संगीताचे अफेअर

मी ‘श्री’, मी याआधी दहा ते बारा कथा निनावी लिहल्या. पण या कथेपासून मी ‘श्री’ या टोपण नावाने कथा आपल्यापुढे मांडत आहे.

​संगीता खरोखरच निसर्गाची एक किमया होती. २५ वर्षांची, बी.एड झालेली, आणि सौंदर्याच्या बाबतीत रतीलाही लाजवेल अशी. तिचं ते सरळ नाक, गुलाबाच्या पाकळ्यांसारखे कोमल गुलाबी ओठ, आणि निमगोरा वर्ण पाहून कोणाचंही काळीज धपापलं असतं. तिचे शरीर इतकं रेखीव

आणि प्रमाणबद्ध होतं की जणू एखाद्या शिल्पकाराने ती मूर्ती घडवली असावी. तिची ती नितळ कांती, मादक डोळे ज्यात एक वेगळीच ओढ होती, आणि ती नाजूक कंबर… हे सर्व पाहून माझं मन तृप्त व्हायचं. आमचे लग्न होऊन दोन वर्षे झाली होती, पण मुलाबाळांचा विचार नसल्यामुळे ती अजूनही एखाद्या नव्या नवरीसारखी सडपातळ आणि अत्यंत हॉट वाटत होती.

​संगीताचा दिवस घरात एकटीचा जायचा. मग तिने सोसालीटीमधील मैत्रिणींचा एक ग्रुप जॉईन केला. या ग्रुपमध्ये पाच-सहा स्त्रिया होत्या. संगीता त्या सर्वात लहान, देखणी आणि सुडौल होती. बाकीच्या सर्वजणी चाळीशीच्या जवळ असलेल्या आणि संसारात रुतलेल्या होत्या. हळूहळू त्यांच्या गप्पा रंगू लागल्या. या गप्पा फक्त रेसिपीपुरत्या मर्यादित नव्हत्या, तर त्या आता बेडरुममधील खाजगी गोष्टींपर्यंत पोहोचल्या होत्या.

आता त्या ग्रुपमध्ये राहून संगीताला कळू लागलं की या बहुतांश स्त्रीया नवरा कामावर गेला की बाहेर त्यांचे अफेअर चालू आहेत. अन त्यांच्या त्या ग्रुपमध्ये त्या स्पष्ट एकमेकींची उणी दुणी काढताना कुणाचं कुठ नी कोणाबरोबर कधीपासून चालू आहे हे संगीता ला कळत होते. त्या ग्रुपमध्ये बहुतेक संगीताचा अशी होती की तिचे माझ्याशिवाय तसले शरीरसंबंध कुणाशी नव्हते. पण म्हणतात ना ‘ढवळ्या शेजारी पवळा बांधला अन वान नाही पण गुण लागला’.

तसे संगीतालाही यात कळत नकळत इंटरेस्ट निर्माण होऊ लागला होता. अन त्यातच भर त्या बायका एकत्र आल्या की खुप चावट बोलायच्या. अगदी पुची, लंड, भोक, स्तन, तोंडात घेणे, मागून घेते, उरावर घेते, तंगड्या उचलते, असले चावट शब्द बोलताना वापरून वातावरण गरम करायच्या. आधी संगीताला त्यात संकोच वाटायचा पण नंतर सवय होऊन तिला आतून गुदगुल्या होऊ लागल्या होत्या. त्यामुळे संगीताही आता हळू हळू त्या ट्रॅकवर येऊ लागली होती.

​संगीताच्या आयुष्यात आतापर्यंत ‘शारीरिक संबंध’ म्हणजे फक्त पती-पत्नीमधील एक कर्तव्य किंवा प्रेमाची भावना होती. पण त्या ग्रुपमधील स्त्रियांच्या गप्पांनी तिच्यासमोर एक वेगळंच जग उघडलं होतं. त्या बायका जेव्हा त्यांच्या अनुभवांबद्दल बोलायच्या, तेव्हा संगीताला सुरुवातीला वाटणारा धक्का आता हळूहळू उत्सुकतेत बदलू लागला होता.

​सुरुवातीला ज्या शब्दांनी संगीताचे कान लाल व्हायचे, आता तेच शब्द तिला एक वेगळीच धुंदी देऊ लागले होते. ग्रुपमधील ‘शोभाताई’ किंवा ‘मीना’ जेव्हा त्यांच्या ऑफिसमधील मित्राबद्दल किंवा शेजाऱ्यासोबतच्या चोरट्या भेटींबद्दल सांगायच्या, तेव्हा संगीताच्या मनातही विचारांचे काहूर माजायचे. तिला जाणवू लागलं की, आपलं सुडौल शरीर आणि हे तारुण्य फक्त एकाच व्यक्तीसाठी मर्यादित ठेवणं म्हणजे जणू या सौंदर्यावर अन्याय आहे, असा एक सुप्त विचार तिच्या मनात डोकावू लागला.

​त्या बायका नेहमी संगीताला म्हणायच्या, “अगं संगीता, तू तर साक्षात अप्सरा आहेस. तुझं हे भरलेलं शरीर, तुझी ही कंबर पाहून तर कोणीही घायाळ होईल. तू का या वयात फक्त एकाच खुंट्याला बांधून राहिली आहेस? दुनिया बघ, मजा कर!” या कौतुकामुळे संगीताचा आत्मविश्वास वाढलाच, पण त्यासोबतच तिच्या मनात अतृप्ततेची एक सुप्त भावना जागी झाली.

​आता संगीता तासनतास आरशासमोर उभी राहून स्वतःच्या शरीराचे निरीक्षण करू लागली होती. तिच्या त्या मादक डोळ्यांत आता फक्त प्रेम नव्हतं, तर एक प्रकारची व्याकुळता आणि ओढ दिसू लागली होती. जेव्हा त्या बायका बेडरुममधील ‘पोझिशन्स’ किंवा ‘फॅन्टसीज’ बद्दल उघडपणे बोलायच्या, तेव्हा संगीता घरी आल्यावर स्वतःच्या कल्पनेत त्या गोष्टींचा विचार करू लागली.

​ संगीताच्या मनात आता ‘ढवळ्या शेजारी पवळा’ या म्हणीप्रमाणे बदल झाला होता. तिच्या नैसर्गिक लज्जेची जागा आता एका धिटाईने घेतली होती. तिला आता फक्त गप्पांमध्ये रस नव्हता, तर तिलाही तो ‘अनुभव’ घ्यावासा वाटू लागला होता ज्याबद्दल तिच्या मैत्रिणी तावातावाने बोलायच्या.

​संगीताच्या या मानसिक बदलावामुळे तिच्या आणि माझ्या नात्यातही एक वेगळाच तणाव किंवा कदाचित एक वेगळीच ‘उर्मी’ येणार होती, ज्याची मला पुसटशीही कल्पना नव्हती.

​संगीताच्या त्या मैत्रिणींचा ग्रुप आता केवळ गप्पांचा अड्डा राहिला नव्हता, तर तो संगीताला ‘बाहेरच्या जगाची’ वेगळीच चटक लावणारा एक वर्ग बनला होता. त्या पाच-सहा स्त्रिया संगीताला घेरून बसत आणि तिला संसाराच्या चौकटीबाहेर किती सुख असतं, हे पटवून देऊ लागल्या.

​​त्या दिवशी गप्पांचा विषय ‘पुरुषांचा स्वभाव’ असा निघाला होता. ग्रुपमधील एकीने संगीताच्या हाताला स्पर्श करत म्हटलं, “अगं संगीता, तू अजून किती दिवस या संसारात स्वतःला झिजवणार? बघ, नवरा कितीही चांगला असला तरी शेवटी तो नवरा असतो. त्याला बायकोच्या सौंदर्याची सवय झालेली असते. त्याने कधी तुझी साडी पाहून मनापासून कौतुक केलंय का? किंवा कधी असं झालंय का की तू काही मागितलंस आणि त्याने डोळे वटारले नाहीत?”

​दुसरीने लगेच त्यात भर घातली, “अगं खरं आहे ते! नवरा प्रेम आणि कौतुक सोडा, पण काही हवं म्हणून मागितलं की लगेच बजेटच्या गोष्टी सांगतो. पण प्रियकर तसा नसतो ग. प्रियकर हा फक्त प्रेमाचा भुकेला असतो. त्याला एकदा तुझं प्रेम मिळालं की तो तुझा शब्द खाली पडू देत नाही. तो कंजूस नसतो, तो तुझ्यावर प्रेमाचा आणि पैशांचा वर्षाव करतो. त्याला हवं असतं फक्त थोडंसं प्रेम, आणि त्या बदल्यात तो आपल्याला राणीसारखं ठेवतो.”

​संगीता शांतपणे हे सर्व ऐकत होती, पण तिच्या मनात विचारचक्र सुरू झालं होतं. तितक्यात शोभाताईने आपल्या हातातील सोन्याच्या जड बांगड्या दाखवत म्हटलं, “हे बघ, गेल्याच आठवड्यात त्याने दिल्या. नवऱ्याला सांगितलं की आईने जुनं सोनं मोडून करून दिल्या. पण खरं तर त्याने माझ्या एका शब्दावर या बांगड्या हातात घातल्या.”

​कुणी आपली हिऱ्याची अंगठी दाखवली, तर कुणी कानातील महागडे टॉप्स. प्रत्येक जण आपापल्या प्रियकराने दिलेल्या महागड्या भेटवस्तूंचे प्रदर्शन करत होती. “बघ संगीता, हवं ते खा, हवं ते विकत घे… हीच तर खरी लाइफस्टाइल आहे. आपण बस थोडंसं प्रेम द्यायचं अन मस्त ऐश करत राहायचं,” अशा शब्दांत त्या सर्वजणी संगीताचं मन वळवत होत्या.

​संगीताला आता घरच्या वस्तूंकडे पाहताना त्या मैत्रिणींचे शब्द आठवू लागले. मी जेव्हा तिला घरखर्चाचा हिशोब विचारायचो किंवा साधी काटकसर करायला सांगायचो, तेव्हा तिला त्या मैत्रिणींनी सांगितलेला ‘कंजूस नवरा’ आठवू लागला. तिच्या मनात आता एक नवीन समीकरण तयार होत होतं:

​प्रेम + शरीरसंबंध = अमर्याद सुख आणि महागड्या भेटवस्तू.

​संगीताचा तो निरागसपणा आता हळूहळू लोप पावत होता. तिच्या मनात आता फक्त माझ्याबद्दलच प्रेम नव्हतं, तर कोणातरी अशा व्यक्तीची ओढ निर्माण झाली होती जो तिच्या सौंदर्याची पैशांच्या भाषेत कदर करेल. त्या सर्व बायकांनी संगीताला अशा वळणावर आणून सोडलं होतं, जिथे तिला आता बाहेरचं जग जास्त ‘रंगीत’ आणि ‘सुखी’ वाटू लागलं होतं

संगीताच्या मनाची मशागत तर त्या मैत्रिणींनी आधीच केली होती, आता फक्त गरज होती ती एका ठिणगीची. संगीता आता मानसिकदृष्ट्या अशा टप्प्यावर होती की तिला कोणीतरी ‘विशेष’ व्यक्ती हवी होती जी तिचं कौतुक करेल. नेमकी हीच संधी साधून तिच्या ग्रुपमधील विमलने एक चाल खेळली.

​एके दिवशी दुपारी गप्पांची मैफल रंगात आली असताना, विमलने मुद्दामच आपल्या मोबाईलवर कोणाचे तरी फोटो दाखवायला सुरुवात केली. ती संगीताच्या जवळ सरकली आणि म्हणाली, “अगं संगीता, काल आम्ही एका फॅमिली फंक्शनला गेलो होतो, तिथे माझा एक लांबचा नातेवाईक आला होता. नाव त्याचं ‘समीर’. खूप मोठा बिझनेस आहे त्याचा, पण बिचारा लग्नापासून सुखी नाहीये. तुझा फोटो चुकून माझ्या गॅलरीत त्याने पाहिला आणि तेव्हापासून तो वेडा झालाय गं तुझ्यासाठी!”

​विमलने संगीताला समीरचा फोटो दाखवला. समीर साधारण ३५ वर्षांचा, दिसायला रुबाबदार आणि श्रीमंती थाट असलेला माणूस होता. संगीताने फोटो पाहिला आणि तिच्या मनात धस्स झालं. विमल पुढे म्हणाली, “तो म्हणत होता, जर ही परी मला भेटली तर मी तिच्या पायात जग लोळवेन. तिला काय हवं ते देईन. संगीता, तो साधासुधा माणूस नाहीये, हात सढळ आहे त्याचा. तू फक्त एकदा त्याच्याशी बोलून तर बघ.”

​​सुरुवातीला संगीताने थोडा आढेवेढे घेतले, पण मैत्रिणींच्या त्या ‘ऐश’ आणि ‘गिफ्ट्स’च्या गप्पांनी तिचं मन आधीच बदललं होतं. तिने विचार केला, “फक्त बोलायला काय हरकत आहे?” आणि तिथेच तिने पहिलं पाऊल बाहेर टाकलं.

​विमलने एका आलिशान हॉटेलच्या प्रायव्हेट केबिनमध्ये समीर आणि संगीताची भेट घडवून आणली. समीरने संगीताला पाहताच जणू तो देहभान हरपला. तो म्हणाला, “विमलने सांगितलं होतं तू सुंदर आहेस, पण तू तर साक्षात अप्सरा आहेस! तुझ्या या सौंदर्याला साध्या सुती साड्या शोभत नाहीत संगीता, तुला तर हिऱ्यांनी मढवायला हवं.”

त्याच पहिल्या भेटीत समीरने एक मखमली बॉक्स संगीतासमोर ठेवला. त्यात सोन्याची एक नाजूक पण अत्यंत महागडी चेन होती. संगीता हादरली, म्हणाली, “नको, हे मी कसं घेऊ?”

​तसा समीर हसून म्हणाला, “हे तर काहीच नाही संगीता. हे फक्त तुझ्या सौंदर्याचं एक छोटंसं मानधन समन. तू फक्त माझ्याशी मैत्री कर, तुला जे हवं ते मी तुझ्यासमोर आणून ठेवेन. तुझा नवरा तुला जे कधीच देऊ शकणार नाही, ते सर्व तुला इथे मिळेल.”

​संगीताने ती सोन्याची चेन हातात घेतली आणि तिला त्या क्षणी माझ्या कष्टाच्या पैशांची आठवणही आली नाही. तिच्या डोळ्यासमोर फक्त मैत्रिणींनी सांगितलेलं ‘राणीसारखं जगणं’ दिसत होतं. संगीता आता हळूहळू त्या ‘अफेअर’च्या गर्तेत ओढली जात होती.

समीरने दिलेली ती सोन्याची चेन संगीतासाठी केवळ एक दागिना नव्हता, तर तो तिच्या ‘नव्या आयुष्याचा’ परवाना होता. विमल आणि इतर मैत्रिणींनी संगीताला आधीच तयार केलं होतं, त्यामुळे समीरसोबतची ही ‘मैत्री’ पुढच्या स्तरावर जायला फार वेळ लागला नाही.

​समीर हा पक्का शिकारी होता. त्याला माहीत होतं की संगीतासारखी देखणी स्त्री फक्त पैशाने नाही, तर शब्दांच्या मोहिनीने आणि सुखाच्या लालसेने जाळ्यात ओढता येते. त्याने संगीताला दररोज फोन आणि मेसेज करायला सुरुवात केली. तो तिचं असं कौतुक करायचा जे मी संसाराच्या व्यापात कधी करू शकलो नव्हतो.

​आता संगीता तासनतास मोबाईलमध्ये गुंतलेली असायची. मी कामावर गेलो की विमलच्या घरी किंवा कधीतरी बाहेर समीर आणि संगीताच्या भेटी होऊ लागल्या. समीर तिला शहरातल्या सर्वात महागड्या रेस्टॉरंटमध्ये नेऊ लागला. तिथे मिळणारे पदार्थ, तिथलं वातावरण पाहून संगीताला आपल्या साध्या घराची चीड येऊ लागली. समीर तिला म्हणायचा, “संगीता, हे शरीर, हे लावण्य फक्त रांधण्या-वाढण्यासाठी नाहीये. तू तर फक्त सुखासाठी जन्मली आहेस.”

​एके दिवशी समीरने एका आलिशान रिसॉर्टमध्ये संगीताला नेले. तिथे त्याने तिच्यासाठी डिझायनर साडी आणि एक महागडा परफ्युम आणला होता. संगीताने ती साडी नेसली आणि जेव्हा ती समीरसमोर आली, तेव्हा समीरने तिचा हात हातात घेतला.

​तिथे मैत्रिणींच्या त्या ‘चावट गप्पा’ संगीताच्या कानात गुंजू लागल्या. तिला शोभाताईने दिलेलं ते उदाहरण आठवलं— “काय घेऊन बसलीस, थोडंसं प्रेम द्यायचं आणि ऐश करायची.” समीरने तिला जवळ ओढलं, तिच्या त्या नाजूक कमरेवर हात ठेवला. संगीताला सुरुवातीला थोडा संकोच वाटला, पण समीरच्या स्पर्शात असलेल्या त्या ‘श्रीमंती सुखाची’ चटक तिला लागली होती. त्या दिवशी संगीताने माझ्याशी असलेल्या निष्ठेची भिंत पूर्णपणे ओलांडली होती.

​जेव्हा ती घरी परतली, तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक होती. तिने समीरने दिलेली ती सोन्याची चेन एका नवीन पर्समध्ये लपवून ठेवली होती. आता तिची भीती पूर्णपणे गेली होती. उलट, तिला आता माझ्याबद्दल एक प्रकारचा तिरस्कार वाटू लागला होता. मी दिलेले साधे कपडे किंवा साध्या वस्तू तिला आता टोचू लागल्या होत्या.

​संगीता आता त्या ग्रुपमध्ये बसली की मोठ्या अभिमानाने सांगू लागली, “खरंच गं, समीरने मला जे सुख दिलंय ते माझ्या नवऱ्याला जन्मभर जमणार नाही. त्याने मला एका दिवसात पन्नास हजार खर्च केले!” त्या बायका तिला शाबासकी देऊ लागल्या. संगीता आता पूर्णपणे ‘त्या’ ट्रॅकवर आली होती. तिला आता फक्त समीरचा स्पर्शच नाही, तर त्याने दिलेला पैसा आणि गिफ्ट्स यांची व्यसनासारखी सवय झाली होती.

​संगीताचं हे बदललेलं रूप मला आता हळूहळू जाणवू लागलं होतं. तिचा बदललेला पेहराव, तिचा नवीन मोबाईल आणि रात्री उशिरापर्यंत चालणारं चॅटिंग… या सर्व गोष्टी एका मोठ्या वादळाची चाहूल देत होत्या.

संगीतासारखी स्त्री, जिचे संस्कार आणि सौंदर्य दोन्ही उच्च दर्जाचे आहेत, ती सहजासहजी कोणाला शरण जाणार नाही. समीर हे ओळखून होता, म्हणूनच तो तिला हळूहळू मोहपाशात ओढत होता.

​समीर हा खेळाडू होता. त्याला माहीत होतं की संगीता केवळ देखणी नाही, तर ती सुशिक्षित आणि एका मध्यमवर्गीय संस्कारी कुटुंबातली आहे. अशा स्त्रीला थेट शारीरिक मागणी घातली तर ती लांब जाऊ शकते, हे ओळखून त्याने ‘मानसिक तयारी’ करण्याचे धोरण आखले.

​समीरने संगीताच्या मोबाईलवर मेसेजेसचा पाऊस पाडायला सुरुवात केली. तो रोज सकाळी तिला ‘गुड मॉर्निंग’ पाठवताना केवळ फूल पाठवत नसे, तर तिची स्तुती करणारे कवितांचे कडवे पाठवायचा.

“संगीता, कालच्या साडीत तुझी ती नाजूक कंबर पाहून रात्रभर मला झोप लागली नाही…” किंवा “तुझ्या त्या गुलाबासारख्या ओठांवरून जेव्हा तुझं नाव येतं, तेव्हा काळजाचा ठोका चुकतो…” असे रोमँटिक आणि मादक मेसेजेस वाचून संगीताच्या मनात घरच्या कामात असतानाही समीरचेच विचार घोळू लागले.

​​समीरने आता तिला भेटवस्तू देण्याचा सपाटाच लावला होता. कधी विमलच्या हाती, तर कधी कुरिअरने तिच्यासाठी वस्तू येऊ लागल्या.

​डिझायनर साड्या: ज्या साड्यांची किंमत माझ्या दोन महिन्यांच्या पगाराएवढी असायची, अशा भरजरी आणि तलम साड्या तो तिला पाठवू लागला. त्या साड्यांचा स्पर्श संगीताला सुखावून जायचा.

​परफ्युम्स: त्याने तिला पॅरिसचे महागडे परफ्युम्स गिफ्ट दिले. त्याचा तो मादक सुगंध लावल्यावर संगीताला स्वतःमध्येच एक वेगळी ‘हॉट’ स्त्री जाणवू लागली.

​सोन्याचे दागिने: चेननंतर त्याने तिला एकदा कानातले आणि एकदा नाजूक ब्रेसलेट दिले. प्रत्येक वेळी संगीता “नको” म्हणायची, पण समीर म्हणायचा, “अगं, हे तुझ्या सौंदर्याच्या मानाने खूप तुच्छ आहे. तू हे घातल्यावर या दागिन्यांची किंमत वाढते.”

​संगीताला आता समीरशी बोलल्याशिवाय चैन पडत नव्हती. जेव्हा मी घरी असायचो, तेव्हा ती फोन बाथरूममध्ये नेऊन किंवा रात्री मी झोपल्यावर चादर ओढून समीरचे मेसेज वाचायची. समीर तिला मोबाईलवर अशा प्रकारे बोलू लागला की तिला तिच्या शरीराच्या सुखाची आणि हक्काची जाणीव होऊ लागली.

​तो म्हणायचा, “संगीता, तुझ्यासारख्या अप्सरेला इतक्या साध्या आयुष्यात कोंडून ठेवणे म्हणजे गुन्हा आहे. तुझा नवरा तुला प्रेम देत असेल, पण तुला जे जग मी दाखवू शकतो, ते तो स्वप्नातही देऊ शकणार नाही.”

संगीता आता तासनतास आरशासमोर उभी राहून समीरने दिलेल्या साड्या नेसून स्वतःला न्याहाळू लागली. तिला आता त्याच्या शरीराची ओढ जाणवू लागली होती. मैत्रिणींनी जे ‘चावट’ शब्द वापरले होते, त्या शब्दांचा अर्थ तिला आता समीरच्या संदर्भात कळू लागला होता. तिच्या मनात समीरबद्दल एक वेगळीच शारीरिक आणि मानसिक ओढ निर्माण झाली होती. तिला आता समीरला भेटण्याची आणि त्याच्या मिठीत जाण्याची ओढ लागली होती, पण संकोच अजूनही आडवा येत होता.

​समीरने मात्र तिच्या मनाची मशागत इतकी चोख केली होती की, आता फक्त एका संधीची वाट होती. ती आता पूर्णपणे समीरच्या विचारांच्या अंमलाखाली आली होती.

दुपारची वेळ होती आणि संगीताच्या घरी त्या मैत्रिणींचा गराडा पडला होता. समीरने नुकतंच दिलेलं सोन्याचं ब्रेसलेट सगळ्या जणी आलटून पालटून बघत होत्या. संगीताच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच अभिमान आणि लाली दिसत होती.

​विमल ब्रेसलेटकडे बघत म्हणाली, “आता काय बाई, संगीताची मज्जाच मज्जा! आपल्या सगळ्यांपेक्षा तिचा रुबाब आता जोरात असणार. कसली भारी भारी गिफ्ट मिळतात बघा की तिला!”

​दुसरीने लगेच तिची री ओढली, “मिळणारच की! आपली संगीता काय देखणी कमी आहे का? आपल्या सर्वांत तीच जास्त देखणी अन तरुण आहे. समीरसारखा देखणा आणि श्रीमंत माणूस तिच्यासाठी नाही तर कोणासाठी वेडा होणार?”

​तिसरी मैत्रीण, जिचं लक्ष नेहमी अशाच गोष्टींकडे असायचं, ती थोडं मिश्किलपणे हसून म्हणाली, “अगं, तरुणपणी गिफ्ट मोठी अन महागडी मिळतात हे खरंय, पण त्या बदल्यात घामही चांगला निघतो बरं का!”

​चौथीने टाळी वाजवली, “अहो शोभाताई, त्या घाम निघण्यात आनंदही तेवढाच मोठा असतो हे कसं विसरता?”

​संगीता हे ऐकून थोडी लाजत होती. तेव्हा पहिलीने थेट विचारलं, “काय गं संगीता, तुझा घाम काढला का नाही अजून त्याने? की नुसतीच गिफ्ट्स देतोय तो?”

​संगीताने मान खाली घातली आणि लाजून हळूच “नाही” म्हणाली. त्यावर त्या सर्वजणी खदाखदा हसू लागल्या. दुसरी म्हणाली, “अगं बया! अजून कसा तो तुला चिकटला नाही? तिचा घाम तो काय रात्रभर काढणार आहे की काय?”

विमलने संगीताच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि म्हणाली, “अन रात्रभर त्यानं घाम काढला तरी काय संगीता नाही म्हणणार आहे का? तीही तयार असेल की, काय गं?”

​संगीता आता पूर्णपणे त्यांच्या रंगात रंगली होती. तिने स्वतःला सावरत म्हटलं, “अजून काही नाही ठरवलं…”

​पहिलीने डोळे मिचकावत विचारलं, “मग काय, तो तुला ४ दिवस कुठे बाहेर घेऊन जातोय का काय? एखाद्या मोठ्या हॉटेलमध्ये किंवा फार्महाऊसवर?”

​शेवटी चौथी मैत्रीण म्हणाली, “बघ बाई, तुला जमेल तसं कर. पण एकदा का ‘काम’ झालं की आम्हाला मात्र सविस्तर सांग बरं का!”

​त्यांच्या या बोलण्यामुळे संगीताच्या मनात आता भीती उरली नव्हती, तर एक प्रकारची ‘उर्मी’ दाटून आली होती. तिलाही आता तो अनुभव घ्यायचा होता, ज्याबद्दल या बायका इतक्या चवीने बोलत होत्या. समीरने पेरलेली बीजे आता या मैत्रिणींच्या खतपाण्यामुळे पूर्णपणे अंकुरली होती. संगीता आता मानसिकदृष्ट्या समीरला आपले शरीर सोपवण्यासाठी ‘हॉट आणि रेडी’ झाली होती.

​संगीताच्या त्या ‘संस्कारी’ मनावर आता त्या मैत्रिणींच्या चावट गप्पांचा थर इतका घट्ट बसला होता की, तिला आता घरच्या साध्या गोष्टींत अजिबात रस उरला नव्हता. त्या दिवशी गप्पांचा विषय अजूनच ‘खोलवर’ गेला होता.

​​शोभाताईने संगीताच्या भरलेल्या दंडाला हात लावला आणि म्हणाली, “अगं संगीता, तुझं हे शरीर म्हणजे जणू मलाई आहे. समीर जेव्हा तुला पहिल्यांदा स्पर्श करेल ना, तेव्हा तो वेडाच होईल. पुरुषांना अशा नितळ कांतीची खूप हाव असते ग. तुला काय वाटतं, तो तुला नुसतं दागिने द्यायला भेटतोय? तो तुझ्या शरीराचा प्रत्येक कोपरा न्याहाळण्यासाठी आसुसलेला आहे.”

​संगीताच्या अंगावर सरसरून काटा आला. दुसरीने त्यात भर घातली, “अगं, जेव्हा असा श्रीमंत आणि रुबाबदार माणूस आपल्या अंगावर येतो ना, तेव्हा त्याचा तो महागडा परफ्युम आणि त्याच्या हातांचा तो ताकदवान स्पर्श… बाई ग! सगळं भान हरपतं. तो तुला जेव्हा मिठीत घेईल, तेव्हा तुला समजेल की ‘खरा पुरुष’ काय असतो.”

​​तिसरी मैत्रीण, जी सर्वात जास्त बिनधास्त होती, ती संगीताच्या जवळ बसून म्हणाली, “बघ संगीता, नवऱ्यासोबत जे होतं ते एक कर्तव्य असतं. पण प्रियकरासोबत जे होतं, ती ‘मजा’ असते. तो तुझ्या शरीराचे असे लाड करेल की तू आजवर कधी अनुभवले नसतील. तो तुला फक्त ‘भोगणार’ नाही, तर तो तुला ‘पूजणार’ आहे. तुझ्या त्या नाजूक कमरेवरून जेव्हा त्याचे हात फिरतील, तेव्हा तुला स्वर्गसुख काय असतं ते कळेल.”

​या शब्दांमुळे संगीताच्या पोटात गोळा येत होता. तिच्या मनात समीरबद्दलचे जे विचार चालले होते, त्यांना या बायकांनी जणू वाचा फोडली होती. तिला आता समीरचा मेसेज आला की तिच्या छातीची धडधड वाढू लागली होती.

​विमलने हसत विचारलं, “अगं संगीता, तू कधी आरशात स्वतःला नीट पाहिलं आहेस का? समीरसाठी तू एकदम ‘तयार’ राहायला हवं. तू आतापासूनच विचार कर, जेव्हा तो तुला एखाद्या बंद खोलीत भेटेल, तेव्हा तू कोणती साडी नेसणार? तुझा तो पदर जेव्हा तो बाजूला करेल, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांतली ती आग तू सहन करू शकशील का?”

​संगीता लाजत म्हणाली, “विमल ताई, तुम्ही खूपच जास्त बोलताय आता…”

​”जास्त कुठे ग?” चौथीने मध्येच टोकलं, “उद्या जेव्हा तो तुला पूर्णपणे स्वतःच्या ताब्यात घेईल, तेव्हा तूच आम्हाला येऊन सांगशील की ‘ताई, खरंच किती सुख असतं ते’. आपण स्त्रिया कशासाठी जगतो ग? थोडंसं प्रेम आणि शरीराचं समाधान! समीर तुला दोन्ही देणार आहे आणि त्यासोबत सोन्या-चांदीचा वर्षाव तर आहेच.”

​त्यांच्या या प्रत्येक शब्दाने संगीताच्या मनात समीरबद्दलची लैंगिक ओढ (Sexual Attraction) शिगेला पोहोचली होती. आता तिला समीरच्या फोटोंकडे बघताना केवळ एक मित्र दिसत नव्हता, तर तिला तिच्या आयुष्यातला तो ‘मुलखावेगळा’ आनंद देणारा पुरुष दिसत होता. तिला आता स्वतःच्याच शरीराची एक नवी जाणीव झाली होती. तिला वाटू लागलं की, आपलं हे तारुण्य, हे सौंदर्य खरोखरच समीरच्या बाहुपाशात जाण्यासाठी व्याकुळ झालं आहे.

​संगीता आता त्या क्षणाची वाट पाहू लागली होती, जेव्हा समीर तिला असा काही स्पर्श करेल की ज्याने तिच्या आयुष्याचं सोनं होईल.

​संगीताच्या मनात आता फक्त एकच विचार होता— समीर कधी भेटेल आणि तो क्षण कधी येईल?

संगीताच्या त्या मैत्रिणींच्या गप्पांमुळे तिची मानसिक अवस्था आता अशा वळणावर होती की, तिला फक्त समीरचा रुबाब आणि त्याने दिलेली श्रीमंती दिसत होती. पण विमलने किंवा इतर कोणाही मैत्रिणीने तिला समीरच्या आयुष्यातील त्या काळ्या बाजूबद्दल काहीही सांगितले नव्हते.

​समीर दिसायला जितका उमदा, प्रेमळ आणि हळवा होता, तितकाच तो बेडरुममध्ये ‘भयानक’ होता. मोठ्या श्रीमंत उद्योगपतीचा हा मुलगा, दिसायला स्मार्ट आणि तब्बेतीने तगडा होता. त्याला साधी व्यसनंही नव्हती, पण निसर्गाने त्याला अशा एका ‘शापा’ने ग्रासले होते ज्याला जगात इलाज नव्हता.

​त्याच्या आयुष्याची दुसरी बाजू अशी होती की, त्याचे यापूर्वी दोनदा लग्न झाले होते. त्याची पहिली पत्नी केवळ ८ दिवसांत त्याचे ते ‘मोठे आणि आवाढव्य आकाराचे पुरुषत्व’ पाहून आणि त्याचा संभोगातील ‘रानटी आवेग’ सहन न होऊन भीतीने पळून गेली होती. दुसरी पत्नीही १५ दिवसांपेक्षा जास्त टिकली नाही; त्याच्या रानटी दणक्यांपुढे तिचा संयम सुटला आणि तिनेही घटस्फोट घेतला.

​बाहेरून प्रेमवीर वाटणारा समीर रात्री बेडवर ‘जनावर’ व्हायचा. त्याच्याकडे अफाट संपत्ती असूनही, वेश्यावस्तीतही त्याला जास्त पैसे देऊनही कोणतीच स्त्री आपल्या उरावर घ्यायला तयार नसायची. त्याच्या या स्थितीमुळे तो स्वतःही मानसिकदृष्ट्या खचला होता. तो एका नामांकित सेक्सलॉजिस्ट आणि मनसोपचार तज्ज्ञाकडून उपचार घेत होता. डॉक्टरांनी त्याला आवेग आवरण्यासाठी काही औषधे आणि ट्रिक्स दिल्या होत्या, पण त्याच्या ‘लिंगाच्या नैसर्गिक मोठ्या आकारावर’ काहीच उपाय नव्हता. ते त्याच्याशी संभोग करणाऱ्या स्त्रीला सहन करणे भागच होते.

​समीर आता अशा एका स्त्रीच्या शोधात होता, जी केवळ देखणीच नाही, तर जी त्याचा हा रानटी आवेग पेलू शकेल. विमलने जेव्हा संगीताचा फोटो त्याला दाखवला, तेव्हा त्याला वाटले की संगीताचे ते ‘भरलेलं शरीर आणि सुडौल बांधा’ कदाचित त्याला सहन करू शकेल. समीर आता संगीताशी केवळ मैत्री करत नव्हता, तर तो त्याच्या आतल्या जनावराला शांत करण्यासाठी एका शिकार शोधत होता.

​समीरने संगीताला महागडी गिफ्ट्स देऊन, तिच्या सौंदर्याची स्तुती करून तिची अशी मशागत केली होती की ती आता स्वतःहून त्याच्या जाळ्यात यायला तयार झाली होती. त्याला माहीत होतं की, इतर स्त्रियांप्रमाणे संगीताही सुरुवातीला घाबरू शकते, पण त्याने ठरवलं होतं की यावेळी तो औषधांच्या जोरावर स्वतःवर नियंत्रण ठेवण्याचा प्रयत्न करेल.

​संगीताला या कशाचीही कल्पना नव्हती. तिला वाटत होतं की, समीर म्हणजे एक रोमँटिक प्रियकर आहे, जो तिला फक्त सुख देईल. तिला वाटत होतं की, त्या मैत्रिणींनी सांगितलेला ‘घाम’ म्हणजे केवळ शारीरिक कष्टाचा भाग आहे. पण तिला हे ठाऊक नव्हतं की, समीरच्या मिठीत जाणे म्हणजे मृत्यूच्या दाढेत जाण्यासारखा एक जीवघेणा अनुभव असू शकतो.

​संगीता आता त्या क्षणाची आतुरतेने वाट पाहत होती, जेव्हा ती समीरसोबत एकांतात असेल. पण तिला हे माहित नव्हतं की, ज्या सुखासाठी ती आसुसलेली आहे, ते सुख नसून एक रानटी हल्ला असणार आहे.

​समीर आता एका कुशल शिकाऱ्यासारखा शांत होता. त्याला माहीत होतं की, संगीताच्या मनात त्याच्याबद्दल प्रचंड ओढ निर्माण झाली आहे. पण तो मुद्दामहून शरीरसंबंधांसाठी घाई करत नव्हता. त्याच्या मनात एकच भीती होती— जर याही वेळी त्याचा तो रानटी आवेग अनावर झाला आणि संगीता पहिल्याच भेटीत घाबरून दूर गेली, तर त्याच्या हातून ही देखणी शिकार कायमची निसटेल.

​समीरने ठरवलं होतं की, तो संगीताला इतकं मानसिकरीत्या गुंतवून ठेवेल की, तिने स्वतःहून त्याला जवळ येण्यासाठी साद घातली पाहिजे. तो तिला महागड्या हॉटेलमध्ये नेऊन तासनतास तिच्याशी गप्पा मारायचा, पण तिचा हात हातात घेण्यापलीकडे तो जात नसे. त्याच्या या ‘संयमी’ आणि ‘सभ्य’ वागण्यामुळे संगीताच्या मनात त्याच्याबद्दलचा आदर अजूनच वाढला होता. तिला वाटायचं, “बघा, इतका मोठा माणूस असूनही हा किती हळवा आणि समजूतदार आहे. याला फक्त शरीराची हाव नाही, तर याचं माझ्यावर खरं प्रेम आहे.”

​समीर संगीतावर संपत्तीची उधळण करताना मागे-पुढे पाहत नव्हता. त्याने तिला अशा काही गोष्टी मिळवून दिल्या होत्या ज्याचं तिने कधी स्वप्नही पाहिलं नव्हतं. पण त्यासोबतच तो तिला मायेने आणि प्रेमाने हाताळत होता. तो तिचं असं कौतुक करायचा की संगीताला स्वतःबद्दल खूप अभिमान वाटायचा. समीरला फक्त शरीराची भूक नव्हती, तर त्याला कोणीतरी अशी हवी होती जी त्याला मायेने कुशीत घेईल आणि त्याच्यावर प्रेमाचा वर्षाव करेल. संगीताच्या त्या भरलेल्या आकर्षक फिगरमध्ये आणि तिच्या स्वभावात त्याला ती संधी दिसत होती.

​समीरने आपल्या डॉक्टरांनी दिलेल्या सल्ल्यानुसार स्वतःच्या मनावर ताबा मिळवण्याचे प्रयोग सुरू केले होते. तो रोज औषधे घेत होता, जेणेकरून जेव्हा तो क्षण येईल, तेव्हा त्याचा आवेग त्याच्या नियंत्रणात असेल. त्याला संगीताला ‘भोगताना’ तिला दुखावायचं नव्हतं, तर तिला असं सुख द्यायचं होतं की ती पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे खेचली जावी. तो विचार करायचा, “संगीता जर माझ्या या रूपाला एकदा सरावली, तर मी तिच्या पायाशी सर्व जगाचं सुख आणून ठेवेन.”

​दुसरीकडे संगीता आता समीरच्या या ‘हळव्या’ रूपाच्या प्रेमात पूर्णपणे पडली होती. तिला वाटू लागलं होतं की, असा पुरुष मिळणं हे तिचं भाग्य आहे. तिची मैत्रिणींसोबतची चर्चा आता एका वेगळ्या टोकाला पोहोचली होती. तिला आता स्वतःहून वाटू लागलं होतं की, आपण समीरला काहीतरी द्यायला हवं. तिची शारीरिक ओढ आता तिच्या संयमाच्या पलीकडे गेली होती. ती आरशासमोर उभी राहून स्वतःच्या देहाकडे बघत विचार करायची, “माझं हे तारुण्य समीरसाठीच तर आहे. त्याने माझ्यासाठी इतकं केलं, मग मी त्याला आनंदी का करू नये?”

एकीकडे जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली दबलेला, कष्टाळू आणि मर्यादित उत्पन्नाचा ‘पती’ आहे, तर दुसरीकडे अमर्याद पैसा, वेळ आणि आकर्षक व्यक्तिमत्त्व असलेला ‘प्रियकर’ आहे. संगीतासारखी सौंदर्याची खाण असलेला स्त्री अशा विरोधाभासात भरकटणे, हे मानवी स्वभावाचे एक कडू वास्तव आहे.

​माझ्या आणि समीरमध्ये जमीन-अस्मानाचा फरक होता, आणि दुर्दैवाने संगीताच्या डोळ्यांवर आता समीरच्या श्रीमंतीची धुंदी चढली होती. तिला आता आमच्या दोघांमधील हा विरोधाभास स्पष्टपणे टोचू लागला होता.

समीर दिसायला एखाद्या ग्रीक देवतेसारखा होता. जिममध्ये कसरत करून कमावलेलं त्याचं ते पिळदार, तगडा आणि उंचपुरं शरीर कोणत्याही स्त्रीला भुरळ घालेल असं होतं. त्याच्या समोर मी अगदीच साधारण दिसायचो. कामाचा ताण आणि भविष्याची चिंता यामुळे माझ्या चेहऱ्यावर थकवा असायचा, तर समीरच्या चेहऱ्यावर श्रीमंतीचा रुबाब आणि उत्साह असायचा.

​मी एक मध्यमवर्गीय नोकरदार माणूस. महिन्याचा पगार आल्यावर घरभाडं, किराणा आणि भविष्याची पुंजी साठवण्यातच माझा अर्धा वेळ जायचा. मी संगीताची हौस मौज करत नव्हतो असं नाही, पण माझ्या मर्यादा होत्या. मी कधीतरी प्रेमाने तिच्यासाठी एक-दोन रुपयांचा गजरा आणायचो, जो तिला आता समीरने दिलेल्या सोन्याच्या दागिन्यांपुढे ‘कस्पटासमान’ वाटू लागला होता. समीरकडे उधळायला अमाप पैसा होता आणि त्याला फक्त संगीताकडून शरीरसुख हवं होतं, त्यामुळे तो तिच्यावर पैशांचा पाऊस पाडत होता.

​मला ऑफिसच्या कामातून दिवसभर तिला साधा फोन करायलाही वेळ नसायचा. संध्याकाळी घरी आल्यावर मी इतका थकलेला असायचो की, तिच्याशी रोमँटिक बोलणं तर लांबच, साध्या गप्पा मारायलाही त्राण नसायचे. पण समीर? तो दिवसभर तिच्यासाठी उपलब्ध असायचा. तो दिवसातून दहावेळा तिला फोन करायचा, तिच्या सौंदर्याची स्तुती करायचा आणि तिला जगातील सर्वात सुंदर स्त्री असल्याचा भास करून द्यायचा.

संगीताला आता माझ्या प्रेमापेक्षा समीरचं ‘कौतुक’ जास्त मोलाचं वाटू लागलं होतं. माझ्या अपरोक्ष ती तासनतास समीरशी मोबाईलवर लाडिकपणे बोलायची. तिचे छोटे-मोठे हट्ट, जे मी कधी बजेटमुळे पूर्ण करू शकलो नाही, ते समीर एका फोनवर पूर्ण करायचा. तिच्या मनात आता एक पक्कं समीकरण तयार झालं होतं— ‘नवरा म्हणजे जबाबदारी आणि काटकसर, तर समीर म्हणजे स्वातंत्र्य आणि ऐशआराम.’

​संगीता आता पूर्णपणे समीरच्या प्रभावाखाली होती. तिला माझ्या कष्टाची कदर उरली नव्हती, कारण समीरने तिला अशा एका काल्पनिक स्वर्गात नेऊन ठेवलं होतं, जिथे फक्त सुख आणि पैसा होता. पण तिला हे माहीत नव्हतं की, समीरच्या त्या ‘पिळदार आणि मर्दानी’ शरीरामागे एक रानटी जनावर दडलं आहे, जे तिच्या या कोमल शरीराची शिकार करायला सज्ज झालंय.

​समीर बाहेरून जितका देखणा आणि रुबाबदार दिसत होता, तितकीच त्याच्या शरीराची अंतर्भागातील रचना निसर्गाची एक क्रूर थट्टा होती. त्याचे शरीर एखाद्या शिल्पकाराने घडवले होते, पण त्याच्या लैंगिकतेच्या बाबतीत जणू विधात्याने चूक केली होती.

​सामान्यतः पुरुषाचे लिंग हे ६ ते ७ इंचापर्यंत असू शकते, परंतु समीरच्या बाबतीत हे प्रमाण निसर्गाच्या सर्व नियमांना छेद देणारे होते. त्याचे लिंग ९ इंच लांब आणि कमालीचे जाड होते. जेव्हा तो कोणत्याही सुंदर आणि तरुण स्त्रीला, विशेषतः संगीतासारख्या लावण्यवतीला पाहायचा, तेव्हा त्याचे ते पुरुषत्व लोखंडासारखे कडक व्हायचे. ते इतके तटाटून फुगायचे की त्यावरच्या निळ्या शिरा एखाद्या नक्षीकामासारख्या स्पष्ट दिसू लागायच्या.

​त्याचे ते रूप पाहून असे वाटायचे की देवाने त्याला माणसाचा चेहरा दिला, पण कामवासना मात्र एखाद्या रानातल्या जनावराची दिली. त्याच्या अंडाशयाचा आकारही आवाढव्य होता, ज्यामुळे त्याच्यातील रानटी आवेग (Wild Drive) नियंत्रित करणे त्याला कठीण जायचे. एकदा का तो उत्तेजित झाला की, तो सामान्य स्थितीत यायला खूप वेळ लागायचा. हेच कारण होते की त्याच्या पूर्वीच्या दोन्ही पत्नी त्याच्या त्या शरीराच्या दणक्यापुढे टिकू शकल्या नव्हत्या.

​संगीताला या ‘अक्राळविक्राळ’ वास्तवाची पुसटशीही कल्पना नव्हती. तिने आतापर्यंत फक्त माझ्यासारख्या एका सामान्य पुरुषाचा अनुभव घेतला होता. तिला वाटायचे की समीरचे ते पिळदार शरीर तिला फक्त सुख देईल. समीर मात्र स्वतःवर ताबा ठेवून होता. त्याला माहित होते की, त्याचे हे रूप जर संगीताने अचानक पाहिले तर ती तिथेच बेशुद्ध पडू शकते किंवा भीतीने कायमची दूर जाऊ शकते.

​समीरने ठरवले होते की, जेव्हा तो क्षण येईल, तेव्हा तो संगीताला हळूहळू या गोष्टीची सवय लावेल. पण त्याच्यातला तो रानटी आवेग त्याला किती वेळ साथ देईल, हे कोणालाच माहित नव्हते.

​संगीताच्या त्या नाजूक आणि गुलाबासारख्या कोमल शरीरावर, समीरचा हा ९ इंची ‘प्रहार’ जेव्हा होईल, तेव्हा तिची काय अवस्था होईल? तो क्षण आता जवळ येत होता.

समीर आणि संगीतामधील हे नातं आता अशा वळणावर आलं होतं, जिथे केवळ भावना उरल्या नव्हत्या, तर तिथे एक प्रकारचा जबरदस्त शारीरिक ओढ (Physical Attraction) निर्माण झाली होती. समीरने अतिशय हुशारीने संगीताच्या मनावर ताबा मिळवला होता. तो केवळ तिची स्तुती करत नव्हता, तर तिला कशात बघायला त्याला आवडेल, हे सांगून त्याने तिला पूर्णपणे आपल्या इच्छेनुसार घडवायला सुरुवात केली होती

​समीर आता संगीताला शहरातल्या आलिशान कॅफेमध्ये, मॉलमध्ये किंवा शांत बागेत भेटत असे. प्रत्येक भेटीत तो तिच्यावर पैशांचा पाऊस पाडत होता. त्याने तिला तिच्या आवडीनुसार अनेक फॅन्सी ड्रेसेस, जीन्स-टॉप आणि सलवार-कमीज घेऊन दिले होते, पण त्याचे खरे प्रेम तर तिच्या ‘साडी’तल्या रूपावर होते.

​​समीर तिला नेहमी म्हणायचा, “संगीता, तू पाश्चात्य कपड्यांत सुंदर दिसतेसच, पण साडीत तू साक्षात मदनाची रती वाटतेस. तुझ्या त्या भरगच्च हिरव्या बांगड्या, सोन्याच्या पाटल्या आणि साडीच्या पदराखालून दिसणारी तुझी ती नाजूक कंबर… हे सर्व पाहून मी माझं भान हरवून बसतो. तुझ्या पायांतील पैंजणांचा आवाज जेव्हा माझ्या कानावर पडतो, तेव्हा माझ्या काळजाचा ठोका चुकतो.”

​समीरच्या या शब्दांनी संगीताला सुखाची एक वेगळीच धुंदी चढायची. तिच्या कानातील ते झुमके, नाकातील चमकणारी चमकी आणि तिच्या मानेभोवती असणारं ते दोन वाट्यांचं मंगळसूत्र… हे सर्व समीरसाठी एक प्रकारचं ‘उत्तेजक’ साधन बनलं होतं. त्याने तिला महागड्या आणि तलम साड्या, ब्रँडेड मेकअप साहित्य आणि रात्रीसाठी अत्यंत फॅन्सी व ट्रान्सपरंट नाइटी सुद्धा घेऊन दिली होती.

​संगीता आता समीरच्या प्रेमात आणि त्याने दिलेल्या ऐषारामात इतकी बुडाली होती की, तिला माझ्या (तिच्या नवऱ्याच्या) अस्तित्वाची जाणीवही उरली नव्हती. समीरने दिलेला प्रत्येक दागिना आणि प्रत्येक कपडा ती आरशासमोर घालून स्वतःला न्याहाळायची. तिला आता समीरच्या एका इशाऱ्यावर स्वतःला त्याच्या स्वाधीन करण्याची तीव्र इच्छा झाली होती. तिच्या मनात आता कोणताही संकोच उरला नव्हता. ती समीरला केवळ एक मित्र नाही, तर तिला सर्व सुख देणारा ‘देवदूत’ मानू लागली होती.

​संगीता मनातून अत्यंत उतावीळ झाली होती. ती आता त्या एकांत भेटीची वाट पाहत होती, जिथे ती आणि समीर एकमेकांच्या मिठीत असतील. पण समीर मात्र अजूनही अंदाज घेत होता. तो वरून जरी रोमँटिक दिसत असला, तरी आतून तो धास्तावलेला होता. त्याच्या मनातील त्या ‘जनावरा’चा त्याला अंदाज होता. त्याला माहित होतं की एकदा का त्याने संगीताच्या त्या कोमल शरीराला स्पर्श केला की, त्याचा नऊ इंची आवेग आवरणे त्याला कठीण जाईल.

​तो मनात विचार करत होता, “मी हवं तितकी संपत्ती उधळीन, पण संगीताला माझ्या या रानटी आवेगामुळे इजा होता कामा नये. तिला हे सुख असं मिळालं पाहिजे की तिने पुन्हा पुन्हा माझ्याकडे यावं.”

​संगीताच्या डोळ्यांत आता केवळ मिलन होतं, तर समीरच्या मनात एक भीतीदायक थरार! आता फक्त ठिकाण आणि वेळ ठरवणे बाकी होते. संगीताने ठरवले होते की, जेव्हा ते भेटतील, तेव्हा ती समीरच्या आवडीनुसार पूर्ण शृंगार करून त्याच्यासमोर उभी राहील

आता समीरने त्याच्या या प्लॅनमध्ये मला समाविष्ट करण्याचा निर्णय घेतला. एके दिवशी संध्याकाळी तो अचानक आमच्या घरी आला. त्याने आपली ओळख करून दिली. संगीता तर मनातून खुप घाबरली होती. समीर तिला न कळवता आला होता नी आता का तिचे पितळ माझ्यापुढे उघडे पडते की काय म्हणून ती धास्तावली होती.

समिरने मला सरळ सगळं सांगितलं. अगदी त्याचे अन संगीताचे प्रेम जुळल्याचेही सांगितले. मी आवाक होऊन ऐकत होतो. माझा विश्वास बसत नव्हता की संगीता असे करू शकते? मी रागाने तिच्याकडे कटाक्ष टाकला. ती रडवेली झाली होती. अन माझ्याकडे क्षमेच्या यांचनेने पहात होती.

समीर मला म्हणाला ‘ तिचा काही दोष नाही. तिच्यावर रागावू नका. तिच्या सभोंवतालाचे वातावरणच असे तयार झाले होते की तिचे माझ्या प्रेमात पडणे स्वाभाविक आहे. पण आम्ही तुमच्याशी अजून काही प्रतारणा केलेली नाही. पण माझी तुम्हाला एक ऑफर आहे की तुम्ही संगीताच्या अन माझ्या संबंधाना संमती द्यावी. आणि त्याबदल्यात मी तुम्हाला ऐशआरामाचे आयुष्य देतो. म्हणजे एक मोठा बंगला, चारचाकी इंपोर्टेड गाडी, भरपूर पैसा, दागिने, आणखी काही हवे असल्यास तेही देईन. फक्त संगीता आपल्या दोघांची बायको राहील. म्हणजे ती माझ्यासाठी महिन्यातून आठ दिवस मला पत्नी म्हणून मिळावी. बाकी 3 आठवडे ती तुझीच पत्नी राहील. ही ऑफर मान्य असेल तर मला या कार्डवरील नंबर वर फोन करून सांगा. नसेल तर काही हरकत नाही. पण संगीताला या सर्वांचा अजिबात दोष देऊ नका. माझ्या पैशाकडे बघून दुसरी कोणतीही स्त्री तयार होईल पण मला दुसरी कोणी नको. संगीताच हवीय. म्हणून मी ही ऑफर तुम्हाला देतोय. असं बोलून तो निरोप घेऊन निघून गेला.

​समीर आमच्या घरातून निघून गेला, पण त्याने मागे सोडलेले शब्द एखाद्या बॉम्बस्फोटासारखे माझ्या कानात गुंजत होते. घरात आता फक्त मी आणि संगीता उरलो होतो. शांतता इतकी भयानक होती की आमच्या श्वासांचा आवाजही स्पष्ट ऐकू येत होता.

​संगीता सोफ्यावर कोपऱ्यात आकसून बसली होती. तिचे डोळे अश्रूंनी डबडबले होते. तिचे ते सुंदर रूप, ज्याचा मला अभिमान होता, आता गुन्हेगारासारखे दिसत होते. तिने माझ्याकडे पाहिले, तिच्या नजरेत भीती, लाज आणि ‘मला माफ करा’ अशी आर्त याचना होती. समीरने तिला न सांगता हे पाऊल उचलल्यामुळे तिची अवस्था ‘धोबी का कुत्ता’ सारखी झाली होती. तिला भीती होती की मी तिला घरातून बाहेर काढीन किंवा तिच्यावर हात उचलीन.

​मी समीरने दिलेल्या त्या कार्डाकडे पाहत होतो. त्याने दिलेली ऑफर साधीसुधी नव्हती. एका मध्यमवर्गीय माणसाच्या आयुष्यात जे कधीच शक्य होणार नाही, अशा गोष्टी त्याने देऊ केल्या होत्या— आलीशान बंगला, इंपोर्टेड गाडी, सोन्याचे दागिने आणि अमाप पैसा. फक्त आठवडाभरातून दोन दिवस (किंवा महिन्यातून ८ दिवस) संगीता त्याच्यासोबत पत्नी म्हणून राहील. ही कल्पनाच मुळात संतापजनक होती, पण समीरने ज्या पद्धतीने हे मांडले होते, त्यातून त्याची संगीताप्रती असलेली ‘वेडी ओढ’ स्पष्ट दिसत होती.

​माझ्या मनात विचारांचे काहूर माजले होते. राग, अपमान आणि हतबलता अशा संमिश्र भावनांनी मी पेटून उठलो होतो. संगीताने माझ्याशी प्रतारणा केली होती, पण समीरने तिला दोष देऊ नका असे बजावले होते. त्याने संगीताच्या आसपासच्या वातावरणाचा (त्या मैत्रिणींचा ग्रुप) दिलेला दाखला कुठेतरी पटण्यासारखा होता. पण तरीही, आपल्या पत्नीचा ‘वाटा’ दुसऱ्या कोणाशी तरी शेअर करणे, हे कोणत्याही पुरुषासाठी मृत्यूतुल्य यातना देणारे होते.

​मी रागाने ओरडलो, “संगीता! हे काय आहे? तुला हे सगळं मान्य आहे का?”

संगीता हुंदके देत म्हणाली, “मी… मला काहीच माहित नव्हतं की तो असं काही करेल. पण… पण त्याने माझ्यासाठी जे काही केलं, त्याने माझं मन भरकटलं होतं हे खरं आहे. मला माफ करा, मी खूप मोठी चूक केली.”

​तिच्या त्या ‘कबूल’ करण्यामागे समीरने दिलेल्या सुखाची आणि श्रीमंतीची ओढ स्पष्ट दिसत होती. तिला समीरच्या त्या ‘मर्दानी’ रूपाची ओढ लागली होतीच, पण आता त्यासोबत घराची गरिबी हटण्याची संधीही दिसत होती.

​रात्रभर मला झोप लागली नाही. एका बाजूला माझं प्रेम आणि नीतिमत्ता होती, तर दुसऱ्या बाजूला समीरने देऊ केलेलं सोन्याचं जाळं! संगीताच्या डोळ्यांतही आता पश्चात्तापापेक्षा ‘त्या’ नव्या आयुष्याची सुप्त ओढ जास्त दिसू लागली होती की काय, अशी शंका मला येऊ लागली.समीरने दिलेल्या त्या अजब ऑफरने आमच्या दोघांच्याही आयुष्यात एक वादळ निर्माण केलं होतं. तो निघून गेल्यावर कितीतरी वेळ मी सुन्न होऊन बसलो होतो. समोर बसलेली संगीता ढसाढसा रडत होती, पण त्या रडण्यात पश्चात्तापापेक्षाही समीरने मांडलेल्या त्या ‘सुखसोयींच्या’ भविष्याची एक अनामिक भीती आणि उत्सुकता जास्त होती.

​रात्रभर आमच्यात एक शब्दही बोलला गेला नाही. मी विचार करत होतो माझ्या कष्टाच्या, मध्यमवर्गीय प्रामाणिक आयुष्याचा. आणि दुसरीकडे होतं समीरने मांडलेलं ते श्रीमंतीचं स्वप्न. बंगला, गाडी आणि संगीताच्या अंगावर खेळणारं सोनं… हे सगळं माझ्या एका ‘हो’ कारावर अवलंबून होतं. मला समीरच्या त्या रानटी लैंगिक वास्तवाची पुसटशीही कल्पना नव्हती. मला वाटलं, तो एक श्रीमंत, देखणा आणि रसिक माणूस आहे ज्याला माझ्या बायकोचं वेड लागलंय.

​दुसऱ्या दिवशी सकाळी संगीता माझ्या जवळ आली. तिने माझे पाय धरले आणि म्हणाली, “मला माफ करा, पण समीर वाईट माणूस नाहीये. त्याने आजवर माझं खूप कौतुक केलंय. आपण आयुष्यभर काटकसर केली, पण आता आपल्याला ही संधी मिळाली आहे. तुमचा अपमान व्हावा असं मला वाटत नाही, पण आपल्याला यामुळे एक चांगलं आयुष्य मिळेल. प्लीज… विचार करा ना!”

​संगीताच्या डोळ्यांत आता समीरने दिलेल्या त्या स्वप्नांची चमक होती. तिला त्या ‘आठ दिवसांच्या’ बदल्यात मिळणारं राणीसारखं जगणं खुणावत होतं. शेवटी, माझ्या मनातील नैतिकतेचा पराभव झाला आणि गरिबीच्या जाचातून सुटण्याच्या मोहाने ग्रासलं. मी ते समीरचं कार्ड उचललं आणि त्याला फोन केला.

समीरने फोन उचलल्यावर त्याच्या आवाजात एक प्रकारचा विजय होता. तो म्हणाला, “उत्तम निर्णय! तुम्ही तुमच्या आयुष्यातला सर्वात मोठा आणि सुखाचा निर्णय घेतला आहे. उद्याच माझ्या माणसांकडून तुम्हाला नव्या बंगल्याची चावी मिळेल.”

​दिलेला शब्द समीरने पाळला. आठवडाभरातच आम्ही एका आलिशान बंगल्यात शिफ्ट झालो. दारात नवी कोरी गाडी उभी होती. संगीताच्या कपाटात आता भरजरी साड्या आणि दागिन्यांचा ढीग होता. आमचं आयुष्य रातोरात बदललं होतं. मला वाटलं, आता सगळं नीट होईल. फक्त आठ दिवसांचाच तर प्रश्न होता.

समीरने जेव्हा मला त्याच्या ऑफिसवर बोलावून त्याचं ते ‘रानटी’ सत्य सांगितलं, तेव्हा क्षणभर मीही हादरलो होतो. त्याने प्रांजळपणे कबूल केलं की त्याच्या शरीराची रचना आणि त्याचा आवेग सामान्य नाही, आणि यामुळेच त्याच्या दोन पत्नी त्याला सोडून गेल्या होत्या. पण त्या क्षणी माझ्या मनात संगीताने केलेल्या प्रतारणेमुळे एक प्रकारचा सुप्त राग आणि सूडभावना दाटून आली होती.

​मला वाटलं, संगीताला तिच्या सौंदर्याचा आणि त्या मैत्रिणींनी भरवलेल्या ‘ऐषारामाचा’ खूप माज चढला आहे. तिला वाटतंय की समीर म्हणजे फक्त सोन्याचा पाऊस पाडणारा रोमँटिक राजा आहे. पण तिला हे ठाऊक नव्हतं की समीर म्हणजे एक वादळ आहे. माझ्या मनातली एक सुप्त फँटसी जागी झाली— संगीताला एखाद्या रानटी मर्दाने असं भोगावं की तिचा तो सौंदर्याचा माज पूर्णपणे जिरावा.

​समीरच्या ऑफिसमधील त्या भेटीत मी त्याला एक अट घातली, “समीर, तुला हवं ते सुख मिळेल, पण एक अट आहे. तू संगीताला माझ्याच बंगल्यावर भोगशील. म्हणजे वेळ पडली तर मला तुमची मदत करता येईल आणि तुमच्यातील तो रानटी खेळ मला माझ्या डोळ्यांनी अनुभवता येईल.” समीरला माझा हा प्रॅक्टिकल मुद्दा पटला, कारण त्यालाही भीती होती की संगीताने जर जास्त प्रतिकार केला किंवा ती जखमी झाली, तर सांभाळायला कोणीतरी हवं होतं.

​समीरने मला जबाबदारी दिली होती की संगीताला या ‘पहिल्या रात्री’साठी तयार करायचं. मी घरी आलो तेव्हा संगीता त्या नव्या बंगल्यात एखाद्या राणीसारखी वावरत होती. मी तिला जवळ घेतलं आणि म्हणालो, “संगीता, पुढच्या आठवड्यात तुझी समीरसोबतची पहिली रात्र आहे. पण लक्षात ठेव, समीर हा माझ्यासारखा सामान्य पुरुष नाहीये. तो खूप ताकदवान आणि ‘मर्द’ आहे. त्याचं प्रेम थोडं रानटी असू शकतं, पण तू घाबरायचं नाहीस. त्याने तुझ्यावर इतका पैसा खर्च केलाय, तर तो तुला हवं तसं ओरबाडून घेणारच.”

​संगीताला वाटलं मी थट्टा करतोय. ती लाजत म्हणाली, “अहो, तो किती हळवा आहे हे मला माहीत आहे. तुम्ही उगाच मला घाबरवू नका. मी तयार आहे त्याला हवं ते सुख द्यायला.” तिला वाटत होतं की समीरचा स्पर्श म्हणजे फुलांसारखा कोमल असेल.

शेवटी तो दिवस उजाडला. समीर रात्री १० वाजता आमच्या बंगल्यावर आला. त्याने काळ्या रंगाचा सूट घातला होता आणि तो कमालीचा रुबाबदार दिसत होता. पण त्याच्या डोळ्यांत आज एक वेगळीच ‘भूक’ होती. संगीताने समीरच्या आवडीची ती मादक साडी नेसली होती, अंगावर भरगच्च दागिने होते आणि ती साक्षात स्वर्गातील अप्सरा वाटत होती.

​मी समीरला बेडरूमकडे नेलं. समीरने जाताना माझ्याकडे एक अर्थपूर्ण कटाक्ष टाकला, जणू तो सांगत होता की ‘आता खेळ सुरू होणार’. त्याने खिशातून डॉक्टरांनी दिलेली औषधं काढून घेतली होती.

​समीर बेडरूममध्ये गेला आणि त्याने दार लावून घेतलं. मी बाहेर हॉलमध्ये बसून होतो, पण माझ्या हृदयाचे ठोके वाढले होते. आत काय घडणार याची मला कल्पना होती, पण संगीतासाठी तो एक भयानक धक्का ठरणार होता.

​समीरने संगीताला जवळ ओढलं. त्याने तिचं मंगळसूत्र हाताळत म्हटलं, “संगीता, आजवर तू माझं फक्त प्रेम पाहिलं आहेस, आज माझा पुरुषार्थ बघशील. आज तुला कळेल की समीर नक्की काय आहे.” त्याने जेव्हा त्याचा तो कोट आणि शर्ट काढला, तेव्हा त्याचं ते पिळदार, अवाढव्य शरीर पाहून संगीता क्षणभर थबकली. पण खरी भीती तर अजून पुढे होती.

समीरने जेव्हा स्वतःला पूर्णपणे मुक्त केलं, तेव्हा संगीताची नजर त्याच्या त्या ९ इंची पुरुषत्वावर पडली. ते एखाद्या शस्त्रासारखं तटाटून फुगलं होतं. संगीताचे डोळे विस्फारले गेले. तिची दातखिळीच बसली. तिने कधी स्वप्नातही इतकं मोठं आणि रानटी काही पाहिलं नव्हतं. तिने भीतीने मागे सरकण्याचा प्रयत्न केला, पण समीरने तिचा हात घट्ट पकडला.

​समीरचा आवाज आता बदलला होता, तो रानटी स्वरात म्हणाला, “घाबरू नकोस संगीता, या शरीरासाठीच मी तुला खरेदी केलं आहे. आज तुला हे सगळं सहन करावंच लागेल!”

​संगीताच्या तोंडून एक लहानशी किंकाळी बाहेर पडली, पण समीरने तिचे ओठ आपल्या ओठांनी दाबून टाकले. बाहेर हॉलमध्ये बसलेल्या मला आता आतून पलंगाचा आवाज आणि संगीताचे दबलेले हुंदके ऐकू येऊ लागले होते.

त्या रात्री आमच्या बंगल्यातील मुख्य बेडरूम एखाद्या राजवाड्यासारखी सजली होती. फुलांच्या सुगंधाने आणि मंद प्रकाशाने वातावरण पूर्णपणे शृंगारिक झाले होते. संगीताला मी स्वतः नव्या नवरीसारखे सजवले होते. पार्लरमधील त्या ‘मेक ओव्हर’ नंतर ती इतकी विलोभनीय दिसत होती की, साक्षात स्वर्गातील रती पृथ्वीवर उतरली असावी असा भास होत होता.

संगीताने समीरच्या आवडीची गर्द लाल रंगाची भरजरी शालू नेसली होती. तिच्या नाकात असलेली मोतीयांची नथ तिच्या चेहऱ्याची शोभा वाढवत होती. दोन्ही हातांत कोपरापर्यंत भरलेला हिरव्या बांगड्यांचा चुडा आणि त्यामध्ये चमकणाऱ्या सोन्याच्या पाटल्या तिचे सौंदर्य खुलवत होत्या. केसांचा नेटका अंबाडा बांधून त्यावर मोगऱ्याचा भरगच्च गजरा माळला होता, ज्याचा सुगंध संपूर्ण खोलीत दरवळत होता.

​तिच्या डोळ्यांवर लावलेले आय शॅडो आणि आय लायनर तिच्या नजरेला अधिकच मादक बनवत होते. गालावरचे ब्लशर आणि ओठांवरची ती घट्ट लाल लिपस्टिक कोणालाही घायाळ करण्यासाठी पुरेशी होती. हातावरची मेहंदी अजूनही लाल दिसत होती. कमरेवर असलेला सोन्याचा कमरपट्टा तिच्या नाजूक कंबरेला अधिकच उठाव देत होता. पायात जड पैंजण आणि बोटात नवीन जोडवी घालून ती जेव्हा बेडवर बसली, तेव्हा तिच्या रूपाचा तो झगमगाट पाहून समीरचे डोळे दिपून गेले.

​समीर बेडरूममध्ये शिरला आणि त्याने दार लावून घेतले. संगीता बेडच्या मधोमध लाजून बसली होती. समीरने कोट काढला आणि तो तिच्या जवळ सरकला. त्याने तिच्या अंबाड्यावरचा मोगऱ्याचा सुगंध दीर्घ श्वास घेत ओढला.

​”संगीता… तू आज जीव घेणार आहेस माझा,” समीरचा आवाज जड झाला होता. त्याने तिचा चेहरा हातांत घेतला आणि तिच्या त्या लालबुंद ओठांवर आपले ओठ टेकवले. हे केवळ चुंबन नव्हते, तर एका उपाशी वाघाने केलेल्या शिकारीची सुरुवात होती.

​समीरने तिला हळूच बेडवर आडवे पाडले. त्याच्या त्या पिळदार शरीराचा भार संगीतावर पडताच तिच्या तोंडातून एक मादक ‘हळूच… आः’ असा चित्कार बाहेर पडला. समीर तिला आपल्या मजबूत हातांनी रगडत होता. तिच्या साडीचा पदर केव्हाच बाजूला सारला गेला होता. समीरचे हात तिच्या त्या नाजूक कमरेवर आणि पाठीवर फिरत असताना संगीताच्या अंगावर काटा येत होता.

​बेडवर सुरू असलेल्या त्या धडपडीमुळे बांगड्यांचा खळखळाट आणि पैंजणांचा आवाज वातावरणात भरून राहिला होता. समीर तिला एखाद्या खेळण्यासारखे घोळसत होता. कधी तो तिच्या मानेचा मुका घ्यायचा, तर कधी तिच्या नाजूक कानाशी कुजबुजायचा.

​”समीर… प्लीज… काय करताय हे?” संगीता कामातुर होऊन म्हणाली.

​”आज तुला पूर्णपणे माझा रंग चढवणार आहे संगीता,” समीरने तिला आपल्या मिठीत इतके घट्ट आवळले की तिचा श्वास कोंडू लागला. बेडचा प्रत्येक कोपरा त्यांच्या या मादक मस्तीने गदगदून गेला होता. बेडचा कुरकुरणारा आवाज आणि संगीताचे ते कामुक चित्कार बाहेर हॉलमध्ये बसलेल्या माझ्या कानावर स्पष्ट पडत होते.

​समीर आता पूर्णपणे सुसाट झाला होता. त्याने संगीताच्या गळ्यातील मंगळसूत्र आणि गंठण बाजूला करत तिच्या शरीराच्या प्रत्येक कोपऱ्याचा ताबा घ्यायला सुरुवात केली होती. संगीताही आता त्या मादक धुंदीत समीरला पूर्णपणे प्रतिसाद देत होती. तिला वाटत होते की हे फक्त प्रेमाचं तांडव आहे, पण समीर आता हळूहळू आपल्या त्या ‘असामान्य’ अवताराकडे वळत होता.मादक शृंगाराच्या त्या धुंदीत संगीता पूर्णपणे हरवून गेली होती. समीरचे ते पिळदार शरीर आणि त्याचे उग्र चुंबन तिला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन गेले होते. पण, काही क्षणातच खेळाचे स्वरूप बदलणार होते. समीरने आता स्वतःला पूर्णपणे मुक्त करण्याचा निर्णय घेतला.

​समीर बेडवरून बाजूला झाला आणि त्याने त्याचे उरलेले कपडेही झटकन उतरवले. संगीता अजूनही श्वास सावरत बेडवर विखुरलेल्या अवस्थेत पडली होती, पण तिची नजर जेव्हा समीरच्या कमरेखालच्या भागावर पडली, तेव्हा तिच्या अंगातलं रक्तच गोठलं.

​तिच्या समोर समीरचे ते ९ इंची, काळपट आणि अक्राळविक्राळ पुरुषत्व लोखंडासारखे कडक होऊन उभे होते. त्यावरच्या शिरा एखाद्या वेलीसारख्या तटाटून फुगल्या होत्या आणि त्याचे टोक जणू प्रहारासाठी सज्ज असलेल्या भाल्यासारखे दिसत होते. त्याखाली असलेल्या अंडाशयाच्या अवाढव्य गोट्या त्याच्या त्या रानटीपणाची साक्ष देत होत्या.

​संगीताची अवस्था: विस्मय आणि दहशत

​संगीताचे डोळे भीतीने विस्फारले गेले. तिच्या तोंडून शब्दच फुटेना. तिने आजवर माझ्यासारख्या सामान्य माणसाचा अनुभव घेतला होता, पण तिच्यासमोर जे आता उभे होते, ते मानवी कल्पनेपलीकडचे होते.

​थरकाप: संगीताच्या अंगाला दरदरून घाम सुटला. तिचा शृंगार, ती लिपस्टिक आणि तो गजरा आता भीतीने फिका पडू लागला होता. ती बेडवर मागे मागे सरकू लागली.

​अगतिकता: “नको… समीर… हे… हे शक्य नाही!” ती चाचरत म्हणाली. तिची नथ आणि झुमके थरथरू लागले. तिला आता विमलने दिलेल्या त्या ‘घाम काढण्याच्या’ गप्पांची खरी आणि भयानक भीती जाणवू लागली होती.

​मुक्या किंकाळ्या: तिने मदतीसाठी माझ्याकडे (हॉलच्या दिशेने) पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण समीरने तिचा पाय पकडून तिला झटकन स्वतःकडे ओढले.

​समीरचा आवाज आता एखाद्या हिंस्त्र प्राण्यासारखा झाला होता. त्याने संगीताच्या दोन्ही मांड्या आपल्या हाताने फाकवल्या आणि तिच्या डोळ्यांत डोळे घालून म्हणाला:

​”काय झालं संगीता? तुला ‘मर्द’ हवा होता ना? तुला श्रीमंती हवी होती, दागिने हवे होते… मग त्याची किंमत तर चुकवावीच लागेल. घाबरू नकोस, आज हे ९ इंच तुला स्वर्गाचं सुख देतील किंवा कायमची शांत करतील!”

​समीरने तिला बेडवर दाबून धरले. संगीताने प्रतिकार करण्याचा प्रयत्न केला, तिच्या बांगड्यांचा आवाज आता संगीताच्या वेदनेच्या चित्कारात मिसळू लागला होता. तिने समीरच्या छातीवर हात मारून त्याला दूर ढकलण्याचा प्रयत्न केला, पण समीरच्या त्या ताकदवान शरीरासमोर तिची काहीच मात्रा चालली नाही.

​समीरने तिची ती महागडी साडी पूर्णपणे बाजूला फेकली आणि तिच्या नाजूक कमरेला आपल्या हातांनी आवळून धरले. बाहेर हॉलमध्ये बसलेल्या मला पलंगाचा जोरात होणारा ‘कडाड’ असा आवाज आणि संगीताचा “आई गं… वाचवा…” हा दबलेला आवाज ऐकू आला. खेळाचे रूपांतर आता एका भीषण युद्धात झाले होते.तिने अशी वाचवा अशी हाक दिल्यावर मी दरवाजा वाजवला. समिरने दरवाजा उघडला मी आत गेलो. संगीता नग्न बेडवर पडली होती. अन मला पाहताच उठू लागली. मी तिच्या जवळ गेलो नी तिला डोक्यावर हात ठेऊन कुरवाळू लागलो.

‘ शांत हो संगीता, तुला हेच सुख हवं होत ना? मग आता घाबरून उपयोग नाही. आहे ते तुला स्वीकारावं लागेल’.

‘पण.. पण ते खुप मोठं आहे.. मला सोसणार नाही ओ ‘.

‘ काळजी नको करू. मी आता इथेच थांबतो. एकदा तुमची व्यवस्थित चालू झालं की मी बाहेर जाईन. अन तुला कमी त्रास अन त्याला आनंद मिळेल असे आपण करूयात ‘.

मग मी तिथेच थांबलो. जेणेकरून त्याचा आवेग नियंत्रित करू शकेन. अन तिला त्या प्रसंगी धीर देईन.माझ्या अशा अनपेक्षित एन्ट्रीमुळे संगीताच्या जिवात जीव आला, पण माझ्या शब्दांनी तिला पुन्हा एकदा वास्तवाच्या चटक्यांची जाणीव करून दिली. बेडरूममधलं वातावरण आता अत्यंत गुंतागुंतीचं झालं होतं. एका बाजूला समीरचं ते अक्राळविक्राळ रूप, दुसऱ्या बाजूला नग्न अवस्थेत रडणारी संगीता आणि तिसऱ्या बाजूला तिचा नवरा म्हणून मी, जो तिला धीर देण्याऐवजी या कराराची आठवण करून देत होतो.

मी संगीताच्या जवळ बसून तिच्या विखुरलेल्या केसांवरून हात फिरवला. तिचा देह थरथरत होता. पार्लरमध्ये केलेला तो महागडा मेकअप आता घाम आणि आसवांनी पुसट झाला होता. समीर मात्र बाजूला उभा राहून त्याच्या त्या ९ इंची आक्राळविक्राळ रूपाला हाताने कुरवाळत शांत होण्याचा प्रयत्न करत होता, पण त्याचं ते लोखंडासारखं पुरुषत्व अजूनही तटाटून फुगलेलं होतं.

​​मी संगीताला शांत करत म्हणालो, “घाबरू नकोस संगीता. समीर वाईट नाहीये, फक्त त्याचं हे रूप तुला नवं आहे. तुला हेच ‘श्रीमंतीचं’ सुख हवं होतं ना? मग आता माघार घेऊ नकोस. मी इथेच आहे, तुझ्या समोर… तो तुझा ‘प्रियकर’ आहे, त्याच्यावर विश्वास ठेव.”

​संगीता रडत म्हणाली, “पण अहो… ते खूप मोठं आहे… माझं शरीर फाटून जाईल. मला सोसणार नाही हो हे!” तिचे ते शब्द ऐकून समीरच्या डोळ्यांत थोडी अपराधीपणाची भावना आली, पण त्याची वासना आणि आवेग त्याच्या नियंत्रणाबाहेर जात होता.

​मी समीरकडे पाहिलं आणि म्हणालो, “समीर, घाई करू नकोस. आधी तिला तयार कर. मी तिला धरून ठेवतो आणि तिचं मन वळवतो. तू सावकाश सुरुवात कर. जेणेकरून तिला कमी त्रास होईल आणि तुला हवं ते सुख मिळेल.”

​समीरला माझं म्हणणं पटलं. तो बेडवर संगीताच्या दुसऱ्या बाजूला बसला. मी संगीताचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले आणि तिला माझ्या छातीशी लावलं. “संगीता, डोळे मिटून घे. फक्त समीरच्या स्पर्शाचा विचार कर. मी तुझा हात धरून आहे.”

​माझ्या उपस्थितीमुळे समीरला एक वेगळंच बळ मिळालं. त्याने संगीताच्या पायांकडे सरकून तिच्या नितळ मांड्या हळूवारपणे फाकवल्या. संगीताने भीतीने पुन्हा एकदा डोळे घट्ट मिटून घेतले आणि माझ्या हाताला नखांनी ओरबाडू लागली. समीरने त्याच्या जड हातांनी तिच्या त्या कोमल भागाला स्पर्श केला.

​समीरने जेव्हा त्याच्या त्या ९ इंची जनावरी रूपाचा टोक संगीताच्या शरीराला टेकवलं, तेव्हा संगीताच्या अंगातून एक कळ सणसणून गेली. तिने एक मोठी किंकाळी फोडली, पण मी तिचे ओठ माझ्या हाताने दाबले. “शांत संगीता… फक्त थोडा वेळ… सोसून घे!” मी तिच्या कानात कुजबुजलो.

​समीरने हळूहळू आपला जोर वाढवला. जसा जसा तो आत शिरण्याचा प्रयत्न करत होता, तसतसं संगीताचं शरीर धनुष्यासारखं ताणलं जात होतं. तिच्या पायांतील पैंजणांचा आवाज आता तीव्र झाला होता. समीरचा तो अवाढव्य आकार जेव्हा संगीताच्या शरीरात अर्धा शिरला, तेव्हा तिच्या डोळ्यांतून घळाघळा पाणी वाहू लागलं.

​मी समीरला डोळ्यांनीच खुणावलं की आता त्याने त्याचा आवेग नियंत्रित करावा. समीर आता संगीताच्या उरावर झुकला होता. बेडचा आवाज आता लयबद्ध झाला होता. संगीताचे दबलेले हुंदके, समीरचा तो रानटी श्वास आणि माझ्या हाताची घट्ट पकड… या तिघांच्या संगमाने ती रात्र एका विचित्र आणि रानटी सुखाच्या उंबरठ्यावर येऊन ठेपली होती.

​संगीताला आता वेदनेतून एक वेगळीच धुंदी चढू लागली होती की काय, असा मला भास झाला. समीरचा तो ९ इंची प्रहार तिचं शरीर फाडत होता की तिला तृप्त करत होता, हे आता सांगणं कठीण होतं.त्या बेडरूममधील वातावरण आता दहशतीकडून एका विचित्र, मादक आणि संघटित रानटीपणाकडे वळले होते. मी तिथे उपस्थित राहून एका संचालकाची भूमिका बजावत होतो, जेणेकरून संगीताचा संकोच मिटावा आणि समीरला त्याचे ‘अक्राळविक्राळ’ सुख सुरक्षितपणे मिळावे.

​बेडवर संगीता नग्न अवस्थेत पडली होती. एका बाजूला तिचा नवरा म्हणून मी आणि दुसऱ्या बाजूला तिचा बलदंड प्रियकर समीर. मी समीरला खुणावले की, आधी तिला पूर्णपणे शृंगारात बुडवून तिची भीती काढून टाक. समीरने पुन्हा एकदा तिच्या शरीराशी खेळायला सुरुवात केली. तो तिच्या मानेवर, छातीवर आणि पोटावर ओठ टेकवत तिला उत्तेजित करू लागला. त्याच वेळी मी तिच्या डोक्याशी बसून तिच्या कपाळाचे आणि ओठांचे चुंबन घेत तिला कुरवाळत होतो.

​दोन पुरुषांच्या त्या संयुक्त स्पर्शाने संगीताच्या शरीरातील भीती हळूहळू वितळू लागली. तिचे श्वास जड झाले आणि तिच्या शरीरात पुन्हा एकदा कामुकतेची ऊब निर्माण झाली. जेव्हा मला जाणवले की ती आता पूर्णपणे तयार आहे, तेव्हा मी समीरला तिच्या मांड्यांमध्ये जाण्यास खुणावले. तो खाली सरकताच संगीता क्षणभर पुन्हा दचकली, पण मी तिचा हात घट्ट पकडला आणि तिच्या कानात कुजबुजलो, “काळजी नको करू संगीता, मी आहे इथेच. मी समीरला नियंत्रित करतोय, तू फक्त एखाद्या वेड्या प्रेयसीसारखी त्याला साथ दे.”

​माझ्या शब्दांनी तिला धीर मिळाला. तिने डोळे उघडले आणि समीरच्या पिळदार दंडांना कुरवाळायला सुरुवात केली.

​मी समीरला माझ्या ‘प्लॅन’नुसार सूचना दिली: “समीर, आता सावध रहा. सुरुवातीला तुझा लंड फक्त ३-४ इंच तिच्या योनीत आत घाल. त्यापेक्षा जास्त नको.”

​समीरने तटाटून फुगलेले आपले ९ इंची पुरुषत्व हातात घेतले आणि सावकाश संगीताच्या कोमल भागाच्या तोंडावर टेकवले. संगीताने वेदनेने एक जोराचा सुस्कारा सोडला, पण समीरने अतिशय संयमाने केवळ ३-४ इंच आत ढकलले आणि तो थांबला. संगीताचे डोळे विस्फारले होते, तिचं शरीर ताणलं गेलं होतं. “आई गं… खूप घट्ट वाटतंय,” ती कुजबुजली.

​”सावर स्वतःला संगीता, त्याला ऍडजेस्ट करू दे,” मी तिला धीर दिला.

​पाच-दहा मिनिटे तो तसाच आत राहिल्यावर संगीताच्या योनीने त्या अवाढव्य आकाराला सामावून घेण्यास सुरुवात केली. मग मी समीरला सावकाश तितकाच भाग आत-बाहेर करायला सांगितले. हळूहळू संगीताच्या शरीरातून नैसर्गिक ओलावा सुटू लागला, ज्यामुळे घर्षण कमी झाले. तिचे चित्कार आता वेदनेचे न राहता आनंदाचे होऊ लागले.

​काही वेळाने मी समीरला सांगितले, “आता एखादा जोराचा धक्का मारून आणखी एक इंच आत ढकल.” समीरने मांड्यांवर जोर दिला आणि एक खोलवर प्रहार केला. संगीताच्या तोंडून एक मादक किंकाळी बाहेर पडली, पण आता तिच्या चेहऱ्यावर भीती नव्हती. उलट, समीरच्या त्या ९ इंची ताकदीला तिचे शरीर आता प्रतिसाद देऊ लागले होते.

​असं करत करत, अर्ध्या तासाच्या कसरतीनंतर, समीरने आपले संपूर्ण ९ इंची लिंग संगीताच्या शरीरात पूर्णपणे उतरवले. संगीता आता पूर्णपणे समीरच्या ताब्यात होती. तिचे हात समीरच्या पाठीवर नखांनी ओरबाडत होते आणि ती समीरला स्वतःकडे ओढत होती.

​मी पाहिलं की आता त्या दोघांमधील ताळमेळ बसला आहे. समीरचा आवेग आता औषधांनी आणि माझ्या मार्गदर्शनाने नियंत्रणात होता, पण त्याच्या डोळ्यांतील ‘जनावर’ आता सुखाच्या शिखरावर जाण्यासाठी सज्ज होतं.

​मी समीरला हळूच म्हणालो, “आता तुमची गाडी रुळावर आली आहे. मी आता बाहेर जातो. आता रात्रभर तुम्ही दोघं मनसोक्त एन्जॉय करा.”

​मी बेडवरून उठलो . मी जेव्हा बाहेर जाण्याबद्दल विचारले, तेव्हा संगीताने माझ्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत आता एक मादक चमक होती. तिने माझा हात घट्ट पकडला आणि ओठांवर एक लडिवाळ स्मित आणून म्हणाली:

​”थँक्स… खरोखर तुमच्यामुळेच मला हे सगळं सुसह्य झालं. आता आमचा आम्ही आनंद घेऊ. तुम्ही इथे असलात की थोडा संकोच वाटतो…”

​समीरनेही डोक्यानेच मला अभिवादन करून आभार मानले. त्याच्या डोळ्यांत आता फक्त शिकार फत्ते केल्याचा आनंद होता. मी संगीताच्या कपाळाचे चुंबन घेतले आणि म्हणालो:

“संगीता, आता घाबरायचं काहीच कारण नाही. आता हा समीर रात्रभर तुला असाच फळवीत राहील. तुला जो अनैतिक संबंधांचा आणि एका रानटी मर्दाचा अनुभव हवा होता ना? तो आता मनसोक्त झवून घे!”

​संगीता आता त्या धुंदीत होती जिथे तिला नीतिमत्तेची चाड उरली नव्हती. ती हलकेच हसली आणि म्हणाली, “हो… आता माझी काहीच हरकत नाही

आणि बेडरूमचा दरवाजा बाहेरून लावून घेतला. हॉलमध्ये येताच मला आतून पलंगाचा वेगवान ‘कडाड-कडाड’ असा आवाज, समीरचा रानटी गुरगुरावण्याचा आवाज आणि संगीताचे ते अमर्याद कामुक चित्कार ऐकू येऊ लागले. ​बेडवरचे दृश्य आता पूर्णपणे बदलले होते. समीरचे ते अवाढव्य शरीर संगीताच्या नाजूक शरीरावर पूर्णपणे झेपावले होते. 

​ संगीताच्या आयुष्यातील सर्वात थरारक रात्र ठरत होती, आणि मी… मी माझ्या पत्नीला त्या श्रीमंत जनावराच्या स्वाधीन करून हॉलमध्ये शांतपणे बसलो होतो.माझ्या उपस्थितीने आणि मार्गदर्शनाने जो एक भीतीचा अडथळा होता, तो आता पूर्णपणे कोसळला होता. संगीताच्या शरीराने समीरच्या त्या अवाढव्य ९ इंची आकाराशी आता जुळवून घेतले होते. सुरुवातीची वेदना आता एका तीव्र आणि मादक लहरीत रूपांतरित झाली होती. समीर आता एका लयीत तिला फळवू लागला होता आणि संगीताच्या चेहऱ्यावर आता भीतीऐवजी एक वेगळीच कामुक तृप्ती दिसत होती.

​मी बेडरूमच्या बाहेर आलो आणि दरवाजा घट्ट लावून घेतला. मी जेमतेम दोन पावले चाललो असेन, इतक्यात आतून संगीताचा एक प्रचंड मादक आणि मोठा चित्कार हॉलमध्ये घुमला. समीरने आता आपला आवेग पूर्णपणे मोकळा केला होता.

​बाहेर हॉलमध्ये बसलेल्या मला आता आतल्या ‘तांडवाचा’ प्रत्येक आवाज स्पष्ट ऐकू येत होता:

​बेडचा लयबद्ध आवाज: समीरच्या ताकदवान धक्क्यांमुळे बेड आता वेगाने भिंतीवर आदळत होता.

​बांगड्यांचा खणखणाट: संगीताने जेव्हा समीरला घट्ट पकडले असावे, तेव्हा तिच्या त्या हिरव्या बांगड्यांचा आणि दागिन्यांचा आवाज एखाद्या युद्धासारखा वाटत होता.

​संगीताचा वाढलेला आवाज: तिचे ते “आह… समीर… जोरात…” असे ओरडणे सांगत होते की, तिला आता त्या ९ इंची प्रहारामुळे स्वर्गाचे सुख मिळत आहे.

​समीरचा तो रानटी आवेग आणि संगीताची ती दांडगी भूक आता एकमेकांत मिसळली होती. त्या श्रीमंत उद्योगपतीच्या मुलाने माझ्या मध्यमवर्गीय बायकोला अक्षरशः ‘घोळसायला’ सुरुवात केली होती. मी हॉलमध्ये सोफ्यावर बसून विचार करत होतो की, सकाळी जेव्हा हा खेळ संपेल, तेव्हा संगीता माझ्यासाठी उरलेली असेल की ती पूर्णपणे समीरची झालेली असेल?

​त्या रात्री आमच्या बंगल्याच्या भिंती एका रानटी आणि अनैतिक सुखाच्या साक्षीदार झाल्या होत्या.

रात्र सरली आणि सकाळचा कोवळा प्रकाश खिडकीतून आत डोकावू लागला. समीर सकाळी लवकरच निघून गेला होता, पण त्याने मागे सोडलेल्या खुणा त्या बेडरूमच्या कोणाकोपऱ्यात उमटल्या होत्या. मी जेव्हा बेडरूमचा दरवाजा उघडून आत गेलो, तेव्हा तिथलं दृश्य पाहून माझं काळीज क्षणभर धपापलं.​बेडरूममध्ये फुलांचा सुगंध आता समीरच्या महागड्या परफ्युममध्ये आणि शरीरसंबंधांच्या एका उग्र वासात मिसळला होता. बेडवरची चादर पूर्णपणे विस्कटलेली होती, उशा खाली पडल्या होत्या आणि संगीताने नेसलेल्या त्या महावस्त्राचे (साडीचे) तुकडे जणू एखाद्या युद्धाची साक्ष देत होते.

​संगीता बेडवर नग्न अवस्थेत पडली होती. रात्रभर समीरच्या त्या ९ इंची रानटी प्रहारांखाली राहिल्यामुळे तिची अवस्था एखाद्या थकलेल्या पण तृप्त शिकारि सारखी झाली होती.

​शरीरावरील खुणा: तिच्या गोऱ्या अंगावर समीरच्या मजबूत बोटांचे निळे वळ उमटले होते. तिच्या मानेवर आणि खांद्यावर त्याने घेतलेल्या कडकडून चाव्यांच्या खुणा स्पष्ट दिसत होत्या.

​सूज आणि वेदना: तिचे शरीर इतके सोसले गेले होते की, तिला साधे पाय हलवणेही कठीण जात होते. तिची हालचाल मंदावली होती आणि तिच्या चेहऱ्यावर प्रचंड थकवा होता.

​विस्कटलेला शृंगार: तिचा तो अंबाडा पूर्णपणे सुटला होता, मोगऱ्याचा गजरा बेडवर चुरगळला होता. हातातील काही हिरव्या बांगड्या फुटून बेडवर विखुरल्या होत्या.

​संगीताचा अनुभव – तिच्याच शब्दांत

​मी तिच्या जवळ जाऊन तिच्या कपाळावर हात ठेवला, तसे तिने हळूच डोळे उघडले. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक आणि धुंदी होती. मी तिला विचारलं, “संगीता, कशी आहेस? खूप त्रास झाला का गं?”

​संगीताने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि माझ्या हाताला घट्ट पकडून म्हणाली:

​”अहो… मी काय सांगू तुम्हाला? काल रात्री जे घडलं, ते मी कधी स्वप्नातही अनुभवलं नव्हतं. सुरुवातीला जेव्हा तो ९ इंची राक्षस माझ्या आत शिरला, तेव्हा मला वाटलं माझं शरीर फाटून मी आता मरेन की काय! पण एकदा का त्याने वेग पकडला, तेव्हा मला त्या वेदनेतच एक अजब सुख मिळू लागलं.”

​ती पुढे सांगू लागली, “तो माणूस नाही, जनावरासारखा तुटून पडला होता माझ्यावर. त्याने मला किती वेळा आणि कसं भोगलं हे मला आता आठवतही नाहीये. बेडचा प्रत्येक कोपरा त्याने गाजवला. त्याचे ते ताकदवान धक्के… बापरे! आजही माझं शरीर त्या धक्क्यांनी थरथरतंय. पण खरं सांगू का? आज मला खऱ्या अर्थाने स्त्री असल्याचं समाधान मिळालंय. त्याने मला असं झवलंय की आता मला दुसऱ्या कोणत्याही पुरुषाचा स्पर्श नकोसा वाटतोय.”

​​संगीताच्या बोलण्यात आता संकोच नव्हता, तर एक प्रकारचा मादक अहंकार होता. तिने सांगितलं की समीरने तिला केवळ भोगलं नाही, तर तिला असं काही सुख दिलं की ज्यामुळे तिची ‘अनैतिक संबंधांची’ भूक पूर्णपणे शमली होती. जाताना समीरने तिच्या उशाशी सोन्याचा एक जड हार आणि रोख रकमेचे पाकीट ठेवले होते, जे पाहून तिचे डोळे विस्फारले होते.

​संगीता आता पूर्णपणे समीरच्या त्या रानटी रूपाच्या प्रेमात पडली होती. तिला आता माझ्या प्रेमापेक्षा समीरचा तो ‘९ इंची रानटी तडाखा’ जास्त जवळचा वाटू लागला होता.

​आमचा करार यशस्वी झाला होता. मला पैसा आणि बंगला मिळाला होता, समीरला त्याचं शारीरिक सुख मिळालं होतं, आणि संगीताला तिची ती फँटसी! पण या सगळ्यात आमचं ‘पती-पत्नी’ हे नातं आता फक्त कागदावर उरलं होतं.समीर आणि संगीतामधील तो शारीरिक करार आता एका व्यसनात रूपांतरित झाला होता. समीरला संगीताच्या त्या भरलेल्या शरीराची आणि तिने दिलेल्या प्रतिसादाची इतकी चटक लागली होती की, आठ दिवसांचा तो करार आता कागदावरच उरला होता.

​समीरचा तो ९ इंची रानटी आवेग आता दररोज रात्री आमच्या बेडरूममध्ये तांडव करू लागला होता. सुरुवातीला मला वाटलं की, तो खूप दिवसांचा उपाशी आहे म्हणून इतका सुसाट सुटला असेल, पण महिना उलटून गेला तरी त्याचा वेग कमी होत नव्हता. उलट, तो आता हक्काने रोज रात्री नऊ वाजता आमच्या बंगल्यावर हजर असायचा.

​माझी अवस्था मात्र बिकट झाली होती. करारानुसार ती माझी पत्नी होती, पण प्रत्यक्षात ती समीरची ‘खासगी मालमत्ता’ बनली होती. मी जेव्हा कधी रात्री तिला जवळ घेण्याचा प्रयत्न करायचो, तेव्हा ती समीरच्या त्या रानटी प्रहारांमुळे इतकी थकलेली असायची की मला साध्या स्पर्शाचाही आनंद मिळत नसे.

​जेव्हा मी समीरला रोखण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा तो माझ्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाला, “बस यार, कुछ दिन और! बहोत प्यासा हूँ मैं. संगीता बहोत अच्छी है, वो मुझे संभाल लेती है. थोडा हमारे लिये ॲडजस्ट कर लो ना… फिर बाद में हम दोनो बारी लगायेंगे.” समीरचा तो श्रीमंतीचा माज आणि संगीताची त्याला साथ, यामुळे मी माझ्याच घरात उपरा झालो होतो.

​​संगीताला आता माझ्या साध्या प्रेमात रस उरला नव्हता. तिला समीरचा तो रानटी तडाखा आणि त्या ९ इंची आकाराची इतकी सवय झाली होती की, माझ्याशी शरीरसंबंध ठेवताना तिला आता काहीच वाटेनासे झाले होते. ती स्वतःहून समीरची वाट पाहायची. बेडवर समीर जेव्हा तिला ‘फळवायला’ सुरुवात करायचा, तेव्हा तिचे ते चित्कार ऐकून मला बाहेर हॉलमध्ये तळमळत बसावे लागे.

​​एके दिवशी सकाळी संगीताला मळमळू लागलं. तिचा चेहरा पांढरा पडला होता. सुरुवातीला आम्हाला वाटलं की समीरच्या त्या रानटीपणामुळे तिला शारीरिक त्रास होतोय, पण जेव्हा टेस्ट केली तेव्हा धक्कादायक वास्तव समोर आलं— संगीता गरोदर होती.

​हा निकाल ऐकताच माझ्या पायाखालची जमीन सरकली. माझ्या मनात पहिला विचार आला— हे मूल कोणाचं? माझं की समीरचं? पण ज्या पद्धतीने समीरने गेल्या महिनाभर तिला दिवस-रात्र भोगलं होतं, त्यावरून उत्तर स्पष्ट होतं.

​समीरला जेव्हा ही बातमी कळाली, तेव्हा तो वेड्यासारखा नाचू लागला. “संगीता! तू मला वारस देणार… माझी दोन्ही लग्नं मोडली कारण मी कोणाला सुख देऊ शकलो नाही, पण तू माझं पौरुषत्व सिद्ध केलंस!” त्याने आनंदाने तिच्यावर दागिन्यांचा वर्षाव केला.

​पण माझ्यासाठी हा एक यक्षप्रश्न होता. माझ्या पत्नीच्या पोटात दुसऱ्या एका पुरुषाचं बीज वाढत होतं. आमचा तो रानटी करार आता एका नव्या जीवाच्या जन्मापर्यंत पोहोचला होता. संगीता आता एका बाजूला माता होणार होती, पण दुसऱ्या बाजूला ती समीरच्या त्या ९ इंची प्रहारांची अजूनही तितकीच शौकीन होती.

​संगीताच्या पोटात मूल वाढू लागलं होतं, पण तिचं मन आणि शरीर आता पूर्णपणे समीरच्या ताब्यात होतं. माझ्यासाठी हे पाहणं असह्य होतं की, ज्या पत्नीसाठी मी इतका मोठा त्याग केला, ती आता मला केवळ ‘घरचा एक माणूस’ म्हणून पाहू लागली होती.

​संगीताची प्राथमिकता आता स्पष्टपणे समीरकडेच होती. तिला आता माझ्या मध्यमवर्गीय ओढीपेक्षा समीरचा तो रानटी रुबाब आणि त्याने दिलेली श्रीमंती जास्त महत्त्वाची वाटू लागली होती. गरोदरपणात तिचे लाड पुरवण्यासाठी समीरने घरात नोकर-चाकरांचा ताफा उभा केला होता. तो तिला ताजी फळं, महागडी ड्रायफ्रूट्स आणि विदेशी विटामिन्स आणून देत होता.

​मी तिच्यासाठी एखादी साधी गोष्ट आणली तरी ती म्हणायची, “राहू द्या हो, समीरने आधीच यापेक्षा चांगलं आणून ठेवलंय.” तिच्या आयुष्यातील प्रत्येक छोट्या-मोठ्या निर्णयासाठी ती आता समीरकडे पाहू लागली होती.

​सर्वात धक्कादायक गोष्ट म्हणजे, गरोदर असूनही तिची समीरच्या त्या ९ इंची पुरुषार्थाबद्दलची ओढ तसूभरही कमी झाली नव्हती. उलट, गरोदरपणातील हार्मोन्समुळे तिची कामवासना अधिकच प्रबळ झाली होती. डॉक्टर सांगत होते की आता विश्रांतीची गरज आहे, पण संगीता समीरला रोज रात्री बेडरूममध्ये आमंत्रित करायची.

​जेव्हा मी तिला समजावण्याचा प्रयत्न केला की, “संगीता, आता तुझ्या पोटात जीव आहे, समीरच्या त्या रानटी प्रहारांनी मुलाला इजा होऊ शकते,” तेव्हा ती फटकन उत्तरली:

​”तुम्ही काळजी करू नका. समीरला माहित आहे कसं हाताळायचं. आणि खरं सांगू का? आता मला समीरचा तो रानटी स्पर्श झाल्याशिवाय झोपच येत नाही. त्यांच्या त्या ९ इंचाची मला आता अशी सवय झालीय की तुमच्या साध्या स्पर्शाने मला आता काहीच वाटत नाही.”

​तिचे हे शब्द माझ्या काळजात सुरीसारखे खुपसले गेले. तिने मला स्पष्ट सांगितलं होतं की, शारीरिक आणि मानसिक दोन्ही स्तरावर आता समीरच तिचा सर्वस्व आहे. मी फक्त त्या मुलाला आणि तिला कायदेशीर नाव देणारा एक ‘साक्षीदार’ उरलो होतो.

​रात्री जेव्हा समीर बेडरूममध्ये जायचा, तेव्हा संगीता आनंदाने त्याच्या गळ्यात पडायची. आतून येणारे त्यांचे हसण्याचे आणि नंतर त्या रानटी मीलनाचे आवाज ऐकून मला आता अपराधी वाटण्यापेक्षा स्वतःचीच कीव येऊ लागली होती.

​समीर आता त्या मुलाचा खरा बाप असल्यासारखा मिरवू लागला होता. तो संगीताच्या पोटावर हात ठेवून तासनतास गप्पा मारायचा. संगीतालाही त्याचं हे रूप खूप आवडायचं. ती त्याच्या कुशीत शिरून म्हणायची, “समीर, हे मूल अगदी तुमच्यासारखं तगडं आणि रुबाबदार निघू दे.”

​माझी जागा आता पूर्णपणे समीरने घेतली होती. मी त्या आलिशान बंगल्यात एका कोपऱ्यात पडलो होतो, तर समीर आणि संगीता त्यांच्या या अनैतिक पण रोमांचक दुनियेत मश्गूल होते.

​संगीता आता पूर्णपणे समीरची झाली होती.

संगीताच्या बाळंतपणाची वेळ जसजशी जवळ येत होती, तसतसा घरातील तणाव आणि उत्साह दोन्ही वाढत होते. अखेर तो दिवस उजाडला आणि संगीताने एका गोंडस, धष्टपुष्ट मुलाला जन्म दिला. मुलाचा चेहरा, त्याचे हातपाय पाहताच तो हुबेहूब समीरसारखा दिसतोय हे कोणालाही सांगण्याची गरज नव्हती.​हॉस्पिटलच्या बेडवर संगीता आपल्या बाळाला कुशीत घेऊन बसली होती. तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज आणि समाधान होतं. समीर तिथे हजर होताच, त्याने बाळाला हातात घेतलं आणि त्याच्या कपाळाचं चुंबन घेतलं. समीरने सर्वांसमोर जाहीर केलं, “हे बाळ फक्त संगीताचं नाही, तर ते माझं रक्ताचं बाळ आहे. हे माझ्या अवाढव्य साम्राज्याचा खरा वारसदार आहे. मी आज अधिकृतपणे जाहीर करतो की, माझ्या सर्व कंपन्या, माझी सर्व संपत्ती आणि हा बंगला या बाळाच्या नावावर असेल.” ही घोषणा ऐकून संगीताच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू उभे राहिले. तिला हवं ते सर्व मिळालं होतं— पैसा, सुरक्षा आणि समीरचं प्रेम.

​हॉस्पिटलमध्ये समीरने जेव्हा बाळाला स्वतःचं नाव देण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा मी खंबीरपणे उभा राहिलो. मी त्याला स्पष्ट बजावलं, “समीर, तू श्रीमंत असशील, पण कायदेशीररीत्या संगीता माझी पत्नी आहे. या बाळाच्या जन्माच्या दाखल्यावर वडिलांच्या जागी ‘माझंच’ नाव लागेल. तुला तुझा वारस हवा असेल, तर तुला ही अट मान्य करावीच लागेल. अन्यथा, जगासमोर हे बाळ अनैतिक ठरेल.”

​समीरला माझं म्हणणं पटलं. त्याला त्याचं साम्राज्य कोणाला तरी सोपवायचं होतं आणि त्यासाठी बाळाला कायदेशीर ओळख हवी होती. अखेर, आम्ही तिघांनी मिळून एक नवीन सुवर्णमध्य काढला.

बाळाच्या नावामागे माझंच नाव लागलं. जगासाठी मी त्या मुलाचा बाप होतो, पण पडद्यामागे समीर त्या मुलाचा रक्ताचा पिता आणि आमचा ‘अन्नदाता’ होता. समीरने मुलाच्या भविष्यासाठी मोठी तरतूद केली, पण आमचा संसार मोडला नाही.

​आमच्यातील करार आता कायमस्वरूपी झाला. समीरने मान्य केलं की तो आता रोज येऊन संगीताला त्रास देणार नाही. ठरल्याप्रमाणे, आठवड्यातून दोन वेळा (बहुतेक शनिवार आणि रविवार) समीर रात्री आमच्या घरी येऊ लागला. त्या दोन रात्री संगीता पूर्णपणे समीरची असायची.

ज्या दोन रात्री समीर यायचा, त्या रात्री बेडरूम पुन्हा एकदा त्याच रानटी आनंदाने शहारून उठायची. संगीता आता आई झाली असली, तरी समीरच्या त्या ९ इंची प्रहारांची ओढ तिला अजूनही तितकीच होती. मी स्वतः त्या रात्री त्यांची सोय लावून द्यायचो. पुन्हा एकदा त्याच बांगड्यांचा खणखणाट, तोच बेडचा आवाज आणि संगीताचे ते मादक चित्कार हॉलमध्ये घुमू लागायचे.

​समीर आता पूर्वीपेक्षा जास्त संयमी झाला होता, पण त्याचा तो आवेग जेव्हा सुरू व्हायचा, तेव्हा संगीताला पुन्हा एकदा त्या रानटी सुखाच्या शिखरावर घेऊन जायचा.

​बाकीचे पाच दिवस संगीता माझी पत्नी म्हणून राहायची. आम्ही मुलाचा सांभाळ मिळून करायचो. समीरने दिलेल्या पैशामुळे आमचं आयुष्य अत्यंत आलिशान झालं होतं. माझ्या मध्यमवर्गीय गरजा आता संपल्या होत्या. मला आता संगीताच्या परपुरुषाशी असलेल्या संबंधांचं दुःख वाटण्याऐवजी, त्यातून मिळणाऱ्या सुखाची आणि श्रीमंतीची सवय झाली होती.

​आमचं हे कुटुंब जगासाठी आदर्श होतं, पण या घराच्या चार भिंतींच्या आत एक असं सत्य होतं जे फक्त आम्हा तिघांनाच ठाऊक होतं. एक असा संसार, जिथे नवरा आणि प्रियकर दोघेही एकाच स्त्रीच्या छताखाली नांदत होते. संगीता आता तृप्त होती— तिला माझ्याकडून नाव आणि समाजात मान मिळाला होता, तर समीरकडून ते ९ इंची रानटी सुख आणि अमाप संपत्ती.