सकाळचे ११ वाजले. दारुडा नितीन कुठेतरी बाहेर पडलाय. घरात शांतता. लता किचनमध्ये ओट्याजवळ उभी आहे. अंगावर निळी कॉटनची साडी, स्लिवलेस ब्लाउज. पदर कमरेत खोचलेला. केसांचा अंबाडा. ती भाजी चिरतेय. ‘टक… टक… टक…’ सुरी ओट्यावर वाजतेय.
ब्लाउज पाठमोरा, गोरी पाठ दिसतेय. साडी कंबरेतून खोल गेलेली, बेंबीची लाईन दिसते. पातळ कापडातून नितंबांचा आकार स्पष्ट.
साहिलचा आज कॉलेजला चमन लागला नाही. तो लवकर घरी आला. दार उघडं. आत येतो तर किचनमधून भांड्यांचा आवाज. ‘खण… खण…’ तो किचनच्या दारात थांबतो.
समोर लता. वाकून भाजी चिरतेय. साडी नितंबांवर ताणलीये. दोन गोळ्यांची फट स्पष्ट दिसतेय. ब्लाउजमधून घामाने ओली पाठ. साहिलचा लवडा पॅन्टमध्ये ताडकन उभा राहतो.
त्याला कंट्रोल होत नाही. तो दबक्या पावलांनी मागून येतो आणि लताच्या कंबरेवर हात ठेवतो.
‘आह!’ लता दचकते. सुरी हातातून पडते. ‘टण्ण्ण’. मागे बघते. ‘साहिल बेटा! तू?’
‘हो आई.’ साहिल तिच्या मानेवर नाक घासतो. ‘कॉलेज नाही झालं. आणि तुला अशी बघून राहवलं नाही.’
त्याचा ताठ लवडा लताच्या नितंबावर दाबला जातो. लता ‘स्स्स…’ करते. ‘बेटा नको… स्वयंपाक…’
‘होऊ दे स्वयंपाक.’ साहिल तिच्या कानात कुजबुजतो. ‘तू भाजी चिर. मी माझं काम करतो.’
तो पदर वर करतो आणि कंबरेवरून हात आत घालतो. परकरच्या नाडीला चाचपतो. ‘सर्रकन’ नाडी सोडतो. परकर ढिला होतो. आत पॅंटी नाही. लता घरी मुद्दाम घालत नाही.
साहिलचा हात थेट तिच्या नागड्या नितंबावर. ‘पचक’ दाबतो. मऊ, गरम, मोठे गोळे.
‘साहिल… आह… नको रे बेटा…’ लता कण्हते पण ओटा धरून उभी राहते. पुन्हा सुरी उचलते. ‘टक… टक…’
साहिल खाली बसतो आणि साडी वर करतो. लताचे गोरे, भरलेले नितंब उघडे पडतात. मधे फट. खाली पुच्ची. केसाळ, फुगलेली, सकाळपासून ओली. साहिल नाक लावतो. ‘ह्म्म्म… वास येतोय आई.’
‘घाणेरडा… आह… चिरू दे मला…’ लता भाजी चिरत कापरते.
साहिल वेळ न घालवता जीभ बाहेर काढतो आणि मागून पुच्ची चाटतो. ‘चप्प… चर्रर्र… स्लर्रप’. भेगेतून वर दाण्यापर्यंत.
‘आई ग… स्स्स… बेटा… आह…’ लताच्या हातातली सुरी थांबते. ‘टक…’ कंबर आपोआप मागे ढकलली जाते.
साहिल उभा राहतो. स्वतःची पॅन्ट खाली सरकवतो. ‘सर्र’. लवडा उसळून बाहेर. ८ इंच, ताठ, टोपं प्रीकमने ओलं. तो लताची कंबर धरतो आणि तिला वाकवतो. ‘वाक आई. ओट्यावर हात टेकव.’
‘आह बेटा… स्वयंपाक…’ लता तक्रार करते पण वाकते. ओट्यावर कोपर टेकवते. नितंब मागे निघतात. साडी कंबरेवर गोळा होते.
साहिल लवड्याचं टोपं पुच्चीच्या भोकावर ठेवतो. ‘चर्र’. लताची पुच्ची रसाने भरलीये. तो कंबर पुढे ढकलतो. ‘पचाआक!’
‘आआह…’ लता ओरडते आणि ओठ चावते. पूर्ण लवडा एका धक्क्यात आत. ‘पक्क’. बॉल्स पुच्चीच्या खाली ‘टक’ आपटतात.
‘आह आई… किती गरम आहे तुझी…’ साहिल कण्हतो आणि ठोकायला लागतो. ‘पचाक… पचाक’.
‘आह… आह… आह… बेटा… हळू… स्स्स… सुरी… भाजी…’ लता ओटा आवळते. एका हातात सुरी, दुसरा ओट्यावर. ‘टक… टक…’ भाजी चिरायचा प्रयत्न करते पण ठोक्याने हात थरथरतो.
‘चिर आई… चिर भाजी… मी ठोकतो तुला…’ साहिल जोरात ठोकतो. ‘फटक… फटक… फटक’. लवडा ‘पच… पच… पच’ आत-बाहेर. लताचे नितंब ‘थल… थल… थल’ हेलकावे खातात.
‘आह… आह… साहिल बेटा… मेलेएए… आह… किती जोरात ठोकतोयस… स्स्स… मजा येतेय… आह…’ लता आनंदाने पागल होते. लाज, भीती सगळं विसरते. आता फक्त ठोके आणि सुरी.
‘हो आई… तू स्वयंपाक कर… मी तुझी पुच्ची मारतो… पचाक… पचाक… तुझी मालकी माझी… ठोके माझे… आह…’ साहिल घामाघूम होतो. कुर्ता काढून फेकतो. उघडा होऊन ठोकतो.
किचनभर आवाज. ‘पचाक… पचाक’ लवड्याचा. ‘टक… टक… टक’ सुरीचा. ‘हं… हं… हं’ लताच्या धापांचा. ‘फर्र… फर्र…’ गॅसवर फोडणीचा.
‘आई मी झडणार… आह… आतच सोडू?’ साहिल विचारतो, ठोके अजून जोरात. ‘पचाक! पचाक!’
‘हो बेटा… सोड… आतच सोड… आह… मी पण… मी पण आले… आआआह…’ लता किंचाळते आणि झडते. ‘टकटक’. पुच्ची लवड्याभोवती आवळते. सुरी हातातून पडते. ‘खणण्ण’.
साहिल ‘आह… आई… घे… घे माझं… आह…’ करत तिच्या पुच्चीत स्खलित होतो. ‘पिचकारी… पिच… पिच…’. गरम वीर्य आत भरतं. तो कंबर दाबून धरतो.
दोघे शांत होतात. लता ओट्यावर पडते. धापा टाकते. ‘हुं… हुं… हुं…’. साहिल तिच्या पाठीवर पडतो.
‘कसा होता स्वयंपाक आई?’ साहिल हसत विचारतो, लवडा अजून आतच.
‘सगळ्यात बेस्ट बेटा… आह…’ लता हसते आणि मागे हात करून त्याच्या केसात बोटं फिरवते. ‘तू असलास की भाजी पण गोड लागते.’
खाली पुच्चीतून वीर्य ओघळतंय, ओट्यावर भाजी अर्धी चिरलेली. पण लता आनंदाने पागल झाली होती. नवरा बाहेर, पोरगं किचनमध्ये ठोकून गेलं. आणि हनिमून चालूच होता.
1
0