लता आणि तिचा मुलगा साहिल भाग 6

दुपारची वेळ. नितीन अजूनही बाहेर. लता बेडरूममध्ये आरशासमोर उभी. अंगावर फक्त पातळ लाल नाईटगाऊन. आत काही नाही. ओठांना हलकी लिपस्टिक. ती मोबाईल उचलते आणि साहिलला मेसेज करते.

‘साहिल बेटा… ऐक. आज माझी नवीन फॅन्टसी आहे.’

तिकडून लगेच रिप्लाय. ‘बोल आई. काय करू?’

‘आज कॉलेजमधून लवकर ये.’ लता टाईप करते, बोटं थरथरतात. ‘बेडरूममध्ये मी बेडवर झोपलेली असणार. डोळे मिटलेले. झोपेचं नाटक करणार.’

‘तू गुपचूप आत ये आणि माझे हात आणि पाय दोरीने बेडला बांध.’ ती पुढे लिहिते. ‘मनगटं बेडच्या वरच्या बाजूला, घोटे खालच्या बाजूला. मी तुला खोटा विरोध करणार. रडणार, विनवणार. पण तू माझं ऐकायचं नाही. अजिबात नाही.’

‘आणि करून टाकायचं बेटा. पूर्ण. माझी परवानगी आहे. फक्त नाटक आहे विरोधाचं. समजलं?’

साहिलचा रिप्लाय येतो. ‘समजलं आई. ४ वाजता येतो. तयारीत राहा.’

***

४ वाजले. लता बेडवर झोपलीये. पातळ नाईटगाऊन मांड्यांपर्यंत वर सरकलाय. गोऱ्या, मऊ मांड्या उघड्या. डोळे मिटलेले. श्वास संथ. पण काळीज धडधडतंय. बेडच्या चारही कोपऱ्यांना मऊ सुती दोरी आधीच ठेवलीये.

दार हळूच उघडतं. ‘कर्रर्र’. साहिल आत येतो. लताला बघतो. श्वास रोखतो. लवडा पॅन्टमध्ये लगेच ताठ होतो. तो दबक्या पावलांनी जवळ येतो.

लता झोपेचं सोंग करते. ‘हुं… हुं…’ हलकं घोरते.

साहिल पहिली दोरी उचलतो. लताचा उजवा हात हळूच उचलतो आणि मनगट बेडच्या वरच्या दांड्याला बांधतो. ‘सर्र… खस’. गाठ घट्ट, पण दुखणार नाही अशी.

लता दचकल्याचं नाटक करते. ‘हं? कोण…?’ डोळे उघडते आणि घाबरल्यासारखं करते. ‘साहिल? तू? काय करतोयस बेटा? सोड मला!’

‘श्श आई.’ साहिल डावा हात धरतो आणि दुसऱ्या दांड्याला बांधतो. ‘सर्र… खस’. ‘गप्प झोप.’

‘नको बेटा… नको… सोड मला… मी तुझी आई आहे…’ लता खोटं रडते, हात ओढते. दोरी ताणली जाते. ‘तण… तण…’ पण सुटत नाही.

साहिल हसतो. ‘आज नाही आई. आज तू फक्त माझी बाई आहेस.’ तो खाली सरकतो आणि उजवा पाय धरतो. घोटा बेडच्या खालच्या दांड्याला बांधतो. ‘सर्र… खस’.

‘साहिल! नको! प्लीज बेटा… नितीनला सांगेल मी… आह…’ लता पाय झाडते पण साहिल घट्ट धरतो आणि डावा पाय पण बांधतो. ‘सर्र… खस’.

आता लता पूर्ण पसरलेली. हात वर, पाय खाली, बेडवर X आकारात बांधलेली. नाईटगाऊन कंबरेपर्यंत वर. पुच्ची उघडी. केसाळ, फुगीर, भीतीने आणि वासनेने ओली झालेली.

‘झालं आई. आता कुठे जाणार?’ साहिल उठतो आणि स्वतःचा टी-शर्ट काढतो. ‘सर्र’. मग पॅन्ट. ‘सर्रकन’. चड्डी पण काढतो. पूर्ण नागडा. लवडा ८ इंच, ताठ, टोकाला प्रीकमचा थेंब. ‘टप’.

‘नको बेटा… नको… मी ओरडेन…’ लता तोंडाने बोलते पण कंबर आपोआप वर उचलते. पुच्ची ‘पचक’ आवाज करते, रस गळतो.

‘ओरड आई. कोणी नाहीये ऐकायला.’ साहिल बेडवर चढतो आणि लताच्या मांड्यांमध्ये बसतो. ‘आणि ओरडलीस तरी मला आवडेल.’

तो लताच्या पुच्चीवर थुंकतो. ‘थु’. मग लवड्याचं टोपं भोकावर ठेवतो. ‘चर्र’.

‘नको… नको… आह…’ लता मान हलवते, डोळ्यातून खोटे अश्रू. पण पुच्ची आकसते, लवड्याला आत बोलावते.

साहिल कंबर मागे घेतो आणि एका हिडीस ठोक्यात पूर्ण लवडा आत घालतो. ‘पचाआआक!’

‘आईईई गग… नाहा…’ लता किंचाळते. खरी की खोटी कळत नाही. पाठ बेडवरून वर उचलली जाते. दोऱ्या ‘तणणण’ ताणल्या जातात. ‘बेड कर्रर्र’ आवाज करतो.

‘श्श आई… गप्प.’ साहिल तिच्या तोंडावर हात ठेवतो आणि ठोकायला लागतो. ‘पचाक… पचाक’. जोरदार, निर्दयी ठोके. बॉल्स ‘टक… टक… टक’ पुच्चीच्या खाली आपटतात.

‘म्‌म्‌म्‌… म्‌म्‌म्‌… स्सोड… म्मला… आह…’ लता हाताने तोंड मोकळं करते आणि कण्हते. पाय बांधलेले, हलवता येत नाहीत. फक्त कंबर हलवून ठोके घेते. ‘फटक… फटक… फटक’.

‘नाही सोडणार आई. आज तू माझी रंडी आहेस.’ साहिल जनावर होतो. ‘तूच सांगितलंस ना? खोटा विरोध कर. मी ऐकणार नाही. पचाक… पचाक!’

‘आह… आह… आह… हरामखोर… बेटा… आह… ठोक… अजून… आह… फाडून टाक मला… म्‌म्‌म्‌…’ लता आता खोटं रडणं सोडून खरी कण्हते. वेदना आणि सुख मिक्स.

साहिल तिचे स्तन नाईटगाऊनवरूनच दाबतो. ‘पचक… पचक’. निप्पल चिमटीत धरतो. ‘आह… स्स्स…’

‘आई तुझी पुच्ची… आह… किती टाईट… बांधल्यावर अजून टाईट लागते… पचाक… पचाक…’ साहिल घामाने डवरतो. ‘थेंब… थेंब…’ घाम लताच्या पोटावर पडतो.

१० मिनिटं साहिल न थांबता ठोकतो. ‘पचाक… पचाक… पचाक’. खोलीत फक्त ठोक्यांचा आवाज, बेडची कुरकुर ‘कर्र… कर्र’, लताच्या ‘आह… आह… आह’ किंकाळ्या आणि दोरीचा ‘तण… तण’ आवाज.

‘आई मी झडणार… आह… आतच सोडतोय…’ साहिल कण्हतो.

‘हो बेटा… सोड… आतच सोड… आह… मी पण… मी पण आले… आआआह…’ लता किंचाळते आणि झडते. ‘टकटकटक’. पुच्ची लवड्याभोवती आकसते. पाणी सुटतं. ‘पिचकारी’.

साहिल ‘आह… आई… घे… घे रांडे… आह…’ करत तिच्यात स्खलित होतो. ‘पिच… पिच… पिचकारी…’. गरम वीर्य पुच्ची भरून बाहेर येतं. ‘ओघळ… ओघळ’.

साहिल लवडा बाहेर काढतो. ‘पपक’. धापा टाकतो. लता बांधलेली, घामाघूम, पुच्चीतून वीर्य गळतंय, तोंड उघडं, डोळे मिटलेले.

साहिल हळू हळू तिच्या दोऱ्या सोडतो. ‘सर्र… सर्र…’. हात मोकळे करतो, पाय मोकळे करतो. लता हात-पाय हलवू शकत नाही, बधीर झालेत.

‘कशी वाटली फॅन्टसी आई?’ साहिल तिच्या कपाळाचं चुंबन घेतो.

लता डोळे उघडते. थकलीये, पण ओठांवर तृप्तीचं हसू. ‘सगळ्यात बेस्ट बेटा… तू ऐकलं नाहीस माझं… आणि तेच पाहिजे होतं मला… आह…’

ती त्याला आवळते. ‘आता मी फक्त तुझी बांधलेली रंडी आहे. जेव्हा वाटेल तेव्हा बांध आणि ठोक.’

फॅन्टसी पूर्ण झाली होती. खोटा विरोध, खरी वासना, आणि शेवट फक्त साहिलचा.