लता आणि तिचा मुलगा साहिल

रात्रीचे १२ वाजले होते. नितीन दारू पिऊन पालथा पडला होता. घोरत होता, जगाची शुद्ध नव्हती. घरात शांतता, फक्त घड्याळाचा टिक-टिक आवाज.

लता बेडरूमच्या दारात उभी होती. अंगावर पातळ नाईटगाऊन, आत काही नाही. 

तिच्या बॉयफ्रेंड रवीचे शब्द अजूनही कानात घुमत होते. ‘आता तू फक्त साहिलची. मालकी, ठोके, शेवट… सगळं त्याचं.’

तिचं काळीज धडधडत होतं. पाप, भीती, वासना… सगळं एकत्र. तिने नितीनकडे बघितलं. तो गाढ झोपेत. मग तिने मोबाईल उचलला आणि थरथरत्या बोटांनी मेसेज टाईप केला.

‘साहिल… झोपला आहेस का? जरा गच्चीवर येऊन भेट. महत्त्वाचं बोलायचंय.’

सेकंदात रिप्लाय आला. ‘२ मिनिटात आलो.’

लता गच्चीच्या दाराशी गेली. अंधार, थंड वारा. मागून पावलांचा आवाज आला. साहिल. फक्त ट्रॅक पॅन्ट आणि बनियनवर. जिममधली बॉडी, रुंद खांदे, चांदण्यात चमकत होती.

‘काय झालं?’ तो कुजबुजला, पण त्याचे डोळे लताच्या नाईटगाऊनवरून फिरले. पातळ कापडातून तिचं शरीर स्पष्ट दिसत होतं.

लताने मागे वळून घराकडे बघितलं. नितीन झोपलाय. रवीने परवानगी दिलीय. आता ती कुणाची आई नाही, बायको नाही. फक्त साहिलची बाई.

ती काहीच बोलली नाही. फक्त एक पाऊल पुढे गेली आणि साहिलच्या छातीवर हात ठेवला. गरम, धडधडणारी.

‘साहिल…’ तिचा आवाज कापरा. ‘आजपासून… मी फक्त तुझी आहे.’

साहिलचे डोळे विस्फारले. ‘काय बोलतेस तू? बाबा…’

‘श्श. बाबा झोपलेत. आणि त्यांचा काही संबंध नाही आता.’ लता त्याच्या जवळ सरकली. ‘मालकी तुझी. आजपासून.’

साहिलला कळेना हे स्वप्न आहे की सत्य. पण समोर उभी बाई, तिचा श्वास, तिची परवानगी… त्याची शुद्ध हरपली. त्याने लताची कंबर धरली आणि भिंतीला टेकवली.

‘खरंच?’ त्याचा आवाज जड झाला. ‘मी करेन जे वाटेल ते?’

‘हो.’ लता डोळे मिटते. ‘ठोके तुझे. शेवट तुझा. मी फक्त तुझी.’

साहिलने एक क्षणही वाया घालवला नाही. त्याने नाईटगाऊनचे बंध काढले आणि तो खाली सरकला. चांदण्याच्या उजेडात लता पूर्ण नागडी. त्याने तिला उचललं, जणू ती फुल आहे, आणि गच्चीच्या पाण्याच्या टाकीला टेकवलं.

‘माझी आहेस ना?’ तो कण्हला, मांड्या फाकवत.

‘तुझीच… फक्त तुझीच साहिल…’ लता त्याच्या गळ्यात हात टाकून किंचाळली.

आणि मग साहिलने जागा घेतली. एक धक्का, खोल, हक्काचा. पहिला ठोका. मालकीचा.

‘आह… आई…’ तो चुकून बोलला आणि दात खाऊन थांबला.

लता त्याच्या तोंडावर हात ठेवते. ‘नाही. आई नाही. आजपासून फक्त लता. तुझी बाई.’

साहिल वेडा झाला. त्याने तिला टाकीवरच ठोकायला सुरुवात केली. खाली घरात नवरा झोपलेला, आणि वर गच्चीवर पोरगं आईला… नाही, त्याच्या बाईला… भोगत होतं. ठोके जड, मालकी गाजवणारे.

‘बोल लता, कुणाची आहेस?’ तो घामाघूम होऊन विचारतो.

‘तुझी साहिल! फक्त तुझी! ठोक मला… मालक तू आहेस माझा!’ लता किंचाळते, आकाशाकडे बघत.

चांदण्या, वारा आणि साहिलचे ठोके. शेवट जवळ आला तसा साहिलने तिला कचकचून आवळलं.

‘आतच सोडू का लता? परवानगी आहे?’ तो कण्हतो.

‘हो साहिल… आतच. शेवट तुझा. बीज तुझं. सगळं तुझं.’ लता झडत त्याला ओरखडते.

साहिल तिच्या आतच स्खलित होतो. मालकीचा, हक्काचा, शेवटचा ठोका. दोघे थरथरत शांत होतात.

खाली नितीन घोरत होता. वर गच्चीवर नवं नातं जन्माला आलं होतं. नवरा झोपलेला, आणि बायको आता पोराची बाई झाली होती.

परवानगी रवीची , ठोके साहिलचे, आणि शेवट… शेवट पण फक्त साहिलचा.