट बांधलेले. चेहरा थोडा थकलेला दिसत होता.
“राहुल,” तिने हळूच म्हटलं, “मी आज दुपारी जे बोलले ते… तू रागावलास का?”
मी डोकं हलवलं. “नाही. रागावलो नाही. फक्त… गोंधळलो.”
आईने हळूच डोकं हलवलं. “मीही गोंधळले आहे. पण एक गोष्ट लक्षात ठेव – मी तुला आई म्हणूनच पाहते. आणि तू मला आई म्हणूनच. जे काही होईल, ते फक्त… घरासाठी. बाहेरचं काही नाही. बाबांना कधीच कळणार नाही. कोणालाच कळणार नाही.”
मी दूध प्यायलो. ग्लास ठेवला.
“आई, मला अजून वेळ हवाय. मी पूर्ण तयार नाही. पण… पूर्ण नाकारतही नाही. मला थोडं अधिक विचार करू दे.”
आईचे डोळे माझ्याकडे लागले. तिच्या चेहऱ्यावर एक प्रकारची शांतता दिसली.
“ठीक आहे. तू वेळ घे. मी वाट पाहते. जोपर्यंत तू सांगत नाहीस, तोपर्यंत मी काहीही बोलणार नाही.”
ती उठली. माझ्या कपाळाला हात लावला. हात थंड आणि कोमल होता.
“झोप चांगली येवो,” म्हणून ती बाहेर पडली.
मी पलंगावर पडलो. आईचा स्पर्श अजूनही कपाळावर जाणवत होता. डोक्यात तिचे शब्द फिरत होते.
पुढचे दोन दिवस असेच गेले. आई नेहमीप्रमाणे वागत होती – स्वयंपाक, पूजा, घरकाम. पण कधी कधी आमच्या नजरा जुळत होत्या तेव्हा ती थोडा वेळ माझ्याकडे पाहत असे. बोलत नसे. फक्त पाहत असे.
एक दिवस सकाळी बाबा शेतात गेले होते. मी बाथरूममधून आलो तेव्हा आई पूजाघरातून बाहेर येत होती. तिच्या हातात दिव्याची वात होती.
“राहुल,” तिने म्हटलं, “थोडं इकडे ये.”
मी तिच्याजवळ गेलो. पूजाघराच्या दाराशी उभे राहिलो.
आईने दिवा ठेवला. माझ्याकडे पाहिलं.
“मी काल रात्री पुन्हा विचार केला. तू म्हणालास की विचार करतोस. मलाही वाटतंय की हे खूप मोठं पाऊल आहे. पण… मी तयार आहे राहुल. पूर्ण तयार. फक्त तुझ्यासाठी. तुझं भविष्य, घरचं सुख… यासाठी मी काहीही करायला तयार आहे. तू फक्त… सांग.”
मी शांत होतो. काही सेकंद बोललो नाही.
मग हळूच म्हटलं, “आई… मी भीत आहे. हे कसं होईल? आपण आई-मुलगा आहोत. नंतर कसं बघू एकमेकांना? कसं वागू?”
आईने माझ्या हाताला स्पर्श केला. तिची बोटं माझ्या बोटांभोवती थोडीशी गुंडाळली.
“मीही भीत आहे. पण मी ठरवलंय – जे काही होईल, ते फक्त एकदा किंवा काही दिवस. नंतर आपण पुन्हा नेहमीसारखेच राहू. आई-मुलगा. बाहेरचं काही नाही. बाबांना कधीच कळणार नाही. आणि आपण एकमेकांना कधीही याबद्दल बोलणार नाही. फक्त… घरासाठी.”
मी तिचा हात स्वतःच्या हातात घेतला. हात पातळ, बोटे लांब, थोडे थंड.
“आई… मला अजून एक-दोन दिवस दे. मी पूर्ण विचार करतो. मग तुला सांगतो.”
आईने हळूच डोकं हलवलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी तरळत होतं, पण तिने ते दाबून टाकलं.
“ठीक आहे. तू वेळ घे. मी वाट पाहते. आणि जोपर्यंत तू सांगत नाहीस, तोपर्यंत हे प्रकरण इथेच.”
ती माझा हात सोडून पूजाघरात गेली. दिवा पुन्हा पेटवला.
मी तिथेच उभा राहिलो. हातात आईच्या हाताचा स्पर्श अजूनही जाणवत होता.
त्या दिवशी संध्याकाळी बाबा आले. जेवण झालं. बाबा झोपायला गेले. मी आपल्या खोलीत होतो. दार बंद केलं होतं.
काही वेळाने आईची टकटक झाली.
“राहुल, उघड.”
मी दार उघडलं. आई आत आली. हातात काही नव्हतं. फक्त उभी राहिली.
“मी फक्त… विचारत आले,” तिने म्हटलं. “तू अजून विचार करतोयस ना?”
मी डोकं हलवलं. “हो. करतोय.”
आईने हळूच हसून म्हटलं, “ठीक आहे. मी गप्प. पण एक गोष्ट सांगते – मी तुला कधीही दबाव टाकणार नाही. तू तयार झालास तरच. नाहीतर हे सगळं विसरून जा. मीही विसरते.”
ती खोलीतून बाहेर पडली. दार बंद केलं.
मी पलंगावर बसून राहिलो. डोक्यात आईचे शब्द, तिचा स्पर्श, तिची भीती… सगळं एकत्र येत होतं. विरोध अजूनही होता, पण तो आधीसारखा तीव्र नव्हता. हळूहळू तो मनातून निघून जात होता. आणि त्या जागी एक वेगळीच भावना येत होती – आईची चिंता, घरची स्थिती, आणि तिने माझ्यासाठी काहीही करायला तयार असणं.
रात्री उशिरापर्यंत मी जागा होतो. बाजूच्या खोलीतून आई-बाबांची मंद श्वासोच्छ्वासाची आवाज येत होती.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठलो तेव्हा आईने मला चहा दिला. नेहमीप्रमाणे. पण जेव्हा तिने कप माझ्या हातात दिला, तेव्हा तिच्या बोटांनी माझ्या बोटांना थोडा जास्त वेळ स्पर्श केला. जाणूनबुजून.
मी चहा प्यायलो. आई समोर बसली.
“राहुल,” तिने हळूच म्हटलं, “तू विचार करतोयस ना? मला सांग. मी वाट पाहते.”
मी कप ठेवला. माझ्याकडे पाहिलं.
“आई… मी तयार होतोय. अजून पूर्ण नाही. पण… तयार होतोय. मला थोडा वेळ दे. मग… मग आपण बोलू.”
आईचे डोळे माझ्याकडे लागले. तिच्या चेहऱ्यावर एक प्रकारची आशा आणि भीती दोन्ही दिसली.
“ठीक आहे राहुल,” तिने मंद आवाजात म्हटलं. “तू तयार झालास तर मला सांग. मी वाट पाहते. आणि जोपर्यंत तू सांगत नाहीस, तोपर्यंत काहीही होणार नाही.”
ती उठून गेली. स्वयंपाकघरात गेली.
मी खिडकीजवळ उभा राहिलो. बाहेर कोल्हापुराचं सकाळचं वातावरण होतं. घरात मात्र काहीतरी बदलत होतं. विरोध कमी होत होता. आणि हळूहळू… तयार होण्याची दिशा स्पष्ट होत होती.
अजून काहीही शारीरिक घडलं नव्हतं. फक्त शब्द होते, नजर होते, स्पर्श होते, आणि एक न बोललेला करार घरात पसरला होता.
—
होय, समजलं.
—
रात्री बाबा झोपले होते. घरात पूर्ण शांतता होती. फक्त बाहेरून कधी कधी कुत्र्यांचा आवाज येत होता.
मी आपल्या खोलीत बसून होतो. मनात एकच गोष्ट फिरत होती. आईने दुपारी म्हटलं होतं – “तू तयार झालास तर मला सांग.”
मी उठलो. दार उघडून बाहेर पडलो. आईच्या खोलीचं दार अर्धवट उघडं होतं. आत दिवा मंद पेटलेला होता.
“आई…” मी हळूच म्हटलं.
आई पलंगावर बसलेली होती. साडी नेसलेली, पदर छातीवर. केस नीट बांधलेले. तिने डोकं वर केलं.
“आलास?” तिचा आवाज मंद होता.
मी आत गेलो. दार बंद केलं. कडी लावली.
आई उठली. माझ्याकडे पाहत राहिली.
“तू… तयार आहेस?” तिने विचारलं.
मी डोकं हलवलं. “हो. तयार आहे.”
आईचे डोळे माझ्याकडे लागले. तिच्या चेहऱ्यावर भीती आणि एक वेगळीच भावना दिसली.
“राहुल… एकदा सुरू झालं की मागे फिरता येणार नाही. तू खरंच तयार आहेस ना?”
मी तिच्या जवळ गेलो. दोन पावलांवर उभा राहिलो.
“हो आई. तू माझ्यासाठी तयार आहेस, तर मीही तयार आहे. फक्त… आज रात्री.”
आईने हळूच डोकं हलवलं. तिचा हात माझ्या छातीवर ठेवला. हात थोडा थरथरला.
“मग… हळू हळू करूया,” तिने म्हटलं.
मी तिच्या कमरेला हात घातला. साडीचा पदर माझ्या हाताखाली होता. आईने माझ्या गळ्यात हात घातला. आमचे चेहरे जवळ आले.
पहिला किस. हळूवात. फक्त ओठांचा स्पर्श. आईचे ओठ मऊ आणि थोडे थंड होते. मी तिच्या खालच्या ओठावर हळूच दाब दिला. आईनेही प्रतिसाद दिला. तिचा श्वास माझ्या तोंडात मिसळला.
किस खोल झाला. जीभ बाहेर आली. आईची जीभ माझ्या जिभेला लागली. मऊ, थोडीशी ओलसर. मी तिच्या जिभेला चोखलं. आईने मंद आवाजात किंकाळी काढली – “हम्म…”
मी तिच्या कमरेला घट्ट धरलं. साडीचा पदर सरकला. आईच्या ब्लाउजचा वरचा भाग माझ्या हाताखाली आला.
किस सोडला. दोघेही श्वास घेत होतो.
“आई… साडी काढू का?” मी विचारलं.
आईने डोकं हलवलं. “हो. हळू हळू.”
मी तिच्या कमरेभोवती असलेली साडीची घडी सोडली. साडी सरकली. खाली पडली. आई फक्त ब्लाउज आणि पेटिकोटमध्ये उभी राहिली. पेटिकोट पातळ होता. आतून निकरचं स्वरूप दिसत होतं.
मी ब्लाउजचे बटणं उघडू लागलो. एक… दोन… तीन. ब्लाउज सरकला. आईच्या खांद्यावरून खाली पडला.
आतला ब्रा दिसला. काळा, साधा, पण घट्ट बसलेला. आईची छाती मोठी नव्हती, पण गोलाकार आणि घट्ट होती. ब्राच्या कपमध्ये दाबलेली.
“ब्राही काढू का?” मी विचारलं.
आईने डोळे मिटले. “काढ.”
मी मागून हुक उघडला. ब्रा सरकला. आईच्या छाती मोकळ्या झाल्या. गोलाकार, थोड्याशा सैल, पण निप्पल गुलाबी आणि ताठ झालेले. मी एका निप्पलाला हात लावला. बोटाने हलकेच दाबला. आईने श्वास रोखला.
“आह… राहुल… हळू…”
मी दोन्ही हातांनी तिच्या छाती दाबल्या. निप्पल बोटांमध्ये घेऊन हलकेच मुरडले. आईची कमर मागे झुकली.
“अब… आता पेटिकोट…” तिने म्हटलं.
मी पेटिकोटची दोरी सोडली. पेटिकोट खाली पडला. आई फक्त निकरमध्ये उभी राहिली. निकर काळा, साधा, पण ओला दिसत होता. मध्यभागी एक छोटीशी ओलसर डाग होती.
मी गुडघ्यावर बसून निकर खाली ओढला. निकर तिच्या पायातून बाहेर पडला.
आता आई पूर्ण नग्न होती.
तिची पुच्ची… हाडकुळी शरीराला अनुसरून पातळ होती. केस काळे, नीट कापलेले, फक्त एक पातळ रेषा. पुच्चीचे दोन पाते मऊ आणि गुलाबी. थोडेसे फुगलेले. मध्ये एक पातळशी फटी होती, आणि त्या फटीतून थोडंसं चिकट, चमकदार पाणी दिसत होतं.
मी हात पुढे केला. बोटाने पुच्चीच्या वरच्या भागाला स्पर्श केला. आईने श्वास सोडला – “ह्न्न…”
बोट खाली सरकलं. फटीत थोडंसं घुसलं. आत गरम आणि ओलसर होतं. चिकट पाणी माझ्या बोटाला लागला.
“आई… तू ओली झालीयेस,” मी म्हटलं.
आईने डोळे मिटले. “हो… तू स्पर्श केलास म्हणून…”
मी दोन बोटं पुच्चीत घातली. हळू हळू आत-बाहेर करू लागलो. आईची कमर हलू लागली. तिच्या पुच्चीतून आणखी चिकट पाणी येऊ लागलं. माझ्या बोटांना पूर्ण ओलं करत होतं.
“आह… राहुल… आत… अधिक आत…”
मी बोटं आणखी आत घातली. आईच्या आतली भिंत मऊ आणि गरम होती. बोटं काढली तेव्हा चिकट, चमकदार धागा माझ्या बोटांना लागून राहिला.
मी उठलो. आपले कपडे काढू लागलो. शर्ट, पँट, अंतर्वस्त्र. माझा लवडा पूर्ण ताठ झाला होता. वरच्या भागातून थोडंसं चिकट पाणी आलं होतं. बॉल्स घट्ट आणि जड वाटत होते.
आईने माझ्या लवड्याकडे पाहिलं. तिचे डोळे मोठे झाले.
“इतका… मोठा…” तिने हळूच म्हटलं.
मी तिच्या जवळ गेलो. “आई… तोंडात घे.”
आई गुडघ्यावर बसली. माझा लवडा हातात घेतला. हळूच तोंडाकडे नेला. ओठांनी टोकाचा भाग चोखला. मग पूर्ण तोंडात घेतला. गरम, मऊ तोंड. जीभ खालच्या बाजूला फिरू लागली.
“ह्म्म… आई…” मी मंद आवाजात म्हटलं.
आईने लवडा आणखी आत घेतला. घशापर्यंत. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं, पण तिने थांबवलं नाही. तोंडातून चिकट लाळ वाहत होती. लवड्यावरून खाली बॉल्सपर्यंत.
मी तिच्या केसात हात घातला. हळू हळू तोंडात आत-बाहेर करू लागलो. आईने घशातून आवाज काढला – “घ्क… घ्क…”
काही वेळाने मी काढला. लवडा चमकदार, लाळेने ओला झाला होता.
“आता… तू पलंगावर पड,” मी म्हटलं.
आई पलंगावर पाठीवर पडली. मानेखाली उशी घेतली. पाया पसरले. तिची पुच्ची पूर्ण उघडी दिसत होती. पाते थोडेसे वेगळे झाले होते. मध्ये गुलाबी, चमकदार भाग. चिकट पाणी बाहेर येत होतं.
मी तिच्या पायामध्ये बसून पुच्चीला तोंड लावलं. जीभ बाहेर काढून फटीवरून चाटली. वरपासून खालपर्यंत. आईने कमर उचलली.
“आह्ह… राहुल… जीभ… अशीच…”
मी पुच्चीचे पाते बोटांनी पसरले. आतला गुलाबी भाग पूर्ण दिसला. मध्ये छोटीशी छिद्र, आणि वर क्लिट थोडंसं फुगलेलं. मी क्लिटला चोखलं. जीभेने गोल गोल फिरवलं. आईची मांडी माझ्या डोक्याभोवती घट्ट झाली.
“आह… आह… राहुल… मी… मी येतेय…”
मी दोन बोटं पुच्चीत घातली आणि एकाच वेळी क्लिट चोखत राहिलो. आईची कमर जोरात हलू लागली. तिच्या पुच्चीतून अचानक पाण्याचा फवारा उडाला – गरम, चिकट, थोडंसं पांढरट. माझ्या तोंडावर आणि छातीवर पडला.
“आह्ह्ह… राहुल… थांब… थांब…” आईने जोरात किंकाळी काढली. तिचे शरीर थरथरलं. पुच्ची माझ्या बोटांभोवती घट्ट झाली. आणखी पाणी बाहेर आलं.
मी बोटं काढली. चिकट धागे माझ्या बोटांना लागून राहिले.
आई श्वास घेत होती. छाती वर-खाली होत होती.
“आता… आत घाल,” तिने मंद आवाजात म्हटलं. “हळू हळू.”
मी तिच्यावर चढलो. लवडा पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला. हळू हळू आत ढकलला. आईची पुच्ची घट्ट होती. आत जाताना प्रतिकार जाणवत होता.
“आह… मोठा आहे… हळू…” आईने किंकाळी काढली.
मी पूर्ण आत घातला. मुळापर्यंत. आईच्या आत गरम आणि ओलसर होतं. लवडा पूर्ण घेरला गेला.
“आई… इतकी घट्ट…” मी म्हटलं.
मी हळू हळू हालू लागलो. आत-बाहेर. प्रत्येक धक्क्यावर आईची छाती हलत होती. निप्पल ताठ होते.
“जोराने… थोडं जोराने कर,” आईने म्हटलं.
मी गती वाढवली. पलंगाचा आवाज येऊ लागला. आईची किंकाळी मोठी होत होती.
“आह… आह… राहुल… आत… खोल…”
मी तिचे पाय माझ्या खांद्यावर घेतले. आणखी खोल जाऊ लागलो. प्रत्येक धक्क्यावर माझे बॉल्स तिच्या गांडीला आदळत होते.
काही वेळाने मी पोझिशन बदलली. आईला हाथ-पाय करून उलटी केली. ती चार पायावर बसली. गांड माझ्यासमोर होती – गोलाकार, पातळ, पण मांसल. मध्ये पुच्ची दिसत होती, आणखी ओली झालेली.
मी मागून लवडा आत घातला. एकदम खोल. आईने तोंडात उशी दाबली.
“आह्ह्ह… इतका खोल…”
मी जोरात धक्के देऊ लागलो. एक हात तिच्या कमरेला, दुसरा हात पुढे जाऊन क्लिट दाबूत होतो. आईची पुच्ची पुन्हा फवारा सोडू लागली. गरम पाणी माझ्या मांडीवरून वाहत होते.
“आई… मी आत सोडणार…” मी म्हटलं.
“सोड… आतच सोड… पूर्ण…” आईने किंकाळीत म्हटलं.
मी शेवटचे जोरात धक्के दिले. लवडा आतच धडकला. गरम, जाड वीर्य आईच्या पुच्चीत सोडलं. एक… दोन… तीन धारा. आईची पुच्ची माझ्या लवड्याभोवती घट्ट झाली. आणखी पाणी बाहेर आलं – माझं वीर्य आणि तिचं पाणी एकत्र मिसळून चिकट, पांढरट होऊन बाहेर येऊ लागलं.
मी थोडा वेळ आतच राहिलो. श्वास घेत होतो. मग हळू हळू काढला. लवडा बाहेर आला तेव्हा त्याच्यावरून आईचं चिकट पाणी आणि माझं वीर्य मिसळलेलं वाहत होतं. आईच्या पुच्चीतूनही पांढरट, चिकट धारा बाहेर येत होती. तिच्या मांडीवरून खाली पलंगावर पडत होती.
आई पाठीवर पलटली. छाती वर-खाली होत होती. डोळे अर्धवट मिटलेले.
मी तिच्या जवळ झोपलो. तिच्या छातीवर हात ठेवला.
“आई… कसं वाटलं?” मी विचारलं.
आईने माझ्याकडे पाहिलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ती हसली.
“वेगळं… खूप वेगळं वाटलं. पण… मी ठीक आहे. तू ठीक आहेस ना?”
मी डोकं हलवलं. “हो.”
आईने माझ्या केसात हात फिरवला.
“आता झोप. बाबा उठण्यापूर्वी आपण वेगळे झोपायला हवं.”
मी तिच्या गालाला किस केला. आईनेही माझ्या ओठांना हळूच किस केला.
काही वेळ आम्ही एकमेकांच्या मिठीत पडून राहिलो. मग मी उठलो. कपडे घातले. आईनेही साडी नेसली. ब्रा, निकर, ब्लाउज… सगळं पुन्हा व्यवस्थित.
मी खोलीतून बाहेर पडलो. आपल्या खोलीत गेलो. दार बंद केलं.
पलंगावर पडलो. शरीरात अजूनही ती गरम भावना होती. आईच्या पुच्चीचा सुगंध, तिचं चिकट पाणी, माझं आत सोडलेलं वीर्य… सगळं मनात ताजं होतं.
रात्री उशिरापर्यंत मी जागा होतो. बाजूच्या खोलीतून आईची मंद श्वासोच्छ्वासाची आवाज येत होती.
—
—
दुसऱ्या रात्री बाबा पुन्हा लवकर झोपले. घरात शांतता पसरली होती.
मी आपल्या खोलीत बसून होतो. काल रात्रीचं सगळं मनात ताजं होतं – आईची पुच्ची, तिचं चिकट पाणी, माझं आत सोडलेलं वीर्य. आज मात्र मनात वेगळीच इच्छा होती.
मी उठलो. आईच्या खोलीकडे गेलो. दार अर्धवट उघडं होतं. आत दिवा मंद पेटलेला होता.
“आई…” मी हळूच म्हटलं.
आई पलंगावर बसलेली होती. आज तिने साडी नेसलेली नव्हती. फक्त ब्लाउज आणि पेटिकोटमध्ये होती. केस सोडलेले. खांद्यावरून खाली पडलेले.
तिने डोकं वर केलं. “आलास… आजही?”
मी आत गेलो. दार बंद केलं. कडी लावली.
“हो. आज… वेगळं करायचंय,” मी म्हटलं.
आईने भुवया उंचावल्या. “वेगळं म्हणजे?”
मी तिच्या जवळ जाऊन बसून तिच्या हाताला धरलं.
“आई… आज तू माझा लंड गांडीत घे. पहिल्यांदा.”
आईचे डोळे मोठे झाले. चेहरा थोडा गंभीर झाला.
“गांडीत…? राहुल… ते… ते खूप मोठं आहे. मला कधीच… कधीच कोणी तिथे स्पर्श केला नाही. बाबांनीही नाही. भीती वाटते.”
मी तिच्या गालाला हात लावला.
“मी हळू करेन. एकदम जोरात नाही. तू सांगशील तेव्हा थांबेन. पण… मला तिथे जायचंय. तू माझ्यासाठी तयार आहेस ना?”
आईने थोडा वेळ डोळे मिटले. मग हळूच डोकं हलवलं.
“…तयार आहे. पण खूप हळू. आणि जर दुखलं तर तू लगेच काढ.”
मी तिच्या ओठांना किस केला. खोल, जिभेसह. आईनेही प्रतिसाद दिला. तिचा श्वास गरम झाला.
मी तिचा ब्लाउज काढला. ब्रा काढला. छाती मोकळ्या झाल्या. निप्पल आधीच ताठ होते. मी एका निप्पलाला तोंडात घेऊन चोखलं. आईने मंद किंकाळी काढली.
“आह… राहुल…”
पेटिकोट आणि निकरही काढले. आई पूर्ण नग्न झाली. मीही आपले कपडे काढले. लवडा आधीच ताठ आणि जड झाला होता. वरच्या भागातून थोडंसं चिकट पाणी येत होतं.
मी आईला पलंगावर पाठीवर पाडलं. तिचे पाय पसरले. पुच्ची आधीच ओली होती. पाते थोडेसे फुगलेले. चिकट पाणी चमकत होतं.
मी प्रथम पुच्चीला तोंड लावलं. जीभ फटीत घुसवली. चाटली. चोखली. आईची कमर हलू लागली.
“आह्ह… जीभ… अशीच ठेव…”
मी दोन बोटं पुच्चीत घातली. आत-बाहेर केली. चिकट पाणी माझ्या बोटांना पूर्ण ओलं करत होतं. मग ती बोटं काढून आईच्या गांडीच्या छिद्राकडे नेली.
गांडीचं छिद्र लहान, घट्ट आणि गुलाबी होतं. थोडंसं सुरकुतलेलं. मी चिकट बोट तिच्या छिद्रावरून फिरवलं. आईने श्वास रोखला.
“राहुल… तिथे… हळू…”
मी एक बोट हळू हळू आत घुसवलं. गांडी खूप घट्ट होती. आत जाताना प्रतिकार जाणवत होता. आईची मांडी ताठ झाली.
“आह… दुखतंय… थोडं…”
“सांग थांबू का?” मी विचारलं.
“नाही… थोडं आत ठेव… हळू हळू…”
मी बोट आणखी आत घातली. एका बोटाने हळू हळू आत-बाहेर करू लागलो. काही वेळाने आईची गांडी थोडी सैल झाली. मी दुसरी बोटही घुसवली. दोन बोटं आत. आईने तोंडात हात दाबला.
“आह्ह… दोन बोटं… मोठ्या वाटतायेत…”
मी बोटं काढली. आता लवडा तयार होता. मी पुच्चीतलं चिकट पाणी लवड्यावर चांगलं लावलं. आणखी थोडं लाळेने ओलं केलं.
“आई… आता चार पायावर बस.”
आई हळू हळू चार पायावर बसली. गांड माझ्यासमोर उघडी झाली. दोन गोलाकार भाग वेगळे दिसत होते. मध्ये लहानसं गुलाबी छिद्र. थोडंसं ओलसर.
मी लवडा तिच्या गांडीच्या छिद्राशी ठेवला. टोकाचा भाग छिद्रावर दाबला.
“आई… श्वास सोड. मी हळू घालतो.”
आईने खोल श्वास घेतला. “घाल… पण खूप हळू…”
मी हळू हळू दाब दिला. टोकाचा भाग आत गेला. आईची गांडी एकदम घट्ट होती. लवडा आत जात असताना तिच्या आतली भिंत माझ्या लवड्याला घेरून ठेवत होती.
“आह्ह्ह… राहुल… मोठा… खूप मोठा वाटतोय… थांब थोडं…”
मी थांबलो. फक्त टोकाचा भाग आत होता. आई श्वास घेत होती. तिची कमर थरथरत होती.
“आता… थोडं आणखी…” तिने म्हटलं.
मी आणखी थोडं आत ढकललं. अर्धा लवडा आत गेला. आईने तोंडात उशी दाबली. किंकाळी दबली.
“आह… दुखतंय… पण… आत ठेव… काढू नको…”
मी हळू हळू पुढे सरकलो. मुळापर्यंत. पूर्ण लवडा आईच्या गांडीत गेला. माझे बॉल्स तिच्या पुच्चीला लागले.
आईचा श्वास जोरात चालला होता.
“पूर्ण… आत आहे… राहुल… इतका खोल… मला कधीच असं वाटलं नाही…”
मी थोडा वेळ स्थिर राहिलो. आईच्या गांडीची घट्टपणा जाणवत होती. आत गरम आणि संकुचित होतं.
“आता हलू का?” मी विचारलं.
“हळू… फक्त हळू…”
मी हळू हळू आत-बाहेर करू लागलो. प्रत्येक हालचालीवर आईची गांडी माझ्या लवड्याला घट्ट पकडून ठेवत होती. बाहेर काढताना छिद्र लवड्याभोवती ओढलं जात होतं. आत जाताना पुन्हा घट्ट होत होतं.
“आह… आह… राहुल… गांडी… फुटायला येतेय… पण… चांगलं वाटतंय…”
मी गती थोडी वाढवली. एक हात तिच्या कमरेला धरून, दुसरा हात पुढे जाऊन तिच्या क्लिटला स्पर्श करू लागलो. बोटाने गोल गोल फिरवत होतो.
आईची किंकाळी मोठी होऊ लागली.
“आह्ह… बोट… क्लिट… अशीच दाब… आणि लंड… गांडीत… जोरात…”
मी आता जोरात धक्के देऊ लागलो. प्रत्येक धक्क्यावर माझे बॉल्स तिच्या पुच्चीला आदळत होते. आईची गांड माझ्या मांडीला आदळत होती. आवाज येत होता – चिकट, ओला आवाज.
“आई… तू खूप घट्ट आहेस… माझा लंड पूर्ण पिळून काढतेयस…”
“कारण… पहिल्यांदा… तूच आत आहेस… फक्त तू…” आईने किंकाळीत म्हटलं.
मी आणखी जोरात केलं. एक हात तिच्या केसात घालून डोकं थोडं मागे ओढलं. दुसरा हात तिच्या छातीला जाऊन निप्पल मुरडू लागला.
आईचा शरीर थरथरू लागला.
“राहुल… मी… मी येतेय… गांडीतून… आणि पुच्चीतून… एकत्र…”
तिच्या पुच्चीतून अचानक पाण्याचा फवारा उडाला. गरम, चिकट. माझ्या मांडीवर आणि बॉल्सवर पडला. त्याच वेळी तिची गांडी माझ्या लवड्याभोवती एकदम घट्ट झाली. आतली भिंत धडधडू लागली.
“आह्ह्ह्ह… राहुल… सोड… आतच सोड… गांडीत…”
मी शेवटचे जोरात धक्के दिले. लवडा पूर्ण आत घुसवून धरला. गरम वीर्य आईच्या गांडीत सोडलं. एक धारा… दुसरी… तिसरी. जाड, गरम. आईच्या आत पसरत होतं.
आईची गांडी प्रत्येक धारेवर माझ्या लवड्याला पिळत होती. तिच्या पुच्चीतूनही अजून पाणी येत होतं.
मी थोडा वेळ आतच राहिलो. श्वास जोरात घेत होतो. मग हळू हळू लवडा बाहेर काढला.
छिद्र थोडंसं उघडं राहिलं. आतून पांढरट, चिकट वीर्य हळू हळू बाहेर येऊ लागलं. आईच्या गांडीच्या दोन भागांमध्येून धारा वाहत होती. खाली पुच्चीवर आणि मांडीवर पडत होती.
आई चार पायावरून हळू हळू कोसळली. पाठीवर पलटली. छाती जोरात वर-खाली होत होती. डोळे अर्धवट मिटलेले. कपाळावर घाम.
मी तिच्या जवळ झोपलो. तिच्या गालाला किस केला.
“आई… कसं वाटलं?”
आईने डोळे उघडले. माझ्याकडे पाहिलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ती मंद हसली.
“दुखलं… खूप दुखलं पहिल्यांदा. पण… नंतर… वेगळंच वाटलं. तू आत होतास… पूर्ण… आणि सोडलासही आत. मला… मला चांगलं वाटलं. तू माझा आहेस… पूर्ण.”
मी तिच्या ओठांना हळूच किस केला.
“तूही माझी आहेस आई. फक्त माझी.”
आईने माझ्या छातीवर डोकं ठेवलं. तिचा हात माझ्या लवड्यावर आला. अजूनही अर्धा ताठ होता. चिकट वीर्य आणि तिच्या गांडीतलं पाणी लागलेलं.
“थोडा वेळ असेच राहूया,” तिने म्हटलं. “मग स्वच्छ करून झोपू.”
आम्ही थोडा वेळ एकमेकांच्या मिठीत पडून राहिलो. आईच्या गांडीतून अजूनही हळू हळू वीर्य बाहेर येत होतं. तिच्या मांडीवरून पलंगावर पडत होतं.
काही वेळाने मी उठलो. एक फडका घेऊन आईची गांड आणि पुच्ची हळू हळू पुसली. तिनेही माझा लवडा स्वच्छ केला.
मग कपडे घातले. साडी, ब्रा, निकर… सगळं व्यवस्थित.
मी खोलीतून बाहेर पडलो. आपल्या खोलीत गेलो.
पलंगावर पडलो. शरीरात अजूनही ती घट्ट, गरम भावना होती – आईच्या गांडीची. तिचं पहिल्यांदा माझा लंड घेणं. आणि आत सोडलेलं माझं वीर्य.
रात्री उशिरापर्यंत मी जागा होतो. बाजूच्या खोलीतून आईची मंद, थोडीशी जड श्वासोच्छ्वासाची आवाज येत होती.
—
.
—
रात्री नऊ वाजले होते. बाबा जेवण करून टीव्ही समोर बसले होते. डोळे जड झालेले. आई स्वयंपाकघर साफ करत होती. मी आपल्या खोलीत होतो.
आईने माझ्याकडे पाहून हळूच डोकं हलवलं – खोलीत ये.
मी हळूच उठलो. आईच्या खोलीत गेलो. तिने दार अर्धवटच ठेवलं होतं. बाबांच्या खोलीकडचा आवाज येत होता – टीव्हीचा मंद आवाज.
आईने माझ्या कानाला तोंड लावून कुजबुजलं, “आज बाबा जागे आहेत. खूप हळू. आवाज काढायचा नाही. समजलं?”
मी डोकं हलवलं.
आईने पलंगावरून एक छोटीशी काचेची बाटली काढली. आत मध होता. सोनेरी, दाट.
“हे… आज लावून करूया,” तिने कुजबुजलं. “चिकट होईल. आवाज कमी येईल.”
मी तिच्या ओठांना हळूच किस केला. फक्त ओठांचा स्पर्श. जीभ नाही. बाबांच्या कानात काही जाऊ नये म्हणून.
आईने ब्लाउजचे बटणं उघडली. ब्रा काढला. छाती मोकळ्या झाल्या. मी निकर खाली ओढला. आई पूर्ण नग्न झाली. मीही शर्ट-पँट काढले. लवडा आधीच ताठ होता.
आईने मधाची बाटली उघडली. बोट भिजवून माझ्या लवड्यावरून वरपासून खालपर्यंत फेरली. मध दाट होता. लवडा चमकदार, चिकट झाला. मग तिने थोडं मध आपल्या निप्पलवर लावलं. दोन्ही निप्पल सोनेरी झाले.
मी तिच्या छातीकडे झुकून एक निप्पल तोंडात घेतलं. मध गोड लागला. जीभ फिरवली. आईने तोंडात हात दाबून किंकाळी दाबली. फक्त “ह्म्म…” असा आवाज बाहेर पडला.
बाजूच्या खोलीतून टीव्हीचा आवाज येत होता. बाबा कदाचित अर्धवट झोपले होते.
मी आईला पलंगावर पाठीवर पाडलं. तिचे पाय पसरले. पुच्ची आधीच ओली होती. मी मधात बोट भिजवून पुच्चीच्या फटीवरून फिरवलं. मध आणि तिचं चिकट पाणी एकत्र मिसळलं. चमकदार, गोडसर.
मी तोंड पुच्चीला लावलं. जीभ फटीत घुसवली. मध आणि तिचं पाणी एकत्र चाटलं. गोड आणि खारट मिश्रण. आईने माझ्या केसात हात घातला. कमर हळू हळू हलत होती. पण आवाज नाही. फक्त मंद श्वास.
मी दोन बोटं मधात भिजवून पुच्चीत घातली. आत-बाहेर. चिकट आवाज येऊ लागला – “चिक्क… चिक्क…”
आईने माझ्या हाताला धरून थांबवलं. कुजबुजलं, “आवाज येतोय… हळू…”
मी बोटं काढली. आता लवडा तयार होता. मधाने पूर्ण चमकदार.
मी आईच्या पायांमध्ये बसून लवडा पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला. हळू हळू आत ढकलला. मधामुळे सहज गेला. पण आत जाताना चिकट आवाज आला.
आईने तोंडात उशीचा कोपरा दाबला. डोळे मिटले.
मी पूर्ण आत गेलो. मुळापर्यंत. मग हळू हळू हालू लागलो. प्रत्येक धक्क्यावर मधाचा आणि तिच्या पाण्याचा चिकट आवाज येत होता. पण मी खूप हळू करत होतो.
बाजूच्या खोलीतून अचानक बाबांचा आवाज आला.
“सुमन… पाणी आहे का?”
आई आणि मी दोघेही थबकलो. लवडा पूर्ण आतच होता. आईची पुच्ची माझ्या लवड्याभोवती घट्ट झाली होती.
आईने माझ्या कानाला तोंड लावून कुजबुजलं, “मी जाते… तू हलू नकोस… आतच ठेव…”
मी डोकं हलवलं. लवडा आतच ठेवून स्थिर राहिलो.
आई हळू हळू पलंगावरून उतरली. माझा लवडा तिच्या पुच्चीतून बाहेर सरकला. चिकट, मधाने आणि तिच्या पाण्याने ओला. तिने पटकन पेटिकोट नेसला. ब्लाउज घातला. बटणं लावली नाहीत. फक्त ओढून ठेवला.
ती दार उघडून बाहेर पडली.
“हो… थोडं थांबा… आणते,” तिचा आवाज बाहेरून ऐकू आला.
मी पलंगावर नग्न पडून होतो. लवडा ताठच होता. मध आणि तिचं पाणी लागलेलं. मनात धडधड चालली होती. बाबा इतके जवळ… आणि मी इथे नग्न.
आई पाण्याचा ग्लास घेऊन बाबांच्या खोलीत गेली. तिचा आवाज ऐकू आला.
“घ्या… आता झोपा. उशिरा झालंय.”
बाबा म्हणाले, “तूही झोप. टीव्ही बंद करतो.”
काही सेकंद शांतता. मग टीव्हीचा आवाज बंद झाला. बाबांच्या खोलीत दिवाही बंद झाला.
आई परत आली. दार बंद केलं. कडी लावली. तिने पटकन पेटिकोट आणि ब्लाउज काढला. पुन्हा नग्न झाली.
माझ्याकडे पाहून कुजबुजलं, “बाबा झोपले. पण आवाज आला की उठतील. खूप हळू कर. तोंडात कापड दाबून.”
मी तिला पुन्हा पलंगावर पाडलं. यावेळी मी तिच्या मागून गेलो. चार पायावर बसवलं. गांड माझ्यासमोर.
मी मधात बोट भिजवून तिच्या गांडीच्या छिद्रावरून फिरवलं. मग लवडा तिथे ठेवला. हळू हळू आत ढकलला.
आईने तोंडात उशी दाबली. फक्त “ह्न्न्…” असा आवाज बाहेर पडला.
मी पूर्ण आत गेलो. मग खूप हळू हालू लागलो. प्रत्येक धक्क्यावर मधाचा चिकट आवाज येत होता – “चप… चप…”
आईची गांड माझ्या मांडीला हळू हळू आदळत होती.
मी एक हात पुढे नेऊन तिच्या क्लिटला स्पर्श केला. बोटाने गोल फिरवत राहिलो. दुसरा हात तिच्या तोंडावर ठेवला. आवाज बाहेर पडू नये म्हणून.
आईचे शरीर थरथरू लागलं. तिच्या पुच्चीतून पाणी येऊ लागलं. माझ्या बोटांना लागून खाली वाहत होतं.
मी गती थोडी वाढवली. आता धक्के थोडे जोरात होते. पण तरीही आवाज दाबून.
अचानक बाबांच्या खोलीतून आवाज आला.
“सुमन… काय आवाज आहे?”
आई आणि मी दोघेही एकदम थबकलो. लवडा पूर्ण आतच होता. आईची गांडी माझ्या लवड्याभोवती घट्ट पिळत होती.
आईने माझ्या हाताला तोंडावरून काढून कुजबुजलं, “मी बोलते… तू आतच ठेव… हलू नकोस…”
तिने मोठ्याने आवाज काढला, “काही नाही… मी पलंगावरून उतरले. झोपायला टाकलं.”
बाबा म्हणाले, “ठीक आहे… झोप.”
पुन्हा शांतता.
मी आईच्या कमरेला घट्ट धरून पुन्हा हळू हळू हालू लागलो. आता अधिक सावध. प्रत्येक धक्का मंद. पण खोल.
आईने पुन्हा तोंडात उशी दाबली. तिचे डोळे पाणावले होते. भीती आणि आनंद दोन्ही.
मी तिच्या कानाला तोंड लावून कुजबुजलं, “आई… मी आत सोडणार… गांडीत… तू तोंड दाबून ठेव…”
आईने डोकं हलवलं.
मी शेवटचे काही धक्के दिले. खोल. गरम वीर्य आईच्या गांडीत सोडलं. एक… दोन… तीन धारा. जाड. आईच्या आत पसरत होतं.
त्याच वेळी आईची पुच्ची फवारा सोडली. गरम पाणी माझ्या मांडीवरून वाहतं. पण तिने तोंडात उशी इतकी घट्ट दाबली की फक्त मंद “ह्म्म्म्…” असा आवाज बाहेर पडला.
मी थोडा वेळ आतच राहिलो. श्वास दाबून. मग हळू हळू लवडा बाहेर काढला.
आईच्या गांडीतून मध आणि माझं वीर्य एकत्र मिसळून पांढरट-सोनेरी धारा बाहेर येऊ लागली. तिच्या मांडीवरून पलंगावर पडत होती.
आई कोसळली. पाठीवर. छाती जोरात वर-खाली होत होती. कपाळावर घाम.
मी तिच्या जवळ झोपलो. तिच्या कानाला तोंड लावून कुजबुजलं, “बाबा उठले नाहीत… आपण वाचलो.”
आईने माझ्याकडे पाहिलं. डोळ्यांत पाणी होतं. पण ती मंद हसली.
“इतकं जवळ… आणि तरीही कळलं नाही… मला खूप भीती वाटली… पण… तू आत होतास… तेव्हा भीतीही वेगळी वाटली.”
मी तिच्या ओठांना हळूच किस केला.
“आता स्वच्छ करून झोप. बाबा पुन्हा उठले तर…”
मी फडका घेऊन तिची गांड आणि पुच्ची हळू हळू पुसली. मध आणि वीर्य चिकट होतं. तिनेही माझा लवडा स्वच्छ केला.
मग दोघांनी पटकन कपडे घातले. साडी, ब्रा, निकर… सगळं व्यवस्थित.
आईने दार उघडून मला बाहेर काढलं.
“जा… झोप. उद्या बोलू.”
मी आपल्या खोलीत गेलो. दार बंद केलं.
पलंगावर पडलो. मनात अजूनही धडधड होती. बाबांचा आवाज, आईची भीती, मधाचा गोडसर सुगंध, तिच्या गांडीत सोडलेलं वीर्य… सगळं एकत्र मिसळलं होतं.
बाजूच्या खोलीतून बाबांची मंद खुराटी येत होती. आईची खोली शांत होती.
मी डोळे मिटले. पण झोप सहज येईना. शरीरात अजूनही ती थरारक भावना होती – लपून, भीतीत, आणि तरीही पूर्ण आत जाणं.
—
—
त्यानंतरचे दिवस हळूहळू निघून गेले.
बाबांना कधीच कळलं नाही. घरात नेहमीसारखंच वातावरण होतं – सकाळी चहा, दुपारी जेवण, संध्याकाळी बाबा शेतातून येणं, रात्री टीव्ही. पण आई आणि माझ्यात काहीतरी खोल बदलून गेलं होतं.
एक दिवस सकाळी माझा फोन वाजला. एका मोठ्या कंपनीकडून होता. इंटरव्ह्यूला बोलावलं होतं. तीन दिवसांनी पुणेला जायचं होतं.
मी आईला सांगितलं. तिचे डोळे एकदम चमकले.
“खरंच?” तिने माझ्या हाताला घट्ट धरलं. “देव… नाही, मी म्हणते… आता होईल. आता नक्की होईल.”
मी तिच्या हाताला स्पर्श केला. “आई… तू म्हणालीस ना, की सगळं व्यवस्थित होईल. होतंय.”
आईने माझ्या कपाळाला हळूच किस केला. बाबा शेतात होते. कोणी नव्हतं.
“तू जा. चांगलं कर. मी वाट पाहते.”
तीन दिवसांनी मी पुणेला गेलो. इंटरव्ह्यू चांगलं झालं. दोन दिवसांनी परिणाम लागला – नोकरी लागली होती. चांगला पगार, राहण्याची सोय, सगळं.
मी घरी फोन केला. आईने फोन उचलला.
“आई… लागली. नोकरी लागली.”
फोनच्या पलीकडून काही सेकंद शांतता होती. मग आईचा आवाज थोडा थरथरत आला.
“राहुल… खरंच? तू… तू खरंच सांगतोयस?”
“हो आई. खरंच लागली.”
आई रडू लागली. फोनवरच.
“मी… मी तुझ्यासाठी सगळं केलं… आणि आता… आता सगळं ठीक होतंय…”
मीही भावुक झालो. “आई… तू शांत हो. मी येतो. दोन दिवसांनी येतो.”
मी घरी आलो तेव्हा संध्याकाळ झाली होती. बाबा स्टेशनवर आले होते. आई घरातच होती.
बाबा म्हणाले, “शाब्बास राहुल. आता घर उजळलं.”
आई मात्र मला दिसताच एकटक पाहत राहिली. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ती हसती होती.
रात्री जेवण झालं. बाबा खुश होते. लवकर झोपले.
मी आईच्या खोलीत गेलो. दार बंद केलं.
आई पलंगावर बसलेली होती. साडी नेसलेली. केस सोडलेले. तिने मला येताच उठून माझ्या गळ्यात हात घातला. घट्ट मिठी मारली.
“राहुल…” तिचा आवाज मंद होता. “तू आलास… नोकरी लागली… घरचं सगळं व्यवस्थित होतंय… आणि मी… मी तुला गमावले नाही. तू माझ्याजवळ आहेस.”
मी तिच्या पाठीवर हात फिरवला. “आई… मी कुठे जाणार नाही. नोकरी लागली म्हणजे मी तुझ्यापासून दूर जाणार नाही. आठवड्यातून एकदा तरी येईन. आणि… आपलं जे आहे, तेही थांबणार नाही.”
आईने माझ्या छातीवरून डोकं वर केलं. माझ्या डोळ्यांकडे पाहिलं.
“खरंच? तू… तू पुढेही… माझ्याशी असेच राहशील?”
मी तिच्या गालाला हात लावला. “हो. मी तुला वचन देतो. हे फक्त नोकरीसाठी नव्हतं. सुरुवातीला कदाचित होतं. पण आता… आता तू माझ्या रक्तात भिनली आहेस. मी तुला सोडणार नाही. बाबांना कधीच कळणार नाही. पण आपण… आपण असेच राहू. लपून, पण एकत्र.”
आईचे डोळे पाणावले. तिने माझ्या ओठांना हळूच किस केला.
“मला भीती वाटायची… की नोकरी लागली की तू मला विसरशील. की हे सगळं फक्त उपाय होता. पण तू असे बोलतोस… तर मला शांती मिळते.”
मी तिच्या कमरेला हात घातला. साडीचा पदर सरकला.
“आई… आज रात्री मला तुझ्याशी नीट बोलायचंय. आणि… तुला नीट जाणून घ्यायचंय. घाई नको. फक्त तू आणि मी.”
आईने डोकं हलवलं.
मी हळू हळू तिची साडी सोडली. ब्लाउज काढला. ब्रा काढला. पेटिकोट आणि निकरही. आई पूर्ण नग्न झाली. मीही कपडे काढले.
आम्ही पलंगावर एकमेकांच्या मिठीत पडलो. त्वचेचा स्पर्श. गरम.
मी तिच्या कपाळाला किस केला. मग डोळ्यांना. मग गालाला. मग ओठांना. खोल किस. जिभेसह. आईने माझ्या जिभेला चोखलं. तिचा श्वास माझ्या तोंडात मिसळला.
“राहुल…” तिने किस सोडून कुजबुजलं, “मी तुला जन्म दिला. वाढवलं. आणि आता… तू मला असे स्पर्श करतोस. मला कधी कधी वाटतं की मी पाप करतेय. पण जेव्हा तू माझ्या आत असतोस, तेव्हा सगळं पाप विसरते.”
मी तिच्या छातीला तोंड लावलं. निप्पल चोखलं. हळू. प्रेमाने.
“आई… पाप नाही. तू माझ्यासाठी सगळं सोडलं. मी तुला कधीच विसरणार नाही. तू माझी आई आहेस… आणि माझी स्त्रीही आहेस. फक्त माझी.”
आईने माझ्या केसात हात फिरवला.
“मग… आज मला हळू कर. खूप हळू. मला जाणवू दे की तू माझ्या आत आहेस. पूर्ण.”
मी तिच्या पायांमध्ये सरकलो. पुच्चीला तोंड लावलं. जीभ हळू हळू फटीवरून फिरवली. वरपासून खालपर्यंत. आईची कमर हळू हळू हलत होती. तिचे हात माझ्या केसांत होते.
“आह… राहुल… तू… तू माझ्या पुच्चीला असे चोखतोस… की मला वाटतं मी पुन्हा तरुण झाले आहे…”
मी क्लिटला चोखलं. बोटं आत घातली. हळू. आत-बाहेर. चिकट पाणी माझ्या बोटांना लागून राहत होतं.
आईने माझ्या डोक्याला हळूच दाबलं. “आत… बोटं आत… आणि जीभ… अशीच…”
काही वेळाने आईचा श्वास जोरात चालू लागला. तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा मंद फवारा उडाला. गरम. माझ्या तोंडावर.
मी वर आलो. तिच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं.
“आई… आता आत येतो.”
आईने पाय पसरले. “ये. हळू. मला जाणवू दे.”
मी लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला. हळू हळू आत ढकलला. आईची पुच्ची मला ओळखत होती. सहज स्वीकारली. पूर्ण आत गेलो. मुळापर्यंत.
आईने माझ्या पाठीभोवती हात घातले. “राहुल… तू आत आहेस… पूर्ण… माझ्या आत…”
मी हलू लागलो. खूप हळू. प्रत्येक धक्का प्रेमाने. खोल. आईच्या डोळ्यांकडे पाहत.
“आई… मला तुझ्याशी बोलायचंय. तू माझ्या आत असताना.”
आईने डोकं हलवलं. तिचे डोळे पाणावले होते.
“बोल… मी ऐकते.”
मी हळू हळू हालत राहिलो.
“मी जेव्हा पहिल्यांदा तुला स्पर्श केला, तेव्हा मला भीती वाटली. पण नंतर… नंतर मला कळालं की तू फक्त आई नाहीस. तू माझं सगळं आहेस. मी नोकरीसाठी गेलो, पण मनात तूच होतीस. तुझा स्पर्श, तुझा आवाज, तुझ्या पुच्चीचा सुगंध… सगळं.”
आईने माझ्या ओठांना किस केला.
“मीही… मीही तुला वाढवताना कधीच असं विचारलं नव्हतं. पण जेव्हा तू माझ्या आत ढकललास, तेव्हा मला वाटलं की मी पूर्ण झाले. तू माझ्या गर्भात नव्हतास… तू माझ्या आत होतास. वेगळ्या पद्धतीने.”
मी गती थोडी वाढवली. पण तरीही प्रेमळ.
“आई… मी वचन देतो. नोकरी लागली, पगार येईल, घर सुधारेल. पण आपलं हे… हे कधीच संपणार नाही. जेव्हा जेव्हा मी येईन, तेव्हा तेव्हा तू माझी राहशील. बाबांना कळणार नाही. जगाला कळणार नाही. फक्त आपल्याला कळेल.”
आईचे अश्रू वाहू लागले. पण ती हसती होती.
“हो… फक्त आपल्याला. तू माझा मुलगा… आणि माझा पुरुष. मी तुझी आई… आणि तुझी स्त्री.”
मी तिचे पाय माझ्या खांद्यावर घेतले. आणखी खोल गेलो.
“आई… मी आत सोडणार. तुझ्या पुच्चीत. पूर्ण.”
“सोड… आतच सोड… माझ्या आत राहू दे…”
मी शेवटचे खोल धक्के दिले. गरम वीर्य आईच्या पुच्चीत सोडलं. एक धारा… दुसरी… तिसरी. जाड. खोल. आईच्या आत पसरत होतं.
आईने माझ्या पाठीला घट्ट धरलं. तिच्या पुच्चीने माझा लवडा पिळून काढला. तिचेही शरीर थरथरलं. पुन्हा पाणी आलं. माझ्या वीर्यासोबत मिसळून चिकट धारा बाहेर येऊ लागली.
मी तिच्यावरच पडलो. श्वास एकमेकांत मिसळले.
काही वेळ आम्ही बोललो नाही. फक्त एकमेकांच्या मिठीत होतो.
मग आईने माझ्या केसात हात फिरवला.
“राहुल… आता तू नोकरीला लागशील. कधी कधी उशिरा येशील. कधी कधी थकलेला येशील. पण जेव्हा येशील, तेव्हा मी वाट पाहत असेन. दार उघडून. आणि रात्री… बाबा झोपल्यावर… मी तुझ्यासाठी तयार असेन.”
मी तिच्या कपाळाला किस केला.
“मीही. प्रत्येक वेळी. तू माझ्याशिवाय राहणार नाहीस. आणि मी तुझ्याशिवाय नाही.”
आईने माझ्या ओठांना पुन्हा किस केला.
“मग… हेच आपलं भविष्य. लपून, पण खरं. आणि कधीच संपणार नाही.”
मी डोकं हलवलं.
“कधीच संपणार नाही आई.”
आम्ही थोडा वेळ असेच पडून राहिलो. मग हळू हळू उठलो. एकमेकांना स्वच्छ केलं. कपडे घातले.
मी खोलीतून बाहेर पडलो. आपल्या खोलीत गेलो.
पलंगावर पडलो. बाहेर कोल्हापुराची रात्र शांत होती. बाजूच्या खोलीतून आईची मंद श्वासोच्छ्वासाची आवाज येत होती.
मी डोळे मिटले. मनात एकच भावना होती – शांती.
नोकरी लागली होती. घर उजळलं होतं. बाबा खुश होते. आणि आई… आई माझ्या रक्तात होती. माझ्या आत होती. आणि मी तिच्या आत.
आम्ही लपून राहिलो. पण आमचं नातं खरं होतं. आणि ते पुढेही सुरूच राहणार होतं – प्रत्येक भेटीत, प्रत्येक रात्री, प्रत्येक स्पर्शात.
स्टोरी इथे संपते.
पण राहुल आणि सुमनताईचं नातं… ते कधीच संपत नाही.
—
Aai badal konala bolayach asel tr telegram id @ma_56gf vr msg kra
कोणाला sex लाईफ बद्दल बोलायचे असेल. किंवा पर्सनल फॅन्टसी शेअर करायची असेल तर 9736965151 व्हाट्सअप करा.. सर्व गुपित राहील. कोणाला स्वतःच्या बायको विषयी बोलायचं असेल तर बिंदास मेसेज करा..
Mi gay aahe mala luada cokayla aani gand marun gyayla avdte kon intrested asel trr bindass massage Kara
Telegram id :- @Ommi_92199
Navi Mumbai madhe kona ladies la massage pahije asel tr mail kara massage free ahe ..
Pranitkoli74@gmail.com