अनोखं रक्षाबंधन

अनोखं रक्षाबंधन 

भाग १ – रक्षाबंधनची सकाळ

कोल्हापूरच्या जुन्या वाड्यात, शाहूपुरी परिसरातला तो छोटासा घर. लाल मातीचे भिंती, जुन्या लाकडी खिडक्या, आणि आतल्या बाजूला मोकळं अंगण. बाहेरून उन्हाचा तडाखा सुरू झाला होता, पण आत थोडीशी थंडी होती. रक्षाबंधनचा दिवस. घरात फक्त तीन जण होते – आई, मी आणि… दीदी येणार होती.

माझं नाव अजय. वय पंचवीस. उंच, हाडकुळा, पण फिट बॉडी. सकाळच्या प्रकाशात माझी त्वचा गोरी-गोरी दिसत होती. हात-पाय लांब, खांदे थोडे रुंद, पोट बारीक. रोज सकाळी थोडी जॉगिंग करतो म्हणून शरीर ताणलेलं असतं. आज सकाळी मी फक्त पांढरा बंडी आणि निळा हाफ-पँट घातला होता. केस थोडे गोंधळले होते, पण तरीही चेहरा स्वच्छ दिसत होता.

आईचा आवाज आला,

“अजय… उठलास का रे? आज दीदी येणार आहे enta. चहा तयार करून ठेव.”

आईचं नाव सुमित्रा. वय साधारण पन्नाशीच्या आसपास, पण शरीर अजूनही फिट होतं. उंच, हाडकुळी, पण स्तनांची ठसठशीत आकार आणि कमरेची बारीक रेषा अजूनही स्पष्ट दिसत होती. आज तिने साधा पिवळा साडी घातली होती. केस मागे बांधले होते. चेहरा गोरा, डोळे थोडे थकलेले, पण नजर तीक्ष्ण. बाबा गेल्यावर्षी वारले होते. तेव्हापासून घर फक्त आमचं – आई आणि माझं.

मी स्वयंपाकघरात गेलो. आई चहा करत होती. तिच्या कमरेवरून साडीची घडी थोडीशी खाली सरकली होती. मी नजरेने ते बघितलं, पण काही बोललो नाही.

“आई, दीदी किती वाजता येणार?” मी विचारलं.

“साडेदहा-अकरा वाजता येईल. तिचा नवरा आज ऑफिसला गेलाय. ती एकटी येणार आहे. रक्षाबंधनला तरी भावाकडे यायला हवं ना?” आई हसली.

दीदीचं नाव प्रिया. वय पस्तीस. लग्न झालंय सात-आठ वर्षांपूर्वी. मुलं नाहीत. तीही उंच, गोरी, हाडकुळी आणि फिट. मला नेहमी वाटायचं की आई आणि दीदी एकसारख्या दिसतात – फक्त वयानं फरक. दीदीचे स्तन आईपेक्षा थोडे जास्त भरीव, कमर आणखी बारीक, आणि चालताना तिची मांडी थोडीशी हलत असे. लग्नानंतरही तिने शरीर सांभाळून ठेवलं होतं. मी तिला नेहमी “दीदी”च म्हणतो. कधीही नाव घेतलं नाही.

मी चहा घेतला आणि अंगणात बसून राहिलो. मोबाईलमध्ये स्क्रोल करत होतो, पण डोळे घराच्या दाराकडेच जात होते. थोड्याच वेळात दारावर ठोका आला.

“अजय… उघड रे!” दीदीचा आवाज.

मी उठलो आणि दार उघडलं.

दीदी समोर उभी होती. आज तिने हलका गुलाबी रंगाचा सलवार-कुर्ता घातला होता. कुर्त्याची बटणे थोडी वरपर्यंत उघडी होती. गळ्यात साखळी, कानात छोटी झुमकी. केस सोडले होते, खांद्यावर पडले होते. चेहरा गोरा, ओठ हलक्या लाल रंगाचे, आणि डोळ्यात तीच जुनी हास्यरेषा. हातात एक छोटी पिशवी आणि रक्षाबंधनाची थाली.

“अरे अजय… किती मोठा झालासस!” ती माझ्याकडे बघून हसली. “किती उंच झालासस बाबा… आधी तर मीच उंच होते.”

मी थोडं लाजलो.

“दीदी… ये ना आत.”

ती आत आली. आई स्वयंपाकघरातून बाहेर आली.

“अरे प्रिया… किती दिवसांनी आलीस! ये, पाय धू. आजचा दिवस खास आहे.”

दीदी आईला मिठी मारली. दोघींच्या शरीराची उंची जवळजवळ सारखीच होती. आईच्या साडीवरून आणि दीदीच्या कुर्त्यावरून दोघींच्याही फिट बॉडी स्पष्ट दिसत होत्या. मी बाजूला उभा राहून बघत होतो.

“अजय, चहा आण ना. दीदी थकली असेल,” आई म्हणाली.

मी चहा आणला. तिघेजण अंगणात बसले. दीदी माझ्या समोर बसली. तिच्या मांड्या थोड्या वेगळ्या पसरल्या होत्या. कुर्ता वर सरकला होता आणि तिच्या कमरेचा गोरा भाग थोडासा दिसत होता.

“काय रे अजय… अजून लग्न नाही केलंस? किती मुली बघितल्या?” दीदी थट्टा करत म्हणाली.

“दीदी… अजून वेळ आहे,” मी उत्तर दिलं.

आई हसली,

“हा तर अजून मुलगाच आहे. दिवसभर फोन आणि जॉगिंग. कधी घर सांभाळायला शिकेल?”

दीदी माझ्याकडे बघून म्हणाली,

“आई, तू काळजी करू नकोस. माझा भाऊ आहे ना. मीच सांभाळेन.”

तिच्या आवाजात हळुवारपणा होता. मी डोळे खाली केले. चहा पित होतो, पण डोळे वारंवार दीदीच्या गळ्याकडे आणि कुर्त्याच्या उघड्या भागांकडे जात होते. आज रक्षाबंधन होतं. आज ती माझ्या हातावर राखी बांधणार होती. आज ती माझ्या घरी एकटी होती.

आई उठली आणि स्वयंपाकघरात गेली.

“मी पोळ्या करून येते. तुम्ही दोघं बोला.”

आता फक्त मी आणि दीदी. अंगणात शांतता. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज येत होता. दीदी थाली उघडली. आत राखी, कुंकू, तांदूळ आणि मिठाई होती.

“अजय… ये इकडे. आज मी तुझ्या हातावर राखी बांधणार,” ती म्हणाली.

मी जवळ गेलो. ती उभी राहिली. मी खुर्चीवर बसलो. तिच्या उंचीमुळे माझा चेहरा तिच्या छातीजवळ येत होता. कुर्त्याच्या कापडातून तिच्या स्तनांचा आकार हळूच दिसत होता. मी नजर बाजूला केली.

दीदी माझ्या हाताला धरली. तिचे हात मऊ आणि थंड होते.

“अजूनही माझा छोटा भाऊच आहेसस तू,” ती हळूच म्हणाली.

मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्या हाताचा स्पर्श जाणवत होता. बाहेरून आईचा आवाज आला,

“पोळ्या तयार आहेत! या दोघं…”

दीदी हसली आणि माझ्या हातावरून हात काढला.

“चला, आधी जेवण. नंतर राखी बांधू.”

मी उठलो. दीदी माझ्या मागून चालत होती. तिच्या पावलांचा आवाज आणि कुर्त्याची हळूच हालचाल मी जाणवत होतो. आजचा दिवस वेगळा वाटत होता. घर शांत होतं. बाबा नव्हते. फक्त आई, दीदी आणि मी.

स्वयंपाकघरात तिघेजण बसले. आई पोळ्या वाढत होती. दीदी माझ्या समोर बसली होती. तिच्या ओठांवरून हळूच हसू येत होतं. मी चमचा फिरवत होतो, पण डोळे वारंवार तिच्याकडे जात होते.

आज रक्षाबंधन होतं.

आज दीदी घरी होती.

आणि बाबा नव्हते.

स्वयंपाकघरात तिघेजण बसले होते. जुन्या लाकडी टेबलावर तांब्याच्या थाळ्या, पोळ्या, वाटाण्याची भाजी, दही आणि लोण्याची छोटी वाटी. खिडकीतून येणाऱ्या उन्हात सगळं चमकत होतं. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज आणि दूरून ट्रकचा हॉर्न येत होता. कोल्हापूरची सकाळ अशीच असते – थोडी गजबज, थोडी शांतता.

आई पोळ्या वाढत होती. तिच्या हातात चिमटा होता. पिवळ्या साडीची घडी कमरेवर नीट बसली होती. साडीच्या पदराने तिचे स्तन थोडे दाबले होते, पण तरीही त्यांची गोलाई स्पष्ट दिसत होती. हाडकुळी असूनही तिची कमर बारीक होती आणि चालताना मांड्या हळूच हालत होत्या.

दीदी माझ्या समोर बसली होती. गुलाबी कुर्ता थोडा वर सरकला होता. तिच्या गोऱ्या मांड्या सलवारातून हळूच दिसत होत्या. कुर्त्याची बटणे दोन-तीन उघडी होती. गळ्यात साखळी चमकत होती. केस खांद्यावर पडले होते. ती चमचा फिरवत होती, पण डोळे वारंवार माझ्याकडे जात होते.

“अजय… किती कमी खायला लागलासस तू,” दीदी म्हणाली. तिचा आवाज हळूवार होता. “आधी तर दोन-तीन पोळ्या फटाफट संपवत होतास.”

मी हसलो.

“दीदी, आता शरीर सांभाळतो ना. जास्त खाल्लं तर पोट येतं.”

आई बाजूला बसून हसली.

“हा बघ… फिट राहायचंय म्हणतो. मी तर म्हणते थोडं चरबी येऊ दे. मुलींना आवडतं थोडं भरीव शरीर.”

दीदी आईकडे बघून म्हणाली,

“आई, तूच सांग. अजयचं शरीर बघ… उंच, हाडकुळं, पण स्नायू टणक आहेत. जॉगिंग करतो म्हणून. माझ्या नवऱ्याचं पोट आलंय, हा तर अजूनही तरुण दिसतो.”

मी डोळे खाली केले. दीदी माझ्या शरीराबद्दल बोलत होती. तिच्या नजरेत काहीतरी वेगळं होतं. मी पोळी फोडली आणि भाजी घेतली.

“दीदी, तुझं लग्न झालंय किती वर्षं झाली?” मी विचारलं, जरी मला माहीत होतं.

“सात वर्षं,” तिने उत्तर दिलं. “मुलं नाहीत अजून. डॉक्टर म्हणतात थांब… पण कधी येतील कळत नाही.”

आईने विषय बदलला.

“आज राखी बांधायची आहे ना. जेवण झाल्यावर थोडी विश्रांती घे. मग बाळंतीणसारखं बसून राखी बांधू.”

दीदी हसली.

“आई, मी बाळंतीण नाहीये. तूच काळजी करतेसस सगळ्यांची.”

जेवण संपलं. आई थाळ्या घेऊन स्वयंपाकघरात गेली. आता फक्त मी आणि दीदी टेबलावर होते. खोलीत शांतता पसरली. फक्त भिंतीवरून घड्याळाचा टिक-टिक आवाज येत होता.

दीदी माझ्याकडे बघून म्हणाली,

“अजय… ये इकडे थोडा जवळ. मला तुझ्या हातावर राखी बांधायची आहे.”

मी खुर्ची ओढून तिच्या जवळ गेलो. ती उभी राहिली. मी बसलेलो होतो. तिची उंची माझ्या डोक्यापेक्षा थोडी जास्त होती. तिच्या कुर्त्याच्या कापडातून स्तनांचा आकार माझ्या डोळ्यांसमोर होता. बटणांच्या मधून थोडीशी गोरी त्वचा दिसत होती. मी नजर बाजूला केली.

दीदी थाली उघडली. आत लाल-पिवळ्या राख्या होत्या. एक राखी काढली. ती माझ्या उजव्या हाताला धरली. तिचे बोटं मऊ होते. हाताच्या स्पर्शाने मला थोडीशी थरथर आली.

“अजूनही माझा छोटा भाऊच आहेसस तू,” ती हळूच म्हणाली. “कितीही मोठा झाला तरी… दीदीपुढे लहानच.”

मी काही बोललो नाही. फक्त तिचा स्पर्श जाणवत होता. तिने माझ्या मनगटावर राखी बांधली. कुंकू लावलं. तांदूळ टाकले. मग माझ्या कपाळाला हळूच हात लावला.

“रक्षाबंधन… भावाची रक्षा,” तिने कुजबुजले.

आई स्वयंपाकघरातून आली.

“अरे… राखी बांधलीस का? मी बघितलीच नाही.”

दीदी मागे सरकली.

“हो आई. बांधली. आता तू मिठाई दे.”

आईने मिठाई आणली. आम्ही तिघेजण बसून खाल्ली. दीदी माझ्या हातात मिठाई ठेवताना तिचे बोट माझ्या बोटावर थोडं वेळ राहिले. मी जाणवलं, पण काही बोललो नाही.

जेवणानंतर आई म्हणाली,

“मी थोडी विश्रांती घेते. दुपारी उन्हात जास्त काम करू नये. तुम्ही दोघं गप्पा मारा. संध्याकाळी आरती करू.”

आई खोलीत गेली. दार अर्धवट बंद केलं. आता घरात फक्त मी आणि दीदी होतो. अंगणात उन्हाचा तडाखा वाढला होता. पंखा फिरत होता. दीदी माझ्या समोरच्या खुर्चीवर बसली. तिच्या सलवाराची घडी थोडी वर सरकली होती. गोऱ्या मांडीचा भाग दिसत होता. ती हात वर करून केस मागे घेत होती. कुर्ता आणखी वर सरकला. तिच्या कमरेचा गोरा, बारीक भाग स्पष्ट दिसत होता.

“अजय…” ती अचानक म्हणाली. “तू कधी विचार करतोस का… आपलं घर कसं एकटं झालंय? बाबा गेल्यानंतर…”

मी डोकं हलवलं.

“हो दीदी. आई एकटी पडलीये. मीही असतो, पण…”

दीदी जवळ सरकली. तिचा खुर्चीचा आवाज आला.

“तू मोठा झालासस. आता घर सांभाळ. आईलाही आधार हवा.”

तिचा हात माझ्या हातावर ठेवला. मऊ, थंड स्पर्श. मी तिच्या हाताकडे बघितलं. तिच्या बोटांवर सोन्याची अंगठी चमकत होती. लग्नाची अंगठी.

“दीदी… तू कधी येतेसस इथे?” मी विचारलं.

“नवरा ऑफिसला असतो तेव्हा. आज खास आले. रक्षाबंधनला भावाकडे न येता कसं?” तिने हसून उत्तर दिलं.

पंखा फिरत होता. खोलीत उष्णता वाढत होती. दीदीचे केस हळूच हालत होते. तिच्या गळ्यावर घामेऱ्या दिसत होत्या. कुर्त्याच्या उघड्या भागांतून त्वचा चमकत होती. मी नजर खाली केली, पण डोळे परत तिच्याकडे जात होते.

दीदी अचानक उठली.

“मला थोडी पाणी हवीये. तू बसू दे. मी आणते.”

ती स्वयंपाकघरात गेली. तिच्या पावलांचा आवाज आणि सलवाराची हळूच हालचाल मी ऐकत होतो. मी खुर्चीवर बसून राहिलो. हातावरची राखी हलकीशी खणखणत होती. आजचा दिवस वेगळा वाटत होता. घर शांत होतं. आई झोपलेली होती. दीदी जवळ होती.

ती परत आली. हातात दोन ग्लास पाणी. एक माझ्याकडे दिलं. ग्लास देताना तिचे बोट माझ्या बोटावर पुन्हा स्पर्शले. थोडं वेळ राहिले.

“अजय…” ती माझ्या समोर उभी राहिली. “तू खरंच फिट दिसतोसस. उंच… गोरा… शरीर ताणलेलं. मुलींना आवडेल असं.”

मी ग्लास घेतला.

“दीदी… तूच सांगतेसस असं.”

ती हसली. हसताना तिचे ओठ थोडे उघडले. दात स्वच्छ दिसत होते. ती पुन्हा खुर्चीवर बसली. यावेळी माझ्या अगदी जवळ. तिच्या मांडीचा भाग माझ्या मांडीला जवळजवळ लागला होता. सलवाराचा कापड हळूच माझ्या हाफ-पँटला स्पर्शला.

घरात शांतता. फक्त पंख्याचा आवाज. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज कमी झाला होता. दुपारची ऊन चढली होती. दीदी माझ्याकडे बघत होती. तिच्या डोळ्यांत काहीतरी वेगळं होतं – हळुवार, पण तीव्र.

मी राखीकडे बघितलं. लाल-पिवळी राखी मनगटावर चमकत होती. 

दुपारची ऊन चढली होती. पंखा जोरात फिरत होता, तरीही खोलीत उष्णता जाणवत होती. आई खोलीत झोपलेली होती. दार अर्धवट बंद होतं. घरात फक्त मी आणि दीदी होतो. अंगणातल्या जुन्या खुर्च्यांवर आम्ही बसलेलो होतो. दीदी माझ्या अगदी जवळ. तिच्या सलवाराची घडी थोडी वर सरकली होती. गोऱ्या मांडीचा भाग उन्हात चमकत होता. कुर्ता हळूच वर गेला होता आणि कमरेची बारीक रेषा दिसत होती.

दीदी ग्लासातलं पाणी पित होती. ग्लास खाली ठेवला आणि माझ्याकडे बघून म्हणाली,

“अजय… तू कधी विचार करतोस का… मुलांबद्दल?”

मी थोडासा चकित झालो.

“बाळांबद्दल? दीदी… मी तर अजून लग्नही केलेलं नाही.”

ती हसली. हसताना तिचे ओठ थोडे उघडले. दात स्वच्छ दिसत होते.

“मी बोलतेय माझ्याबद्दल. सात वर्षं झाली लग्नाला. अजून बाळ नाही. नवरा म्हणतो ‘थांब… करिअर…’ पण मला वाटतं… कधी येईल ते बाळ?”

मी तिच्याकडे बघितलं. तिच्या डोळ्यांत थोडीशी ओलावा होती.

“दीदी… डॉक्टरला दाखवलंस का?”

“हो. सगळं ठीक आहे असं म्हणतात. पण… कधी कधी वाटतं, मी एकटीच आहे. घरं मोठं, पण रिकामं.” ती माझ्या हाताला स्पर्शली. “तू असतोस इथे. आई असते. पण रात्री… घरात शांतता असते तेव्हा मला भीती वाटते.”

मी तिचा हात धरला. तिचे बोटं मऊ होती.

“दीदी… तू एकटी नाहीयेस. मी आहे ना.”

ती माझ्याकडे बघितली. नजरेत काहीतरी वेगळं होतं.

“तू माझा भाऊ आहेसस. पण कधी कधी… तू इतका जवळ वाटतोस की… मलाच कळत नाही.”

थोडी शांतता पडली. पंख्याचा आवाजच ऐकू येत होता. दीदी जवळ सरकली. तिची मांडी माझ्या मांडीला लागली. सलवाराचा कापड माझ्या हाफ-पँटला स्पर्शला. तिचा घामेरा गळा उन्हात चमकत होता.

“अजय…” ती हळूच म्हणाली, “तू खरंच फिट दिसतोसस. उंच… गोरा… शरीर ताणलेलं. स्नायू टणक. मुली बघून होतील ना तुला?”

मी हसलो.

“दीदी… तूच सांगतेसस असं. मी तर साधा आहे.”

ती माझ्या खांद्यावर हात ठेवला. तिचे बोटं माझ्या बंडीवरून हळूच फिरली.

“साधा? बाबा… तुझं छाती बघ. किती घट्ट आहे. हात बघ… नसा दिसतात. आणि हे पोट… बारीक. माझ्या नवऱ्याचं पोट आलंय. तू तर अजूनही तरुण आहेसस.”

तिचा हात माझ्या छातीवरून हळूच खाली सरकला. बंडीच्या कापडातून तिचा स्पर्श जाणवत होता. मी थोडासा ताठ झालो.

“दीदी…” मी कुजबुजलो.

ती हसली. आवाज चावट झाला.

“काय रे? लाज वाटतेय का? मी दीदी आहे ना तुझी. मला बघायला हरकत नाही. तू माझा भाऊ आहेसस. मी तुझं शरीर बघू शकत नाही का?”

मी काही बोललो नाही. तिचा हात माझ्या पोटावरून फिरत होता. बंडी थोडी वर सरकली होती. तिच्या बोटांना माझी त्वचा लागली. गोरी, मऊ त्वचा.

“किती मऊ आहेसस तू,” ती म्हणाली. “आणि इथे…” तिचा हात थोडा खाली गेला, कमरेजवळ. “इथे टणक.”

मी तिचा हात धरला.

“दीदी… आई झोपलेली आहे.”

“आई झोपलीये. बाबा नाहीत. फक्त आपण दोघं,” तिने उत्तर दिलं. आवाज आणखी खाली गेला. “तू कधी विचार केलास का… मी कशी दिसते? लग्नानंतरही शरीर सांभाळलंय मी. उंच… गोरी… स्तन अजूनही भरीव आहेत. कमर बारीक. मांड्या घट्ट.”

ती माझ्या हाताला घेऊन आपल्या कमरेवर ठेवली. कुर्त्याच्या कापडातून तिची बारीक कमर जाणवत होती. मी हात मागे घेतला, पण तिने धरून ठेवलं.

“बघ… इतकी बारीक,” ती म्हणाली. “नवरा तर कधी हातही लावत नाही. थकलेला असतो. मी एकटी पडते.”

तिच्या डोळ्यांत पुन्हा ओलावा आला. भावनिक झाली.

“अजय… मला कधी कधी वाटतं, मी बाळाशिवायच राहीन. घर रिकामं. रात्री एकटी. तू असतोस इथे… तर मला आधार वाटतो.”

मी तिचा हात पिळला.

“दीदी… मी आहे ना. तू एकटी नाहीयेस. बाळ कधी ना कधी येईल. तू काळजी करू नकोस.”

ती माझ्या जवळ आली. तिचा चेहरा माझ्या चेहऱ्याजवळ आला. तिचा श्वास माझ्या गालाला लागला. गुलाबी ओठ थोडे उघडे होते. गळ्यावर घामेरे चमकत होते.

“अजय…” ती कुजबुजली, “तू माझा भाऊ आहेसस… पण आज… मला तू फक्त भाऊ वाटत नाहीयेस.”

मी तिच्या डोळ्यांत बघितलं. नजरेत भीती होती, हूर होती, आणि काहीतरी तीव्र होतं.

“दीदी…”

तिने माझ्या गालावर हात ठेवला. बोटं हळूच फिरवली.

“मला एकदा… फक्त एकदा… जवळ येऊ दे. बाळाची गोष्ट विसरून. फक्त तू आणि मी.”

मी काही बोललो नाही. ती माझ्या जवळ आली. तिचे ओठ माझ्या ओठांजवळ आले. पहिला स्पर्श हळूवार होता. फक्त ओठांचा हल्का स्पर्श. मग तिने थोडं दाबलं. तिचे ओठ मऊ होते, थोडे ओले. मी डोळे मिटले. तिचा हात माझ्या गळ्यामागे गेला. केस माझ्या बोटांत अडकले.

किस हळूवार सुरू झाली. फक्त ओठांचा स्पर्श. मग तिने थोडं चावलं. माझे ओठ तिच्या ओठांत गेले. तिचा जीभ हळूच माझ्या ओठांना लागली. मीही प्रतिसाद दिला. हात तिच्या कमरेवर गेला. कुर्त्याच्या कापडातून तिची त्वचा जाणवत होती. बारीक कमर, मऊ त्वचा.

ती माझ्या जवळ अधिक दाटली. तिची छाती माझ्या छातीला लागली. कुर्त्यातून स्तनांचा दाब जाणवत होता. भरीव, मऊ. मी हात तिच्या पाठीवरून फिरवला. केस माझ्या हातात अडकले. किस आणखी खोल गेली. तिचा श्वास जोरात येत होता. माझाही.

थोडा वेळ आम्ही तसेच होतो. ओठांचा स्पर्श, जीभेचा खेळ, हातांचा स्पर्श. खोलीत फक्त पंख्याचा आवाज आणि आमचे श्वास. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज दूर गेला होता.

दीदी अचानक मागे सरकली. तिचे ओठ लाल झाले होते. श्वास जोरात येत होता. डोळ्यात ओलावा होता.

“अजय…” ती कुजबुजली, “हे… हे चुकलं. पण… मला चांगलं वाटलं.”

मी काही बोललो नाही. फक्त तिच्याकडे बघत होतो. हातावरची राखी अजूनही चमकत होती. रक्षाबंधनची राखी. आणि आम्ही आताच किस केली होती.

दीदी माझ्या हाताला पुन्हा धरली.

“आई उठली नाहीये अजून. थोडा वेळ… आणखी जवळ बस.”

ती माझ्या खांद्यावर डोके ठेवलं. केस माझ्या गालावर पडले. मी तिच्या कमरेभोवती हात घातला. तिचा श्वास माझ्या छातीवर पडत होता. घरात शांतता होती. फक्त आमचे श्वास आणि पंख्याचा आवाज.

दीदी माझ्या खांद्यावर डोके ठेवून बसलेली होती. तिचे केस माझ्या गालावर पडले होते. तिचा श्वास माझ्या छातीवर हळूच पडत होता. खोलीत पंखा फिरत होता. आई अजून झोपलेली होती. दार अर्धवट बंद होतं. बाहेरून दुपारची ऊन चढली होती, पण आत आमच्यात एक वेगळी उष्णता होती.

अचानक दीदी डोकं वर केलं. तिचे डोळे माझ्या डोळ्यांशी भिडले. नजरेत भीती होती, हूर होती आणि काहीतरी तीव्र मागणी होती.

“अजय…” ती हळूच म्हणाली. आवाज थरथरला होता. “मला एक गोष्ट सांगायची आहे. तू रागावणार नाहीस ना?”

मी तिच्या हाताला धरलं.

“सांग दीदी. काय झालं?”

ती माझ्या हाताला पिळून धरली. तिचे बोटं थंड होते.

“मला… मला बाळ हवंय. नवरा म्हणतो थांब… करिअर… पण मला वाटतं आता वेळ निघून जाईल. सात वर्षं झाली. डॉक्टर म्हणतात सगळं ठीक आहे. पण… मला वाटतं, मी एकटीच राहीन.”

मी काही बोललो नाही. ती माझ्या जवळ आली. तिचा चेहरा माझ्या चेहऱ्याजवळ आला.

“अजय… तू माझा भाऊ आहेसस. पण आज… मला तू फक्त भाऊ वाटत नाहीयेस. मला… मला तुझ्यापासून बाळ हवंय. तू मला गरोदर कर. फक्त एकदा… फक्त तू.”

तिचे शब्द ऐकून माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं. मी तिच्या डोळ्यांत बघितलं.

“दीदी… हे… हे काय बोलतेसस तू? तू माझी बहीण आहेसस. लग्न झालेलं आहे तुझं.”

ती माझ्या गालावर हात ठेवला. बोटं हळूच फिरवली.

“माहीत आहे. सगळं माहीत आहे. पण रात्री एकटी पडते तेव्हा… घर रिकामं वाटतं. नवरा थकलेला असतो. हातही लावत नाही. मला वाटतं, तू माझ्या जवळ आहेसस. तू तरुण आहेसस. फिट आहेसस. तुझं बीज… मजबूत असेल. मला तुझं बाळ हवंय. आईलाही नातू दिसेल. बाबा गेले… आता तरी घर भरू दे.”

तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. एक थेंब गालानं खाली सरकला.

“मी मागतेय अजय. तू नाकारशील तर मी कधीच बोलणार नाही. पण आज… रक्षाबंधनला… मला तू द्यावंसं वाटतं.”

मी तिचा हात पिळला. माझ्या मनात वादळ चालू होतं. बहीण… दीदी… आणि ही मागणी. पण तिच्या डोळ्यातलं दुःख आणि आस पाहून मी काही बोलू शकलो नाही.

“दीदी…” मी कुजबुजलो, “हे चुकलं आहे. पण… तू एकटी पडलीयेसस हे मला समजतं. मी… मी तुझ्यासाठी आहे.”

ती माझ्या गळ्यात हात घालून मिठी मारली. तिची छाती माझ्या छातीला घट्ट लागली. कुर्त्यातून स्तनांचा दाब जाणवत होता. भरीव, मऊ, गरम.

“मग… मग आजच कर अजय. आई झोपलेली आहे. बाबा नाहीत. फक्त आपण दोघं.”

मी तिच्या ओठांना माझे ओठ लावले. पहिली किस हळूवार होती. मग तीव्र झाली. तिची जीभ माझ्या तोंडात शिरली. मीही प्रतिसाद दिला. हात तिच्या पाठीवरून फिरू लागले. कुर्ता वर सरकला. तिची गोरी कमर माझ्या हातात आली. बारीक, मऊ, थोडी घामेरी.

दीदी माझ्या बंडीचे बटण उघडू लागली. एक एक करून. बंडी खाली सरकली. माझी गोरी छाती, टणक स्नायू उघडे झाले. तिने हात माझ्या छातीवर फिरवले. नसांवर बोटं चालवली.

“किती घट्ट आहेसस तू…” ती कुजबुजली. “उंच… गोरा… फिट. माझा भाऊ… पण आज माझा पुरुष.”

मी तिचा कुर्ता वर काढला. गुलाबी कुर्ता हवेत उडाला. आत काळ्या रंगाचा ब्रा होता. स्तन भरीव, गोरे, ब्रातून बाहेर येण्याच्या बेतात. मी ब्राचे हुक मागून उघडले. ब्रा खाली सरकला. दोन गोरे, टणक स्तन उघडे झाले. निपल गुलाबी, थोडे ताठ झालेले. मी हात लावला. मऊ, जड, गरम. तिने श्वास आखडला.

“अजय… चोख…” ती म्हणाली.

मी एक निपल तोंडात घेतलं. जीभेने चाटलं, हळूच चावलं. तिने माझ्या केसात हात घातला. डोकं मागे टाकलं. दुसऱ्या हाताने दुसरा स्तन पिळत होती.

मी सलवार खाली ओढला. सलवार आणि पँटी एकत्र खाली सरकली. तिची गोरी, घट्ट मांडी उघडी झाली. मध्ये काळ्या केसांची पातळ पट्टी. पुच्ची थोडीशी ओली दिसत होती. मी हात लावला. बोट आत सरकलं. गरम, मऊ, ओलं.

“आह… अजय…” ती किंकाळी काढली.

मी तिला खुर्चीवरून उठवलं आणि जमिनीवर चादरीवर पाडलं. ती पाठीवर पडली. मांड्या पसरल्या. पुच्ची पूर्ण उघडी दिसली. गुलाबी, ओली, थोडीशी धडधडणारी. मी मांड्यांमध्ये डोकं घातला. जीभ लावली. पहिला चाटला – गोड, खारट, गरम. मी जीभ आत-बाहेर फिरवू लागलो. क्लिटिस वर जीभ फिरवली. ती माझ्या केसात हात घालून जोरात धरून होती.

“अजय… चाट… जोरात चाट… आаа…” तिचा आवाज थरथरला.

मी दोन बोटं आत घातली. वर-खाली हालवली. जीभ क्लिटिस वर घासत राहिलो. तिच्या मांड्या थरथरू लागल्या. अचानक तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या तोंडावर, गालावर पडलं. ती जोरात कापली.

“आаа… अजय… निघालं… पाणी निघालं…” ती श्वास गुदमरत म्हणाली.

मी उठलो. माझा हाफ-पँट आणि अंडरवेअर खाली ओढला. लवडा बाहेर आला – लांब, जाड, टणक, शिरे दिसणाऱ्या. टोकातून थोडं पाणी गळत होतं. दीदी उठून बसली. तिने लवडा हातात घेतला. बोटांनी फिरवला.

“किती मोठा आहेसस… बाबा…” ती म्हणाली आणि तोंडात घेतलं. ओठांनी झाकलं. जीभेने टोकाभोवती फिरवली. मग खोल घेतलं. गळ्यापर्यंत. मी तिच्या केसात हात घातला. हळूच धक्के द्यायला लागलो. तिचे तोंड गरम, मऊ, ओलं होतं. लाळ गळत होती.

थोडा वेळ तोंडात घेतल्यानंतर ती मागे सरकली.

“आत घाल अजय… मला गरोदर कर… पूर्ण आत सोड…”

मी तिला पाठीवर पाडलं. मांड्या पसरल्या. लवडा पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला. हळूच आत ढकलला. गरम, मऊ, घट्ट भिंती माझ्या लवड्याला पिळत होत्या. पूर्ण आत गेला. दोघांनीही एकच श्वास सोडला.

मी वर-खाली हालू लागलो. हळू सुरू करून जोरात. तिच्या स्तनांना हात लावून पिळत होतो. ती माझ्या पाठीवर नखं लावत होती.

“जोरात… अजय… जोरात घास… बाळ होईल असं…” ती किंकाळी काढत होती.

मी तिला उलटी केली. कुत्रा पोझिशन. तिची गोरी गांड माझ्यासमोर. कमर बारीक. मी मागून घुसवला. दोन्ही हातांनी तिची कमर धरून जोरात धक्के द्यायला लागलो. तिची गांड माझ्या पोटावर आपटत होती. स्तन खाली लटकत होते. मी एक हात पुढे नेऊन स्तन पिळला.

“आаа… इथे… खोल… आत…” ती चादरीत तोंड घालून किंकाळी काढत होती.

मग मी तिला उठवलं. मांडीवर बसवलं. ती माझ्या लवड्यावर बसली. स्वतःहून वर-खाली होऊ लागली. स्तन माझ्या तोंडात येत होते. मी चोखत होतो. तिची पुच्ची माझ्या लवड्याला घट्ट पिळत होती.

थोडा वेळ असेच. मग मी तिला पुन्हा पाठीवर पाडलं. मांड्या खांद्यावर चढवल्या. पूर्ण खोल घुसवलं. जोरात धक्के. तिच्या पुच्चीतून पुन्हा पाण्याचा फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या पोटावर, मांड्यांवर पसरलं. ती जोरात कापली. नखं माझ्या पाठीत रुतले.

मी आणखी थोडा वेळ घासलो. मग शेवटचा जोरदार धक्का दिला आणि पूर्ण आत सोडलं. गरम, दाट वीर्य तिच्या गर्भाशयात सांडलं. क्रिम्पाई. मी आतच ठेवून ठेवलं. थरथरत होतो. तीही माझ्या खाली कापत होती.

“अजय… सगळं आत… बाळ होईल…” ती श्वास गुदमरत कुजबुजली.

मी तिच्या वर पडलो. लवडा आतच होता. आमचे श्वास एकमेकांवर पडत होते. तिचे स्तन माझ्या छातीला लागले होते. हातावरची राखी अजूनही चमकत होती.

घरात शांतता होती. फक्त आमचे श्वास आणि पंख्याचा आवाज. आई अजून झोपलेली होती. बाहेरून दुपारची ऊन चढली होती.

दीदी माझ्या गालावर हात फिरवत म्हणाली,

“आता… आता मी तुझं बाळ वागवेन अजय. तू माझा भाऊ… आणि आता माझा पुरुषही.”

मी तिला घट्ट मिठी मारली. लवडा हळूच बाहेर काढला. तिच्या पुच्चीतून पांढरं वीर्य हळूच बाहेर येत होतं. मी बोटाने ते पुन्हा आत ढकललं.

ती हसली. थकलेल्या आवाजात म्हणाली,

“आता झोपूया थोडं. आई उठण्यापूर्वी…”

आम्ही चादरीवर एकमेकांना मिठी मारून पडलो. तिचे केस माझ्या छातीवर पसरले होते. हातावरची राखी आमच्या शरीरांना स्पर्शत होती.

आज रक्षाबंधन होतं.

आज दीदीला मी गरोदर केलं होतं.

आणि आता… काहीतरी कायमचं बदललं होतं.

रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते. घरात अंधार पसरला होता. फक्त अंगणातल्या एका कोपऱ्यातला दिवा मंद प्रकाश देत होता. आई आपल्या खोलीत झोपलेली होती. दार पूर्ण बंद होतं. बाहेरून कोल्हापूरच्या रस्त्यावरून कधी कधी कुत्र्यांचा भुंकण्याचा आवाज येत होता. उन्हाचा तडाखा गेल्यानंतर थोडीशी थंडी पडली होती.

मी आणि दीदी माझ्या खोलीत होतो. खोली छोटी होती – एक खाट, एक खिडकी, जुनं कपाट आणि भिंतीवर रक्षाबंधनाची राखी लटकलेली. दिवा बंद होता. फक्त खिडकीतून येणारा चंद्रप्रकाश खोलीत पसरला होता. दीदी माझ्या बाजूला निळ्या साडीत पडलेली होती. साडीचा पदर छातीवरून सरकलेला होता. स्तन अर्धे उघडे दिसत होते. निपल अजूनही थोडे ताठ होते.

दुपारी जे झालं होतं ते दोघांच्या मनात अजून ताजं होतं. तिच्या पुच्चीतून अजूनही माझं वीर्य हळूच गळत होतं. तिने साडी घातली होती, पण आत काहीच नव्हतं – ब्रा-पँटी दोन्ही माझ्या खोलीतल्या खुर्चीवर पडले होते.

दीदी माझ्या छातीवर हात फिरवत म्हणाली,

“अजय… रात्री पुन्हा करूया. दुपारी जितकं झालं तितकं पुरेसं नाही. मला आणखी हवंय. तुझं बाळ पक्कं व्हावं म्हणून.”

मी तिच्या ओठांना किस केली. हळूवार सुरू करून तीव्र. तिची जीभ माझ्या तोंडात शिरली. मी साडीचा पदर पूर्ण बाजूला केला. दोन्ही स्तन उघडे झाले. मी एक निपल तोंडात घेतलं. जीभेने चाटलं, हळूच दात लावले. तिने माझ्या केसात हात घातला.

“आह… चोख… जोरात…” ती कुजबुजली.

मी साडीची घागर खाली ओढली. तिची गोरी मांडी आणि काळ्या केसांची पुच्ची उघडी झाली. अजूनही थोडीशी ओली होती. दुपारचं वीर्य आणि तिचं पाणी मिसळून चिकट झालं होतं. मी बोट आत घातला. गरम, मऊ, घट्ट.

अचानक मला वाटलं – खिडकीकडे कोणीतरी आहे.

मी डोकं वर केलं. खिडकी अर्धवट उघडी होती. चंद्रप्रकाशात पडदा हळूच हालत होता. मला वाटलं कोणीतरी सावली दिसली.

“दीदी…” मी हळूच म्हणालो, “खिडकीकडे… कोणीतरी बघतंय असं वाटतंय.”

दीदीही डोकं वर केलं. तिचे डोळे मोठे झाले.

“काय? आई झोपलेली आहे. बाबा नाहीत. कोण बघणार?”

मी उठून खिडकीजवळ गेलो. पडदा बाजूला केला. बाहेर फक्त अंगण होतं. एकटी झाडं, थोडीशी वाऱ्याची सरसर. कोणी नव्हतं. पण मला वाटलं होतं – एखादी सावली हलली होती.

“काही नाही… भासच असावा,” मी म्हणालो आणि परत आलो.

दीदी हसली. पण तिच्या हसण्यात थोडी भीती होती.

“मग ये… बघू दे कोणी. आज तर तू मला गरोदर करतोयस. भीती कशाला?”

मी तिच्या वर चढलो. लवडा आधीच टणक झाला होता. तिच्या पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला आणि एका धक्क्यात पूर्ण आत घुसवला. दोघांनीही श्वास आखडला. गरम, ओलं, घट्ट.

मी वर-खाली हालू लागलो. खाट खणखणत होती. दीदी माझ्या पाठीवर नखं लावत होती. स्तन माझ्या छातीवर आपटत होते.

अचानक पुन्हा… मला वाटलं दाराकडे कोणीतरी उभं आहे.

मी धक्के थांबवले. डोकं वळवलं. दार अर्धवट उघडं होतं. अंधारात मला वाटलं एखादी सावली उभी आहे. आईची सावली?

“दीदी… दाराकडे बघ… कोणीतरी आहे असं वाटतंय,” मी कुजबुजलो.

दीदीही डोकं वळवलं. तिचा श्वास जोरात येत होता.

“अजय… दार बंद कर. पण… थांबू नकोस. मला भीती वाटतेय पण… आणखी जोरात कर.”

मी उठलो आणि दार पूर्ण बंद केलं. कुलूप लावलं. परत तिच्या वर आलो. यावेळी कुत्रा पोझिशन. तिची गांड माझ्यासमोर उभी केली. गोरी, गोलाकार, थोडीशी थरथरती. मी मागून घुसवला. दोन्ही हातांनी तिची कमर धरून जोरात धक्के द्यायला लागलो.

“आаа… अजय… खोल… बाळासाठी खोल…” ती तोंड चादरीत घालून किंकाळी काढत होती.

खाट जोरात खणखणत होती. मी तिच्या गांडीवर थपडी मारली. आवाज खोलीत दुमदुमला. तिच्या पुच्चीतून पुन्हा पाण्याचा फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या मांड्यांवर, पोटावर पसरलं. ती जोरात कापली.

मी धक्के थांबवले नाहीत. आणखी जोरात. अचानक मला पुन्हा वाटलं – खिडकीतून कोणीतरी बघतंय. पडदा हलत होता. चंद्रप्रकाशात मला एखादं डोळं दिसलं असं वाटलं.

“दीदी… खिडकी… पुन्हा…” मी श्वास गुदमरत म्हणालो.

ती मागे वळून बघितली. तिचे डोळे भीतीने मोठे झाले.

“अजय… मलाही वाटतंय… कोणीतरी बघतंय. पण… थांबू नकोस. मला आणखी हवंय. सोड… पूर्ण आत सोड.”

मी तिला उलटी केली. पाठीवर पाडलं. मांड्या खांद्यावर चढवल्या. पूर्ण खोल घुसवून जोरात घासू लागलो. तिचे स्तन वर-खाली होत होते. निपल ताठ झालेले. मी एक निपल तोंडात घेऊन चोखत होतो.

खाट खणखणत होती. आमचे श्वास जोरात येत होते. अचानक दारावर हल्का ठोका झाल्यासारखा आवाज आला. दोघेही थबकलो.

“आई…?” दीदी कुजबुजली.

आवाज पुन्हा आला नाही. फक्त वाऱ्याची सरसर. पण मनात भीती पसरली होती. कोणीतरी बघतंय की काय? आई जागी झाली की काय? किंवा बाहेरून कोणी शेजारी?

मी धक्के पुन्हा सुरू केले. यावेळी आणखी जोरात. भीती आणि हूर एकत्र मिसळली होती. दीदी माझ्या पाठीवर नखं रुतवत होती.

“अजय… सोड… आता सोड… कोणी बघत असलं तरी… सोड आत…” ती किंकाळी काढत होती.

मी शेवटचे चार-पाच जोरदार धक्के दिले आणि पूर्ण आत सोडलं. गरम, दाट वीर्य तिच्या गर्भाशयात सांडलं. दुसऱ्यांदा. क्रिम्पाई. मी आतच ठेवून कापत होतो. तीही माझ्या खाली थरथरत होती. पुच्चीतून पुन्हा थोडं पाणी गळत होतं.

आम्ही तसेच पडलो. लवडा आतच होता. श्वास एकमेकांवर पडत होते. खोलीत शांतता. फक्त आमचे हृदयाचे ठोके.

दीदी माझ्या गालावर हात फिरवत म्हणाली,

“अजय… मला वाटतंय खरंच कोणीतरी बघत होतं. कदाचित आई… किंवा… मला कळत नाही. पण… मला भीती वाटतेय आणि… मजाही वाटतेय.”

मी लवडा हळूच बाहेर काढला. तिच्या पुच्चीतून पांढरं वीर्य हळूच बाहेर येत होतं. चादरीवर पसरलं.

“मी दार बंद केलंय. खिडकीही,” मी म्हणालो. “भासच असावा. आई झोपलेली आहे.”

दीदी माझ्या छातीवर डोकं ठेवलं. केस माझ्या त्वचेवर पसरले.

“उद्या सकाळी आईला काही कळलं तर? राखी अजूनही तुझ्या हातावर आहे. आणि आता… मी तुझं बाळ वागवतेय.”

मी तिला घट्ट मिठी मारली. खोलीत चंद्रप्रकाश पडत होता. पडदा हळूच हालत होता. मला पुन्हा वाटलं – खिडकीतून कोणीतरी बघतंय. पण मी डोकं वर केलं नाही. फक्त दीदीला घट्ट धरून ठेवलं.

रात्रीची शांतता घरात पसरली होती. बाहेरून कुत्र्यांचा भुंकण्याचा आवाज येत होता. आणि आमच्या मनात – कोणीतरी बघत होतं की नाही, हे कोडं अजूनही होतं.

सकाळी साडेसात वाजले होते. कोल्हापूरची सकाळ थोडीशी धुकेदार होती. खिडकीतून येणाऱ्या प्रकाशात खोली उजळली होती. मी जागा झालो तेव्हा दीदी माझ्या बाजूला साडी गुंडाळून बसलेली होती. तिचे केस विस्कटले होते. गालावर रात्रीच्या प्रेमाचे व्रण होते. हातावरची राखी अजूनही माझ्या मनगटावर होती.

दीदी माझ्याकडे बघून हळूच म्हणाली,

“अजय… मला आता जायला हवंय. नवरा ऑफिसहून परत येईल साडेआठ-नऊ वाजता. उशीर झाला तर विचारेल.”

मी उठलो. तिच्या गालावर हात फिरवला.

“दीदी… काल रात्री… खरंच कोणी बघत होतं की काय?”

ती डोळे खाली करून म्हणाली,

“मलाही वाटतंय. पण… आता काही बोलू नकोस. मी जाते. तू आईसोबत राहा. आणि… बाळाची गोष्ट फक्त आपल्या दोघांमध्येच राहू दे.”

ती साडी नीट नेसली. ब्रा-पँटी घातली. कुर्ता घातला. थाली घेतली. दाराशी येऊन माझ्या गळ्यात हात घातला. एकदा हळूच किस केली – फक्त ओठांचा स्पर्श.

“मी फोन करते. तू काळजी करू नकोस,” ती म्हणाली आणि निघाली.

मी तिला गेटपर्यंत सोडलं. रिक्षा आली. ती बसली. मागे वळून एकदा बघितलं आणि निघून गेली. रस्त्यावरून धूळ उडाली. मी घरात परतलो.

आई स्वयंपाकघरात होती. चहा करत होती. पिवळ्या साडीत. केस मागे बांधले होते. चेहरा शांत दिसत होता, पण डोळ्यांत काहीतरी वेगळं होतं.

“अजय… चहा घे,” तिने म्हणाले. आवाज नेहमीसारखा नव्हता. थोडा जड होता.

मी चहा घेतला. अंगणात बसलो. आई माझ्यासमोर बसली. थोडी शांतता पडली. फक्त भिंतीवरून घड्याळाचा टिक-टिक आवाज येत होता.

आईने चहाचा घुटका घेतला आणि म्हणाली,

“दीदी गेली?”

“हो आई.”

आणखी थोडी शांतता. मग आईने माझ्याकडे बघितलं. नजरेत भीती नव्हती, राग नव्हता… फक्त एक खोल थकवा आणि काहीतरी गुप्त ज्ञान होतं.

“अजय…” तिने हळूच सुरुवात केली, “मी काल सगळं बघितलं.”

माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं. चहाचा ग्लास हातात थरथरला.

“काय… काय बघितलंस आई?”

आईने डोळे खाली केले. मग पुन्हा माझ्याकडे बघितलं.

“दुपारी जेवणानंतर मी झोपले होते खरं. पण पूर्ण झोपले नव्हते. तुमचे आवाज ऐकू आले. खाटेचा आवाज. दीदीचे किंकाळी. मी दार अर्धवट उघडून बघितलं. तुम्ही दोघं… अंगणातल्या चादरीवर…”

मी बोलू शकलो नाही. गळा कोरडा झाला.

आई पुढे म्हणाली,

“रात्रीही. मी उठले होते. पाणी प्यायला. तुमच्या खोलीचे दार बंद होते. पण आवाज येत होते. खाट खणखणत होती. दीदी तुझं नाव घेत होती. मी खिडकीच्या बाजूने उभी राहिले. पडद्यातून… सगळं दिसत होतं.”

मी ग्लास खाली ठेवला. हात थरथरले.

“आई… मी… आम्ही…”

आईने हात वर केला.

“थांब. मी रागावलेली नाही. ऐक माझं.”

तिचा आवाज हळूवार झाला. भावनिक.

“बाबा गेल्यानंतर घर रिकामं झालं. मी एकटी पडले. तू मोठा होत गेलास. दीदी लग्नानंतरही बाळाविना राहिली. काल तिने तुला सांगितलं ना? बाळाची मागणी?”

मी डोकं हलवलं. हो म्हणून.

आईने श्वास सोडला.

“मी ऐकलं होतं. दुपारी. तिने सांगितलं की तिला तुझ्यापासून बाळ हवंय. आणि तू… तू मान्य केलंस.”

मी बोललो,

“आई… ते… ते चुकलं होतं. पण दीदी एकटी पडलीये. नवरा… तिच्याशी जवळीक ठेवत नाही. मला वाटलं…”

आईने माझ्या हाताला धरलं. तिचे हात थंड होते.

“मी समजते अजय. मी आई आहे. मला कळतं. दीदी दुःखी आहे. तू तरुण आहेस. घर शांत आहे. बाबा नाहीत. अशा क्षणी माणूस कमकुवत होतो. मी रागावलेली नाही. फक्त… भीती वाटतेय.”

“भीती?” मी विचारलं.

“हो. ही गोष्ट दीदीला कळायला नको. तिला वाटेल की मी तुम्हाला बघितलं, तर ती कधीच इथे येणार नाही. तिचं लग्नही धोक्यात येईल. तूही… तूही बदलशील. म्हणून ही गोष्ट फक्त आपल्या दोघांमध्येच राहिली पाहिजे. दीदीला कधीच कळायला नको.”

मी तिच्या डोळ्यांत बघितलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं.

“आई… तू… तू का बोलत नाहीस दीदीशी?”

आईने डोकं हलवलं.

“नाही. मी काही बोलणार नाही. तूही बोलणार नाहीस. काल जे झालं ते… झालं. आता पुढे काय करायचं ते तू ठरवा. पण एक गोष्ट लक्षात ठेव – ही गोष्ट घरातच दबून राहिली पाहिजे. शेजारी, नातेवाईक, कोणालाही कळायला नको. आणि दीदीलाही माहीत नसावं की मी बघितलं.”

मी गप्प राहिलो. आईने माझ्या हाताला पिळलं.

“तू माझा मुलगा आहेसस अजय. मी तुला समजते. दीदी माझी मुलगी. मी दोघांनाही सोडणार नाही. फक्त… सावध राहा. पुन्हा असे क्षण आले तर दार-खिडकी नीट बंद ठेवा. आणि… बाळ झालं तर… मग पाहू.”

तिच्या आवाजात थकवा होता. प्रेम होतं. आणि एक खोल गुप्त करार होतं.

मी म्हणालो,

“आई… मला माफ कर. मी… मी नियंत्रण ठेवू शकलो नाही.”

आई हसली. हसताना डोळ्यात पाणी होतं.

“माफ करायची गरज नाही. मी आई आहे. मी समजते. फक्त… दीदीला कधीच सांगू नकोस की मी बघितलं. ही आपली गोष्ट राहू दे. तू आणि मी.”

आम्ही दोघे गप्प बसलो. चहा थंड झाला होता. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज येत होता. घरात शांतता होती. पण आता ती शांतता वेगळी होती – गुप्त, जड आणि एकमेकांना बांधणारी.

आई उठली.

“मी नाश्ता करते. तू तयार हो. आज बाजारात जायचंय.”

ती स्वयंपाकघरात गेली. मी खुर्चीवर बसून राहिलो. हातावरची राखी अजूनही होती. काल रात्रीचा भास… खरंच भास नव्हता. आई बघत होती. आणि आता ती गप्प राहायचं ठरवलं होतं. दीदीला कधीच कळणार नव्हतं.

घर पुन्हा शांत झालं. पण आता आमच्या दोघांमध्ये एक गुप्त करार होता – आई आणि माझ्यात.

आई स्वयंपाकघरातून नाश्ता घेऊन आली. पोहे आणि चहा. आम्ही दोघे अंगणात बसून खाल्लं. गप्पा काहीच झाल्या नाहीत. फक्त चमच्यांचा आवाज आणि बाहेरून येणारा कोंबड्यांचा आवाज. नाश्ता संपला. आई थाळ्या घेऊन स्वयंपाकघरात गेली. मी उठलो आणि तिच्या मागे गेलो.

स्वयंपाकघरात उन्हाचा प्रकाश पडत होता. आई सिंकवर थाळ्या धुत होती. पिवळ्या साडीची घडी कमरेवर नीट बसली होती. पदर छातीवरून हळूच सरकला होता. तिची कमर बारीक दिसत होती. हाडकुळी असूनही स्तनांची गोलाई साडीतून स्पष्ट होती.

मी तिच्या मागे उभा राहिलो. हळूच बोललो,

“आई…”

ती मागे वळली. हातात भांडं होतं. डोळ्यात कालचीच थकवा आणि काहीतरी नवीन होती.

“काय अजय?”

मी एक पाऊल जवळ गेलो.

“काल तू जे बघितलंस… ते… ते फक्त दीदीपुरतं नव्हतं. मला… मला तूही जवळ हवी आहेस.”

आईने भांडं खाली ठेवलं. हात पाण्याने ओले होते. ती माझ्याकडे बघत राहिली. श्वास थोडा जोरात येत होता.

“अजय… तू काय बोलतोसस?” तिचा आवाज थरथरला.

मी आणखी जवळ गेलो. तिच्या हाताला धरलं. ओले, थंड हात.

“आई… बाबा गेल्यानंतर तू एकटी पडलीयेस. दीदी एकटी आहे. मीही… मीही एकटाच आहे. काल तू बघितलंस. तू रागावली नाहीस. तू समजलीस. आता… आता मला तू हवी आहेस.”

आईने डोळे मिटले. एक क्षण शांतता. मग तिने माझ्या हाताला पिळलं.

“हे… हे चुकलं आहे अजय. मी तुझी आई आहे.”

“माहीत आहे,” मी कुजबुजलो. “पण आज… फक्त आज. तू मला जवळ येऊ दे.”

मी तिच्या गालावर हात ठेवला. बोटं हळूच फिरवली. तिची त्वचा मऊ, थोडीशी सुरकुतलेली पण अजूनही गोरी आणि नितळ. आईने डोळे उघडले. नजरेत भीती होती, हूर होती आणि थकलेली मान्यता होती.

“दार… दार बंद कर,” तिने हळूच म्हणाले.

मी गेलो आणि स्वयंपाकघराचं दार बंद केलं. कुलूप लावलं. खिडकीचं पडदा पूर्ण बंद केलं. आता फक्त आम्ही दोघे. उन्हाचा मंद प्रकाश पडदातून येत होता.

मी परत तिच्या जवळ आलो. तिच्या कमरेभोवती हात घातला. साडीचा कापड मऊ होता. मी तिला जवळ ओढलं. तिची छाती माझ्या छातीला लागली. स्तनांचा दाब जाणवत होता.

पहिली किस हळूवार होती. फक्त ओठांचा स्पर्श. आईचे ओठ थोडे कोरडे होते. मग तिने प्रतिसाद दिला. तिची जीभ हळूच माझ्या ओठांना लागली. मी गळ्यात हात घातला. किस खोल गेली. तिचा श्वास माझ्या तोंडात मिसळला.

मी साडीचा पदर बाजूला केला. आत ब्लाउज होता. ब्लाउजचे हुक मागून उघडले. एक एक करून. ब्लाउज खाली सरकला. आत काळ्या रंगाचा ब्रा. स्तन भरीव, थोडे खाली सरकलेले पण अजूनही घट्ट. मी ब्राचे हुक उघडले. ब्रा खाली पडला. दोन गोरे स्तन उघडे झाले. निपल तपकिरी, थोडे मोठे, ताठ होऊ लागलेले.

मी हात लावला. मऊ, जड, गरम. आईने श्वास आखडला.

“अजय… हळू…”

मी एक निपल तोंडात घेतलं. जीभेने चाटलं. हळूच चावलं. दुसऱ्या हाताने दुसरा स्तन पिळला. आईने माझ्या केसात हात घातला. डोकं मागे टाकलं. भिंत पकडली.

मी साडीची घागर खाली ओढली. साडी जमिनीवर पडली. आत पेटीकोट. पेटीकोटही खाली सरकला. काळी पँटी. मी पँटी खाली ओढली. तिची गोरी मांडी उघडी झाली. मध्ये काळ्या-पांढऱ्या केसांची पुच्ची. थोडीशी ओली दिसत होती.

मी तिला सिंकजवळ उभं केलं. मांड्या पसरल्या. मी खाली बसून जीभ लावली. पहिला चाटला – थोडा खारट, गरम. मी जीभ आत-बाहेर फिरवू लागलो. क्लिटिस वर हळूच घासले. आईने माझ्या केसात हात घालून जोरात धरून ठेवलं.

“आह… अजय… काय करतोसस तू… आаа…” तिचा आवाज थरथरला.

मी दोन बोटं आत घातली. वर-खाली हालवली. जीभ क्लिटिस वर घासत राहिलो. तिच्या मांड्या थरथरू लागल्या. अचानक तिच्या पुच्चीतून पाण्याचा फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या तोंडावर पडलं. आई जोरात कापली. सिंक पकडून उभी राहिली.

मी उठलो. माझा हाफ-पँट आणि अंडरवेअर खाली ओढला. लवडा बाहेर आला – टणक, जाड, शिरे दिसणाऱ्या. टोकातून थोडं पाणी गळत होतं. आईने खाली बघितलं. डोळे मोठे झाले.

“इतका… मोठा…” ती कुजबुजली.

मी तिला उलटी केली. हात सिंकवर ठेवले. गांड माझ्यासमोर. गोरी, थोडीशी मोठी, मऊ. मी मागून लवडा पुच्चीच्या तोंडाशी ठेवला आणि हळूच आत ढकलला. गरम, मऊ, घट्ट. पूर्ण आत गेला तेव्हा दोघांनीही श्वास सोडला.

मी हळू सुरू केलं. वर-खाली. आईची गांड माझ्या पोटावर आपटत होती. मी दोन्ही हातांनी तिची कमर धरली. जोरात धक्के द्यायला लागलो. सिंक खणखणत होता. आईचे स्तन खाली लटकत होते. मी एक हात पुढे नेऊन स्तन पिळला.

“आаа… अजय… जोरात… खोल…” ती किंकाळी काढत होती.

मी तिला उलटी केली. पाठीवर, स्वयंपाकघराच्या जमिनीवर चादरीसारखं टॉवेल टाकून. मांड्या पसरल्या. मी पुन्हा घुसवला. यावेळी तिच्या खांद्यावर मांड्या चढवल्या. पूर्ण खोल. जोरात घासू लागलो. तिचे स्तन वर-खाली होत होते. मी एक निपल तोंडात घेऊन चोखत होतो.

आई माझ्या पाठीवर नखं लावत होती. श्वास जोरात येत होता.

“सोड… अजय… आत सोड… मलाही हवंय…”

मी आणखी थोडा वेळ घासलो. मग शेवटचे जोरदार धक्के दिले आणि पूर्ण आत सोडलं. गरम वीर्य तिच्या गर्भाशयात सांडलं. मी आतच ठेवून कापत होतो. आईही माझ्या खाली थरथरत होती. पुच्चीतून थोडं पाणी आणि वीर्य मिसळून गळत होतं.

आम्ही तसेच पडलो. श्वास एकमेकांवर पडत होते. स्वयंपाकघरात उन्हाचा मंद प्रकाश पडदातून येत होता. बाहेरून कोंबड्यांचा आवाज येत होता.

आई माझ्या गालावर हात फिरवत म्हणाली,

“अजय… हे… हे आपल्या दोघांमध्येच राहिलं पाहिजे. दीदीला कधीच कळायला नको. तू माझा मुलगा… आणि आता… माझा पुरुषही.”

मी तिला घट्ट मिठी मारली. लवडा हळूच बाहेर काढला. तिच्या पुच्चीतून पांढरं वीर्य हळूच बाहेर येत होतं. मी बोटाने ते पुन्हा आत ढकललं.

आई हसली. थकलेल्या आवाजात म्हणाली,

“आता उठ. नाहीतर शेजारी येतील. दार उघड.”

मी उठलो. कपडे घातले. आईने साडी नेसली. ब्रा-पँटी घातली. स्वयंपाकघर पुन्हा नेहमीसारखं दिसू लागलं. पण आमच्यात आता एक नवीन गुप्त नातं तयार झालं होतं.

मी दार उघडलं. बाहेरची हवा आत आली. घर पुन्हा शांत झालं. पण आता आई आणि माझ्यातही तोच गुप्त करार होता – जो दीदीसोबत होता.

काही दिवस निघून गेले. रक्षाबंधनानंतरचा आठवडा. घरात नेहमीसारखीच दिनचर्या सुरू होती. आई सकाळी उठून चहा करत असे. मी बाजारात जाऊन भाजी-भाकरी आणत असे. रात्री आम्ही दोघे एकत्र जेवत असू. पण रात्री झोपायच्या आधी… स्वयंपाकघर असो किंवा माझी खोली… आम्ही एकत्र येत असू. दार-खिडकी नीट बंद करून. शब्द कमी, स्पर्श जास्त.

आज दुपारची वेळ होती. उन्हाचा तडाखा बाहेर पडला होता. घरात पंखा जोरात फिरत होता. मी आणि आई माझ्या खोलीत होतो. दार कुलूपबंद. खिडकीचे पडदे पूर्ण बंद. आई माझ्या खाली पडलेली होती. साडी बाजूला पडलेली. स्तन उघडे, निपल ताठ. मी तिच्या पुच्चीत पूर्ण आत होतो. हळू हळू घासत होतो. आई माझ्या पाठीवर हात फिरवत होती. श्वास जोरात येत होता.

अचानक माझा फोन वाजला.

मी थांबलो. फोन खाटेच्या बाजूला होता. स्क्रीनवर **प्रिया दीदी** असं लिहिलेलं होतं.

आईने डोळे उघडले.

“कोण?”

“दीदी,” मी कुजबुजलो.

आईने माझ्या कमरेभोवती हात घट्ट केला.

“घे. पण… आतून बाहेर काढू नकोस. बोलत राहा.”

मी फोन उचलला. एका हाताने फोन कानाला लावला. दुसऱ्या हाताने आईची कमर धरून ठेवली. लवडा आतच होता.

“हॅलो… दीदी?” मी जितका सामान्य आवाज करता येईल तितका केला.

दीदीचा आवाज समोरून आला. थोडा उत्साही, थोडा घाबरलेला.

“अजय… मी सांगते… मी… मी गरोदर आहे!”

माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं. आईनेही माझ्याकडे बघितलं. तिच्या डोळ्यांत प्रश्नांकित नजर होती.

“काय… काय म्हणालीस दीदी?” मी विचारलं. बोलताना मी हळूच धक्का दिला. आईने तोंड दाबून किंकाळी दाबली.

“गरोदर! टेस्ट केली. दोन टेस्ट पॉझिटिव्ह आल्या. डॉक्टरकडेही जातेय उद्या. अजय… तुझं बाळ आहे. नक्की तुझं!” दीदीचा आवाज थरथरला होता. “मी तुला सांगितलं ना… तुझ्यापासून हवंय ते. आणि झालं!”

मी आणखी एक धक्का दिला. आईची पुच्ची माझ्या लवड्याला घट्ट पिळत होती. तिने माझ्या खांद्यावर दात रुतवले. आवाज न येऊ देण्यासाठी.

“दीदी… खरंच?” मी म्हणालो. आवाज थोडा फुटलेला निघाला.

“हो! मला विश्वासच बसत नाही. पोट अजून दिसत नाही पण… मला कळतंय. आत आहे. तुझं रक्त. अजय… तू काय करतोसस? तुझा आवाज वेगळा येतोय?”

मी जोरात धक्का दिला. आईने तोंड माझ्या छातीत दाबून किंकाळी दाबली. खाट थोडी खणखणली.

“काही नाही दीदी… मी… मी झोपलो होतो. आताच उठलो,” मी खोटं बोललो.

दीदी पुन्हा बोलली,

“असं का आवाज येतोय? खाटेचा आवाज? तू एकटा आहेसस ना? आई कुठे आहे?”

आईने माझ्या कानाला तोंड लावून कुजबुजलं,

“सांग… मी बाजारात गेलेय.”

मी फोनवर म्हणालो,

“आई बाजारात गेलीये. मी एकटाच आहे. थोडी खाट खराब आहे म्हणून आवाज येतो.”

दीदी थोडी शांत झाली.

“ओके. अजय… मी खूप खुश आहे. आणि घाबरलेलीही. नवऱ्याला काय सांगू? तो तर म्हणेल चमत्कार झाला. पण तू… तू फक्त माहीत ठेव. हे बाळ तुझं आहे. मी तुला फोन करते राहिन. तू कधी येतोसस कोल्हापूरहून?”

मी आणखी खोल घुसवून जोरात धक्के द्यायला लागलो. आई माझ्या खाली कापत होती. तिच्या पुच्चीतून पाणी गळत होतं. मी तोंड दाबून ठेवलं होतं जेणेकरून आवाज न जावा.

“मी… मी लवकरच येतो दीदी. तू काळजी करू नकोस. बाळ… बाळ सांभाळ,” मी श्वास गुदमरत म्हणालो.

दीदी पुन्हा विचारलं,

“अजय… नक्की काही नाही ना? तुझा श्वास जोरात येतोय. तू आजारी आहेसस का?”

आईने माझ्या लवड्याला आणखी घट्ट पिळलं. तिच्या नखांनी माझी पाठ खरडली. मी शेवटचा जोरदार धक्का दिला आणि पूर्ण आत सोडलं. गरम वीर्य तिच्या आत सांडलं. मी तोंड दाबून ठेवलं. फक्त नाकातून श्वास सोडला.

“नाही दीदी… मी ठीक आहे. फक्त… थोडी उष्णता आहे. तू बाळाची काळजी घे. मी फोन करतो नंतर,” मी जितका शांत आवाज करता येईल तितका केला.

दीदी म्हणाली,

“ठीक आहे. मी तुला प्रेम करते अजय. हे बाळ आपलं आहे. बाय…”

“बाय दीदी,” मी म्हणालो आणि फोन बंद केला.

फोन खाली ठेवला. मी आईच्या वर पडलो. लवडा आतच होता. दोघेही जोरात श्वास घेत होतो. खाट थोडी खणखणत होती अजूनही.

आई माझ्या गालावर हात फिरवत हसली. थकलेल्या आवाजात म्हणाली,

“गरोदर… दीदी गरोदर आहे. तुझं बाळ. आणि तू इथे… माझ्या आत सोडतोयस. आवाज ऐकू येत होता तिला. पण… आपण काहीच सांगितलं नाही.”

मी तिच्या ओठांना किस केला.

“सांगितलं असतं तर… सगळं संपलं असतं. आता… आता दोन्ही गोष्टी आपल्याकडे आहेत. दीदीचं बाळ आणि… तू.”

आईने मला घट्ट मिठी मारली. तिच्या पुच्चीतून माझं वीर्य हळूच बाहेर येत होतं. खोलीत पंख्याचा आवाज आणि आमचे श्वास मिसळले होते.

काही दिवसांपूर्वी रक्षाबंधन होतं.

आज दीदी गरोदर होती.

आणि मी आईच्या आत होतो – फोनवर बोलत बोलत.

गुप्तता आणखी खोल गेली होती.

रक्षाबंधनाला पूर्ण एक वर्ष उलटून गेलं होतं. कोल्हापूरच्या त्याच जुन्या वाड्यात ऋतू बदलले होते. पावसाळा गेला, हिवाळा आला, पुन्हा उन्हाळा सुरू झाला होता. घरात बरेच काही बदललं होतं – आणि बरेच काही जसंच्या तसंच होतं.

दीदीला मुलगा झाला होता. आठ महिन्यांपूर्वी. तिने फोनवर सांगितलं होतं – “अजय… तुझा मुलगा आहे. डोळे तुझ्यासारखे. गोरा आहे. मी त्याला **आर्यन** नाव दिलंय.” नवऱ्याला मात्र वाटत होतं की चमत्कार झाला. कोणीही सत्य जाणत नव्हतं. फक्त मी आणि आई.

आज संध्याकाळ होती. उद्या दीदी आर्यनला घेऊन येणार होती. पहिल्यांदा. एक वर्षानंतर. घरात तयारी चालू होती. आईने नवीन चादर घातल्या होत्या. स्वयंपाकघरात खास पदार्थ होत होते. पण माझ्या आणि आईच्या मनात एक वेगळीच उलथापालथ चालू होती.

रात्रीचे दहा वाजले होते. जेवण झालं होतं. मी आणि आई माझ्या खोलीत होतो. दार बंद. खिडकीचे पडदे पडलेले. दिवा मंद ठेवला होता. आई पिवळ्या साडीत बसलेली होती. केस सोडले होते. चेहऱ्यावर एक वर्षाच्या गुप्ततेचा थकवा दिसत होता. पण डोळ्यात अजूनही तीच हळुवार नजर होती.

मी तिच्या जवळ जाऊन बसलो. तिच्या हाताला धरलं.

“आई… उद्या दीदी येणार आहे. आर्यनला घेऊन. तुला तो बघायला कसं वाटतंय?”

आईने माझ्या हाताला पिळलं. तिचा आवाज हळूवार निघाला.

“कसं वाटतंय… मला वाटतंय की मी आजी होणार आहे. पण… तो मुलगा तुझा आहे. माझ्या मुलाचा मुलगा. आणि दीदीला कळत नाही की मी सगळं जाणते. एक वर्ष झालं अजय… आपण ही गोष्ट किती खोल दबून ठेवली आहे.”

मी तिच्या गालावर हात फिरवला.

“तू कधी पस्तावलीस का? की मी दीदीला गरोदर केलं, की आपण एकत्र आलो?”

आईने डोळे मिटले. एक थेंब गालानं खाली सरकला.

“पस्तावणं… नाही. बाबा गेल्यानंतर घर रिकामं होतं. तू मोठा झालाস. दीदी दुःखी होती. मीही एकटी होते. कालच्या त्या रक्षाबंधनाच्या दिवसापासून… आपण एकमेकांना धरून ठेवलं. मी तुझी आई आहे. पण रात्री… जेव्हा तू माझ्या आत येतोस… तेव्हा मला वाटतं की मी पुन्हा जिवंत आहे. तुझ्या बाळाला बघून मला आनंद होईल. पण भीतीही वाटतेय… की कधी तरी सगळं उघडेल.”

मी तिला जवळ ओढलं. तिचं डोकं माझ्या छातीवर ठेवलं.

“उघडणार नाही आई. दीदीला कधीच कळणार नाही. आर्यनलाही कळणार नाही. हे फक्त आपलं आहे. तू आणि मी.”

आईने डोकं वर केलं. तिचे ओठ माझ्या ओठांजवळ आले. पहिली किस हळूवार होती. भावनिक. मग तीव्र झाली. तिच्या अश्रूंचा खारटपणा माझ्या ओठांना लागला. मी तिच्या पाठीवर हात फिरवला. साडीचा पदर बाजूला केला.

ब्लाउजचे हुक एक एक करून उघडले. ब्लाउज खाली सरकला. ब्राही. तिचे स्तन उघडे झाले – एक वर्षात थोडे अधिक खाली सरकलेले, पण अजूनही मऊ आणि गरम. मी एक निपल तोंडात घेतलं. हळूच चोखलं. आईने माझ्या केसात हात घातला.

“अजय… आज हळू कर… मला तुझ्या जवळ राहायचंय. उद्यापासून घर गजबजलेलं असेल. आज फक्त आपण दोघं,” ती कुजबुजली.

मी साडी आणि पेटीकोट खाली ओढले. पँटीही. तिची गोरी मांडी उघडी झाली. पुच्ची थोडीशी ओली होती. मी तिला खाटेवर पाडलं. मांड्या पसरल्या. जीभ लावली. हळू हळू चाटलं. क्लिटिस वर जीभ फिरवली. आईने चादरीत तोंड घालून किंकाळी दाबल्या. तिच्या मांड्या थरथरू लागल्या. थोड्या वेळात पाण्याचा फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या तोंडावर पसरलं.

मी उठलो. कपडे काढले. लवडा टणक झाला होता. आईने हाताने धरला. हळूच तोंडात घेतला. जीभेने चाटला. खोल घेतला. तिचे डोळे माझ्या डोळ्यांशी भिडले. एक वर्षाच्या प्रेमाची, गुप्ततेची आणि भीतीची नजर.

मी तिला पाठीवर पाडलं. मांड्या खांद्यावर चढवल्या. लवडा हळूच आत घुसवला. पूर्ण आत. दोघांनीही एकच श्वास सोडला. मी हालू लागलो – हळू, खोल, प्रेमाने. प्रत्येक धक्क्यात आई माझ्या पाठीवर हात फिरवत होती. तिचे अश्रू अजूनही गालावर होते.

“अजय… मला सांग… तू मला खरंच प्रेम करतोसस का? की फक्त शरीर?” तिचा आवाज फुटला.

मी खोल घुसवून तिच्या कपाळाला किस केली.

“प्रेम करतो आई. तू माझी आई आहेसस… आणि माझी स्त्रीही. बाबा गेल्यानंतर तूच माझं घर आहेसस. दीदीचं बाळ आपलं आहे. पण तू… तू माझ्या हृदयात आहेसस.”

आईने मला घट्ट मिठी मारली. मी जोरात धक्के द्यायला लागलो. खाट हळूच खणखणत होती. तिच्या स्तनांना तोंड लावून चोखत होतो. आई माझ्या कानाला तोंड लावून म्हणाली,

“उद्या तो मुलगा येईल. तुझा मुलगा. मी त्याला कडेवर घेईन. पण रात्री… रात्री तू पुन्हा माझ्या जवळ ये. ही गोष्ट कधी संपायला नको.”

मी शेवटचे धक्के दिले आणि पूर्ण आत सोडलं. गरम वीर्य तिच्या आत सांडलं. मी आतच राहिलो. दोघेही कापत होतो. श्वास एकमेकांवर पडत होते. खोलीत मंद दिवा आणि आमचे हृदयाचे ठोके.

आई माझ्या छातीवर डोकं ठेवून म्हणाली,

“एक वर्ष झालं अजय. रक्षाबंधनाच्या त्या दिवसापासून सगळं बदललं. दीदीला मुलगा झाला. आपण एकमेकांचे झालो. उद्यापासून घर भरलं जाईल. पण ही गुप्तता… ही फक्त आपली राहिली पाहिजे.”

मी तिच्या केसात हात फिरवत म्हणालो,

“राहील आई. कधीच उघडणार नाही. तू माझी आई… आणि माझी प्रेयसी. दोन्ही.”

आम्ही तसेच मिठी मारून पडलो. बाहेरून रात्रीची शांतता पसरली होती. उद्या दीदी येणार होती. आर्यन येणार होता. घर गजबजणार होतं.

पण आज रात्री… फक्त आई आणि मी होतो. एक वर्षाच्या भावनिक ओझ्यासोबत. आणि एकमेकांच्या शरीरात पूर्ण एकरूप होऊन.

सकाळी नऊ वाजले होते. कोल्हापूरच्या आकाशात स्वच्छ सूर्य होता. घर नव्याने स्वच्छ केलेलं होतं. अंगणात नव्या चादरी घातल्या होत्या. स्वयंपाकघरातून खमंग वास येत होता – पुरणपोळी, आमटी आणि खास केलेली खीर. आईने पिवळी साडी नेसली होती. केस नीट बांधले होते. चेहऱ्यावर एक वर्षाच्या गुप्ततेचा थकवा होता, पण डोळ्यात आज एक वेगळाच आनंद होता.

मी पांढरा कुर्ता आणि पायjama घातला होता. हातावर गेल्यावर्षीची जुनी राखी अजूनही होती – जी मी काढली नव्हती. ती माझ्या मनगटावर एक गुप्त आठवण बनून राहिली होती.

दारावर ठोका आला.

मी दार उघडलं. समोर दीदी उभी होती. एका हातात छोटासा गुलाबी बॅग, दुसऱ्या हातात **आर्यन**. आठ महिन्यांचा. गोरा, डोळे माझ्यासारखे मोठे आणि काळे, केस मऊ. तो माझ्या गळ्यात हात घालून हसला. दीदीने आज हलका लाल रंगाचा कुर्ता-सलवार घातला होता. स्तन दूधाने भरलेले, भरीव दिसत होते. कमर अजूनही बारीक होती. चेहरा थोडा गोल झाला होता, पण सौंदर्य अजूनही तसंच होतं.

“अजय…” दीदी हसली. आवाज थरथरला. “हा बघ… तुझा मुलगा.”

मी आर्यनला कडेवर घेतलं. तो माझ्या गालावर हात मारून हसला. माझ्या छातीत एक वेगळीच लहर आली. माझा मुलगा. माझं रक्त. दीदीच्या पोटात एक वर्षापूर्वी मी पेरलेलं बीज.

आई बाहेर आली. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

“अरे बाळ… ये माझ्याकडे.” तिने आर्यनला घेतलं. त्याला घट्ट मिठी मारली. “किती गोरा आहे… डोळे बघ… अगदी अजयसारखे.”

दीदी माझ्याकडे बघून हसली. नजरेत तोच जुना गुप्त अर्थ होता.

राखीचा कार्यक्रम सुरू झाला. आम्ही अंगणात बसलो. दीदीने नवीन थाली काढली. लाल-पिवळ्या राख्या, कुंकू, तांदूळ, मिठाई. आर्यन आईच्या कडेवर खेळत होता. दीदी माझ्या समोर उभी राहिली. मी खुर्चीवर बसलो.

तिने माझ्या हाताला धरलं. गेल्यावर्षीच्या राखीवर नवीन राखी बांधली. कुंकू लावलं. तांदूळ टाकले. मग माझ्या कपाळाला हळूच हात लावला.

“रक्षाबंधन… भावाची रक्षा,” ती कुजबुजली. मग माझ्या कानाला तोंड लावून म्हणाली, “आणि बापाचीही.”

मी तिच्या डोळ्यांत बघितलं. दोघांच्या नजरांमध्ये एक वर्षाची कहाणी दिसत होती.

आर्यनला आईने झोपवलं. तो माझ्या खोलीत छोटीशी खाट टाकून झोपला. आई स्वयंपाकघरात गेली – “मी खीर करून आणते. तुम्ही दोघं बोला.”

आता फक्त मी आणि दीदी. अंगणात शांतता. पंखा फिरत होता. दीदी माझ्या जवळ आली. खुर्ची ओढून बसली. तिचा हात माझ्या हातावर ठेवला.

“अजय…” ती हळूच बोलली. आवाज भावनिक होता. “एक वर्ष झालं. मला प्रत्येक रात्री तुझी आठवण येते. आर्यन जेव्हा माझ्या स्तनातून दूध पितो, तेव्हा मला वाटतं की तूच माझ्या आत आहेस. मी तुझ्याशिवाय जगले… पण पूर्ण जगले नाही. नवरा बघतो तेव्हा मला दोष वाटतो. पण तुझ्या विचाराने… मला शांती मिळते.”

मी तिच्या हाताला पिळलं.

“दीदी… मीही. प्रत्येक रात्री. तू आणि आर्यन. आणि… इथेही काही आहे जे मी तुला सांगू शकत नाही. पण तू माझ्या हृदयात आहेसस. आर्यन माझा आहे. तू माझी आहेसस.”

दीदी माझ्या गालावर हात ठेवला. बोटं हळूच फिरवली.

“आज… आज मला तू पुन्हा हवा आहेस. जोराने. गेल्या वर्षीसारखा नाही… त्यापेक्षा जास्त. मला तुझ्या trace हव्यात. मला तुझं वीर्य पुन्हा हवंय. मला वाटतंय की तू मला पुन्हा गरोदर कर.”

मी तिच्या ओठांना किस केला. पहिली किस हळूवार होती. मग जंगली झाली. तिची जीभ माझ्या तोंडात शिरली. मी तिला उचलून माझ्या खोलीत नेलं. दार बंद केलं. कुलूप लावलं. आर्यन दुसऱ्या खोलीत झोपला होता. आई स्वयंपाकघरात होती.

दीदीने स्वतःहून कुर्ता वर काढला. ब्रा उघडला. स्तन बाहेर आले – दूधाने भरलेले, जड, निपल काळे आणि मोठे. थोडं दूध गळत होतं. मी एक निपल तोंडात घेतलं. गोड दूध माझ्या तोंडात आलं. मी जोरात चोखलं. दीदीने माझ्या केसात हात घातला.

“आह… अजय… चोख… माझं दूध पी… ते तुझ्या मुलाचं आहे… आणि तुझंही…”

मी दुसरा स्तनही चोखला. दूध गालावरून गळत होतं. मी सलवार आणि पँटी एकदम खाली ओढली. तिची पुच्ची आधीच ओली होती. केस कातरलेले. गुलाबी, धडधडणारी. मी तिला खाटेवर पाडलं. मांड्या पूर्ण पसरल्या. जीभ लावली. जोरात चाटलं. क्लिटिस चोखला. दोन बोटं आत घालून जोरात वर-खाली केली. दीदी चादरीत तोंड घालून किंकाळी दाबत होती. थोड्याच वेळात पाण्याचा जोरदार फवारा उडाला. गरम पाणी माझ्या चेहऱ्यावर, छातीवर पसरलं. ती कापत राहिली.

मी कपडे फाडून काढले. लवडा टणक, जाड, शिरे फुगलेले. दीदीने तोंडात घेतला. खोल. गळ्यापर्यंत. लाळ गळत होती. मी तिच्या केसात हात घालून जोरात धक्के दिले. तिचे तोंड गरम भट्टीसारखं होतं.

मग मी तिला कुत्रा पोझिशन केली. गांड वर. कमर बारीक. मी एका धक्क्यात पूर्ण आत घुसवला. जोरात. खाट खणखणली. दीदीची गांड माझ्या पोटावर आपटत होती. मी दोन्ही हातांनी तिची कमर धरून जंगली धक्के द्यायला लागलो. प्रत्येक धक्क्यात तिचे स्तन लटकत होते. दूध थेंबथेंब गळत होतं.

“आаа… अजय… तोड… मला तोड… जोरात… बाळासारखं घास…” ती किंकाळी काढत होती.

मी तिला उलटी केली. मांड्या खांद्यावर चढवल्या. पूर्ण खोल. अशा जोराचे धक्के की खाट भिंतीला आपटत होती. तिच्या पुच्चीतून पुन्हा पाण्याचा फवारा उडाला. दोनदा. तीनदा. ती माझ्या पाठीवर नखं रुतवत होती. रक्त येईल इतकं.

मी तिला मांडीवर बसवलं. ती स्वतःहून उडी मारत होती. स्तन माझ्या तोंडात येत होते. मी दूध पित होतो. तिची पुच्ची माझ्या लवड्याला इतकी घट्ट पिळत होती की मला वेदना होत होत्या. पण मी थांबलो नाही.

शेवटी मी तिला पाठीवर पाडलं. मांड्या कानांपर्यंत नेल्या. पूर्ण खोल घुसवून शेवटचे दहा-बारा जंगली धक्के दिले आणि एकदम आत सोडलं. इतकं जोरात की मला स्वतःलाच वाटलं की मी रिकाम्या होत आहे. गरम, दाट वीर्य तिच्या गर्भाशयात सांडलं. मी आतच ठेवून कापत होतो. दीदीही माझ्या खाली बेहोशासारखी कापत होती. पुच्चीतून वीर्य आणि पाणी मिसळून चादरीवर पसरत होतं.

आम्ही तसेच पडलो. श्वास घेणेही कठीण होतं. दीदी माझ्या गालावर हात फिरवत म्हणाली,

“अजय… मी तुझ्याविना जगू शकत नाही. आर्यनला सांगेन कधीतरी… की त्याचा खरा बाप तू आहेसस. आज नाही… पण कधीतरी.”

मी तिच्या कपाळाला किस केला.

“सांग. मी तयार आहे. तू माझी दीदी… माझी स्त्री… आणि आर्यनची आई.”

थोडा वेळ आम्ही तसेच होतो. मग दीदी उठली. कपडे घातले. दूधाने ओले स्तन ब्रात बंद केले. ती हसली.

“मी आर्यनकडे जाते. तू थोडा विश्रांती घे.”

ती गेली. मी खाटेवर पडलो. शरीर थकलेलं होतं. पण मनात अजून एक भूक बाकी होती.

दहा मिनिटांनी दार उघडलं. आई आत आली. तिने दार बंद केलं. कुलूप लावलं. पिवळी साडी नेसलेली. डोळ्यात पाणी होतं.

“मी ऐकलं…” ती हळूच म्हणाली. “सगळं. खाटेचा आवाज. दीदीच्या किंकाळ्या. तू तिला पुन्हा गरोदर करतोयस की काय?”

मी उठलो. तिच्या जवळ गेलो.

“आई… मला तूही हवी आहेस. आज. जोराने. एक वर्षाची सगळी गुप्तता आज संपवूया.”

आईने साडीचा पदर स्वतःच बाजूला केला. ब्लाउज उघडला. ब्रा काढला. स्तन उघडे केले. मी तिला खाटेवर पाडलं. दीदीचं वीर्य अजून चादरीवर होतं. आई त्याच चादरीवर पडली.

मी तिची साडी फाडून काढली. पँटीही. पुच्ची आधीच ओली होती. मी जीभ लावली. जोरात चाटलं. आईने माझ्या केसात हात घालून किंकाळी काढली. पाण्याचा फवारा पुन्हा उडाला.

मी लवडा आत घुसवला. एकदम. जोरात. आईची मांडी माझ्या कमरेभोवती घट्ट गुंडाळली. मी जंगली धक्के द्यायला लागलो. खाट पुन्हा खणखणली. आई माझ्या पाठीवर नखं लावत होती.

“अजय… मलाही तोड… दीदीला तोडलास तसं मलाही तोड… मी तुझी आई आहे… आणि तुझी बाईही…” ती रडत-रडत किंकाळी काढत होती.

मी तिला कुत्रा पोझिशन केली. मागून जोरात घासू लागलो. तिची गांड माझ्या पोटावर आपटत होती. मी तिचे केस पकडून डोकं मागे ओढलं. दुसऱ्या हाताने स्तन पिळला.

मग पाठीवर. मांड्या खांद्यावर. पूर्ण खोल. इतके जोरदार धक्के की आईचे डोळे बंद झाले. तिच्या पुच्चीतून पाणी आणि माझं जुने वीर्य मिसळून फवारा उडाला. मी शेवटचा धक्का दिला आणि पूर्ण आत सोडलं. दुसऱ्यांदा. गरम वीर्य तिच्या आत सांडलं.

आम्ही तसेच कापत पडलो. आई माझ्या छातीवर डोकं ठेवून रडत होती.

“अजय… ही गोष्ट आता पूर्ण झाली. दीदीला मुलगा आहे. तू तिच्यात आहेस. तू माझ्यात आहेस. घर भरलं आहे. बाबा गेले… पण तू आलास. सगळं तुझं झालं.”

मी तिच्या अश्रू पुसले.

“हो आई. सगळं माझं आहे. दीदी, तू, आर्यन… आणि हे घर.”

थोड्या वेळाने आम्ही उठलो. कपडे घातले. चादर बदलली. खोली नीट केली. बाहेर अंगणात दीदी आर्यनला कडेवर घेऊन बसलेली होती. तो हसत होता. सूर्यप्रकाश त्याच्या गोऱ्या चेहऱ्यावर पडत होता.

मी आणि आई बाहेर आलो. दीदी माझ्याकडे बघून हसली. आईने आर्यनला घेतलं. तिघेजण एकत्र बस लो. मिठाई खाल्ली. राखी चमकत होती. आर्यन माझ्या हातात आला. त्याने माझ्या गालावर थप्पड मारली आणि हसला.

सूर्य मावळत होता. कोल्हापूरच्या त्या जुन्या वाड्यात तीन पिढ्या एकत्र होत्या – आई, मुलगा, नातू… आणि मध्ये एक गुप्त कहाणी जी कधीच बाहेर येणार नव्हती.

रक्षाबंधनाच्या त्या दिवसापासून सुरू झालेली कहाणी आज पूर्ण झाली होती.  

भाऊ, बहीण, आई आणि एक छोटं बाळ… सगळं एकमेकांत मिसळून गेलं होतं.

घर शांत होतं.  

पण आत… सगळं भरत होतं.

—

**स्टोरी संपली.**