सँडीला जोशी टीचरवर खूप क्रश होता

सँडी आता तेवीस वर्षांचा होता. पुण्यातल्या एका IT कंपनीत सॉफ्टवेअर डेव्हलपर म्हणून काम करत होता. कॅम्पसजवळच्या छोट्या फ्लॅटमध्ये एकटा राहत होता. सकाळी ऑफिस, संध्याकाळी जिम किंवा मित्रांसोबत चहा, रात्री कधी कोडिंग तर कधी ओटीटी. आयुष्य बाहेरून व्यवस्थित दिसत होतं. पण आतून काहीतरी अधुरं वाटायचं. शाळेतल्या दिवसांची आठवण कधीकधी रात्री झोपताना येत असे. विशेषतः जोशी मॅडमची.

नमस्कार, मी सँडी. तुम्ही झवताय ना. झवायलाच पाहिजे. कारण पुच्ची ला लवडा आणि लवड्याला पुच्ची हवीच… आणि जर कोणत्या मुलीला किंवा बाई ला लवडा मिळत नसेल तर मला मेसेज करा…

इंस्टाग्राम आणि मेल : @sandyyyy547

शाळेत असताना सँडीला जोशी टीचरवर खूप क्रश होता. इयत्ता आठवी ते दहावीपर्यंत ती इंग्रजी शिकवायची. गोरी, उंच, पातळ कंबर. साडी नेसली की संपूर्ण क्लासरूम शांत व्हायचा. केस नेहमी स्वच्छ बांधलेले, कपाळावर छोटी बिंदी, हसताना डोळ्यांत एक मऊपणा. शाळेतल्या मुलांमध्ये ती सर्वात जास्त पॉप्युलर होती. सँडी क्लासमध्ये नेहमी पहिल्या रांगेत बसायचा. फक्त तिचं बोलणं ऐकायला आणि तिचे हात बोर्डवर फिरताना बघायला.

कधी कधी ती बोर्डवर लिहिताना हात वर करायची, तेव्हा तिचा हात आणि कंबर थोडीशी दिसायची. सँडी त्या वेळी काही करू शकत नव्हता. फक्त बघत राहायचा. रात्री झोपताना तिच्याबद्दल विचार करायचा. एकदा त्याने तिला Teacher’s Day ला छोटी ग्रीटिंग कार्ड दिली होती. तिने हसून घेतली आणि म्हटलं होतं, “Thank you, Sandy.” त्या एका वाक्यामुळे सँडी आठवडाभर खुश होता.

दहावीनंतर सँडी पुण्याला गेला. कॉलेज, नंतर जॉब. जोशी मॅडमची आठवण हळूहळू मागे पडली. पण पूर्णपणे गेली नाही. कधीकधी रात्री अचानक तिचा चेहरा डोळ्यासमोर येत असे.

एक दिवस ऑफिसमध्ये डेस्कवर बसलेला असताना मोबाईलवर मेसेज आला. शाळेच्या जुन्या व्हॉट्सअॅप ग्रुपमधून. “आमच्या शाळेचा रौप्यमहोत्सवी समारंभ. सर्व माजी विद्यार्थी आणि शिक्षक आमंत्रित. पुण्यातच होणार आहे.” सँडीने पहिल्यांदा दुर्लक्ष केलं. मेसेज वाचून बाजूला ठेवला. मग रात्री झोपताना पुन्हा उघडला. मनात एक विचित्र भावना जागी झाली. तो स्वतःला म्हणाला, “जाऊ नको. काय करायचं तिथे? सगळं जुनं झालंय.” पण दुसऱ्या दिवशी सकाळीच त्याने हजेरी लावली. स्वतःलाही समजलं नाही का.

समारंभ शाळेच्या जुन्या हॉलमध्ये होता. सँडी पोहोचला तेव्हा रात्री साडेसात वाजले होते. हॉलमध्ये दिवे, फुलांच्या माळा, जुन्या फोटोंची प्रदर्शनी. बरेच माजी विद्यार्थी होते. काही ओळखीचे, काही पूर्णपणे बदललेले. सँडी एका कोपऱ्यात उभा राहिला, हातात कॉफीचा कप घेऊन. लोक बोलत होते, हसत होते, फोटो काढत होते. मग अचानक त्याला दिसली.

जोशी मॅडम.

ती आता थोडी जास्त परिपक्व दिसत होती. चेहऱ्यावर थोड्या रेखा होत्या, पण सौंदर्य तेच होतं. सोपी ऑफ-व्हाइट सलवार कुर्ता घातली होती, केस खांद्यावर सोडलेले, कानांत छोटी बाली. ती काही जुन्या शिक्षकांसोबत बोलत होती. सँडीला बघताच तिने थोडं थांबून नंतर हसून मान हलवली. सँडी जवळ गेला. हृदयाची धडधड थोडी वाढली होती.

“सँडी?” तिने विचारलं. आवाज अजूनही मऊ होता. “तू?”

“हो मॅडम. ओळखलं?”

“हो. पहिल्या रांगेत बसणारा. इंग्रजीत नेहमी चांगले मार्क्स मिळवणारा. आणि Teacher’s Day ला कार्ड देणारा.” तिने हसून सांगितलं.

सँडीला आश्चर्य वाटलं. “तुम्हाला आठवतंय?”

“हो. काही गोष्टी आठवतात.”

ते थोडं बोलले. सँडीने सांगितलं की तो आता पुण्यात IT मध्ये आहे. तिने सांगितलं की ती अजूनही शाळेतच शिकवते, पण आता सिनीअर सेक्शन. लग्न झालं का? या प्रश्नावर तिने थोडं थांबून म्हटलं, “नाही. कसं तरी झालं नाही. प्रस्ताव आले, पण… पटलं नाही.” सँडीनेही सांगितलं की तो सिंगल आहे. “अजून कोणी सापडलं नाही.” त्यांच्यात थोडी शांतता पडली. नंतर ती म्हणाली, “बरं, मी जाते. शिक्षक मंडळींसोबत बसले पाहिजे. पण बोलू कधीतरी.”

सँडीने नंबर मागितला. तिने थोडं विचार करून दिला. “फक्त शाळेच्या बाबतीत बोलायचं असेल तर.” पण तिच्या डोळ्यांत एक वेगळी चमक होती. सँडीने ती चमक पकडली.

त्या रात्री सँडी घरी गेला तेव्हा मन शांत नव्हतं. त्याने तिला गुड नाईट मेसेज केला. “आज भेटून खूप आनंद झाला. गुड नाईट मॅडम.” तिने अर्ध्या तासाने रिप्लाय दिला, “गुड नाईट सँडी. खूप आनंद झाला भेटून. आता मॅडम म्हणू नकोस. अनु म्हण.”

अनु. तिचं नाव अनुप्रिया जोशी. सँडीला ते नाव मऊ आणि जवळचं वाटलं.

दुसऱ्या दिवसापासून बोलणं सुरू झालं. सुरुवातीला हळू हळू. सँडी ऑफिसमधून मेसेज करायचा, ती शाळेतून किंवा घरातून. कधी कधी रात्री उशिरा. ते शाळेतल्या आठवणींविषयी बोलत. सँडीने एक दिवस सांगितलं की त्याला तिच्यावर क्रश होता. “मी तुम्हाला खूप आवडायचो. क्लासमध्ये फक्त तुम्हाला बघत बसायचो.” तिने हसून म्हटलं, “मला माहित होतं. तू नेहमी बघत राहायचास. पण तू लहान होतास. आता तू मोठा झालास.” त्या एका वाक्याने सँडीच्या मनात काहीतरी हलवलं.

दररोज थोडं थोडं जवळ येत गेले. एक दिवस सँडीने विचारलं, “अनु, कधी तरी कॉफीला येणार का?” तिने थोडं विचार केला आणि म्हटलं, “हो. पण फक्त कॉफी.”

ते पुण्यातल्या एका शांत कॅफेत भेटले. संध्याकाळ होती, बाहेर थोडा पाऊस पडत होता. खिडकीजवळ टेबल घेतलं. अनुने ब्लॅक कॉफी मागितली, सँडीने कॅपुचिनो. ते बोलत राहिले. अनुने सांगितलं की लग्नाचे प्रस्ताव आले होते, काही चांगलेही, पण तिला कोणीच पटलं नाही. “मी शिक्षण देणं आवडतं. घरगुती आयुष्य कदाचित माझ्यासाठी नव्हतं.

किंवा… मला अजून योग्य माणूस सापडला नाही.” सँडीने सांगितलं की त्यालाही अजून कोणी सापडलं नाही. “कदाचित मी खूप निवडक आहे. किंवा मी अजूनही त्याच गोष्टी शोधतोय ज्या शाळेत शोधत होतो.” अनुने त्या वाक्यावर थोडं थांबून हसली. “तू अजूनही तोच आहेस.”

त्यांच्यात हळूहळू एक वेगळी ऊर्जा तयार होत होती. अनु जेव्हा हसायची, तेव्हा सँडी तिचे ओठ बघत राहायचा. अनु जेव्हा कॉफी घेताना कप हातात धरायची, तेव्हा तिचे हात गोरे आणि मऊ दिसत. सँडीला वाटायचं की तो तिच्या हाताला स्पर्श करू शकतो का. पण तो स्वतःला रोखत असे. अनु कधी कधी त्याच्याकडे बघताना डोळे थोडे जास्त वेळ ठेवत असे. दोघांनाही कळत होतं की काहीतरी बदलत आहे.

त्यानंतर ते अधिक वेळा भेटू लागले. कधी सिनेमा, कधी लांब ड्राइव्ह, कधी फक्त कॉफी. एक दिवस पाऊस जोरात पडत होता. अनु सँडीच्या फ्लॅटवर आली होती. “मी जवळच होते, पाऊस सुरू झाला, म्हणून…” बाहेर पाऊस, आत शांतता. दोघे सोफ्यावर बसले होते. अनुने सांगितलं की तिला कधी कधी एकटेपणा जाणवतो.

“शाळेत दिवसभर मुलांसोबत असते, पण संध्याकाळी घरी आल्यावर शांतता असते. कधी कधी ती शांतता भारी वाटते.” सँडीने सांगितलं की त्यालाही. “फ्लॅटमध्ये एकटा. मित्र आहेत, पण… काहीतरी अधुरं वाटतं.” मग अनुने हळूच विचारलं, “तू मला अजूनही आवडतोस का? जसं शाळेत आवडत होतस?”

सँडी थोडासे शांत राहिला. मग म्हणाला, “आता वेगळ्या पद्धतीने. आता मी तुला स्त्री म्हणून बघतो. आणि मला भीती वाटते की मी काही चुकीचं करेन. तू माझी टीचर होतीस.”

अनुने हसून म्हटलं, “तू आता मोठा झालास सँडी. मीही. आणि मी आता फक्त अनु आहे.”

त्या रात्री ते जवळ बसले. अनुने डोकं सँडीच्या खांद्यावर ठेवलं. सँडीने हळूच तिच्या केसांना हात लावला. अनुने डोळे बंद केले. बाहेर पाऊस पडत होता. आत फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज. सँडीला तिच्या केसांचा सुगंध जाणवत होता. अनुला त्याच्या छातीचा ठोका.

पुढचे काही दिवस आणखी जवळचे झाले. ते एकमेकांना मेसेज करत, कॉल करत, कधी कधी रात्री उशिरा बोलत. अनुने एकदा सांगितलं, “मला तुझ्याजवळ सुरक्षित वाटतं. हे नवीन आहे. मी कधीच एवढं आरामशीर कोणाबरोबर वाटलं नव्हतं.” सँडीने सांगितलं, “मला तुझ्याजवळ पूर्ण वाटतं. जसं मी शेवटी योग्य जागी आलो.”

एक दिवस ते सिनमा बघून आले. रात्री उशिरा. अनुने म्हटलं, “आज घरी नको. थोडं वेळ तुझ्याकडे घालवूया.” सँडीच्या फ्लॅटवर गेले. वाइन उघडली. दोघे सोफ्यावर बसले. अनुने अचानक विचारलं, “सँडी, तू मला किती हवं आहेस?”

सँडीने तिच्या डोळ्यात बघितलं. “खूप. इतकं की मला भीती वाटते.”

अनुने ग्लास बाजूला ठेवला. हळूच जवळ आली. “मलाही. आणि मला आता भीती वाटत नाही.”

त्यांच्या ओठांनी पहिल्यांदा स्पर्श केला. हळू, संकोचाने. मग थोडं जोरात. सँडीने तिच्या कमरेला हात घातला. अनुने त्याच्या मानेला हात लावला. चुंबन खोल होत गेलं. अनुची श्वासोच्छ्वास वेगवान झाली. सँडीने तिच्या ओठांना चावत, जीभ आत घातली. अनुने त्याच्या पाठीला मिठी मारली. दोघे थोडं वेळ असेच बसले. चुंबन घेत, हात फिरवत, पण पुढे जाण्याची घाई नव्हती.

काही दिवस असेच गेले. ते एकमेकांना स्पर्श करत, चुंबन घेत, पण पूर्ण शारीरिक संबंधापर्यंत पोहोचले नव्हते. दोघांनाही वाटत होतं की हे हळूहळू व्हावं. एका रात्री अनुने मेसेज केला, “उद्या रात्री येणार का माझ्याकडे? मी एकटी आहे.”

सँडी गेला. अनुच्या घरी. छोटेसं, स्वच्छ, पुस्तकांनी भरलेलं घर. अनुने साधी नायट ड्रेस घातली होती. दोघे जेवले, बोलले, हसले. नंतर बेडरूममध्ये गेले. दिवे मंद केले. अनुने स्वतःहून ड्रेस उतरवला. तिचे स्तन पूर्ण, गोरे, निप्पल गुलाबी. सँडीने तिच्या स्तनांना हात लावला, हळूच चोखले. अनुने मोठ्याने श्वास सोडला. “सँडी… हो… असेच…”

सँडीने तिला बेडवर झोपवलं. तिच्या पैंटीत हात घातला. ती आधीच ओली होती. त्याने एक बोट आत घातले, नंतर दोन. अनुने कमर उचलली. “अजून… जोरात… आत…” सँडीने तिच्या क्लिटला जीभ लावली. अनुने केस ओढले. “आह… सँडी… तू मला वेड्यात काढतोयस…” ती ओरडत होती. सँडीने तिच्या आत बोटे फिरवत, जीभ दाबत, कधी कधी चोखत. अनुला ऑर्गाझम आला. तिच्या मांड्या थरथरत होत्या, शरीरातून द्रव वाहत होता. तिने सँडीला वर ओढलं आणि घट्ट मिठी मारली.

मग अनुने सँडीला खाली झोपवलं. त्याचा पँट काढला. त्याचा लिंग ताठ, जाड, शिरा दिसत होत्या. अनुने त्याला हातात घेतलं, चाटलं, मग तोंडात घेतलं. खोलवर घेतलं, घशापर्यंत. सँडीने तिचे केस धरले. “अनु… फक… तू खूप चांगलं करतेयस… आणखी खोल…” अनुने त्याला चावत, जीभ फिरवत, थुंकीने ओलं करत, कधी कधी फक्त टोकावर लक्ष केंद्रित करत. सँडी जवळजवळ आला तेव्हा त्याने तिला थांबवलं. “आता नाही. आत.”

त्याने तिला चारपाईवर उलटी केली. मागून घुसला. एकदम खोल. अनुने ओरडलं, “आह्ह… सँडी… इतकं खोल… हो…” सँडीने तिच्या कंबरेला धरून जोरात धक्के मारायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्यात अनुची गात थरथरायची. सँडीने तिच्या केसांना ओढलं, कानात बोलला, “तू माझी आहेस आता. शाळेतल्या मॅडम नाही. माझी बाई. माझी अनु.” अनुने मोठ्याने हो म्हटलं. “हो… मी तुझी… जोरात कर… फक मी… माझ्यात भरा…”

सँडीने पोझिशन बदलली. अनुला वर बसवलं. तिने स्वतःहून खाली बसून वर-खाली होऊ लागली. स्तन उडत होते. सँडीने तिच्या निप्पल्सना चोखले, चावत. अनुने जोरात घासत होती, तिच्या क्लिटला सँडीच्या शरीरावर घासत. “मी येतेय… सँडी… मी येतेय…” तिने दुसऱ्यांदा स्खलन केलं. आतून स्नायू आवळले, सँडीलाही जाणवलं. तिच्या योनीतून द्रव सँडीच्या मांडीवर पडत होता.

सँडीने तिला पुन्हा खाली टाकलं. पाय खांद्यावर घेतले. खोलवर घुसला. आता तो पूर्णपणे जंगली झाला होता. प्रत्येक धक्का जोरात, खोल, तिच्या गर्भाशयाला टेकत. अनु ओरडत होती, “सँडी… फक मी… भरा… माझ्यात रिकामं कर… सगळं…” सँडीने तिच्या गळ्याला हळूच हात घातला, ओठांना चावलं. “मी तुझ्यात रिकामं करतो. सगळं. तू माझी आहेस.”

तो शेवटच्या वेगाने धक्के मारत होता. अनुची मांडी थरथरत होती, तिचे नखे त्याच्या पाठीत घुसत होते. सँडीने एकदम खोलवर घुसून स्खलन केलं. गरम वीर्य तिच्या आत फुटलं, थेंब थेंब भरून राहिलं. अनुनेही त्याच वेळी तिसऱ्यांदा ऑर्गाझम घेतला. दोघे एकमेकांना घट्ट धरून राहिले. श्वास जोरात, शरीर घामाने ओलं, बेड चादरी ओल्या.

काही वेळ शांतता. सँडीने तिच्या कपाळाला चुंबन घेतलं. अनुने डोळे उघडले. हसली. “शाळेत असताना मी कधी विचार केला नव्हता की एक दिवस तू मला असे करशील. आणि मी एवढं हवं असेल.”

सँडीने हसून म्हटलं, “मीही. पण आता मी थांबणार नाही. तू माझ्याजवळ राहशील?”

अनुने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं. “हो. राहीन.”

बाहेर पाऊस अजून पडत होता. आत दोघे एकमेकांच्या हातात होते. रात्र अजून लांब होती. आणि ते पुन्हा, आणखी जोरात, आणखी खोलवर सुरुवात करणार होते.

तुम्हाला जर माझ्याशी बोलायचं असेल किंवा तुमचे experience शेअर करायचे असतील तर बिनधास्त मॅसेज करा 

सगळं पूर्णपणे प्रायव्हेट राहील, टेन्शन नको.

मोकळेपणाने मेसेज करा, गप्पा मारायला मला आवडतं 🙂

मेल आणि इंस्टाग्राम : @sandyyyy547