काय म्हणताय वाचकहो
कसे आहात सगळे, मला रिप्लाय चे मेल येत आहेत आणि हे बघून खूप आनंद होतोय की तुम्ही माझ्ये लिखाण, कथा एन्जॉय करताय.
छान, असेच एन्जॉय करा, जीवनात जशा बाकीच्या गोष्टी जसे की अन्न वस्त्र निवारा जरुरी आहे तसेच काही भौतिक गरजा ही असतात आणि त्या पूर्ण होणे गरजेचे आहे. आपण नैतिक अनैतिक असे म्हणतो ठीक आहे व्यभिचार चुकीच असेल पण जर एखाद्या तहानलेल्या व्यक्तीला तिच्या किंवा त्याच्या मर्जीने थोडे सुख दिले तर काय हरकत आहे. अर्थात ह्यात मला काही जवळच्या नात्याच्या हद्दीत हे कधीच जमले नाही.
चला कथेकडे वळूया, ही गोष्ट माझ्या परिचयातल्या एका मित्राने मला सांगितली. गोष्ट त्याची नाहीये तर त्याच्या गावात घडलेली पण खरी गोष्ट आहे. नावे, काळ, वेळ व शहर अशा गोष्टी ओळख हक्काच्या नियमासाठी बदलण्यात आली आहे.
गोष्ट आहे प्रतीक ची,
प्रतीक
१२ पास झालेला छोटी मोठी कामे करणारा प्रतीक दिसायला छान होता, रोजचा व्यायाम योग्य वेळेला जेवण त्यामुळे एक भरदार शरीर यष्टी असलेला, मितभाषी, पण मुलीच्या बाबतीत थोडा दिला असा. सांगली च्या ठिकाणी एका गावात एका कोपऱ्यात तो आई वडील व लहान भाऊ असे राहत होते. परिस्थिती बेताची पण कशाची वानवा नव्हती. लहान भाऊ शिकत होता प्रतीक ने बाहेरून अभ्यास करून डिग्री करण्याचे ठरवले आणि लहान मोठी कामे ही करत होता. तिथेच एक छोटा जमीन तुकडा होता त्यावर आई बाबा काम करत.
प्रतीक थोडी चांगली नीट साधी नोकरी शोधत होता, तसेच तो कोणती भारी मुलगी स्त्री मिळते आहे का ह्या ही शोधात होता त्याने गावाकडे एक दोन स्त्रिया खाली घेतल्या होत्या, त्याला थोडी चटक ही लागली होती पण त्याचा मुख्य गुण होता संयम तो योग्य वेळ बरोबर हेरायचा आणि जाळे असे तयार करायचा की समोरून होकारच येई.
ओळखीत काही दिवसांनी त्याच शहरात एका चांगल्या वस्तीत त्याला एक जागा आहे हे कळले, तो व्यवस्थित तयार होऊन inteview साठी निघाला. उच्च वर्गाच्या एका बैठी बंगल्यांच्या मोठ्या कॉलनीत एका जोडप्या कडे मदतनीस म्हणून एक माणूस हवा होता. तीन चार जण बसले होते खाली गेस्ट रूम मध्ये, हा एका पाहुण्याच्या दूरच्या ओळखीने तिथे पोचला. ह्याला वर बोलावण्यात आले.
अमोल देसाई
एका मोठ्या कंपनीत मोठ्या हुद्द्यावर असलेली ३०/३२ वयाच्या आसपास ची व्यक्ती, कोणाच्या अध्यात मध्यात नसलेली, थोडा शिक्षणाचा रुबाब, मोठा पगार त्यामुळे कदाचित सिगरेट दारू चे व्यसन, कामापुरते सबंध, घरी तो त्याची बायको मंजिरी घरी कामाला, वयंपाक इतर कामात मदत म्हणून चंदा ही बाई
ती रात्री किचन मध्येच झोपत मोठा हुद्दा असल्याने मोठ्या ऑफिसची लोक घरी येत, कधी मोठ्या प्रोजेक्ट ची मोठी बोलणी ह्यासाठी दुसऱ्या कंपनीची लोक येत त्यांची नीट ऊठबस करण्यासाठी, ठीक ठाक असा थोडे इंग्लिश बोलणारा व वाचणारा असा एक मदतनीस त्यांना हवा होता. मोठे घर, तीन बेडरूम, वरती दोन बेडरूम, खाली दोन पाहुण्यांच्या छोट्या खोल्या, मोठा हॉल, बाहेर छोटे गार्डन. एक नोकर जो सकाळी येई बागकाम, झाडलोट ही कामे करून संध्याकाळी घरी जात असे.
खाली एक छोट्या खोलीत ऑफिस सारखी जागा बनवली होती जी हॉल च्या बाजूलाच होती जिथे अमोल ने ऑफिस केले होते, तिथे लोकांना भेटायचा नातलग वगैरे आले की खालची एक बेडरूम दिली जायची अगदीच खास कोणी आले तर वरती सुद्धा एक बेडरूम होतीच. एकूण काय तर पाहुणचार नीट झाला पाहिजे, कोणती तक्रार नको. अमोल जेव्हा प्रतीक ला भेटला तेव्हा त्यालाही त्याचे टापटीप बोलणे, वागणे हे आवडले होते.
इंग्लिश मधून तो ठीक ठाक उत्तर देऊ शकला, त्याने बाकी सगळ्यांना भेटून तुला सांगतो असे सांगून त्याला बसवून ठेवले. दुपार होऊन गेली होती, चंदा ने निरोप आणला की साहेबांनी ऑफिस मध्ये बोलावलं आहे. प्रतीक आत गेला, अमोल, “मी ह्या जागेसाठी १०००० ठरवले होते पण तुझे एकूण सगळे बोलणे, वगैरे पाहता मी तुला ५०० जास्त देतो. पुढच्या सोमवारपासून जमेल का यायला,” प्रतीक ” हो नक्की जमेल साहेब”
अमोल ” बर तुझे घर अगदी शहराच्या दुसऱ्या भागात आहे, यायला जायला तीन चार तास जातात, तुझी हरकत नसेल तर इथे तळ मजल्याला एक छोटी बेडरूम आहे ती तू घे, सुट्टीच्या दिवशी हवं तर सकाळी जाऊन संध्याकाळी परत ये. कारण तू बघितले आणि मगाशी तुला बोललो इथे पाहुणे असे पटकन येतात, शिवाय घरच्या काही कामात तुझी मदत लागू शकते. बघ विचार कर आणि थोड्या वेळात सांग, दोन वेळचे जेवण, पगार व राहायला जागा. प्रस्ताव छान आहे ते ही इथल्या इथे. हवं तर घरच्यांशी बोल.
प्रतीक – नाही साहेब मी काही गोष्टी विचार करूनच आलो होतो, मी सोमवारी सकाळी माझे सामान घेऊन येईन, आताही तुमचे काही काम असेल तर थांबतो काहीच हरकत नाही.
अमोल ला त्याचा हा स्वभाव आवडला वर इंटेकॉम करून बायकोला खाली यायला सांगितले.
पाच दहा मिनिटात ३६/२७ वयाची एक तारुण्याने मुसमुलेली अप्सरा खाली आली, प्रतीक तिला पाहून बिथरला, कसली कडक item होती ती.
हम्म
अमोल – अगं हा प्रतीक आपल्याला तो घरच्या कामात एक माणूस हवा होता तो. सोमवार पासून इथेच राहील, मी आता त्याला सगळ्या कामाची माहिती देतोच आहे, तुला मदत लागली तर कळव त्याला.
प्रतीक – नमस्कार बाईसाहेब, बाहेरून काही आता आणायचे असेल तर सांगा, मी साहेबांना तर सांगितलेच आहे, मी थांबतो हवं तर काही किराणा वगैरे. प्रतीक ने जाळे तयार करायला सुरुवात केली.
मंजिरी
ती खरच मदनाची कोवळी परी होती. तिची कहाणी खूप वेगळीच होती, मध्यम वर्गीय घरात जन्म लहान दोन बहिणी, वडील खाजगी नोकरीत जेमतेम graduate झाली, ओळखीने अमोल चे स्थळ आले, आणि आई वडिलांनी खूप जास्त विचार न करता लग्न लावून दिले. काही दिवसांनी ते इथे आले, अमोल शिकला सावरलेला होता,
मोठा पगार वगैरे पण सुरुवातीचे नवीन दिवस सोडले तर तो मंजिरी ला खूप जास्त वेळ असा देत नव्हता. ती रात्री त्याच्या कडून भरपूर सुखाची धुंद रात्रीची अपेक्षा ठेवायची पण अमोल जुजबी नावापुरते १० मिनिटे वर उडायचा आणि लगेच झोपी जायचा. ही उपाशी दिवस काढत होती. बरे इथे जास्त कोणी ओळखीचे नव्हते अर्थात ती खूप सुस्वभावी असल्याने वाकडे काही करावे असे तिच्या मनी ही नव्हते.
ती दिवस ढकलत होती. कधी काळी नृत्य शिकलेली, उत्तम आखीव रेखीव बांधा असलेली सध्या खूप जास्त सुख नसलेला संसार ओढत होती. तिला तिच्या आवडी निवडी जपायला वेळ मिळत नसे थोडी बाहेरची कामे, कधी बँकेची, पाहुणे आले की बाकीची धावपळ. संध्याकाळ होईस्तोवर दमायची. लग्नाला दोन वर्षे होत होती पण अमोल ने अजून तिला गाभण केली नव्हती तो ही नाजूक कोपरा होता मनात एक सल होती. विरंगुळा म्हणजे घरी येणारे नातलग, कधी क्वचित फिरायला गेले तर किंवा कधी छोट्या मोठ्या पार्ट्या.
पण ह्या सगळ्यात ती अलिप्त राहायला शिकली होती, कुठेही वाहत गेली नाही अमोल जरी वरचे वर दारू पित असला तरी आजवर आसावरी ने दारूला ना स्पर्श केला ना कधी त्याच्या नशेचा फायदा घेतला. बरेचदा रात्र रात्र तळमळत काढल्या पण स्वतःला खूप जपले होते.
प्रतीक कामावर रुजू झाला, अमोल ने कामे इतर घरातल्या काही गोष्टी निक्षून सांगितल्या होत्या की वर बेडरूम मध्ये चंदा शिवाय कोणी जात नाही, प्रत्येक रूम मध्ये इंटरकॉम होता त्यामुळे काही असेल तर फोनवर विचारायचे, बऱ्याच लोकांची ऊठबस असते, त्यामुळे घरात कामे असतात, जितकी नीट होतील करायची. पगार पहिल्या तारखेला मिळतो, शिवाय बाहेरून जे काही आणावे लागते त्या साठी चंदा कडे पैसे दिलेले असायचे त्यातून घ्यायचे नंतर संध्याकाळी हिशोब द्यायचा.
शक्यतो संध्याकाळी ७ नंतर तसे साहेब काही काम सांगत नाही बागकाम. व झाडलोट करणारा नोकर सखाराम ६ ला निघून जातो, घरी रात्री ते चार जण असायचे तशी संध्याकाळी काही नसते पण लागले तर तयार रहायचे.
दिवस जात होते, प्रतीक ला येऊन तीन महिने झाले, खूप व्यवस्थित कामे होत होती, अमोल तर खूप खुश होता आणि मंजिरी ला त्याच्या त्या नजरेची थोडी जाणीव होती पण तिलाही त्याची एकूण सगळी टापटीप होत असलेली मदत ह्याची कल्पना होती, अमोल तर त्यालाही कधी कधी वरची रक्कम देत असे, बाहेरून आणायची बहुतेक कामे आता प्रतीक करायचा पण आजवर त्याने कोणत्याही गोष्टीला हात लावला नव्हता, वरच्या मजल्यावर एकदाही गेला नव्हता, स्वतःची कामे अगदी नीट करायचा, त्याला स्कूटर येत होती त्यामुळे अमोल ने एक स्कूटी ही दारात उभी केली जेणे करून बाहेरची कामे पटकन होतील. पार्टीत पटकन दारू आणून देणे, झेरॉक्स, बाकी फाईल ची कामे,
ऑफिस मधली छोटी मोठी कामे. प्रतीक दिसायला खूप छान होता त्यामुळे ह्या कामात अमोल चे नाव मोठ होत होते, प्रतीक चे अदबीने बोलणे, वागणे, गरज पडेल तिथे नीट इंग्लिश वगैरे आणि मुख्य म्हणजे बाहेरची कामे त्यावर होत होती त्यामुळे मंजिरी ला आता बराच वेळ रिकामी मिळत होता तिने आता पुन्हा डान्स कडे लक्ष देण्याचे ठरवले होते. पण अजूनही तितका मोकळा वेळ निघत नव्हता. अर्ध्या तासाच्या अंतरावर एक नृत्य शाळा होती खूप आधी ती तिथे जातही होती पण पुढे कामाच्या व्यापात गोष्टी राहून गेल्या होत्या.
काही कारणामुळे चंदा दोन दिवसाची सुट्टी घेऊन गावी गेली होती, तशी काही अडचण नव्हती कारण अमोल ऑफिस मध्ये हवं ते मागवू शकत होता तसेच मोठे कॅन्टीन असल्याने त्याच्या सकाळचा नाश्ता जेवण हे ही होणार होते, त्याने सकाळीच प्रतीक का दिवसभराच्या कामाची कल्पना दिली होती, मंजिरी जेवण करणार होती तर तिला लागेल ती मदत करण्याची सूचना अमोल ने केली, तसा थोडा फार स्वैपाक प्रतीक ला येत होताच, मंजिरी खाली आली तिने प्रतीक ला आवाज दिला ” बोला बाईसाहेब, मी नाश्ता आणि जेवण करतेय ही भाजी घेऊन ये पटकन,
प्रतीक ” बाईसाहेब तुम्ही वर आराम करा मी दहा मिनिटात छान पोहे करतो, तुम्हाला जेवण काय हवे आहे ते सांगा मी करतो”
मंजिरी – नाही नको मी करेन सगळे तू फक्त भाजी घेऊन ये.
प्रतीक – बाईसाहेब मी खरं सांगतो तुम्ही खरच आराम करा.
मंजिरी – अरे तुला हे ही जमते बोलला नाहीस ते,
प्रतीक – बाईसाहेब सगळ्या गोष्टी सांगायच्या नसतात काही समजून घ्यायच्या असतात. तो सूचक पणे बोलला मंजिरी ला अर्थ कळला पण ती दुर्लक्ष करून वर गेली.
प्रतीक एक पायरी वर चढला होता, काही करून ही मदनाची अप्सरा एकदा तरी घ्यायची हे त्याने पक्के केले होते. ती हॉल मध्ये बसली खरच थोड्याच वेळात प्रतीक ने फक्कड चहा व कांदे पोहे केले, गरमागरम पोहे खावून मंजिरी खुश झाली.पण ती ते तसे दाखविले नाही आणि प्रतीक पहिल्या दिवसापासून एक अंतर राखून होता कितीही प्रसंग असला तरी त्याने कधीच मंजिरीशी लगट केली नाही. आणि ही सगळे ती मनात साठवत होती,
पण तिच्यातील संस्कारी स्त्री तिला आज्जीबात पाऊल पुढे टाकू देत नव्हती.
तिने त्याला दोन तीन भाज्यांची लिस्ट दिली, काही मेडिकल मधली औषधे एक दोन घरातल्या गोष्टी , काही वेळात प्रतीक सगळे घेऊन आला, तो सर्व गोष्टी रचून ठेवत होता इतक्यात इंटरकॉम फोन वाजला, वरतून मंजिरी ने फोन केला होता. चंदा नव्हती आणि तिला कपाटातून काही गोष्टी काढून हव्या होत्या प्रतीक ने फोन घेतला,
“बोला बाईसाहेब, अरे जरा वर ये काम आहे”
वरती डाव्या हाताला मोठी बेडरूम त्यांची होती तो दारात गेला आणि त्याने दरवाजा ठोठावला, प्रतीक आत ये, तो दार उघडून आत गेला मोठा प्रशस्त पलंग आणि बाजूला दोन मोठे wardrob कदाचित एक अमोल चा व एक तिचा असावा. अरे तो वॉर्डरोब उघड आणि वरच्या खानातल्या त्या दोन मोठ्या चादरी काढ आणि ही काढून धुवायला टाक. त्याने सांगितल्या प्रमाणे सगळे अगदी नीट केले, “तुला मशीन लावता येते का तू चल मी दाखवते”
कपाट उघडून काही गोष्टी काढल्या काही कपाटाच्या वरच्या खणात होत्या त्या काढल्या काही रचून ठेवल्या. ते झाल्यावर तो बाजूला उभा राहिला, अजून काही बाईसाहेब, ती त्याच्याकडे बघत होती, काही नाही तू जा खाली मी येते, त्याने काढलेली चादर इतर कपडे तिने एका कपड्यात गुंडाळलेली तिची अंतर्वस्त्रे सर्व काही तिच्या समोर अगदी शांतपणे उचलली ती ही सर्व बघत होती. प्रतीक चे बलदंड बाहू जे हे सर्व करत असताना तिला दिसत होते पण ती प्रचंड संयम करून शांत राहत होती.
एक नक्की होते तिला प्रतीक तसा आवडत नसला तरी त्याच्या तिथल्या असण्याने तिला तिच्या आतल्या अतृप्त स्त्री बद्दल प्रचंड भीती वाटत होती. कारण तिच्या आयुष्यातली ही कमतरता आता तिला प्रकर्षाने उसळी मारत होती.
ती खाली आली तिने मशीन बद्दल त्याला सगळे सांगितले त्याने सर्व गोष्ट पटकन समजून घेतल्या आणि त्या प्रकारे सर्व कामे केली देखील.
ती हॉल मध्ये बसली होती प्रतिक ऑफिस ची कामे करत बसला होता. काही काम होते म्हणून मंजिरी ऑफिस मध्ये आली तिथे सोफ्यावर बसली, तिने त्याची जुजबी चौकशी सुरू केली, घराबद्दल आणि इतर माहिती काढली.
प्रतीक – बाईसाहेब वर बेडरूम मध्ये तुमचा डान्स पोजिशन मधला फोटो आहे आता मी आलो आहे, तुम्ही दुपारी मोकळ्या असाल तर पुन्हा सुरू करा, तुम्ही चांगल्या नर्तक आहात. अजूनही तुमची काही कामे असतील तर मी आहे विश्वासाने सांगा पण मन मारू जगू नका.
बऱ्याच दिवसात मंजिरीशी इतक्या प्रेमाने कोणीतरी बोललं होत, कोणीतरी तरी ती मन मारून जगतेय हे सांगितले होते. तिने चमकून प्रतीक कडे बघितले, तो मुद्दाम हून कॉम्प्युटर कडे बघत बोलत होता.
ठीक आहे बघू असे म्हणून ती उठून गेली.
प्रतिक ला कळले होते ते अजून एक पायरी वर चढला आहे.
दुसऱ्याच दिवशी चंदा ने अजून दोन दिवसांची रजा वाढवली. प्रतीक तर सगळी कामे व्यवस्थित करत होता पण हा एकांत मंजिरी ला खात होता, ती प्रचंड बेचैन होत होती. पूर्ण दिवस ती व प्रतिक त्या मोठ्या घरात एकटे असायचे, तिचे एक मन प्रतीक कडे धावत होत तर तिचे संस्कार अदब तिला रोखत होत.
प्रतीक लाल तीच्या ह्या घालमेलीची सगळी कल्पना आली होती पण त्याला तिला अगदी कोपऱ्यात आणून एक्का बाहेर काढायचा होता. तो अगदी हळू आपली खेळी करणार होता.
आणि मध्ये मध्ये अमोल आणि तिचे खटके उडायचे तिच्या एकटेपणा बद्दल तिच्या एकाकीपणा बद्दल. ती खूप जास्त ताणत नसे कारण तिचे ही खूप प्रेम होते अमोल वर पण तिच्यातील स्त्री खूपच अधुरी होती, तिला लग्नानंतर धुंद रात्र मिळाली नव्हती, तिने प्रणय करताना उंच शिखरे गाठली नव्हती.
प्रतीक ने सुंदर स्वैपाक केला तिला कॉल करून कळविले तो लांब किचन मध्ये बसला होता तर ती हॉल मध्ये
प्रतीक ” बाईसाहेब तुम्ही साहेबांशी बोला, दुपारी आता तसे काहीच नसते, बाहेरची सगळी कामे मी करत जाईन, गाडी आहे आपल्याकडे दुपारी जात जा. तुम्ही छान डान्सर वाटता असे मन मोडून राहू नका. त्यात तुम्हाला काही मदत लागली तर मला सांगा”
प्रतीक पुन्हा तिला सांगितले,
तिचा चेहरा खुलला तितक्यात तिला चंदा चा फोन आला गावी काम थोडे वाढल्याने आणखी दोन दिवस यायला जमणार नाही असे तिने सांगितले. पण आता मंजिरी निर्धास्त झाली होती, प्रतीक तिच्या सोबतीला होता.
तिने प्रतीक ला सांगितले अरे चंदा अजून दोन दिवस नाहीये कदाचित तुला परवा सुट्टी नाही मिळणार
प्रतीक – काहीच हरकत नाही, हे ही घरात असल्यासारखे आहे, मी करेन घरची कामे स्वैपाक, आता लगेच आधी मशीन लावतो, सखाराम खाली भांडी लादी करतोच आहे, मी बाकीची कामे करेल. तुम्ही आजच साहेबांशी बोला डान्स साठी उद्याच सुरू करा.
ती एका वेगळ्याच चमकत्या चेहऱ्याने प्रतीक कडे बघत होती. पण तो भांडी ठेवण्याच्या कामात होता. ह्यावेळी मात्र ती दोन पावले त्याच्या कडे खेचली गेली. गेल्या दोन तीन महिन्यात तिला दुपारी ताक लागते हे ही त्याला कळले होते त्याने एक मोठा तांब्या खास ताक तयार ठेवले होते. मंजिरी खूप खुश झाली खूप छान नीट जेवून ती निवांत सोफ्यावर बसली होती. प्रतीक किचन आवरत होता.सखाराम बाहेरचे आवरून जेवून बाहेर आराम करत होया
संध्याकाळी प्रतीक ने एक वेगळी आमटी केली, कोकमाची कडी , छान बेत होता, आज अमोल थोडा उशीरा आला, तोवर प्रतीक ने सगळी तयारी करून ठेवली होती, त्याने दोघांना वाढले, त्यांची जेवणे झाली काही वेळ हॉल मध्ये बसून दोघे वर बेडरूम मध्ये गेले, प्रतीक ने त्याचे ताट त्याच्या रूम मध्ये नेवून घेत असे, तिथेच ते ते घासून आणत असे, तो किचन मध्ये सगळ्या गोष्टी आवरून सगळे दरवाजे मेन गेट बंद करून तो त्याच्या खोलीत आला.
मोबाईल वर त्याने काही पुस्तके डाउनलोड केली होती त्याला वाचनाची , व्यायामाची आवड होती, इथे ही तो राज सकाळी एक दोन किलोमीटर जॉगिंग करत असे, घरात रूम मध्ये थोडा व्यायाम मग आवरून तो ठीक ९.१५ la ऑफिस का जाऊन बसत असे, ठीक १० वाजता अमोल इंटरकॉम वरती त्याला दिवसभराची कामे सांगत असे, काही आणायचे असल्यास वेगळे पैसे, बाकीची काही ऑफिस ची कामे प्रतीक कॉम्प्युटर मध्ये ही हुशार होता त्यामुळे एक नवीन कॉम्प्युटर ऑफिस मध्ये आला होता त्यामुळे आता अमोल चा तो घरचा सेक्रेटरी ही झाला होता आणि गेल्या पाच महिन्यात त्याला हजर रुपये वाढवून ही मिळाले होते.
असेच आणखी दोन महिने सरले,मंजिरी चा डान्स क्लास पुन्हा सुरू झाला होता मध्ये एकदा अमोल व आसावरी त्यांच्या एका पाहुण्या च्या लग्नात ही जाऊन आले होते. तिथे ते तीन दिवस होते त्यातल्या एका दिवशी दुपारी वेळ काढून मंजिरी प्रतीक शी घरच्या कामाबद्दल बोलली देखील होती, पण खरे तर आता ती त्याला मिस करत होती, त्याचा आवाज ऐकण्यासाठी कॉल केला होता, ही गोष्ट प्रतीक लाही कळली होती, काही गोष्टी तिच्यात बदलत होत्या ,
आधी ती तिची सर्व कामे चंदा कडून त्याला सांगायची पण आता ती स्वतः सांगत असे, आधी ती ऑफिस मध्ये सहसा येत नसे पण प्रतीक तिथे काम करत असेल की एखादी दोन तिच्या फेऱ्या होत असायच्या. एकदा तिने क्लास वरून येताना त्याला बाहेर बोलावून घेतले होते व त्याच्या सोबत थोडे शॉपिंग ही केले होते.
मंजिरी जात्याच दिसायला सुंदर होती, काही कपडे तर तिला एकदम भारी दिसत प्रतीक ने एकदा तिला फिकट पिस्ता कलर चे कपडे घ्यायला सांगितले खरे तर तो तिचा आवडता रंग नव्हता पण चेंज रूम मध्ये जेव्हा ती ते घालून बाहेर आली तेव्हा दुकानात असलेली इतर मंडळी तिच्याकडे पाहत राहिली होती. तिला कळले होते की प्रतिकला कपड्यांच्या रंगाचे खूप कळते
अमोल मोठ्या पदावर होता त्यामुळे ऑफिस ची मोठी कामे, जबाबदाऱ्या, टेन्शन होतेच, पण त्याचा परिणाम त्यांच्या संसारावर होत होता, दोघांच्या नात्यावर होत होता, आणि इथे प्रतीक अगदी आपुलकीने मंजिरी साठी काम करत होता, हवं नको ते बघणे, तिने सांगितलेली बाहेरची बँकेची कामे आणि मुख्य म्हणजे ह्यात कुठेही कामचुकारपणा नव्हता, नीट राहणे, अदबीने वागणे वगैरे सगळे नीट चालले होते.
अर्थात प्रतीक एक मर्यादा राखून होताच पण त्याने त्याच्या खेळीने मंजिरी ला बरीच जवळ आणली होती, ती नकळत एकांतात त्याचा विचार करू लागली होती त्याचा विचार आला की तिच्या मांड्यामध्ये वेगळीच हुरहूर व्हायची. ती स्वतःवर खूप ताबा ठेवण्याची पण तिच्यातील मादी तिला स्वस्थ बसू देत नव्हती.
त्चंदा हिने दोन दिवस सुट्टी वाढवून घेतली होती त्याच्या दुसऱ्याच दिवशी अमोल च्या हेड ऑफिस मधून काही वरिष्ठ अधिकारी आले त्यामुळे थोडे हॉटेल ला जाणे पार्टी वगैरे होणार होते. अमोल ने आधी मंजिरी कडे कॉल करून कल्पना दिली आणि
त्यावरून तिचा त्याचशी वाद ही झाला
ती – ” काय अमोल आपण आधीच इतके कमी वेळा एकत्र असतो, अहो लग्नाला धड दोन वर्ष ही झाली नाहीत आणि आपण निवांत वेळ ही काढला नाही सोबत आणि आता तुम्ही आज येणार नाही म्हणताय मला भीती वाटते हो एकटीला.”
अमोल – “तु इतकी शिकली सवरलेली असून काय बोलतेस, आणि मी काय मजा करायला थांबलोय का आणि प्रतीक आहे ना माझा पूर्ण विश्वास आहे त्याच्यावर तू आता इतके महिने त्याचे काम बघत आहेस तुला काही लागले तर ते त्याला सांग. तो सगळे करेल तुझ्यासाठी.
मग अमोल ने प्रतिकला कॉल करून उशिरा पर्यंत घरातच थांबायला सांगितले. प्रतिकने सुद्धा रात्रीच्या जेवणाची तयारी करायला घेतली, तो वर गेला लॅपटॉप वर काहीतरी काम करत होती, त्याने दार वाजवले तो आत गेला. बाईसाहेब रात्री जेवायला काय करू, आसावरी – अरे ते उशीरा येणार आहेत बाहेर खाऊन येतील तू काही करू नकोस आपण बाहेर जाऊन जेवून घेऊ.
पण मी तुमच्या सोबत बाहेर कसे..म्हणजे मी घरातला एक…
मंजिरी काही बोलली नाही तिने त्याच्याकडे एक सूचक कटाक्ष टाकला. आज तिने एक पायरी पार केली.
ती पहिल्यांदा त्याच्या कडे बघून हसली होती त्याने ही हसून प्रतिसाद दिला.
तो खाली आला त्याने कपडे बदलले वो तो ऑफिस मध्ये जाऊन बसला, ८/८.३० मंजिरी खाली आली तिने खूप मोरपिशी रंगाचा ड्रेस घातला होता अक्षरश ती अप्सरा दिसत होती ते दोघे गाडीने एका रेस्टॉरंट ला गेले दोघेही टेबलावर वेगवेगळ्या बाजूला बसले होते खर तर मंजिरी बोलली देखील की समोर बस पण प्रतीक मुद्दाम थोडा बाजूला बसला. जेवण झाले दोघे घरी आले, मंजिरी हॉल मध्येच बसली तर प्रतीक किचन आवरत होता. मध्ये एकदा ती किचन मध्ये आली पण काही न बोलता उभी होती.
प्रतीक स्वतःवर खुश होता त्याला कळले होते लवकरच ही अप्सरा त्याला ठोकायला मिळणार आहे.
अमोल खरच रात्री ११.३० ला घरी आला, तोवर प्रतीक खाली ऑफिस मध्येच होता, त्यानेच दार उघडले, मंजिरी वरती बेडरूम मध्ये होती,
त्यांच्या वादाचा थोडा आवाज खाली येत होता,
प्रतीक त्याच्या रूम मध्ये गेला, सकाळी मांजरीला थोडी कणकण वाटत होती, अमोल ला काही महत्वाची कामे आटपायची होती त्यामुळे त्याने प्रतीक ला तिला डॉक्टर कडे नेण्यास सांगितले, प्रतीक तिला डॉक्टर कडे घेऊन गेला, औषधे वगैरे सगळे नीट आणून तिला नीट बेडरूम मध्ये घेऊन गेला, एक जिना चढत असताना अशक्तपणा मुळे तिला नीट चढता येईना, सखाराम अजून आला नव्हता प्रतीक ने मंजिरी कडे बघितले, बाईसाहेब तुमची हरकत नसेल तर मी माझ्या पद्धतीने वर नेऊ का तुम्हाला.”
मंजिरीकडे दुसरा काहीच पर्याय नव्हता, अमोल ने कोणताही दुसरा पर्याय ठेवला नव्हता.
प्रतीक ने तिला अलगद हातावर उचलले आणि तो जिने चढून वर बेडरूम मध्ये घेऊन आला तिला नीट गादीवर झोपवले, तिच्या अंगावर चादर घातली, खाली जाऊन गरम पाणी औषध घेऊन आला, बाजूच्या साईड टेबलावर सगळे ठेवले तो बाजूला उभा राहिला
” तुम्ही आराम करा, औषधाच्या वेळा मी बघेन, गरम पाणी ठेवले आहे हात पाय शेकून हवे असले तर सांगा, मला माहितेय चंदा नाही पण संकोच करू नका. मला मर्यादा माहितीये.
प्रतीक काय बोलू रे, ज्याने केले पाहिजे तो कामावर गेलाय एक दिवस त्याच्याकडे मोकळा नाहीये माझ्यासाठी.”
प्रतीक – शुससस ताप आहे ना..शांत पडून रहा, अजीबात काही विचार करायचा नाही मी आहे ना, साधे पेज करतो, छान पातळ लोणच आहे नीट जेवण करा, आणि माझे ऐकणार ना लवकर बऱ्या व्हा. डान्स मध्ये जास्त खाडे करू नका.
मंजिरी – बस इतकेच, आणखी काही नाही का.
प्रतीक – आणखी खूप काही आहे, पण प्रत्येक गोष्टीची वेळ असते. आणि काही गोष्टी तुमच्याच हातात आहेत. तो पहिल्यांदा असे स्पष्ट बोलला.
मंजिरी काही बोलली नाही.
त्याने केलेल्या सेवेने ती दोन दिवसात ठणठणीत बरी झाली, दुसऱ्या दिवशी चंदा ही आली होती.
आमचे सगळ्यांचे रूटीन सुरू झाले होते. आम्हाला आता एकांत मिळत नव्हता, फोन वर थोडे बोलणे व्हायचे तेवढेच, चंदा असली की मी वर जातच नसे तीच सगळी कामे करे. मी बाहेरची ऑफिस ची कामे करायचो. मध्ये एकदा अमोल ने त्यांच्या एका कामासाठी मला दोन दिवस पुण्याला पाठवले होते आता ती बाहेरची कामे देखील होत होती, पुण्यात असताना देखील मंजिरीच दुपारी फोन आला, तिला खूप काही बोलायचे होते पण तोंडून शब्दच निघत नसत एवढे नक्की की आता ती त्याच्या खूप जवळ गेली होती.
तिचा डान्स क्लास सुरू होता, आणि अचानक एक मोठी संधी आली
चंदाच्या गावी एक मृत्यू झाल्याने ती सात दिवसाची सुट्टी घेऊन गावी गेली, घरचा बराचसा भार माझ्यावर आला, मी वेळच्या वेळी जेवण नाश्ता करत होतो, अमोल सकाळी कामावर जात असत संध्याकाळी घरी येत असत, त्यांच्याकडे थोडी मोठी कामे आली होती त्या धावपळीत ते होते
आणि तो एक दिवस आम्हाला मिळाला.
तर मित्रांनो त्या दिवसाची मजा पुढील भागात नक्की वाचा
अभिप्राय कळवा स्त्री वाचक मंडळी माझ्याशी दिलखुलास बोलतात मेल करतात खूप भारी वाटते.
माझा मेल आयडी दिला आहे त्यावर रिप्लाय करा.
Bye
0
0