प्रतिभाचा मनालीतील धुडगूस

प्रतिभाचे वय साधारण तिशीच्या आसपास होते, पण ती वयाने विशीची वाटायची. इतकी नाजूक होती ती. निमगोरा रंग, आकर्षक व नाजूक चेहरा, सरळ नाक, बोलके डोळे आणि सडपातळ बांधा, सपाट पोट, नाजूक कंबर असलेली प्रतिभा आजही खूप मादक आणि आकर्षक दिसत होती. तिचा हाच मोहकपणा तिच्या सौंदर्यात भर घालत असे.

​आमचा संसार एकूण बरा चालला होता. पण आनंदी विवाहित जीवनाचा मनसोक्त लाभ घेण्याचे आम्ही ठरवले असल्याने अजून आम्हाला मुलबाळ नव्हते. आमचे वैवाहिक जीवन आनंदात चालू होते. सकाळची कामे उरकली की ती तिच्या महिलांचा एक ग्रुप बनवला होता, त्यांच्यात मिसळून आनंद घेत होती. घरातून आणि बाहेरूनही तिला नेहमीच कौतुक मिळत असे.

एकदा प्रतिभाचा ग्रुपमधील महिला पंधरा दिवसा साठी कुलू मनालीला ट्रिप आयोजित करतात. मीही तिला रोजच्या कामातून थोडी विश्रांती अन थोडा बदल म्हणून तिला त्या ट्रीपला पाठवतो. तिथे गेल्यावर त्यांचे मस्त एन्जॉय चालू असते.

अन तिथेच तो तिला भेटतो. एक गोरा गोमटा ऐन पंचवीसचा देखणा आणि तगडा, बॉडीबिल्डर तरुण त्यांच्या ग्रुपच्या आजूबाजूला राहून प्रतिभाला सतत न्याहाळत असतो. तिच्यावर लाईन मारत असतो. हे प्रतिभाच्या नाही पण तिच्या एका मैत्रिणीच्या लक्षात येते. ती प्रतिभाच्या ते लक्षात आणून देते. पण त्याकडे प्रतिभा दुर्लक्ष करते. मग ही बाब तिच्या सगळ्या मैत्रिणींच्या लक्षात येते.

‘ बघ की प्रतिभा, कसला चिकना आहे तो अन तो तुज्यावर लाईन मारतोय’.

‘छट.. काहीतरी काय? त्याला बरी मीच दिसतेय?.

‘ अग, तू आहेसच कवळी काकडी. तुला बघून कोणी म्हणणार नाही की तुझं लग्न झालय’.

‘ काहीही काय बोलताय? एव्हढी मी काही सुंदर नाही. उगाच आपलं हरभऱ्याच्या झाडावर चढवताय ‘.

‘अग, खरंच तुला पाहून वाटतच नाही की तुझं लग्न झालंय. असं वाटतंय की तू अजून कॉलेजकुमारी आहेस. अन म्हणूनच तो तुझ्यावर लाईन मारतोय’.

‘छट… काहीही काय ‘ ती लाजून म्हणाली.

तेव्हड्यात एकीच्या डोक्यात शरारती किडा वळवळलाच. ती म्हणाली ‘ ए, आपण आता असं नाटक करूया. प्रतिभा तू खरंच कॉलेजकुमारी असल्याच नाटक कर. आणि त्याला आता हळूहळू लाईन दे. त्याची मस्त गंम्मत करू. मस्त आठ दिवस तरी टाइम पास होईल ‘.

‘ नको ग. उगीच काही प्रॉब्लेम व्हायला नको. अन कुणाला फसवण चांगलं नाही. आणि प्रेमात तर अजिबात नाही.’ प्रतिभा म्हणाली.

दुसरी म्हणाली ‘ अग, नसल फसवायचं तर मग खरंच पटव की त्याला. तुला कोण नको म्हणतंय? कसला हँडसम अन चिकना आहे. माझ्यावर लाईन मारत असता तर मी कधीच पटवला असता ‘.

‘ नको बाई उगाच काही झेंगाट नको. आपण फक्त मजा करायला आलोय इथे ‘ प्रतिभा म्हणाली.

तस त्या ग्रुपमधील सर्वांनी तिला समजावून तयार केल अन मग सुरु झाला प्रतिभाकडून त्याला खेळवण्याचा खेळ 

​भाग १: सिमल्याच्या थंडीतली एक कोवळी लाट

​कुलू-मनालीची ती गुलाबी थंडी, हवेत असलेला देवदार वृक्षांचा गंध आणि चहूबाजूंनी पसरलेली बर्फाची चादर… प्रतिभासाठी हे सगळं स्वप्नवत होतं. संसाराच्या रहाटगाड्यातून पंधरा दिवसांसाठी मिळालेली ही सुट्टी तिने मनापासून स्वीकारली होती. तिशी ओलांडली असली तरी, नियतने तिला लाभलेलं ते ‘विशीचं सौंदर्य’ तिथेही उठून दिसत होतं.

​सकाळच्या कोवळ्या उन्हात प्रतिभा जेव्हा ग्रुपसोबत मॉल रोडवर फिरत होती, तेव्हा तिने जांभळ्या रंगाचा एक फिट जॅकेट आणि फिट जीन्स घातली होती. तिचा सडपातळ बांधा, सपाट पोट आणि नाजूक कंबर त्या कपड्यांतून अधिकच मोहक दिसत होती. वाऱ्याच्या एका झुळकेने तिचे केस चेहऱ्यावर आले आणि तिने ते सावरताना दिलेली एक स्मितहास्य कोणाचं तरी काळजात घर करून गेलं.

​”अगं प्रतिभा, तो बघ… तिकडच्या बाकावर बसलेला तो मुलगा. मघापासून तुलाच न्याहाळतोय,” तिची मैत्रीण नीता हळूच कुजबुजली.

​प्रतिभाने सहज नजर वळवली. तो खरंच देखणा होता. गोरापान रंग, पिळदार शरीरयष्टी आणि पंचविशीतलं ते ताठर तारुण्य. तो एखादा प्रोफेशनल बॉडीबिल्डर असावा, हे त्याच्या शरीरयष्टीवरून स्पष्ट जाणवत होतं. त्याचे डोळे थेट प्रतिभाच्या डोळ्यात बघत होते. प्रतिभाने चटकन नजर चोरली.

​”असू दे ग, कोणीतरी असेल पर्यटक,” प्रतिभा म्हणाली, पण तिच्या मनात कुठेतरी एक सुखावणारी लहर उमटून गेली.

​दुपारी जेव्हा ग्रुप एका कॅफेमध्ये कॉफी घेत होता, तेव्हा तो तरुण पुन्हा तिथे अवतरला. यावेळी तो अगदी जवळच्या टेबलावर बसला होता. त्याच्या नजरेत एक प्रकारची ओढ होती. हे पाहून प्रतिभाच्या मैत्रिणींच्या डोक्यात शरारती विचार सुरू झाले.

​”प्रतिभा, अगं तो तुझ्यासाठी वेडा झालाय असं वाटतंय. तू लग्नाचं मंगळसूत्र बॅगेत ठेव आणि फक्त स्वतःला एक कॉलेजकुमारी म्हणून प्रेझेंट कर,” नीता म्हणाली.

​”काय वेडेपणा आहे हा? मी विवाहित आहे, हे विसरू नका,” प्रतिभाने तडकाफडकी उत्तर दिलं.

​”अगं, फक्त आठ दिवसांचा तर प्रश्न आहे. कवळी काकडी आहेस तू, तुला पाहून कुणालाच शंका येणार नाही. त्या बिचाऱ्या हँडसम मुलाची थोडी गंमत करू आणि आपल्यालाही थोडा टाइमपास मिळेल,” दुसऱ्या एका मैत्रिणीने जोर लावला.

​प्रतिभाचा विरोध हळूहळू मावळू लागला. मनात एकीकडे नवऱ्याची आठवण होती, तर दुसरीकडे अशा एखाद्या देखण्या तरुणाकडून मिळणारं ते ‘स्पेशल अटेन्शन’ तिला सुखावत होतं. शेवटी, सगळ्यांच्या हट्टापायी तिने होकार दिला. तिने तिच्या गळ्यातील नाजूक चैन सावरली आणि त्या तरुणाकडे एक तिरकी नजर टाकून हलकं हसली.

​तो तरुण, ज्याचं नाव ‘आर्यन’ होतं, त्याने ते सिग्नल पकडलं. त्याच्या चेहऱ्यावर एक विजयी हास्य आलं. तो आता उठून त्यांच्या दिशेने येणार, इतक्यात प्रतिभाने नजर फिरवली. खेळाला आता सुरुवात झाली होती…

भाग २ – खेळाची सुरुवात

​कुलूच्या त्या शीतल हवेत प्रतिभा आणि तिच्या मैत्रिणींचा उत्साह ओसंडून वाहत होता. ठरल्याप्रमाणे प्रतिभाने तिचे मंगळसूत्र आणि लग्नाची कोणतीही निशाणी पर्समध्ये सुरक्षित ठेवून दिली होती. आता ती खरोखरच एखादी ‘कॉलेज सुंदरी’ भासत होती.

​दुसऱ्या दिवशी सकाळी सर्वजण ‘सोलंग व्हॅली’ला जाण्यासाठी तयार झाले. प्रतिभाने पांढऱ्या रंगाचे हाय-नेक स्वेटर आणि निळी फिट जीन्स घातली होती. तिचा नाजूक आणि आकर्षक चेहरा थंडीमुळे थोडा गुलाबी झाला होता, ज्यामुळे तिचे सौंदर्य अधिकच खुलून दिसत होते.

​तिथे पोहोचल्यावर पॅराग्लायडिंगच्या पॉईंटपाशी तो तरुण पुन्हा दिसला. यावेळी त्याने काळ्या रंगाचे लेदर जॅकेट घातले होते, ज्यात त्याचे तगडे आणि पिळदार बाहू स्पष्ट जाणवत होते. प्रतिभाच्या मैत्रिणींनी एकमेकींना खुणावले.

​”जा प्रतिभा, आज चान्स आहे. तो तिथेच उभा आहे,” नीताने तिला ढकलले.

​प्रतिभा धडधडत्या काळजाने पुढे सरकली. तिने मुद्दाम त्याच्या जवळून जाताना आपला रुमाल खाली पाडला. ती दोन पावले पुढे जाताच मागून एक भारदस्त आवाज आला.

​”एक्सक्यूज मी… तुमचं काहीतरी पडलंय.”

​प्रतिभा मागे वळली. तो तरुण तिच्या अगदी समोर उभा होता. जवळून तो अधिकच देखणा आणि तगडा वाटत होता. त्याने खाली वाकून रुमाल उचलला आणि प्रतिभाकडे देताना त्याच्या नजरेत एक वेगळीच चमक होती.

​”थँक्यू,” प्रतिभा थोडी लाजत म्हणाली. तिचे बोलके डोळे क्षणभर त्याच्या डोळ्यांत स्थिरावले.

​”मी आर्यन. तुम्ही इकडे ग्रुपसोबत आलाय का?” त्याने अतिशय नम्रपणे पण आत्मविश्वासाने विचारले.

​”हो, आम्ही मैत्रिणी फिरायला आलोय. मी प्रतिभा,” तिने स्वतःची ओळख करून दिली.

​”प्रतिभा… नाव खूप सुंदर आहे. आणि खरं सांगू तर, कालपासून मी तुम्हाला नोटीस करतोय. तुम्ही या ग्रुपमध्ये सर्वात वेगळ्या आणि ‘चार्मिंग’ दिसताय. तुम्ही पुण्यातून आला आहात का?” आर्यनने संवाद वाढवला.

​”हो, तुम्हाला कसं कळलं?” तिने नवलचकीत होत विचारले.

​”तुमची बोलण्याची पद्धत आणि ती ‘पुणेरी नजाकत’ सांगून जाते. तुम्ही कॉलेजमध्ये आहात की नुकतंच ग्रॅज्युएशन संपलंय?” आर्यनने अत्यंत चतुराईने विचारले.

​प्रतिभाच्या मनात क्षणभर धाकधूक झाली, पण मैत्रिणींनी दिलेला सल्ला आठवून ती म्हणाली, “मी… मी सध्या कॉम्पिटिटिव्ह एक्झामची तयारी करतेय. कॉलेज नुकतंच संपलंय.”

​आर्यनने तिच्या सडपातळ बांध्याकडे आणि निरागस चेहऱ्याकडे पाहत हसून दाद दिली. “मला वाटलंच होतं. कारण तुमच्या चेहऱ्यावर अजूनही तोच फ्रेशनेस आहे जो फक्त कॉलेज डेजमध्ये असतो.”

​प्रतिभाला हे ऐकून खूप सुखावह वाटले. घरी नवरा कौतुक करायचाच, पण एका अनोळखी, देखण्या तरुणाकडून मिळणारं हे कौतुक तिला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जात होतं.

​”तुम्ही एकट्याच आहात का?” आर्यनने विचारले.

​”नाही, मैत्रिणी आहेत तिकडे. पण त्यांना थोडा त्रास द्यायचा म्हणून मी एकटीच फिरतेय,” प्रतिभा आता या ‘नाटकाचा’ आनंद घेऊ लागली होती.

​”मग काही हरकत नसेल तर, आपण थोडा वेळ सोबत चालू शकतो का? मलाही इथे कोणी ओळखीचं नाहीये,” आर्यनने विचारले.

​प्रतिभाने तिच्या मैत्रिणींकडे पाहिले, त्या दुरूनच थम्स-अप करून तिला प्रोत्साहन देत होत्या. प्रतिभा हसली आणि म्हणाली, “चालेल की, का नाही!”

​कुलूच्या त्या बर्फाळ वाटांवर आता प्रतिभा आणि आर्यनची ही नवी ‘मैत्री’ सुरू झाली होती. प्रतिभाला कल्पनाही नव्हती की, हा खेळ तिला किती दूर घेऊन जाणार आहे

भाग ३ – बर्फातील ऊब

​सोलंग व्हॅलीच्या त्या बर्फाळ टेकड्यांवर प्रतिभा आणि आर्यन आता एकत्र चालत होते. आर्यनचे व्यक्तिमत्त्व खरोखरच प्रभावी होते. चालताना जेव्हा त्याचा हात चुकून प्रतिभाला लागायचा, तेव्हा तिच्या अंगावर शहारा यायचा. प्रतिभाचा निमगोरा रंग थंडीमुळे थोडा लालसर झाला होता, जो तिच्या सौंदर्याला अधिकच उठाव देत होता.

​”प्रतिभा, तुला माहितीये? इथे मनालीमध्ये एक म्हण आहे, इथली थंडी आणि इथलं सौंदर्य कोणालाही वेड लावू शकतं,” आर्यन तिच्याकडे रोखून बघत म्हणाला.

​प्रतिभाने थोडं लाजत विचारलं, “असं का? आणि मग तुला काय वेड लावलंय?”

​आर्यन क्षणभर थांबला, त्याने प्रतिभाच्या नाजूक कंबरेकडे आणि तिच्या बोलक्या डोळ्यांकडे पाहिले आणि हळू आवाजात म्हणाला, “थंडी तर रोजच असते, पण असं सौंदर्य पहिल्यांदाच पाहतोय.”

​प्रतिभा मनातून सुखावली. तिला तिच्या रूपाचं कौतुक माहीत होतं, पण आर्यनच्या आवाजात एक वेगळीच मोहिनी होती. तेवढ्यात जोरात वारा सुटला आणि बर्फाचे कण उडू लागले. प्रतिभाला थंडी वाजली म्हणून ती स्वतःचे हात चोळू लागली. हे पाहून आर्यनने क्षणाचाही विलंब न लावता आपले जॅकेट काढले आणि तिच्या खांद्यावर टाकले.

​”अरे नको, तुला थंडी वाजेल,” प्रतिभा म्हणाली.

​”मला सवय आहे. आणि तुझ्यासारख्या नाजूक मुलीला काही झालं तर मला स्वतःला माफ करता येणार नाही,” आर्यनने तिच्या खांद्यावर हात ठेवून तिला थोडं जवळ घेतलं.

​त्याच्या स्पर्शात एक प्रकारची ताकद आणि ऊब होती. प्रतिभाला तो स्पर्श सुरक्षित वाटू लागला. ती विसरून गेली होती की ती एका विवाहित स्त्रीचे नाटक करत आहे. तिने आर्यनच्या डोळ्यांत पाहिले, त्याचे तगडे आणि पिळदार शरीर तिच्या अगदी जवळ होते.

​संध्याकाळ होत आली होती. दोघे एका कॉफी शॉपमध्ये बसले. तिथे आर्यनने तिचा हात हातात घेतला.

​”प्रतिभा, तुझा हात किती नाजूक आहे! अगदी फुलासारखा. तू खरोखरच खूप सुंदर आहेस. तुला बघून वाटतच नाही की तू इतकी साधी असू शकतेस,” आर्यन म्हणाला.

​”म्हणजे तुला काय वाटलं होतं?” प्रतिभाने विचारले.

​”मला वाटलं होतं तू खूप ‘अ‍ॅटिट्युड’ दाखवशील. पण तू तर खूप मनमिळावू आहेस. तुझं हे सडपातळ रूप आणि हा मोहकपणा खरंच कोणालाही घायाळ करेल,” आर्यनने तिची स्तुती केली.

​प्रतिभाच्या मनात कुठेतरी अपराधीपणाची भावना डोकावली. तिला वाटलं की आपण आर्यनला फसवतोय. पण पुन्हा मैत्रिणींनी दिलेला ‘टाईमपास’चा सल्ला आठवला. तिने स्वतःला सावरलं आणि पुन्हा एकदा त्या कॉलेजकुमारीच्या भूमिकेत शिरली.

​”आर्यन, तू खूपच जास्त बोलतोयस,” ती हसत म्हणाली.

​”नाही प्रतिभा, मी फक्त खरं बोलतोय. उद्या आपण ‘हिडिंबा देवी’ मंदिरात जाऊया का? तिथे खूप शांतता असते,” आर्यनने विचारलं.

​प्रतिभाने होकार दिला. पण तिच्या लक्षात आलं नाही की, हा फक्त वेळ घालवण्यासाठी सुरू केलेला खेळ आता हळूहळू तिला एका वेगळ्याच वळणावर घेऊन जात होता. आर्यनची नजर आणि त्याचे बोलणे केवळ साध्या मैत्रीपुरते मर्यादित नव्हते.

​रात्री हॉटेलवर परतल्यावर तिच्या मैत्रिणींनी तिला गराडा घातला.

​”काय ग प्रतिभा! पटल की काय आर्यन? बघितलं आम्ही, जॅकेट वैगेरे घालून फिरत होतात दोघे,” नीताने तिची खेचली.

​प्रतिभा फक्त हसली. पण त्या रात्री तिला झोप लागली नाही. तिला पुन्हा पुन्हा आर्यनचे ते पिळदार बाहू आणि त्याची ओढ आठवत होती. तिला वाटलं, हा खेळ फक्त आठ दिवसांचा आहे, पण आर्यनच्या डोळ्यातलं वेड काहीतरी वेगळंच सांगत होतं.

 भाग ४ – देवदाराच्या सावलीत

​दुसऱ्या दिवशी सकाळी मनालीचे आकाश अगदी स्वच्छ होते. प्रतिभाने आज निळ्या रंगाचा चुडीदार घातला होता. त्यात तिची नाजूक कंबर आणि सडपातळ बांधा अधिकच उठून दिसत होता. डोळ्यात हलके काजळ आणि ओठांवर गुलाबी लिपस्टिक लावल्यामुळे तिचा मोहक चेहरा एखाद्या अप्सरेसारखा भासत होता.

​ठरल्याप्रमाणे आर्यन तिला हॉटेलच्या बाहेर भेटला. त्याने आज पांढऱ्या रंगाचा टी-शर्ट घातला होता, ज्यातून त्याच्या पिळदार छातीचे आणि दंडाचे स्नायू स्पष्ट दिसत होते. त्याला पाहताच प्रतिभाच्या हृदयाची धडधड वाढली.

​”आज तर तू साक्षात निसर्गाची कविता वाटतेयस, प्रतिभा!” आर्यनने तिचे स्वागत करताना म्हटले.

​दोघेही हिडिंबा देवी मंदिराच्या परिसरात पोहोचले. चहूबाजूंनी उंच देवदार वृक्षांची दाट झाडी होती. मैत्रिणी थोड्या मागेच राहिल्या होत्या, त्यामुळे प्रतिभा आणि आर्यनला एकांत मिळाला होता.

​”प्रतिभा, तुला माहितीये? तू जेव्हा हसतेस ना, तेव्हा तुझे हे बोलके डोळे खूप काही सांगून जातात,” आर्यन चालता चालता तिच्या अगदी जवळ येऊन म्हणाला.

​प्रतिभाने खाली पाहत म्हटले, “काय सांगतात माझे डोळे?”

​आर्यनने तिचा रस्ता अडवला आणि तिच्या समोर उभा राहिला. “हेच की, तुझ्या मनातही काहीतरी चाललंय. तू जरी नाटक करत असलीस की तू खूप शांत आहेस, तरी तुझं तारुण्य आणि तुझं हे मादक सौंदर्य सांगतंय की तुलाही कोणीतरी हवंय.”

​प्रतिभा क्षणभर दचकली. ‘नाटक’ हा शब्द ऐकून तिला वाटलं याला सत्य तर समजलं नाही ना? पण आर्यनचा रोख तिच्या स्वभावाकडे होता.

​”तू खूपच पुढचा विचार करतोयस आर्यन,” ती सावरून घेत म्हणाली.

​”पुढचा नाही प्रतिभा, मी वर्तमानाचा विचार करतोय,” असे म्हणत आर्यनने तिचा हात हातात घेतला आणि तिला एका मोठ्या झाडाच्या आडोशाला नेले. तिथे लोकांची ये-जा कमी होती.

​आर्यनने आपले दोन्ही हात झाडावर ठेवून प्रतिभाला मधल्या जागेत कोंडलं. प्रतिभाचा नाजूक देह आता आर्यनच्या तगड्या शरीरयष्टीसमोर अधिकच छोटा आणि कोवळा वाटत होता. आर्यनच्या अंगातून येणारा तो पुरुषी परफ्युमचा गंध प्रतिभाला घायाळ करत होता.

​”प्रतिभा, मी तुला पहिल्यांदा पाहिलं तेव्हाच ठरवलं होतं की, तुझ्यासारखी सुंदर मुलगी मी आजवर पाहिली नाही. तुझं हे सपाट पोट, तुझी ही नाजूक कंबर… तू खरोखरच एखादी कॉलेजची मुलगी वाटतेस. पण तुझा हा विशीचा अवतार मला वेड लावतोय,” आर्यनचा आवाज आता थोडा थरथरत होता.

​प्रतिभाला काय बोलावं सुचत नव्हतं. तिला आता त्या ‘खेळाची’ भीती वाटू लागली होती, पण त्याच वेळी एक अनामिक ओढ तिला आर्यनकडे खेचत होती. तिने त्याच्या पिळदार बाहूंना हलका स्पर्श केला. त्याचे शरीर कमालीचे कडक आणि ताठर होते.

​”आर्यन, आपण फक्त मित्र आहोत…” ती अर्धवट बोलली.

​”मित्रापेक्षा जास्त व्हायला काय हरकत आहे? तू सिंगल आहेस, मी सिंगल आहे… मग या मनालीच्या वातावरणात थोडं प्रेम करायला काय हरकत आहे?” आर्यनने हळूच तिचा चेहरा हातांत घेतला.

​प्रतिभाने डोळे मिटून घेतले. तिला पतीची आठवण आली, पण त्याच क्षणी आर्यनने तिच्या कपाळावर एक उबदार चुंबन घेतले. त्या स्पर्शाने प्रतिभाच्या संपूर्ण शरीरात विजेची लहर धावून गेली. ती विसरली की ती एका संसाराची राणी आहे. तिला फक्त त्या क्षणी समोर असलेला तो देखणा आणि रांगडा तरुण दिसत होता.

​”चल, मैत्रिणी बघतायत आपल्याला,” प्रतिभा स्वतःला सावरत म्हणाली.

​आर्यन हसला. त्याला समजलं होतं की मासा गळाला लागला आहे. “ठीक आहे, पण आज रात्री आपण डिनरला एकत्र जाणार आहोत, फक्त आपण दोघेच!”

​प्रतिभाने मनात नसतानाही (की कदाचित मनात असल्यामुळेच) होकार दिला. खेळ आता गंभीर वळण घेत होता. ज्या मनोरंजनासाठी प्रतिभाने हे सुरू केलं होतं, त्यात आता तिची स्वतःची भावना गुंतू लागली होती.

भाग ५ – रात्रीची ती धुंदी

​आर्यन तिथे आधीच पोहोचला होता. काळ्या शर्टमध्ये तो कमालीचा देखणा आणि तगडा दिसत होता. प्रतिभाला पाहताच तो जागेवरून उठला. त्याची नजर प्रतिभाच्या सपाट पोटावर आणि नाजूक कमरेवर खिळली होती.

​”आज तू मला मारूनच टाकणार आहेस असं दिसतंय, प्रतिभा,” आर्यनने तिचा हात हातात घेत म्हटले. त्याने तिचा हात आपल्या ओठांना लावला.

​प्रतिभाच्या मनात धडधड वाढली होती. “आर्यन, हे जरा जास्त होतंय…” ती लाजत म्हणाली.

​”सुंदर गोष्टीचं कौतुक जास्तच व्हायला हवं,” असं म्हणत त्याने तिला खुर्चीवर बसवलं.

​डिनर दरम्यान आर्यनने प्रतिभाला खूप छान गप्पांमध्ये गुंतवून ठेवलं. तो त्याच्या जिमबद्दल, त्याच्या स्वप्नांबद्दल सांगत होता. प्रतिभाला जाणवलं की आर्यन फक्त बाहेरूनच बॉडीबिल्डर नाही, तर तो स्वभावानेही खूप प्रेमळ आहे. पण त्याच वेळी तिला स्वतःच्या खोट्या बोलण्याचं दडपण येत होतं.

​”प्रतिभा, तू गप्प का झालीस?” आर्यनने तिचा हात हातात घेत विचारले.

​”काही नाही, बस… हे सगळं खूप छान आहे. पण हे फक्त काही दिवसांसाठीच आहे ना?” प्रतिभाने हळूच विचारले.

​”कोणी सांगितलं? जर तू ठरवलंस, तर हे आयुष्यभरासाठी असू शकतं,” आर्यन गंभीर होत म्हणाला. त्याने तिचा हात थोडा घट्ट धरला. त्याच्या ताकदवान हातांचा स्पर्श प्रतिभाला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन गेला.

​जेवण झाल्यावर दोघे हॉटेलच्या बाल्कनीमध्ये उभे राहिले. समोर हिमालयाची शिखरे चंद्राच्या प्रकाशात चमकत होती. थंडी वाढली होती. प्रतिभा थरथरू लागली, तसा आर्यन तिच्या मागे येऊन उभा राहिला. त्याने आपले मजबूत बाहू तिच्या कमरेभोवती वेढले आणि तिला स्वतःच्या शरीरा जवळ ओढले.

​प्रतिभाचा पाठिंबा आर्यनच्या रुंद आणि पिळदार छातीला लागला होता. त्याला स्पर्श करताच प्रतिभाच्या अंगावर काटा आला. ती विसरली होती की ती विवाहित आहे. तिला फक्त त्या क्षणी आर्यनची ऊब हवी होती.

​”आर्यन… नको… हे चुकीचं आहे,” प्रतिभा चाचरत म्हणाली, पण तिने त्याला दूर लोटलं नाही.

​”चुकीचं काहीच नसतं प्रतिभा, जेव्हा दोन मनं एकमेकांकडे ओढली जातात. तुझं हे मादक सौंदर्य आणि माझं तुझ्यावरचं प्रेम… यात चुकीचं काय आहे?” आर्यनने तिचा चेहरा आपल्याकडे वळवला.

​आर्यनचे डोळे प्रतिभाच्या ओठांकडे वळले होते. प्रतिभाने डोळे मिटले. तिला माहित होतं की आता ती या मोहात पूर्णपणे अडकली आहे. आर्यन हळूहळू तिच्या जवळ आला आणि…

​तेवढ्यात प्रतिभाच्या फोनची रिंग वाजली. स्क्रीनवर ‘Home – Husband’ असं नाव चमकत होतं.

​प्रतिभा दचकून बाजूला झाली. जणू तिला भास झाला की ती एका मोठ्या संकटात सापडणार आहे. तिने थरथरत्या हाताने फोन उचलला आणि आर्यनकडे पाहिलं, जो आता थोडा गोंधळलेला दिसत होता.

​”हॅलो…” प्रतिभाचा आवाज कापत होता.

 भाग ६ – गुपित आणि गोंधळ

​”हॅलो, प्रतिभा… कशी आहेस? काय चाललंय? फोन का नाही उचलला मघाशी?” पतीचा काळजीवाहू आवाज कानावर पडला.

​प्रतिभाने स्वतःला सावरण्याचा प्रयत्न केला. आर्यन अजूनही तिच्या अगदी जवळ उभा होता, त्याच्या नजरेत एक प्रकारची विचारणा होती. “हो… ते… मी जरा मैत्रिणींसोबत डिनरला आले होते. इथे नेटवर्कचा थोडा प्रॉब्लेम आहे,” तिने खोटं सांगताना आर्यनकडे पाहिलं.

​”ठोक आहे, लवकर जेवण उरकून घे आणि बाहेर जास्त वेळ राहू नकोस. थंडी खूप असेल तिथे. काळजी घे, बाय,” असं म्हणून पतीने फोन ठेवला.

​फोन ठेवताच प्रतिभाने सुटकेचा निश्वास सोडला, पण तिचे हात अजूनही थरथरत होते. आर्यनने तिचा हात पुन्हा हातात घेतला. “कोणाचा फोन होता? घरी काही प्रॉब्लेम?”

​प्रतिभाने नजर चोरली. “नाही… ते… माझ्या मोठ्या भावाचा फोन होता. त्याला काळजी वाटते म्हणून विचारत होता.” तिने पुन्हा एक खोटं बोलून वेळ मारून नेली. तिला आर्यनला गमावायचं नव्हतं आणि आपलं लग्न झालंय हे सांगण्याची तिची हिंमत होत नव्हती.

​”ओह, आय सी. भावाची काळजी साहजिक आहे. इतकी नाजूक आणि सुंदर बहीण एकटी ट्रिपला आली म्हटल्यावर काळजी तर वाटणारच,” आर्यन हसून म्हणाला. त्याने पुन्हा तिला आपल्या कवेत घेण्याचा प्रयत्न केला, पण प्रतिभा आता थोडी सावरली होती.

​”आर्यन, आज खूप उशीर झालाय. आपण उद्या भेटूया का?” तिने विचारले.

​”उद्या? उद्या तर मी तुला एका खास जागी घेऊन जाणार आहे. एक अशी जागा जिथे फक्त मी आणि तू असू. कोणतीही मैत्रीण नाही आणि कोणाचाही फोन नाही,” आर्यनने तिच्या गालावरून हात फिरवत म्हटले. त्याच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक होती.

​दुसऱ्या दिवशी सकाळी आर्यनने एक जीप भाड्याने घेतली होती. तो तिला मनालीपासून लांब एका निर्जन पण अत्यंत सुंदर धबधब्यापाशी घेऊन गेला. तिथे कोणीच नव्हते. प्रतिभाने आज पांढरा टॉप आणि शॉर्ट स्कर्ट घातला होता, ज्यामध्ये तिचे सडपातळ पाय आणि नाजूक कंबर अधिकच खुलून दिसत होती.

​धबधब्याच्या आवाजात आर्यनने गाणी लावली होती. त्याने प्रतिभाचा हात धरून तिला डान्ससाठी विचारले. दोघेही एकमेकांत गुंतले होते. डान्स करता करता आर्यनने तिला उचलून घेतले. त्याचे तगडे बाहू प्रतिभाच्या शरीराला घट्ट बिलगले होते.

​”प्रतिभा, मला आता राहवत नाहीये. तू इतकी मोहक आणि मादक आहेस की तुला पाहिल्यावर स्वतःवरचा ताबा सुटतो,” आर्यन तिच्या कानापाशी कुजबुजला.

​प्रतिभालाही आता सगळं काही विसरायचं होतं. तिने आर्यनच्या गळ्यात हात टाकले आणि म्हणाली, “आर्यन, मलाही तुझ्यासोबत राहून खूप छान वाटतंय.”

भाग 7 – प्रथम मिलनाची ती रात्र

​धबधब्याच्या पलिकडे असलेल्या एका लाकडी कॉटेजमध्ये आर्यन आणि प्रतिभा एकांत शोधत पोहोचले होते. बाहेर बर्फाचा वर्षाव होत होता, पण आतल्या वातावरणात कमालीची उष्णता जाणवत होती. आर्यनच्या आयुष्यातील हे पहिलं प्रेम होतं, त्यामुळे त्याच्या प्रत्येक स्पर्शात एक प्रकारचा वेडेपणा आणि उत्कटता होती. त्याने प्रतिभाला भिंतीशी धरलं आणि तिच्या ओठांचा ताबा घेतला. त्याचा तो रांगडा आणि उत्स्फूर्त अवतार पाहून प्रतिभाच्या अंगातही वीज संचारली.

​प्रतिभाने आजवर तिच्या पतीसोबत अनेकदा शरीरसुख अनुभवलं होतं, पण आर्यनसोबतचं हे ‘अफेअर’ तिला एक वेगळंच थरार (Thrill) देत होतं. आर्यन पंचविशीतला, जवानीने मुसमुसलेला एक तगडा मर्द होता. त्याने जेव्हा आपले कपडे उतरवले, तेव्हा त्याचं ते पिळदार शरीर पाहून प्रतिभा थक्क झाली.

​संभोगाच्या बाबतीत आर्यनला फारसा अनुभव नव्हता, हे त्याच्या घाईवरून आणि धुसमुसळेपणावरून जाणवत होतं. तो पूर्णपणे जोशमध्ये होता. प्रतिभाला जेव्हा त्याने बेडवर घेतलं, तेव्हा त्याचा तो जाड आणि मोठा अवयव पाहून तिची छाती धडधडू लागली. तिच्या पतीच्या अवयवापेक्षा तो जवळपास दुप्पट वाटावा इतका विशाल होता.

​आर्यन खूप प्रयत्न करत होता, पण अनुभवाच्या अभावामुळे ४-५ वेळा प्रयत्न करूनही तो योनीत प्रवेश करू शकत नव्हता. तो बाहेरच सटकत होता. अखेर प्रतिभाने पुढाकार घेतला. तिने स्वतःच्या नाजूक हातांनी त्याच्या लंडाला पकडलं आणि आपल्या योनीच्या मुखाशी त्याचं व्यवस्थित सेटिंग केलं.

​जसा मार्ग सापडला, तसा आर्यनने एक असा जोरदार धक्का दिला की प्रतिभाच्या डोळ्यांसमोर अक्षरशः अंधेरी आली. तो धक्का इतका आक्रमक होता की प्रतिभाच्या तोंडून जोरात किंचाळी बाहेर पडली. तिला तो त्रास असह्य झाला होता, पण आर्यन आता थांबण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. तो एकदा का तिच्यात शिरला की त्याने एखाद्या रानटी मर्दासारखे जोरजोरात टोले (ठोके) मारण्यास सुरुवात केली.

​”आर्यन… हळू… प्लीज हळू…” प्रतिभा केविलवाण्या स्वरात ओरडत होती, पण त्याच्या अंगात संचारलेला तो तरुण जोश आणि पहिलीच वेळ असल्याने निर्माण झालेली ती भूक तिला शांत बसू देत नव्हती.

​मात्र, थोड्या वेळानंतर तो सुरुवातीचा त्रास कमी होऊ लागला आणि तिचं शरीर त्या मोठ्या अवयवाशी जुळवून घेऊ लागलं. जसा त्रास कमी झाला, तसा तिला एक असा अपूर्व आनंद मिळू लागला जो तिने आयुष्यात कधीच अनुभवला नव्हता. आर्यनचा तो प्रत्येक जोरदार धक्का आता तिला सुखाच्या शिखरावर नेऊन ठेवत होता. काही वेळापूर्वी वेदनेने किंचाळणारी प्रतिभा आता आनंदाने चित्कारू लागली होती. आर्यनच्या त्या बलदंड शरीराखाली ती पूर्णपणे विरघळून गेली होती.

​अखेर, तो क्षण आला जेव्हा आर्यनच्या संयमाचा बांध फुटला. त्याने पूर्ण ताकदीनिशी शेवटचा धक्का दिला आणि आपला भरपूर ‘माल’ प्रतिभाच्या योनीत रिकामा केला. दोघेही एकमेकांच्या मिठीत धापा टाकत पडून होते.

​प्रतिभाला जाणवलं की, आर्यनचा तो धुसमुसळेपणा आणि रांगडा सेक्स तिला एका अशा व्यसनासारखा जडला आहे, ज्यातून बाहेर पडणं आता तिला अशक्य होतं.

: भाग 8 – सुहागरातीचा बेत

​धबधब्याच्या त्या रांगड्या अनुभवानंतर प्रतिभा हॉटेलवर परतली, तेव्हा तिचा चेहरा गुलाबासारखा फुलला होता. तिची चाल बदलली होती आणि डोळ्यांत एक वेगळीच चमक होती. ती खोलीत शिरताच तिच्या मैत्रिणींनी तिला गराडा घातला.

​”काय ग प्रतिभा? चेहरा तर खूप काही सांगतोय! काय काय झालं? कसं झालं? सांग ना ग सविस्तर!” नीताने खोदून विचारलं.

​प्रतिभाने आधी थोडा आढेवेढे घेतले, पण मग तिने एकांत ठिकाणी आर्यनसोबत झालेला तो उत्कट आणि रांगडा संभोग सविस्तर सांगितला. आर्यनचा तो जाड आणि मोठा लंड, त्याने दिलेला तो पहिला जोरदार धक्का, तिची झालेली ती अवस्था आणि शेवटी मिळालेला तो अफाट आनंद… हे सगळं ऐकून मैत्रिणींच्या अंगावरही शहारे आले. त्या सर्वजणी रोमांचित झाल्या होत्या.

​”तुला खरंच मजा आली का गं? तुला आनंद मिळाला का?” सीमाने विचारलं.

​प्रतिभा एक दीर्घ श्वास घेत म्हणाली, “मजा? अगं, असा आनंद मी आजवर कधीच अनुभवला नव्हता! माझा नवरा प्रेम करतो, पण आर्यनचा तो पंचविशीतला जोश आणि तो मर्दानी रांगडापणा काही वेगळाच आहे. मी अजूनही त्या धुंदीतच आहे.”

​हे ऐकल्यावर मैत्रिणींच्या डोक्यात एक नवीन शरारती विचार आला. “मग एक काम करूया, आज तुमची ‘सुहागरात’ साजरी करूया! आजची रात्र तुमची असेल, निवांत आणि उत्कट!”

​त्यांनी लगेच प्लॅन केला. हॉटेलमध्ये त्यांच्या खोलीच्या शेजारील एक विशेष रूम त्यांनी फक्त प्रतिभा आणि आर्यनसाठी बुक केली. प्रतिभा तर जणू हवेतच तरंगत होती. तिला माहित होतं की आजची रात्र अधिक निवांत आणि जबरदस्त असणार आहे.

​मैत्रिणींनी तिला आज ‘नव्या नवरी’सारखं सजवायचं ठरवलं. त्यांनी प्रतिभाला अंघोळीसाठी पाठवलं आणि तिच्यासाठी एक सुंदर लाल रंगाची पारदर्शक साडी आणि त्याखाली मॅचिंग अंतर्वस्त्रे बाहेर काढली.

​प्रतिभा न्हाऊन बाहेर आली, तेव्हा तिचं ते निमगोरं शरीर पाण्याचे थेंब अंगावर असल्याने अधिकच मादक दिसत होतं. मैत्रिणींनी तिला तयार करायला सुरुवात केली. डोळ्यात गडद काजळ, ओठांवर रसरशीत लाल लिपस्टिक आणि केसात मोगऱ्याचा गजरा माळला. तिची नाजूक कंबर आणि सपाट पोट साडीच्या पदरातून अधिकच आकर्षक दिसत होतं.

​”प्रतिभा, आज आर्यन तुझा हा अवतार पाहून वेडाच होईल गं! आज त्याला तुझा हा सडपातळ बांधा आणि हे सौंदर्य पूर्णपणे लुटू दे,” नीता तिला सजवताना म्हणाली.

​प्रतिभा आरशात स्वतःला पाहत होती. आज ती तिशीची असूनही खरोखरच विशीची नवी नवरी वाटत होती. तिचं हृदय धडधडत होतं, कारण तिला माहित होतं की काही वेळातच आर्यनचे ते बलदंड बाहू तिला आपल्या कवेत घेतील आणि पुन्हा एकदा तो रांगडा संभोग सुरू होईल.

​रात्रीचे नऊ वाजले होते. मैत्रिणींनी आर्यनलाही मेसेज करून नवीन रूममध्ये बोलावून घेतलं होतं. आजची ही ‘बनावट सुहागरात’ प्रतिभासाठी खऱ्या आयुष्यातील सर्वात मोठी आणि उत्कट आठवण ठरणार होती.

​भाग 9: नववधूचा साज आणि सुहागरातीची तयारी

​मैत्रिणींनी आज प्रतिभाला खरोखरच एका अप्सरेसारखं सजवलं होतं. तिचं ते निमगोरं सौंदर्य आज पारंपारिक साजात अधिकच खुलून दिसत होतं. तिला आरशासमोर बसवून एक-एक दागिना आणि शृंगार चढवला जात होता.

​सर्वात आधी प्रतिभाने लाल रंगाची, अतिशय तलम आणि काठपदर असलेली भरजरी साडी नेसली होती. त्या साडीच्या पारदर्शक पोतामुळे तिची नाजूक कंबर आणि सपाट पोट अधूनमधून चमकत होते. साडीवरचं ब्लाउजही तसंच बेतलेलं होतं—मागच्या बाजूने खोल गळा असलेलं, ज्यामुळे तिची गोरीपान पाठ आणि सडपातळ बांधा अधिकच मादक वाटत होता.

​तिच्या हातांवर नुकतीच काढलेली गडद रंगाची मेहंदी उमटली होती, ज्याचा मंद सुगंध संपूर्ण खोलीत दरवळत होता. मेहंदीने सजलेल्या त्या हातांमध्ये मैत्रिणींनी हिरव्या काचेच्या बांगड्या भरल्या. बांगड्यांचा तो किणकिणाट प्रतिभाच्या वाढलेल्या हृदयाच्या धडधडीला साथ देत होता. तिच्या लांबसडक बोटांच्या नखांवर गडद लाल रंगाचे नेलपेंट लावल्यामुळे तिचे हात अधिकच नाजूक आणि आकर्षक दिसत होते.

​चेहऱ्यावरचा मेकअप तर अगदी नैसर्गिक पण मोहक होता. डोळ्यांत भरलेलं गडद काजळ तिच्या बोलक्या डोळ्यांना अधिकच गहिरेपण देत होतं. सर्वात महत्त्वाचा दागिना म्हणजे तिच्या नाकात असलेली पारंपारिक नथ. त्या नथीमुळे तिच्या सौंदर्याला एक वेगळीच ‘पुणेरी नजाकत’ आणि मादकता आली होती.

​मैत्रिणींनी तिचे लांबसडक काळेभोर केस नीट विंचरून त्याचा एक आंबाडा बांधला आणि त्यावर मोगऱ्याचा पांढराशुभ्र गजरा माळला. मोगऱ्याच्या त्या सुगंधाने आणि प्रतिभाच्या शरीराच्या वासाने एक मादक वातावरण तयार झालं होतं.

​”प्रतिभा, तू तर आज एखाद्या सोळा वर्षांच्या पोरीलाही लाजवशील अशी दिसतेयस! आर्यन तर तुला पाहताच गार पडेल,” नीता तिची दृष्ट काढत म्हणाली.

​प्रतिभाने आरशात स्वतःला पाहिलं. लाल लिपस्टिकने माखलेले तिचे रसरशीत ओठ आणि कपाळावरची ती छोटीशी लाल टिकली… ती खरोखरच एक नविनी नवरी भासत होती. तिशी ओलांडलेली असूनही तिचा हा विशीचा अवतार आज आर्यनला पूर्णपणे वेड लावणार होता.

​तिने आपली साडी नीट सावरली आणि हळूच आपल्या हाताच्या बांगड्यांकडे पाहिलं. तिला आठवलं, दुपारी धबधब्यापाशी झालेला तो रांगडा संभोग आणि आर्यनचा तो अवाढव्य आकार. आजची रात्र निवांत होती, आणि हा पूर्ण साजशृंगार त्याच तगड्या मर्दासाठी होता, जो तिची आतुरतेने वाट पाहत होता.

​मैत्रिणींनी तिला हळूच त्या नवीन रूमकडे नेलं. दरवाजा उघडताच आतलं वातावरण गुलाबाच्या पाकळ्यांनी आणि मेणबत्त्यांच्या प्रकाशाने उजळलेलं होतं. आर्यन तिथे आधीच पोहोचला होता. काळ्या रंगाच्या कुर्त्यात तो अत्यंत देखणा आणि तगडा दिसत होता. प्रतिभाला या रूपात पाहताच त्याच्या डोळ्यांतली भूक आणि ओढ शतपट वाढली.

​मैत्रिणींनी प्रतिभाला आत ढकललं आणि बाहेरून दरवाजा लावून घेतला. आता त्या खोलीत फक्त प्रतिभाचा सुगंध, तिचा हा नखशिखांत शृंगार आणि आर्यनचा तो मुसमुसलेला तरुण जोश होता.

​भाग 10: शृंगारित सुहागरात आणि तो रांगडा भोग

​आर्यनने जेव्हा वळून पाहिलं, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांसमोर साक्षात रंभा उभी होती. नवरीसारखी सजलेली प्रतिभा, ती नथ, तो गजरा आणि साडीच्या लाल रंगात उजळून निघालेला तिचा निमगोरा वर्ण पाहून आर्यनच्या अंगात पुन्हा तोच रानटी जोश संचारला. तो हळूहळू तिच्या जवळ आला. त्याच्या पावलांमधला तो तगडा आत्मविश्वास पाहून प्रतिभा थरथरू लागली.

​आर्यनने एकही शब्द न बोलता प्रतिभाची ती नाजूक नथ आपल्या दातांनी ओढली आणि बाजूला ठेवली. त्याने आपले मजबूत बाहू तिच्या कमरेभोवती वेढले आणि तिला आपल्या जवळ ओढलं. प्रतिभाची सपाट कुक्षी त्याच्या पिळदार छातीला स्पर्श करताच तिला दुपारी झालेल्या त्या रांगड्या अनुभवाची आठवण आली.

​”आज तू सुटणार नाहीस प्रतिभा… आज ही रात्र संपली तरी तुझी माझी तहान संपणार नाही,” आर्यन तिच्या कानापाशी तप्त श्वासाने म्हणाला.

​त्याने तिचा पदर खांद्यावरून ओढला. प्रतिभाचा तो नाजूक आणि मादक बांधा आता त्याच्यासमोर उघडा होत होता. आर्यनने तिला उचलून थेट फुलांनी सजवलेल्या बेडवर नेले. दुपारी धबधब्यापाशी त्यांनी जी घाई केली होती, ती आज नव्हती. आज त्याला तिला निवांतपणे आणि तडफदारपणे भोगायचं होतं.

​आर्यनने जेव्हा त्याचे कपडे उतरवले, तेव्हा त्याचं ते पीळदार शरीर आणि तो जाड, मोठा, ताठरलेला अवयव पाहून प्रतिभाच्या मनात पुन्हा धडधड सुरू झाली. दुपारी त्याने दिलेल्या त्या एका धक्क्याने तिला अंधेरी आली होती, पण आता तिला त्या सुखाची सवय हवी होती.

​प्रतिभाच्या पांढऱ्याशुभ्र पाठीवर आणि मानेवर आर्यन आपल्या ओठांनी आणि दातांनी खुणा करू लागला. त्याचा तो धुसमुसळेपणा पाहून प्रतिभा सुखाच्या लहरीत डुंबत होती. त्याने जेव्हा तिचे दोन्ही पाय आपल्या मजबूत खांद्यावर घेतले, तेव्हा प्रतिभाने आपले डोळे गच्च मिटले. आर्यनने आपला तो अवाढव्य आकार तिच्या योनीच्या मुखावर टेकवला. दुपारी ती अननुभवी होती, पण आता तिने स्वतःला पूर्णपणे त्याच्या स्वाधीन केलं होतं.

​आर्यनने एका झटक्यात पूर्ण ताकदीनिशी तिला ठोकायला सुरुवात केली. तो जोशपूर्ण धक्का लागताच प्रतिभाच्या हातातील हिरव्या बांगड्यांचा आवाज खोलीत घुमला. आर्यन एखाद्या भुकेल्या श्वापदासारखा तिला भोगत होता. त्याच्या त्या रांगड्या सेक्सने प्रतिभाला वेड लावलं होतं. तिचा तो नखशिखांत शृंगार आता हळूहळू विस्कटू लागला होता. केसातला गजरा बेडवर विखुरला होता आणि हातातील मेहंदीचे ठसे आर्यनच्या तगड्या पाठीवर उमटत होते.

​”आहहह… आर्यन… तू… तू मारूनच टाकशील मला…” प्रतिभा आनंदाने आणि वेदनेने चित्कारत होती.

​पण आर्यन कुठे थांबणार होता? त्याची ही पहिलीच सुहागरात होती आणि समोर प्रतिभासारखी कवळी काकडी होती. तो जोरजोरात तिला ठोकत राहिला, तिची कंबर पकडून त्याने तिला बेडवर अक्षरशः हवेत उडवलं होतं. प्रतिभा आता त्या सुखाच्या शिखरावर होती जिथे तिला जगाचं भान उरलं नव्हतं.

​रात्रभर हा सिलसिला सुरू होता. आर्यनने तिला विविध प्रकारे, कधी पोटावर झोपवून तर कधी उचलून धरून आपल्या त्या बलदंड बाहूत सामावून घेतलं. प्रतिभा त्याच्या प्रत्येक धक्क्यावर आपला प्रतिसाद देत होती. तिचं तिशीचं शरीर आर्यनच्या त्या पंचविशीच्या रांगड्या जवानीने पूर्णपणे तृप्त होत होतं.

​पहाटेपर्यंत आर्यनने अनेकदा आपला ‘माल’ तिच्यात रिकामा केला होता, तरीही त्याची भूक शमत नव्हती. प्रतिभा पूर्णपणे थकली होती, पण तिच्या चेहऱ्यावरचा तो ‘भोग घेतल्याचा’ आनंद तिच्या सौंदर्याला अधिकच उजळत होता. आर्यनच्या त्या मिठीत फळत असताना प्रतिभाला वाटलं की ही रात्र कधीच संपू नये.

​भाग 11: तृप्त सकाळ आणि सुखाच्या खुणा

दुसऱ्या दिवशी सकाळ झाली, तेव्हा खिडकीतून येणाऱ्या कोवळ्या उन्हाने प्रतिभाच्या चेहऱ्याला स्पर्श केला. तिने हळूच डोळे उघडले आणि तिला जाणीव झाली की ती अजूनही आर्यनच्या त्या तगड्या आणि उबदार मिठीत आहे. कालच्या रात्रीच्या त्या ‘रांगड्या सुहागराती’च्या खुणा संपूर्ण खोलीत आणि तिच्या शरीरावर विखुरलेल्या होत्या.

​प्रतिभाने स्वतःला आरशात पाहिलं आणि ती क्षणभर थबकली. तिची अवस्था पूर्णपणे विस्कळीत झाली होती, पण त्यात एक वेगळीच मादकता होती. काल रात्री जो शृंगार तिने मोठ्या हौसेने केला होता, तो आता आर्यनच्या त्या धुसमुसळ्या भोगामुळे पार विस्कटला होता.

​१. विस्कटलेला शृंगार: तिच्या केसातील तो मोगऱ्याचा गजरा आता पूर्णपणे सुकून बेडवर विखुरला होता. अंबाडा सुटून काळेभोर केस तिच्या गोऱ्यापान पाठीवर आणि खांद्यावर अस्ताव्यस्त पसरले होते. हातातील मेहंदीचा रंग आर्यनच्या घामामुळे आणि घर्षणामुळे अधिकच गडद झाला होता.

​२. शरीरावरील खुणा: सर्वात जास्त परिणाम तिच्या शरीरावर दिसत होता. आर्यनने प्रेमाच्या भरात आणि त्या रांगड्या जोशात तिच्या मानेवर, खांद्यावर आणि छातीवर जे दंतव्रण आणि चुंबनाच्या खुणा (Hickeys) ठेवल्या होत्या, त्या आता गडद लाल रंगात चमकत होत्या. प्रतिभाने स्वतःच्या सपाट पोटाकडे पाहिलं, तिथे आर्यनच्या मजबूत हातांचे ठसे उमटले होते, जणू त्याने तिला तिथे घट्ट जखडून ठेवलं होतं.

​३. शारीरिक थकवा आणि तृप्ती: रात्रभर चाललेल्या त्या अफाट संभोगामुळे प्रतिभाचं शरीर आतून थोडं दुखत होतं. आर्यनचा तो जाड आणि मोठा लंड सहन करताना तिच्या योनीला जी सूज आणि आग जाणवत होती, तो त्रास आता तिला सुखासारखा वाटत होता. तिची कंबर पूर्णपणे लचकली होती, पण त्या वेदनेतही एक विलक्षण तृप्ती होती. तिशीची असूनही आर्यनने तिला ज्या पद्धतीने झवून घेतलं होतं, त्याने तिला खऱ्या अर्थाने एका स्त्री असण्याचा परमोच्च आनंद दिला होता.

​४. नवे रूप: आर्यनच्या त्या बलदंड बाहूत रात्रभर राहिल्यामुळे प्रतिभाच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच रया आली होती. तिचे डोळे थोडे सुजलेले पण चमकत होते. ओठांवरची लिपस्टिक पुसली गेली होती, पण ओठ आर्यनच्या ओढण्यामुळे थोडे रसरशीत आणि सुजलेले दिसत होते.

​तेवढ्यात आर्यनने तिला पाठीमागून मिठी मारली. त्याचे पिळदार दंडाचे स्नायू तिच्या नाजूक शरीराला पुन्हा घट्ट विळखा घालू लागले.

​”काय बघतेयस आरशात? तू काल रात्रीपेक्षा आता अधिक सुंदर आणि ‘भोगलेली’ वाटतेयस,” आर्यन तिच्या कानापाशी कुजबुजला.

​प्रतिभा लाजून त्याच्या मिठीत विरघळली. तिला माहित होतं की बाहेर तिच्या मैत्रिणी तिची वाट पाहत असतील, पण तिला त्या मिठीतून बाहेर पडावसं वाटत नव्हतं. आर्यनच्या त्या रांगड्या पुरुषार्थाने तिला पूर्णपणे जिंकलं होतं.

​”मला आता घरी कसं जाता येईल आर्यन? माझ्या शरीरावरच्या या खुणा कशा लपवू मी?” तिने हसतच काळजीत विचारलं.

​”लपवू नकोस, त्या माझ्या प्रेमाची स्वाक्षरी आहे,” आर्यनने पुन्हा तिला बेडवर ओढलं.

​सकाळची ती वेळ पुन्हा एकदा त्या दोघांच्या मुसमुसलेल्या धुंदीत हरवून गेली. प्रतिभाला आता जाणीव झाली होती की, ही ट्रिप आता संपणार असली तरी, आर्यनची ही ओढ तिला आयुष्यभर स्वस्थ बसू देणार नाही.

​भाग 12: मैत्रिणींची चावट टोलेबाजी आणि ‘ती’ रात्र

​प्रतिभा जेव्हा लंगडत आणि साडी सावरत आपल्या मूळ खोलीत परतली, तेव्हा मैत्रिणींचे डोळे चमकले. तिचा तो विस्कटलेला अवतार, सुजलेले ओठ आणि मानेवरचे ते गडद लाल डाग पाहून सगळ्यांनी एकच जल्लोष केला.

​”आली गं आली! आर्यनची ‘रणरागिणी’ परत आली!” नीताने जोरात टाळी वाजवली आणि सर्वजण प्रतिभाभोवती गोल कडा करून बसल्या.

​सीमा तिची मान जवळून बघत म्हणाली, “अय्या प्रतिभा! हे काय ग? आर्यनने तुला साध्या मानेने सोडलंच नाही वाटतं? अगदी एखाद्या रानटी प्राण्यासारखा ‘चावा’ घेतलाय त्याने. अगं, इतका का भूकेला होता तो?”

​प्रतिभा लाजून लाल झाली आणि तिने पदराने आपली मान झाकली. “काहीही काय बोलताय… थंडी आहे म्हणून ते रॅशेस आले असतील,” ती केविलवाणा प्रयत्न करत म्हणाली.

​”रॅशेस? हो गं हो! आणि तो ओठांचा फुगवटा? तो काय कुलूच्या थंडीमुळे आलाय की आर्यनच्या त्या दणकट उपशाने?” दुसरी मैत्रीण रश्मीने डोळा मारत विचारलं. “सांग ना ग, कसा आहे तुझा तो छोटा ‘बॉम्ब’? रात्री किती वेळा त्याने तुझा गड सर केला?”

​प्रतिभा खाली बघून हसली आणि म्हणाली, “अगं, तो शांतच बसत नव्हता. त्याचं ते पंचविशीचं रक्त आणि तो रांगडा जोश… मी तर अक्षरशः थकून गेले होते. पण तो कुठे ऐकतोय? तो एकदा सुरू झाला की मग त्याला जगाचं भान उरत नाही.”

​”असं का?” नीता तिची खेचत म्हणाली. “म्हणजे आमची ही ‘नाजूक काकडी’ काल रात्री चांगलीच ‘ठेचली’ गेली म्हणायची! प्रतिभा, खरं सांग… तुझा नवरा आणि या आर्यनमध्ये काय फरक वाटला? तो आर्यनचा ‘अवतार’ बघून तुझी फाटली नाही का?”

​यावर प्रतिभाने मैत्रिणींकडे बघून एक खोडकर स्मित केलं. “अगं, फाटली काय विचारतेस? जेव्हा त्याने पहिला धक्का दिला, तेव्हा मला वाटलं माझा जीवच जातोय की काय! त्याचा तो जाड आणि अवाढव्य आकार सहन करणं माझ्या तिशीच्या शरीराला सुरुवातीला खूप जड गेलं. पण एकदा का त्याने ताल धरला ना, मग मात्र मला स्वर्गीय सुख मिळालं. नवरा प्रेमाने करतो, पण हा आर्यन… हा तर जणू मला ‘भोगण्यासाठीच’ जन्माला आलाय असं वाटतं.”

​”बाप रे! म्हणजे प्रतिभाला ‘रांगडा मर्द’ मिळालाय तर!” सीमा म्हणाली. “अगं, तुझी ती नाजूक कंबर अजून शाबूत आहे ना? की आर्यनने ती आपल्या त्या बलदंड हातांनी मोडूनच टाकली? तुझी चाल बघून तर वाटतंय की तुला नीट उभं राहायलाही त्रास होतोय.”

​”अगं, रात्रभर त्याने मला बेडवर निवांत झोपूच दिलं नाही. कधी उचलून तर कधी पालथं घालून तो मला झवत होता. त्याची ती ताकद आणि ते पिळदार शरीर… मी त्याच्या खाली एखाद्या फुलासारखी चिरडली जात होते. पण त्या चिरडण्यात जो आनंद होता ना, तो शब्दात सांगता येणार नाही,” प्रतिभाने आपलं गुपित उघड केलं.

​मैत्रिणींनी एकच हशा पिकवला. “बघ ग बाई! आमची प्रतिभा तर आता आर्यनच्या त्या ‘मोठ्या गुणाची’ फॅन झालीय. आता घरी गेल्यावर नवऱ्याच्या त्या साध्या जेवणावर तुझं मन कसं रमेल?”

​प्रतिभाच्या मनातही तोच विचार आला, पण तिने तो हसण्यावारी नेला. “आता पुढचे काही दिवस तरी मला हेच सुख हवंय. तो आर्यन जितका रांगडा आहे, तितकाच वेडा आहे. मला वाटतंय आज दुपारी पुन्हा एकदा त्याला ‘भेटायला’ हवं.”

​”जा जा! आम्ही आहोत ना सेटिंग लावायला. तू फक्त तुझी ही ‘फळलेली’ काया त्याच्या हवाली कर आणि घे मनसोक्त आस्वाद त्या तगड्या मर्दाचा!” नीताने तिला पुन्हा एकदा लाडात ढकललं.

​सगळ्या मैत्रिणींच्या त्या चावट गप्पांनी प्रतिभाच्या मनात पुन्हा एकदा आर्यनबद्दलची वासना जागृत केली होती. तिला आता पुन्हा त्या बलदंड बाहूंची ओढ लागली होती.

मनालीच्या त्या धुंद वातावरणात प्रतिभा आता पूर्णपणे वाहवत गेली होती. मैत्रिणींच्या चावट गप्पांनी तिच्या मनातली आग अजूनच पेटवली होती. ट्रिप संपायला आता अजून 10-12 दिवस होते. अन प्रतिभाला या उरलेल्या वेळेचा पुरेपूर वापर करून आर्यनला आपल्या शरीरात सामावून घ्यायचं होतं.

​भाग 12: शेवटची ओढ आणि हॉटेलमधील ‘धोकादायक’ प्लॅन

​प्रतिभा आणि तिच्या मैत्रिणींनी दुपारी लंच करताना एक धाडसी प्लॅन आखला. हॉटेलमध्ये चेक-आउटची लगबग सुरू होणार होती, त्यामुळे कोणाचं कोणाकडे लक्ष नसेल याचा फायदा घ्यायचं त्यांनी ठरवलं.

​”प्रतिभा, अजून 10-12 दिवस आणि तेव्हढ्याच रात्री तुम्हाला मजा करायला आहेत. कधीतरी आमच्याबरोबर ही वेळ घालव,” सीमा डोळा मारत म्हणाली.

​”मला आर्यनसोबत वेळ घालवायचा आहे, पण असा की जिथे कोणीही येणार नाही. कालची सुहागरात तर फक्त सुरुवात होती, मला त्याला अजून जवळून अनुभवायचं आहे,” प्रतिभाने आपली इच्छा बोलून दाखवली.

​त्यांनी ठरवलं की आज रात्री हॉटेलच्या टेरेसवर असलेल्या ‘पेंटहाऊस’मध्ये, जे सध्या रिकामं होतं, तिथे या दोघांची भेट घडवून आणायची. मैत्रिणींनी हॉटेलच्या कर्मचाऱ्याला काही पैसे देऊन त्या पेंटहाऊसची चावी मिळवली.

​संध्याकाळ झाली. प्रतिभाने आज निळ्या रंगाची पारदर्शक शिफॉन साडी नेसली होती. त्या साडीतून तिची निमगोरी पाठ, नाजूक कंबर आणि सपाट पोट एखाद्या सिनेमातल्या नायिकेसारखं मादक दिसत होतं. तिने आर्यनला मेसेज केला— “आज रात्री टेरेसवरच्या पेंटहाऊसमध्ये ये. मी तुझी वाट पाहत आहे. आज कोणतीही मर्यादा नसेल.”

​आर्यन आधीच तडफदार होता. त्याने मेसेज वाचताच त्याचे डोळे चमकले. रात्री अकरा वाजता, जेव्हा सगळं हॉटेल शांत झालं, तेव्हा प्रतिभा चोरपावलांनी टेरेसवर पोहोचली. तिथे आर्यन आधीच हजर होता. अंधारात मेणबत्तीचा मंद प्रकाश आणि बाहेर पडणारा बर्फाचा वर्षाव… वातावरण अतिशय उत्कट झालं होतं.

​प्रतिभाला पाहताच आर्यनने तिला कंबरेत हात घालून जवळ ओढलं. “आज तू खूपच ‘डेंजरस’ दिसतेयस प्रतिभा. ही साडी पाहून माझा ताबा सुटतोय,” तो तिच्या मानेवर गरम श्वास सोडत म्हणाला.

​”ताबा सुटू दे ना आर्यन… आज मला तुझ्या त्या रांगड्या आणि तगड्या ताकदीचा पुरेपूर अनुभव घ्यायचा आहे. मला झवताना आज तू कोणताही विचार करू नकोस,” प्रतिभाने त्याला आव्हान दिलं.

​आर्यनने एका झटक्यात तिची साडी खांद्यावरून खाली पाडली. प्रतिभाचं ते मुसमुसलेलं शरीर आता त्याच्या समोर होतं. आर्यनने आपले पिळदार बाहू तिच्या पाठीवर फिरवले आणि तिला भिंतीला दाबून धरलं. त्याने जेव्हा आपला तो अवाढव्य आणि मोठा लंड बाहेर काढला, तेव्हा प्रतिभाने उत्साहाने त्याला आपल्या हाताने स्पर्श केला. तो लोखंडासारखा ताठर आणि गरम होता.

​यावेळी आर्यनने तिला बेडवर न नेता, खिडकीपाशी उभं केलं. खिडकीतून बाहेरचा बर्फ दिसत होता आणि आत आर्यनचा तो जाड लंड प्रतिभाच्या शरीरात घुसायला आतुर होता. त्याने तिला वाकवलं आणि मागून (Doggy style) एका जोरदार धक्क्याने प्रवेश केला. तो धसमुसळा धक्का इतका तीव्र होता की प्रतिभाची नखे खिडकीच्या काचेवर घासली गेली.

​”आह्ह्ह्… आर्यन… काय ताकद आहे तुझ्याकडे!” प्रतिभा आनंदाने चित्कारली.

​आर्यनने तिची कंबर दोन्ही हातांनी घट्ट पकडली होती, जणू तो तिचे तुकडेच करेल. तो प्रत्येक टोला इतक्या वेगाने आणि जोमाने मारत होता की प्रतिभाच्या अंगातली रग रगीमध्ये सुख शिरत होतं. आर्यनचा तो पंचविशीतला स्टॅमिना अफाट होता. त्याने रात्रभर तिला विविध कोनातून भोगलं. तिची ती नाजूक काया आर्यनच्या त्या तगड्या मर्दानगीसमोर पूर्णपणे शरणागत झाली होती.

​पहाटे जेव्हा दोघे थकले, तेव्हा प्रतिभाने आर्यनच्या छातीवर डोकं ठेवलं. “आर्यन, हे सुख मला घरी गेल्यावर मिळेल का?” तिने हळूच विचारलं.

​आर्यनने तिला मिठीत घेतलं आणि म्हणाला, “प्रतिभा, तू माझी आहेस. मी तुला विसरू देणार नाही आणि सोडणारही नाही.”

​प्रतिभाला माहीत नव्हतं की हा ‘प्लॅन’ आता एका कायमस्वरूपी नात्यात बदलणार आहे की हे फक्त मनालीचं एक स्वप्न ठरेल. पण तिला आता फक्त त्या क्षणाचा आनंद घ्यायचा होता.

​भाग 13: बारा दिवसांची रांगडी बाराखडी

​मनालीच्या ट्रीपचे पहिले तीन दिवस ओळख आणि त्या पहिल्या धबधब्यापाशी झालेल्या ‘रांगड्या धक्क्या’त गेले. पण उरलेले बारा दिवस प्रतिभाच्या आयुष्यातील सर्वात मादक आणि अविस्मरणीय काळ ठरले. या बारा दिवसांत प्रतिभाने केवळ तिचं घर आणि संसारच विसरला नाही, तर आर्यनच्या त्या तगड्या शरीरयष्टीला आपल्या आयुष्याचा केंद्रबिंदू बनवलं.

​मैत्रिणींच्या कल्पकतेमुळे दररोज या दोघांसाठी नवी जागा आणि नवी ‘थीम’ ठरलेली असायची. दिवसा प्रतिभा आर्यनसोबत एखाद्या जोडप्यासारखी मनालीच्या दऱ्याखोऱ्यांत फिरत असे, तर रात्री त्याच्या बलदंड मिठीत स्वतःला झोकून देत होती.

​विविध थीम्स आणि रोजचा रोमांच:

​१. जंगलातील शिकारी: एके दिवशी जंगलात ट्रेकिंगला गेल्यावर, मैत्रिणींनी मुद्दाम या दोघांना मागे सोडलं. एका दाट देवदार वृक्षाच्या झाडीत, पानांच्या अंथरुणावर आर्यनने प्रतिभाला एखाद्या रानटी मर्दासारखं भोगलं. तो उघड्यावरचा थरार आणि आर्यनचा तो धसमुसळेपणा प्रतिभाला वेड लावून गेला.

​२. बाथटब रोमान्स: हॉटेलच्या एका लक्झरी रूममध्ये गरम पाण्याच्या बाथटबमध्ये त्यांची एक रात्र गेली. पाण्याच्या उबदार स्पर्शात आर्यनने जेव्हा आपल्या पिळदार हातांनी प्रतिभाच्या नाजूक कंबरेला पकडून तिला आपल्यावर घेतलं, तेव्हा प्रतिभा सुखाच्या शिखरावर पोहोचली.

​३. पारंपारिक नवरी: तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे, सुहागरात थीममध्ये प्रतिभा नखशिखांत शृंगार करून त्याच्यासमोर गेली होती. त्या रात्री आर्यनने तिचा तो साजशृंगार ज्या प्रकारे ओरबाडून काढला आणि तिला रात्रभर झवून घेतलं, त्याने प्रतिभाच्या शरीराचा कण न कण शहारला होता.

​४. जिम ट्रेनर आणि स्टुडंट: आर्यन स्वतः बॉडीबिल्डर असल्याने, एकदा एका खासगी जिममध्ये त्यांनी वेळ घालवला. आर्यनने आपल्या त्या लोखंडासारख्या कडक लंडाने प्रतिभाला वर्कआउटच्या बेंचवरच ज्या ताकदीने ठोकलं, ते सुख तिच्यासाठी अकल्पित होतं.

​प्रतिभाची अवस्था:

​या १२ दिवसांत प्रतिभाच्या शरीरात एक वेगळीच ‘जाणीव’ निर्माण झाली होती. आर्यनचा तो जाड आणि अवाढव्य आकार आता तिला वेदना देत नव्हता, तर तिची ती गरज बनली होती. रोज सकाळी जेव्हा ती मैत्रिणींकडे परतत असे, तेव्हा तिच्या अंगावर आर्यनच्या दातकोरण्यांच्या आणि नखांच्या खुणा असायच्या. तिचे निमगोरे स्तन आणि सपाट पोट आर्यनच्या त्या रांगड्या हातांनी लाल पडलेले असायचे.

​”प्रतिभा, तू तर आता आर्यनची ‘मालकीण’ झालीयस गं! तो तुला सोडायलाच तयार नाही,” मैत्रिणी तिची थट्टा करत.

​प्रतिभा फक्त हसायची. तिला माहीत होतं की, रोज रात्री ती आर्यनच्या त्या बलदंड बाहूत फळत असताना तिला जे समाधान मिळतंय, ते यापूर्वी कधीच मिळालं नव्हतं. आर्यनचा तो पंचविशीतला जोश थकायचं नाव घेत नव्हता. रोज रात्री ३-४ वेळा तो आपला ‘माल’ तिच्यात रिकामा करत असे, तरीही दुसऱ्या दिवशी नव्या जोमाने तो तिला भोगायला तयार असायचा.

​हे बारा दिवस म्हणजे प्रतिभासाठी एका नव्या जन्मासारखे होते. ती आता पूर्णपणे एका ‘तृप्त स्त्री’च्या रूपात वावरत होती, जिचं सौंदर्य आता आर्यनच्या स्पर्शाने अधिकच मादक झालं होतं.

​या बारा दिवसांत प्रतिभा खरोखरच एका ‘माजावर आलेल्या मादीसारखी’ वागत होती. तिला आर्यनचा तो पंचविशीतला जोश हवा हवासा वाटत होता. आर्यनही एखाद्या मुसमुसलेल्या ‘खोंडासारखा’ (तरुण वळू) तिच्यावर तुटून पडत होता. त्याची ती अफाट ताकद आणि प्रतिभाची ती वाढलेली कामवासना यामुळे त्यांचा संभोग अतिशय जोरदार आणि आक्रमक होत होता.

​”प्रतिभा, तू तर आता आर्यनला पूर्णपणे शोषून घेतलंयस गं!” मैत्रिणी सकाळी तिचे सुजलेले ओठ पाहून म्हणायच्या.

​आर्यनचा तो जाड आणि अवाढव्य आकार आता प्रतिभाच्या शरीराचा अविभाज्य भाग झाला होता. रोज रात्री ३-४ वेळा तो आपला ‘माल’ तिच्यात ओतायचा, पण दुसऱ्या दिवशी प्रतिभा पुन्हा नव्या उमेदीने त्याच्यासमोर उभी राहायची. तिच्या त्या सडपातळ बांध्याला आर्यनच्या त्या तगड्या शरीरयष्टीने जणू एक नवीन आकार दिला होता.

​हे बारा दिवस म्हणजे केवळ संभोग नव्हता, तर ते एका स्त्रीने आपल्या सौंदर्याचा आणि एका पुरुषाने आपल्या मर्दानगीचा घेतलेला सर्वोच्च आनंद होता.

ट्रिपचा शेवटचा दिवस जवळ आला होता आणि प्रतिभाच्या मनावर एक मळभ दाटलं होतं. गेल्या बारा दिवसांत तिने आर्यनच्या बलदंड बाहूत जे सुख अनुभवलं होतं, ते तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठं सत्य बनलं होतं. पण आता तिला आपल्या घरी, आपल्या पतीकडे परतायचं होतं.

​भाग 14: अंतिम रात्रीचं समर्पण आणि ‘तो’ अंकुर

​परतीच्या प्रवासाच्या आदल्या रात्री, प्रतिभाने आर्यनला आपल्या खोलीत बोलावलं. आज तिच्या डोळ्यांत ती नेहमीची चमक नव्हती, तर एक प्रकारची अपराधी भावना आणि दुःख होतं.

​”आर्यन… आजची ही आपली शेवटची रात्र आहे. उद्या मी निघून जाईन,” प्रतिभा खिडकीबाहेर पाहताना म्हणाली.

​”हो, पण आपण पुन्हा भेटू ना? तुझा पत्ता, तुझा कॉलेजचा पत्ता…” आर्यन तिचा हात हातात घेत म्हणाला.

​प्रतिभाने दीर्घ श्वास घेतला आणि त्याच्या डोळ्यांत पाहत म्हणाली, “आर्यन, मी तुला एक खोटं बोलले आहे. मी कोणतीही कॉलेजची मुलगी नाहीये. मी विवाहित आहे, आर्यन… माझं लग्न झालंय.”

​हे ऐकताच आर्यनचे ते पिळदार हात क्षणभर सैल झाले. त्याच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याचा आणि धक्क्याचा भाव होता. पण पुढच्याच क्षणी त्याने प्रतिभाच्या त्या नाजूक चेहऱ्याकडे पाहिलं, जो गेल्या बारा दिवसांच्या संभोगामुळे अधिकच तेजस्वी झाला होता.

​”तू विवाहित आहेस की नाही, याने मला फरक पडत नाही प्रतिभा. मी फक्त तुझ्यावर आणि तुझ्या या मादक शरीरावर प्रेम केलंय. मला फक्त तू हवी आहेस,” आर्यनने आवेशात तिला आपल्या जवळ ओढलं.

​त्या रात्री दोघांनी उरल्यासुरल्या जगाचा विचार सोडून दिला. ती रात्र त्यांच्यासाठी केवळ संभोग नव्हती, तर ते एक अंतिम समर्पण होतं. आर्यन एखाद्या पिसाळलेल्या मर्दासारखा तिच्यावर तुटून पडला. प्रतिभानेही आपल्या शरीराचा कोपरा न कोपरा त्याच्या त्या जाड आणि अवाढव्य लंडासाठी खुला केला. त्या रात्री त्यांनी मर्यादांच्या सर्व सीमा ओलांडल्या. आर्यनने वारंवार आपला मुसमुसलेला माल प्रतिभाच्या योनीत खोलवर रिकामा केला. प्रतिभा त्या सुखात इतकी बुडाली होती की तिला कसलीच शुद्ध उरली नव्हती.

​दुसऱ्या दिवशी सकाळी जड अंतःकरणाने प्रतिभाने मनालीचा निरोप घेतला. मैत्रिणींसोबत ती आपल्या शहरात परतली. घरी पोहोचताच पतीने तिचं आनंदाने स्वागत केलं.

​”प्रतिभा! तू तर खूपच बदलली आहेस गं. अधिकच फ्रेश आणि सुंदर दिसतेयस!” पतीने तिला मिठी मारत म्हटलं.

​प्रतिभा फक्त हसली, पण तिच्या अंगावर अजूनही आर्यनच्या त्या रांगड्या स्पर्शाची उब होती. तिने पुन्हा आपल्या संसाराची जबाबदारी स्वीकारली, पण मनालीच्या त्या आठवणी तिच्या मनातून जात नव्हत्या.

​दोन आठवडे उलटले. प्रतिभाला अचानक सकाळी उठल्यावर मळमळू लागलं. तिला वाटलं प्रवासाचा थकवा असेल. पण जेव्हा तिची मासिक पाळी चुकली, तेव्हा तिची धडधड वाढली. तिने गुपचूप टेस्ट केली आणि निकाल ‘पॉझिटिव्ह’ आला.

​प्रतिभाच्या पायाखालची जमीन सरकली. लग्नाच्या इतक्या वर्षांत तिला जे सुख मिळालं नव्हतं, ते मनालीच्या त्या १२ दिवसांत मिळालं होतं. तिला हे माहित नव्हतं की, आर्यनच्या त्या तगड्या आणि मुसमुसलेल्या जवानीचा एक अंकुर आता तिच्या पोटात वाढू लागला आहे. तिने आर्यनचं ‘ते’ रांगडं प्रेम आपल्या गर्भात साठवून आणलं होतं.

​तिच्यासमोर आता एक यक्षप्रश्न होता— हे बाळ आपल्या पतीचं म्हणून जगाला सांगायचं, की आपल्या त्या गुप्त आणि उत्कट प्रेमाची ही साक्ष म्हणून मिरवायची?

प्रतिभाच्या आयुष्यात आता एक विचित्र पण सुखाद वळण आलं होतं. तिच्या पोटात वाढणारा तो जीव म्हणजे तिच्या आणि आर्यनच्या त्या रांगड्या आणि उत्कट शारीरिक संबंधांची जिवंत निशाणी होती. तिचा नवरा, जो इतकी वर्षे अपत्यासाठी आसुसलेला होता, तो या बातमीने हर्खून गेला होता. त्याला काय ठाऊक की, त्याची बायको मनालीच्या बर्फात एका पंचविशीच्या तगड्या मर्दाकडून रात्र-रात्र फळत होती आणि हे बाळ म्हणजे त्या तरुणाच्या मुसमुसलेल्या जवानीचं फळ होतं.

​भाग 15: मिनी आर्यन आणि मैत्रिणींचा चावटपणा

​प्रतिभाचं पोट हळूहळू दिसू लागलं होतं. तिचा नवरा तिची अतिशय काळजी घेत होता. “प्रतिभा, तू खरंच नशीबवान आहेस. मनालीच्या हवेने जणू जादूच केली,” असं तो कौतुकाने म्हणायचा, तेव्हा प्रतिभाला मनातून हसू यायचं. तिच्या मनात मात्र आर्यनचा तो जाड आणि अवाढव्य लंड आणि त्याने दिलेले ते जोशपूर्ण धक्के आठवत होते.

​दुसरीकडे, प्रतिभाच्या त्या दोन्ही मैत्रिणींना सगळं सत्य माहीत होतं. जेव्हा त्या तिघी एकत्र असायच्या, तेव्हा त्या प्रतिभाची आर्यनच्या नावाने अशी काही खोड काढायच्या की प्रतिभा लाजून लाल व्हायची.

​”काय ग प्रतिभा, कसा आहे आमचा ‘मिनी आर्यन’? पोटात जोरात लाथा मारतोय का आईला?” नीताने प्रतिभाच्या पोटावर हात ठेवत खोडकरपणे विचारलं.

​”अगं हो ना! ज्याचं बीज आहे, त्याच्यासारखाच ताकदवान असणार की! आर्यनने तुला ज्या ताकदीने झवून गाभण केलंय, त्यावरून बाळही तसंच देखणं आणि गुटगुटीत निपजणार,” सीमा हसत म्हणाली.

​प्रतिभा लाजत म्हणाली, “गप्प बसा ग! कोणी ऐकेल. पण खरं सांगू, मलाही सारखा त्याचाच चेहरा आठवतोय. हे बाळ कोणासारखं दिसेल याची मलाही धास्ती वाटतेय.”

​”अगं, भीती कसली? तो इतका हँडसम आणि पिळदार शरीरयष्टीचा होता, की तुझं बाळ तर सगळ्यांत वेगळं दिसेल. पण विचार कर, जर बाळ अगदी हुबेहूब त्याच्यासारखं निघालं, तर तुझ्या नवऱ्याला काय सांगशील?” नीताने मुद्दाम तिची फिरकी घेतली.

​”सांगेन की मनालीत खूप फिरल्यामुळे बाळावर तिथल्या हवेचा परिणाम झालाय,” प्रतिभाने डोळा मारत उत्तर दिलं.

​मैत्रिणींचा चावटपणा तिथेच थांबला नाही. सीमा म्हणाली, “ए, बाळ झाल्यावर त्याला एकदा दाखवायचं का ग? का त्यालाच पुन्हा एकदा इथे गुपचूप बोलावून घेऊया? त्याचा तो रांगडा संभोग अजून तुला आठवतोय ना?”

​हे ऐकताच प्रतिभाच्या अंगावर सरसरून काटा आला. तिला आठवला तो धबधब्यापाशी झालेला पहिला संभोग आणि ती सुहागरातीची रात्र, जिथे आर्यनने तिला रात्रभर भोगलं होतं. “मला तर वाटतंय, बाळाच्या जन्माआधीच त्याला एकदा भेटायला हवं. माझ्या शरीराला पुन्हा एकदा त्या बलदंड बाहूंची ओढ लागली आहे,” प्रतिभा अगदी हळू आवाजात पण उत्कटतेने म्हणाली.

​तिचा हा ‘माजावर आलेला’ अवतार पाहून मैत्रिणींनी एकच हशा पिकवला. प्रतिभा आता फक्त एका बाळाची आई होणार नव्हती, तर ती एका गुप्त सुखाच्या साम्राज्याची राणी झाली होती. आर्यनचा तो ‘अंकुर’ तिच्या पोटात वाढत होता आणि त्याच्या आठवणी तिच्या मनात.

प्रतिभाच्या आयुष्यातील हे गुपित आता एक गोड आणि मादक वास्तव बनलं होतं. तिच्या पोटातील तो जीव जसा वाढत होता, तशी आर्यनबद्दलची तिची ओढही अधिक तीव्र होत होती. नवरा कामावर गेला की प्रतिभा, नीता आणि सीमा या तिघींचा ‘आर्यन दरबार’ भरत असे.

​भाग 16: व्हिडिओ कॉल आणि मैत्रिणींची मिश्किल टोलेबाजी

​प्रतिभा रोज गुपचूप आर्यनशी व्हिडिओ कॉलवर तासनतास बोलायची. आर्यनला जेव्हा समजलं की प्रतिभा त्याच्या बाळाची आई होणार आहे, तेव्हा त्याचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. तो आता पूर्वीपेक्षा जास्त तगडा आणि देखणा झाला होता. कॅमेऱ्यात त्याचे ते पिळदार स्नायू पाहून प्रतिभाला पुन्हा एकदा त्याच्या मिठीत जाण्याची तीव्र इच्छा व्हायची.

​एके दिवशी तिघी मैत्रिणी एकत्र असताना त्यांनी आर्यनला कॉल लावला. आर्यनचा चेहरा स्क्रीनवर दिसताच नीताने लगेच बोलायला सुरुवात केली.

​”काय हो आर्यनराव! इकडे प्रतिभाला अजिबात करमत नाहीये बाबा. मनालीची ती थंड हवा आणि तुमची ती रांगडी ऊब मॅडमला आता जास्तच मानवतेय. कधी येऊन घेऊन जाताय तिला तिकडे?” नीताने डोळा मारत विचारलं.

​आर्यन खर्जातल्या आवाजात हसून म्हणाला, “मी तर आजच यायला तयार आहे. पण प्रतिभाला विचारा, तिला माझ्या त्या धसमुसळ्या बाहूंची पुन्हा आठवण येतेय का?”

​हे ऐकून प्रतिभा लाजून लाल झाली. त्यावर सीमाने चिडवायला सुरुवात केली, “आर्यन, आठवण कसली विचारताय? ही तर रात्रभर तुमचीच नाव काढत असते. पळवून न्या हिला इथून! तुमच्या त्या मोठ्या आणि जाड प्रेमाची आठवण काढून हिचा चेहरा रोज अधिकच गुलाबी होतोय.”

​”अगं गप्प बसा ना तुम्ही!” प्रतिभाने हसून मैत्रिणींना दाबलं. पण आर्यन मात्र मनापासून आनंदात होता. “प्रतिभा, काळजी घे माझी… आणि आपल्या त्या छोट्या ‘आर्यन’ची सुद्धा. मी लवकरच काहीतरी प्लॅन करतो,” आर्यन विश्वासाने म्हणाला.

​कॉल संपल्यानंतर मैत्रिणींनी पुन्हा तिला धरायला सुरुवात केली. “काय ग प्रतिभा, आर्यन तर पुन्हा तुला ‘फळवण्यासाठी’ आतुर दिसतोय! बघ हं, बाळ झाल्यानंतर तुला पुन्हा मनालीला जावं लागेल. तुझा तो ‘माज’ अजून कमी झालेला दिसत नाहीये,” सीमा चावटपणे म्हणाली.

​प्रतिभाने आपल्या पोटावर हात फिरवला. तिला जाणवत होतं की तिच्या पोटातला तो जीव सुद्धा आर्यनसारखाच रांगडा आणि ताकदवान असणार आहे. “खरं सांगू का, मला त्याच्या त्या बळकट शरीरयष्टीची आणि त्या रात्रीच्या जोरदार धक्क्यांची खूप आठवण येतेय. माझ्या नवऱ्याचं प्रेम खूप सात्विक आहे गं, पण आर्यनने जे सुख मला दिलंय, त्याचं व्यसन सुटणं कठीण आहे.”

​या सर्व गप्पांमध्ये एकीकडे कमालीची गुप्तता पाळली जात होती, तर दुसरीकडे एक मादक थरार रोज वाढत होता. प्रतिभाचा नवरा मात्र या सगळ्यापासून अनभिज्ञ होता, तो आपल्या होणाऱ्या बाळाच्या आनंदात मग्न होता. त्याला काय माहित की, त्याच्या घरात ज्या वारसाची वाढ होत आहे, तो एका पंचविशीच्या रांगड्या मर्दाचा अंश आहे.