रूपाली: सौंदर्याची एक प्रसन्न लकेर
रूपाली दिसायला तशी साधारण असली, तरी तिच्या चेहऱ्यावरचं ते सततचं हसू तिला एका वेगळ्याच तेजाने उजळवून टाकायचं. ते हसू केवळ ओठांवर नसायचं, तर तिच्या डोळ्यांतूनही सांडायचं, ज्यामुळे पाहणाऱ्याला एक अनामिक प्रसन्नता जाणवायची.
शरीरयष्टी आणि बाह्यरूप
तिची काया म्हणजे जणू निसर्गाची एक सुबक कलाकृतीच. चवळीच्या शेंगेसारखी शेलाटी आणि लवचिक शरीरयष्टी लाभलेली रूपाली, जेव्हा चालत असे तेव्हा तिच्या हालचालीत एक प्रकारची लयबद्धता जाणवत असे. तिचं वय आज ३० असलं, तरी तिच्या कमनीय आणि रेखीव नाजूक बांध्यामुळे ती आजही एखाद्या २०-२२ वर्षांच्या तरुणीसारखी भासते. तिचा वर्ण मध्यम गोरा, पण तिच्या चेहऱ्यावरील सात्विक भाव आणि सोज्वळ स्वभावामुळे त्या रंगाला एक वेगळीच झळाळी प्राप्त झाली होती.
पेहराव आणि नजाकत
रूपालीला पेहरावाची उत्तम जाण आहे. तिला विशेषतः सुती साड्या आणि साधे पण सुबक ड्रेस शोभून दिसतात. जेव्हा ती नऊवारी किंवा काठपदराची साडी नेसते, तेव्हा तिच्या त्या ‘मदनाच्या रती’सारख्या रूपाला पूर्णत्व येतं. साडीच्या निऱ्यांची शिस्त आणि खांद्यावरचा पदर तिच्या व्यक्तिमत्त्वात एक प्रकारचा दरारा आणि तितकीच मृदुता निर्माण करतो.
नटणे आणि शृंगार
तिला नटण्यासाठी खूप साऱ्या दागिन्यांची किंवा गडद मेकअपची कधीच गरज भासली नाही.
केस: लांबसडक, काळेभोर केस जेव्हा ती मोकळे सोडते किंवा एखादा सुबक आंबाडा घालून त्यात मोगऱ्याचा गजरा माळते, तेव्हा तिचा सुगंध तिच्या अस्तित्वाची जाणीव करून देतो.
कपाळावरची टिकली: तिच्या कपाळावरची छोटीशी नाजूक टिकली जणू तिच्या सौंदर्याचा केंद्रबिंदूच.
अलंकार: हातातल्या काचेच्या बांगड्यांचा तो किणकिणाट आणि पायातल्या पैंजणांची नाजूक रुणझुण तिच्या येण्याची चाहूल देत असे.
तिचं हे नैसर्गिक रूप आणि साधेपणातलं सौंदर्यच तिला इतरांपेक्षा वेगळं आणि खास बनवतं. आमचा हा सुखी संसार तिच्या याच प्रसन्न अस्तित्वामुळे अधिक समृद्ध झाला आहे
भाग २: एक अनपेक्षित प्रस्ताव आणि संभ्रमाचं वादळ
आमचा संसार म्हणजे जणू उन्हातल्या सावलीचा खेळ होता. शेतात दिवसभर राबून जे काही हाती पडायचं, त्यात आम्ही कसाबसा उदरनिर्वाह करायचो. रूपाली कधीच कशासाठी तक्रार करायची नाही. फाटकी चोळी शिवून वापरतानाही तिच्या चेहऱ्यावरचं ते ‘तेजस्वी हसू’ मावळलं नव्हतं. आर्थिक तंगीमुळेच आम्ही अजून पाळणा हलवण्याचा विचार केला नव्हता; कारण स्वतःची भूक भागवताना मेटाकुटीला येणाऱ्या आम्हाला त्या चिमुकल्या जीवाचे लाड कसे पुरवणार, याची भीती वाटायची.
एके दिवशी दुपारी, रूपालीची शहरातील बालमैत्रीण, शालिनी, अचानक आमच्या घरी आली. तिचे राहणीमान आणि बोलण्यातील आत्मविश्वास पाहून आमचं साधं घर अधिकच दरिद्री भासू लागलं. गप्पागोष्टींच्या ओघात तिने एक असा प्रस्ताव मांडला, ज्याने आमच्या पायाखालची जमीनच सरकली.
ती ‘ऑफर’ आणि नैतिक पेच
शालिनी एका अतिश्रीमंत जोडप्याबद्दल बोलत होती. ते जोडपे दिसायला सुखी होतं, पण त्यांच्या आयुष्यात मूल नव्हतं. काही वैद्यकीय कारणांमुळे त्या श्रीमंत कुटुंबातील पत्नी आई होऊ शकणार नव्हती. टेस्ट ट्यूब बेबी किंवा दवाखान्यातील उपचार घेतले तर समाजात नाचक्की होईल, या भीतीने त्यांनी एक गुप्त आणि धक्कादायक मार्ग निवडला होता.
”त्यांना असं कुणीतरी हवं आहे जी त्यांच्या घराण्याचा वारस जन्माला घालू शकेल. त्यासाठी त्यांनी ५० लाख रुपये द्यायची तयारी दर्शवली आहे,” शालिनी शांतपणे म्हणाली.
तिने पुढे जे सांगितलं ते ऐकून माझं काळीज धपापलं. ही केवळ सरोगसी नव्हती, तर त्या स्त्रीला त्या श्रीमंत तरुणासोबत शारीरिक संबंध (संग) प्रस्थापित करून नैसर्गिकरीत्या मूल जन्माला घालायचं होतं. हा व्यवहार इतका गुप्त होता की, मूल जन्माला येईपर्यंत रूपालीला एका अज्ञात ठिकाणी त्या जोडप्यासोबत राहावं लागणार होतं. तिथे मलाही येण्याची परवानगी नव्हती.
५० लाख: स्वप्न की तडजोड?
पन्नास लाख रुपये! ही रक्कम आमच्या सात पिढ्यांनी एकत्र पाहिली नव्हती. आमची गरिबी, शेतातली ती अपार मेहनत आणि रूपालीच्या इच्छा-आकांक्षा एका बाजूला होत्या, तर दुसऱ्या बाजूला आमचं पवित्र नातं आणि रूपालीचं ‘चारित्र्य’.
आमचा निर्णय पक्का झाला आणि शालिनीने त्या श्रीमंत जोडप्यासोबत आमची भेट घडवून आणली. पुण्यातील एका अत्यंत आलिशान हॉटेलच्या प्रायव्हेट केबिनमध्ये ही भेट ठरली होती. तिथली भव्यता पाहूनच आमचा आत्मविश्वास थोडा डळमळीत झाला होता, पण रूपालीने माझा हात घट्ट धरून मला आधार दिला.
त्या तरुणाचे आगमन आणि व्यक्तिमत्व
थोड्याच वेळात ते जोडपे तिथे आले. त्या तरुणाचे नाव विक्रम सिंह होते.
दिसणे: साधारण ३२-३५ वयोगटातील विक्रम दिसायला अत्यंत देखणा आणि रुबाबदार होता. उंचपुरा देह, जिममध्ये कमावलेले शरीर आणि टोकदार नाक. त्याचे डोळे मात्र थोडे गंभीर आणि खोल वाटत होते.
पेहराव: त्याने ब्रँडेड सुटाबुटात स्वतःला सावरले होते, तर त्याची पत्नी नीलम दिसायला खूपच सुसंस्कृत पण तिच्या चेहऱ्यावर एक प्रकारची हतबलता दिसत होती.
विक्रमचे व्यक्तिमत्व पाहून मला क्षणभर असुरक्षित वाटले, पण त्याने अत्यंत आदराने आमच्याशी संवाद साधला. त्याच्या आवाजात एक प्रकारचा अधिकार होता, जो श्रीमंतीतून येतो.
अटी आणि शर्ती: एक कठोर करार
शालिनीने कराराचे कागदपत्रे समोर ठेवली. वातावरण आता पूर्णपणे औपचारिक झाले होते. करारातील प्रमुख अटी खालीलप्रमाणे होत्या:
१ पूर्ण गोपनीयता: या कराराबद्दल रूपाली, मी, विक्रम आणि नीलम यांच्याशिवाय कोणालाही कळता कामा नये.
२ संपर्क बंदी: नऊ महिने रूपालीला तिच्या कुटुंबाशी (माझ्याशीही) कोणताही संपर्क ठेवता येणार नाही.
३ वैद्यकीय नियंत्रण: रूपालीच्या खाण्यापिण्यापासून ते व्यायामापर्यंत सर्व गोष्टी त्यांच्या डॉक्टरांच्या देखरेखीखाली असतील.
४ मोबदला: ५० लाख रुपये तीन टप्प्यात दिले जातील. पहिला हप्ता गर्भधारणा निश्चित झाल्यावर, दुसरा पाचव्या महिन्यात आणि उरलेली रक्कम मूल सोपवल्यावर.
५ हक्क त्याग: जन्माला येणाऱ्या मुलावर रूपालीचा कायदेशीर किंवा भावनिक कोणताही हक्क नसेल.
विक्रमने स्पष्ट केले की, हा संग नैसर्गिक पद्धतीने होईल जेणेकरून गर्भधारणेची शक्यता जास्त राहील आणि हे प्रकरण कोणत्याही दवाखान्याच्या रेकॉर्डमध्ये येणार नाही.
वैद्यकीय तपासण्या आणि अंतिम तारीख
निर्णय झाल्यावर पुढील आठवडा धावपळीचा होता. एका प्रायव्हेट लॅबमध्ये रूपाली आणि विक्रमच्या विविध वैद्यकीय तपासण्या (Blood tests, Genetic screening) करण्यात आल्या. रूपाली पूर्णपणे सुदृढ होती.
रूपालीच्या मासिक पाळीच्या चक्राचा (Menstrual Cycle) अभ्यास करून डॉक्टरांनी ‘ओव्हुलेशन’चा काळ निश्चित केला. तो काळ गर्भधारणेसाठी सर्वात योग्य होता.
निश्चित झालेली तारीख: पुढच्या मंगळवारी, रूपालीला शहराबाहेरच्या एका गुप्त बंगल्यावर नेण्यात येणार होते.
निरोपाची ती रात्र
जसा तो दिवस जवळ येत होता, तशी आमच्यातील अस्वस्थता वाढत होती. शेवटच्या रात्री रूपालीने खूप वेळ माझे पाय चेपून दिले. ती काहीच बोलत नव्हती, फक्त तिचे अश्रू माझ्या पायावर पडत होते.
”घाबरू नकोस रूपा, हे फक्त नऊ महिने आहेत,” मी तिला समजावण्याचा प्रयत्न केला, पण माझा स्वतःचा आवाजही थरथरत होता.
“मंगळवारी सकाळी गाडी येईल…” ती एवढंच म्हणाली आणि माझ्या छातीवर डोकं ठेवून शांत झाली.
त्या अज्ञात स्थळी जाण्यासाठी आता अवघे काही तास उरले होते. आमचं आयुष्य कायमचं बदलणार होतं.
मंगळवारची ती सकाळ उजाडली, पण मनात एक अनामिक काळोख घेऊनच. रूपालीने तिची छोटीशी बॅग भरली होती. तिने आज अगदी साधा सुती ड्रेस घातला होता, केसांची साधी वेणी घातली होती आणि कपाळावर नेहमीसारखीच छोटी नाजूक टिकली होती. तिचा तो सोज्वळ चेहरा पाहून कोणालाही वाटणार नाही की ती इतक्या मोठ्या वादळाला सामोरी जायला निघाली आहे.
गाडी दारात आली. विक्रमने पाठवलेली काळ्या काचेची मोठी गाडी. शालिनी त्यात बसली होती. निरोपाच्या त्या क्षणी रूपालीने माझ्या पाया पडायला वाकली, तेव्हा मी तिला सावरलं. आम्ही दोघंही शब्दांविना एकमेकांकडे पाहत होतो. तिचे डोळे सांगत होते, “मी फक्त तुमच्यासाठी हे करतेय,” आणि माझे डोळे म्हणत होते, “मी तुला वाचवू शकत नाहीये.”
गाडी वेगाने निघून गेली आणि मी त्या रिकाम्या घरात एकटाच उरलो.
अज्ञात स्थळी: तो भव्य आणि शांत बंगला
शहरापासून दूर, एका घनदाट वनराईच्या कुशीत तो बंगला होता. उंच भिंती, सुरक्षारक्षक आणि सीसीटीव्ही कॅमेरे. बाहेरून ते एखादं नंदनवन वाटत होतं, पण रूपालीसाठी ते एका सोन्याच्या पिंजऱ्यासारखं होतं.
बंगल्यात पाऊल ठेवताच नीलमने (विक्रमची पत्नी) तिचं स्वागत केलं. “रूपाली, आजपासून तू या घराची राणी आहेस. तुला जे हवं ते मिळेल, फक्त आमच्या वंशाचा दिवा आम्हाला दे,” नीलमच्या आवाजात कृतज्ञता होती पण डोळ्यांत एक प्रकारची व्याकुळता.
रूपालीला तिच्या स्वतंत्र खोलीत नेण्यात आलं. ती खोली तिच्या अख्ख्या घरापेक्षा मोठी होती. मखमली गाद्या, एअर कंडिशन, आणि खिडकीतून दिसणारा सुंदर बगीचा. पण रूपालीचं मन तिथे लागत नव्हतं. तिला सारखी घराची आणि शेतातल्या त्या मातीची आठवण येत होती.
मंगळवारची ती रात्र रूपालीच्या आयुष्यातली सर्वात विचित्र पण तितकीच भव्य रात्र ठरणार होती. हा केवळ एक करार नव्हता, तर त्या श्रीमंत कुटुंबासाठी तो एका उत्सवासारखा होता. नीलमने स्वतः पुढाकार घेऊन रूपालीला त्या रात्रीसाठी तयार करायचं ठरवलं होतं.
रूपालीला एका प्रशस्त ड्रेसिंग रूममध्ये नेण्यात आलं. तिथे तिच्यासाठी खास खरेदी केलेली वस्त्रं आणि अलंकार ठेवलेले होते.
रूपालीचा नखशिकांत शृंगार
श्रीमंतीचा स्पर्श झाल्यावर रूपालीचं ते सावळं-गोड रूप कसं उजळून निघतं, हे आज जगाला दिसणार होतं.
वस्त्रधरण: रूपालीला अतिशय महागडी, गडद जांभळ्या रंगाची रेशमी पैठणी नेसवण्यात आली. सोन्याच्या जरीचा काठ असलेल्या त्या साडीत तिचा तो ‘चवळीच्या शेंगेसारखा’ शेलाटा बांधा अधिकच उठून दिसत होता. साडीच्या निऱ्यांची शिस्त आणि कमरेवर बांधलेला सोन्याचा कंबरपट्टा तिच्या लवचिक कटीला एक वेगळाच आकार देत होता.
अलंकार: तिच्या गळ्यात कोल्हापुरी साज, चिंचपेटी आणि एक जड पुतळी हार घालण्यात आला. कानात कुड्या आणि नाकात अस्सल मोत्याची नथ चढवताच रूपाली एखाद्या राजघराण्यातील राणीसारखी भासू लागली. हातांत हिरव्या बांगड्यांच्या मध्ये सोन्याच्या पाटल्या आणि तोड्यांचा किणकिणाट होता.
केशभूणा आणि मोगरा: तिचे लांबसडक काळे केस आज मोकळे न सोडता, त्याचा एक सुबक अंबाडा बांधण्यात आला होता. त्यावर पांढऱ्याशुभ्र मोगऱ्याच्या कळ्यांचा जाड गजरा माळला होता, ज्याच्या सुगंधाने ती संपूर्ण खोली दरवळून गेली होती.
मुखमंडल: तिच्या चेहऱ्यावर हलकासा मेकअप करण्यात आला होता, ज्यामुळे तिचं मध्यम गोरं रूप गुलाबासारखं टवटवीत दिसत होतं. कपाळावरची ती छोटी टिकली काढून तिथे आता एक ठसठशीत चंद्रकोर लावण्यात आली होती. डोळ्यांत घातलेलं काजळ तिच्या नजरेतील संकोच आणि भीती लपवण्याचा प्रयत्न करत होतं.
जेव्हा रूपाली आरशासमोर उभी राहिली, तेव्हा तिची तिलाच ओळख पटेना. ती साक्षात मदनाची रती वाटत होती, पण तिच्या डोळ्यांत मात्र आपल्या पतीच्या विरहाची आस होती.
सजवलेली ती बेडरूम
नीलमने तिला हळूच धरून विक्रमच्या बेडरूमकडे नेलं. त्या मोठ्या खोलीचं दार उघडताच फुलांचा तीव्र सुगंध नाकात शिरला.
संपूर्ण खोली पांढऱ्या गुलाबांनी आणि निशिगंधाच्या सरांनी सजवली होती.
मखमली पलंगावर फुलांच्या पाकळ्यांचा सडा घातलेला होता.
बाजूलाच सुगंधी मेणबत्त्यांचा मंद प्रकाश जळत होता, ज्यामुळे खोलीत एक प्रकारचे गूढ आणि रोमँटिक वातावरण तयार झाले होते.
नीलमने रूपालीचा हात थोपटला आणि ती काहीही न बोलता बाहेर निघून गेली. दरवाजा बंद होण्याचा आवाज झाला आणि रूपाली त्या सजवलेल्या खोलीत, त्या मऊ बिछान्यावर एकटीच उरली. तिची धडधड वाढली होती. ती आता फक्त माझी पत्नी नव्हती, तर ती एका वंशाचा दिवा देणारी ‘जननी’ म्हणून त्या खोलीत विक्रमची वाट पाहत बसली होती.
बाहेर पावसाचा मंद आवाज येत होता आणि आत रूपालीच्या पैंजणांची कापरी रुणझुण सुरू होती. आता प्रतीक्षा होती ती विक्रमच्या येण्याची…
दरवाजा उघडल्याचा आवाज झाला आणि रूपालीच्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने आपली नजर जमिनीकडे वळवली. विक्रम आत आला होता. त्याने मगाचा सुटाबुटाचा औपचारिक अवतार सोडून आता पांढऱ्या रंगाचा तलम सिल्कचा पायजमा-कुर्ता घातला होता. त्याच्या अंगातून येणाऱ्या महागड्या अत्तराचा दरवळ खोलीतल्या मोगऱ्याच्या सुगंधाशी मिसळला.
विक्रमने दरवाजाची कडी लावली आणि खोलीत एक मादक शांतता पसरली. रूपाली पलंगाच्या एका कोपऱ्यात आकसून बसली होती, तिची नजर पायाच्या अंगठ्याकडे खिळली होती. विक्रम सावकाश तिच्या जवळ आला आणि पलंगावर तिच्या इतक्या जवळ बसला की त्याच्या शरीराची उष्णता रूपालीला जाणवू लागली.तिच्या हातातील बांगड्यांचा किणकिणाट तिच्या अस्वस्थतेची साक्ष देत होता. विक्रमने तिच्या अगदी जवळ बसून तिची हनुवटी हळूच वर उचलली. मगाशी आरशात पाहिलेलं ते ‘मदनाचं रूप’ आता त्याच्या समोर होतं.
”रूपाली… तू खूप सुंदर दिसतेयस. इतकी, की माझा स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नाहीये,” विक्रमचा आवाज थोडा गडगडाटी पण त्यात एक प्रकारची ओढ होती.
रूपालीचे ओठ थरथरत होते. “हे… हे सगळं केवळ करारासाठी आहे ना?” तिने धीर करून विचारलं.
विक्रमने स्मितहास्य केलं. “हो, करार तर आहेच. पण या क्षणी समोर असलेली तू, हे सौंदर्य… हे सगळं विसरणं अशक्य आहे. मी तुला दुखावणार नाही, रूपाली. फक्त स्वतःला माझ्या स्वाधीन कर.”
संकोच आणि ओढ
”रूपाली…” त्याने तिचा नाव अत्यंत मृदू स्वरात उच्चारलं. त्याने आपला हात तिच्या मखमली गालावर फिरवला. रूपाली शहारली, तिच्या अंगावर सरसरून काटा आला. विक्रमने तिची हनुवटी धरून तिचा चेहरा वर उचलला. रूपालीच्या डोळ्यांत भीती आणि लज्जा यांचे मिश्रण होतं, तर विक्रमच्या नजरेत तिला जिंकण्याची ओढ.
त्याने हळूच तिची नथ बाजूला केली आणि तिच्या थरथरत्या ओठांवर आपले ओठ टेकवले. ते पहिलं चुंबन अत्यंत नाजूक होतं, पण त्यात एक अनावर ओढ होती. रूपालीने सुरुवातीला स्वतःला सावरण्याचा प्रयत्न केला, पण विक्रमच्या हातांचा वेढा तिच्या कमरेभोवती घट्ट होत गेला. त्याच्या मिठीतली ताकद पाहून रूपालीचं शरीर शिथिल पडू लागलं.रूपालीने डोळे घट्ट मिटून घेतले. तिला माझ्या मिठीची आठवण येत होती, पण विक्रमचा स्पर्श आता अटळ होता. त्याने हळूच तिच्या अंबाड्यातला मोगऱ्याचा गजरा काढला आणि तिचे ते लांबसडक काळेभोर केस पाठीवर मोकळे सोडले.
संकोचाचा अंत: विक्रमने तिच्या खांद्यावरून तो जड पैठणीचा पदर बाजूला सारला. रूपालीच्या अंगावर शहारे आले. तिची ती ‘चवळीच्या शेंगेसारखी’ शेलाटी काया त्या मंद प्रकाशात सोन्यासारखी चमकत होती.
समर्पण: विक्रमने तिला हळूहळू त्या फुलांच्या बिछान्यावर झोपवलं. रूपालीला वाटलं की तिचं अस्तित्व कुठेतरी विरघळतंय. विक्रमच्या बाहुपाशात ती स्वतःला हरवून बसली होती. तो श्रीमंत तरुण आता केवळ एक ‘करार’ राहिला नव्हता, तर तिच्या शरीराचा स्वामी बनू पाहत होता.
खोलीतल्या मेणबत्त्यांचा प्रकाश हळूहळू मंद होत गेला. बाहेर पावसाचा जोर वाढला होता, जणू निसर्गही या विचित्र मीलनाचा साक्षीदार होता. रूपालीच्या पैंजणांचा आवाज त्या रात्रीच्या शांततेत विरघळून गेला. एका बाजूला गरिबीतून मुक्तीचं स्वप्न होतं आणि दुसऱ्या बाजूला एका परक्या पुरुषासोबतचं हे अपरिहार्य नातं.
शृंगाराचा परमोच्च बिंदू
विक्रम आता अधिक आक्रमक झाला होता. त्याने तिला आपल्या मिठीत ओढलं आणि दोघांची घोळसा-घोळसी सुरू झाली. तो तिच्या मानेवर, कानामागे आपल्या ओठांनी स्पर्श करत होता, ज्यामुळे रूपालीच्या तोंडातून एक नकळत हुंकार बाहेर पडला. तिची ती ‘लवचिक काठी’ विक्रमच्या मिठीत पूर्णपणे विरघळून गेली होती.
त्या दोघांमधील अंतरे आता मिटत चालली होती. विक्रमने मोठ्या कौशल्याने तिच्या पैठणीचा तो जड पदर खांद्यावरून खाली सरकवला. त्याच्या हातांच्या स्पर्शाने रूपालीच्या अंगात एक वेगळीच वीज संचारली. त्याने तिच्या ब्लाउजच्या दोऱ्या हळूच सोडवल्या आणि एकामागून एक तिचे वस्त्रहरण करू लागला. साडीच्या निऱ्या सुटल्या आणि ती महागडी पैठणी पायाशी ढीग होऊन पडली.
रात्रीच्या त्या मंद प्रकाशात, जेव्हा वस्त्रांचे अडथळे दूर झाले, तेव्हा त्या खोलीत दोन देह एकमेकांसमोर त्यांच्या नैसर्गिक आणि आदिम रूपात उभे होते. तो केवळ एक करार उरला नव्हता, तर ते सौंदर्याचे आणि शक्तीचे एक अद्भुत मीलन ठरणार होते.
विक्रमला पाहून रूपालीचे विचार
रूपालीने जेव्हा विक्रमच्या नग्न, रेखीव आणि पिळदार शरीराकडे पाहिले, तेव्हा तिची नजर खिळून राहिली. तिने आतापर्यंत फक्त माझ्यासारख्या साध्या कष्टकरी माणसाचं शरीर पाहिलं होतं, पण विक्रमचं शरीर म्हणजे जणू छिन्नीने कोरलेलं एखादं शिल्प होतं.
भरदार आणि केसाळ छाती: त्याची ती रुंद छाती पाहून रूपालीला एक प्रकारचा सुरक्षिततेचा भास झाला, पण त्याच वेळी एका परक्या पुरुषाच्या त्या रांगड्या रूपाने तिचं काळीज धपापलं.
कट्स आणि पिळदार बाहू: त्याच्या पोटावरचे ते स्पष्ट दिसणारे कट्स आणि दणकट मनगटं त्याच्या ताकदीची साक्ष देत होती.
पिळदार मांड्या: त्याच्या मांड्यांचे ते पीळ पाहून तिला जाणीव झाली की, हा पुरुष तिला आपल्या मिठीत पूर्णपणे सामावून घेणार आहे.
रूपालीच्या मनात विचार आला, “असं शरीर फक्त स्वप्नातच असू शकतं. हा माणूस दिसायला जेवढा राजबिंडा आहे, तेवढाच तो शरीराने दणकट आहे. याच्या मिठीत आपण टिकू शकू का?” एक सुप्त आकर्षण आणि भीतीची लहर तिच्या अंगातून आरपार निघून गेली.
रूपालीला पाहून विक्रमचे विचार
दुसरीकडे, विक्रमने जेव्हा रूपालीला पूर्णपणे नग्न रूपात पाहिलं, तेव्हा तो स्तब्ध झाला. त्याने शहरात अनेक सुंदर स्त्रिया पाहिल्या होत्या, पण रूपालीचं ते नैसर्गिक आणि सोज्वळ लावण्य त्याच्यासाठी विलोभनीय होतं.
रेखीव आणि नाजूक बांधा: तिची ती ‘चवळीच्या शेंगेसारखी’ शेलाटी काया पाहून त्याला वाटलं की, ती स्पर्श करताच विरघळून जाईल इतकी नाजूक आहे.
उन्नत उरोज आणि सपाट पोट: तिचं ते सपाट पोट आणि तिचे डौलदार अवयव पाहून त्याच्या मनात कामनेचा डोंगर उभा राहिला. तिच्या शरीराची ती लवचिकता एखाद्या वेलीसारखी वाटत होती.
नाजूक मांड्या आणि हात: तिचे ते सुबक पाय आणि नाजूक हातांची बोटं पाहून विक्रमला तिला आपल्या बाहुपाशात गच्च आवळून घेण्याची तीव्र इच्छा झाली.
मदमस्त नयन आणि रसभरे ओठ: तिच्या डोळ्यांतील तो संकोच आणि ओठांवरील तो ओलावा पाहून विक्रमला जाणवलं की, हे केवळ एक मूल जन्माला घालण्याचं साधन नाही, तर हे साक्षात ‘सौंदर्याचं लेणं’ आहे.
विक्रमच्या मनात विचार आला, “नीलमने हिची निवड अगदी योग्य केली आहे. हिच्या शरीराची ही जडणघडण, हे नाजूकपण… हिच्या कोशीत माझा वारस वाढणं हे माझ्या भाग्याचं लक्षण असेल. ही स्त्री केवळ करार म्हणून नाही, तर एक प्रेयसी म्हणूनही कोणालाही वेड लावेल.”
त्या दोघांच्या नजरा एकमेकांत गुंतल्या. शब्दांची गरज उरली नव्हती. विक्रमने एक पाऊल पुढे टाकलं आणि रूपालीच्या त्या नाजूक कायेला आपल्या दणकट बाहूत सामावून घेतलं. एका बाजूला पुरुषी सामर्थ्य होतं आणि दुसऱ्या बाजूला नाजूक स्त्रीत्व. त्या रात्री त्या अज्ञात बंगल्यातील ती खोली एका ऐतिहासिक मीलनाची साक्षीदार होणार होती.
त्याचं कमावलेलं शरीर आणि रूपालीचा तो रेखीव नाजूक बांधा एकमेकांत गुंतले गेले. पलंगावर पडलेल्या फुलांच्या पाकळ्या त्यांच्या या रगडा-रगडीत चिरडल्या जात होत्या, त्यांचा सुगंध अधिकच तीव्र होत होता.
विक्रमच्या त्या दणकट आणि केसाळ छातीचा स्पर्श होताच रूपालीच्या शरीरात जणू विजेचा प्रवाह संचारला. त्याने तिला आपल्या मिठीत इतक्या आवेगाने आवळले की, तिची ती नाजूक काया त्याच्या दणकट शरीरात पूर्णपणे सामावून गेली. रूपालीने आजवर इतका प्रखर पुरुषी स्पर्श कधीच अनुभवला नव्हता. त्याने तिच्या मानेवर, खांद्यावर आणि ओठांवर चुंबनाचा वर्षाव केला, तेव्हा ती पूर्णपणे शहारली.
आवेगाचा तो सोहळा
विक्रमने तिला हलकेच उचलून मखमली बेडवर झोपवले. फुलांच्या पाकळ्यांनी सजलेला तो बिछाना आता त्यांच्या घोळसा-घोळशीचा साक्षीदार होणार होता. विक्रमने तिच्या उन्नत उरोजांना आपल्या हातांच्या कचाट्यात घेतलं. त्याचे ते पिळदार हात जेव्हा तिच्या नाजूक देहावर फिरू लागले, तेव्हा रूपालीच्या तोंडातून एक अनावर हुंकार बाहेर पडला. त्याने तिचे ते उरोज आपल्या मुखात घेऊन जेव्हा चोखायला सुरुवात केली, तेव्हा रूपालीने आनंदाने आणि उत्तेजनेने आपले डोळे गच्च मिटून घेतले.
रतीसुखाचा परमोच्च बिंदू
विक्रमचे ओठ आता तिच्या सपाट पोटावर रेंगाळू लागले होते. तिची ती खोल बेंबी पाहून त्याला राहवलं नाही; त्याने आपली जीभ तिथे फिरवून रूपालीला वेड लावलं. रूपाली आता उत्तेजनेच्या शिखरावर होती, तिचं शरीर धनुष्यासारखं ताणलं गेलं होतं.
चुंबत चुंबत विक्रम तिच्या नाजूक मांड्यांजवळ पोहोचला. तिथे तिची ती क्लीन आणि नाजूक योनी पाहून त्याच्यातील पुरुष अधिकच व्याकुळ झाला. त्याने जेव्हा तिची योनी चोखायला सुरुवात केली, तेव्हा रूपालीच्या शरीराला जबरदस्त हादरे बसू लागले. ती उत्तेजनेने उसळ्या मारू लागली.
अनावर अवस्था: जेव्हा विक्रमने आपली जीभ तिच्या योनीच्या गाभाऱ्यात सरकावली, तेव्हा रूपालीचं भान हरपलं.
समर्पण: तिने अनावर होऊन विक्रमच्या डोक्यावरील केस आपल्या मुठीत गच्च पकडले आणि त्याचा चेहरा आपल्या योनीवर जोराने दाबू लागली.
अमृताचा वर्षाव: त्या प्रखर उत्तेजनेमुळे रूपालीच्या योनीतून निसर्गदत्त योनीरसाचा प्रवाह वाहू लागला. विक्रम ते ‘अमृत’ अत्यंत तृष्णेने चाटू लागला, जणू त्याला जगातील सर्वात मौल्यवान ठेवा गवसला होता.
त्या खोलीत आता फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज आणि रूपालीचे ते मधुर हुंकार घुमत होते. एका बाजूला विक्रमची ती अफाट भूक होती आणि दुसऱ्या बाजूला रूपालीचं ते पूर्ण समर्पण. तो करार आता कुठल्या कुठे वाहून गेला होता; उरली होती ती फक्त दोन शरीराची अतृप्त ओढ आणि निसर्गाचा हा आदिम खेळ.
विक्रमला रूपालीच्या त्या सोज्वळ शरीरातून पाझरणारा तो मधुरस चाखताना एका विलक्षण, आदिम सुखाचा अनुभव येत होता. तिच्या योनीरसाची ती नैसर्गिक आणि विशिष्ट चव त्याला इतकी भावली की, तो आपली जीभ खोलवर सारून तो रस तृष्णेने प्राशन करत होता. त्याच्यासाठी हे केवळ कामसुख नव्हतं, तर एका शुद्ध आणि सात्विक देहाचा घेतलेला आस्वाद होता.
रूपालीची अनावर अवस्था
दुसरीकडे, रूपालीची अवस्था अत्यंत केविलवाणी पण तितकीच सुखद झाली होती. लग्नानंतरच्या इतक्या वर्षांत मीदेखील कधी असा प्रयोग केला नव्हता, त्यामुळे एका परक्या पुरुषाने आपली योनी अशा प्रकारे चाटावी, ही भावनाच तिला उत्तेजनेच्या चरमसीमेवर घेऊन गेली होती. विक्रमच्या जिभेचा तो ओला आणि उबदार स्पर्श जेव्हा तिच्या नाजूक मर्मस्थानाला भिडत होता, तेव्हा तिच्या शरीरातून आनंदाच्या लहरी एखाद्या विजेसारख्या धावत होत्या. ती बेडवर अक्षरशः माशासारखी तडफडत होती आणि तिच्या कंठातून बाहेर पडणारे ते सुखाचे चित्कार त्या शांत खोलीत प्रतिध्वनित होत होते.
मादीचा हुंकार
रूपालीची सहनशक्ती आता संपत आली होती. तिच्या अंगातली ऊब आता आगीसारखी धगधगू लागली होती. तिला आता फक्त तो स्पर्श नको होता, तर विक्रमचा तो दणकट पुरुषी भार स्वतःवर अनुभवायचा होता. तिने आता लाज-मर्यादा बाजूला सारली आणि आपल्या नाजूक हातांनी विक्रमला वर खेचायला सुरुवात केली. तिची ती ‘माजावर’ आलेली अवस्था, तिची ती थरथरणारी काया आणि तिचे ते विस्फारलेले मदमस्त नयन पाहून विक्रमने ओळखलं की, आता वेळ आली आहे.
संभोगाची अंतिम तयारी
विक्रमने आपला चेहरा तिच्या योनीवरून वर उचलला. त्याचे ओठ तिच्या रसाने ओले झाले होते. त्याने तिच्या डोळ्यांत पाहिलं, जिथे आता फक्त आणि फक्त मिलनाची ओढ होती. त्याने तिचे दोन्ही पाय आपल्या दणकट खांद्यावर घेतले, ज्यामुळे तिची ती नाजूक योनी आता पूर्णपणे त्याच्या स्वाधीन झाली होती.
तो तिच्या दोन्ही मांड्यांच्या मध्ये स्थिर झाला. विक्रमचं ते पिळदार आणि रांगडं शरीर आता रूपालीच्या त्या शेलाट्या देहावर एखाद्या विजा विळख्यासारखं ओझं टाकत होतं. रूपालीने आपले हात बेडच्या चादरीवर घट्ट रोवले आणि एक दीर्घ श्वास घेऊन स्वतःला पूर्णपणे मोकळं केलं.
बाहेर पावसाचा कडकडाट झाला आणि आत त्या खोलीत, एका कराराचं रूपांतर एका वादळी शरीरसंबंधात होऊ घातलं होतं. विक्रम आता रूपालीच्या त्या कोमल कुशीत शिरण्यासाठी सज्ज झाला होता.
विक्रमने जेव्हा तिचे दोन्ही पाय आपल्या दणकट खांद्यावर घेतले, तेव्हा रूपालीला आपल्या अस्तित्वाची एक वेगळीच जाणीव झाली. तिचा तो नाजूक देह आता पूर्णपणे उघडा आणि विक्रमच्या स्वाधीन होता. विक्रमने स्वतःला सावरलं आणि तो तिच्या त्या ओल्या चिंब झालेल्या उंबरठ्यावर विसावला.
प्रत्यक्ष संभोग: दोन देहांचे वादळ
विक्रमने जेव्हा संभोगासाठी पहिला प्रखर धक्का दिला, तेव्हा रूपालीच्या तोंडातून एक जोरात चित्कार बाहेर पडला. आजवर तिने फक्त माझा मर्यादित स्पर्श अनुभवला होता, पण विक्रमचा तो दणकट आणि रांगडा पुरुषार्थ तिच्यासाठी पूर्णपणे नवा आणि थरारक होता. त्याचा तो आवाढव्य भार जेव्हा तिच्या नाजूक कुशीत शिरला, तेव्हा तिला क्षणभर वाटलं की तिचं शरीर दुभंगून जाईल. पण त्या वेदनेसोबतच एक अतींद्रिय सुख तिच्या नसांनसांत धावू लागलं.
विक्रम आता एखाद्या पिसाळलेल्या वादळासारखा तिच्यावर बरसत होता. त्याच्या प्रत्येक धक्क्यासोबत रूपालीचा तो शेलाटा बांधा बेडवर मागे-पुढे झुलत होता. तिचे ते उन्नत उरोज त्याच्या छातीला घासले जात होते आणि त्यांच्या अंगातून निघणाऱ्या घामाचा सुगंध मोगऱ्याच्या सुगंधाशी मिसळून एक मादक वातावरण तयार करत होता.
रूपालीवर होणारा परिणाम
रूपालीची अवस्था आता पूर्णपणे ‘मदविभोर’ झाली होती.
शारीरिक प्रतिसाद: तिने आपले दोन्ही हात विक्रमच्या पिळदार पाठीवर घट्ट रोवले होते. तिच्या नखांच्या खुणा त्याच्या पाठीवर उमटत होत्या, पण विक्रमला त्याचं भान नव्हतं.
मानसिक द्वंद्व: तिच्या मनात एका बाजूला माझी (तिच्या नवऱ्याची) आठवण येत होती, पण शरीरावर झालेला हा प्रखर हल्ला तिला एका अशा सुखाच्या जगात घेऊन गेला होता, जिथे ती स्वतःला विसरून गेली होती. एका परक्या पुरुषाचा तो रांगडा संभोग तिला एका वेगळ्याच शिखरावर घेऊन जात होता.
विक्रमची गती आता वाढली होती. तो तिला आपल्या बाहूत अक्षरशः रगडत होता. रूपालीचे पाय त्याच्या कंबरेभोवती घट्ट आवळले गेले. तिचं ते ‘सपाट पोट’ त्याच्या पोटाला आदळत होतं आणि त्यातून निर्माण होणारा तो विशिष्ट आवाज त्या खोलीतल्या शांततेला चिरत होता.
परमोच्च आनंदाचा क्षण
अखेर, रूपालीच्या शरीराने एक मोठा झटका दिला. तिचे डोळे पांढरे झाले आणि तिने विक्रमला स्वतःकडे ओढून त्याच्या खांद्याचा जोरात लचका तोडला. ती उत्तेजनेच्या त्या अंतिम टप्प्यावर पोहोचली होती, जिथे शरीर आणि मन दोन्ही शून्य होतात. त्याच क्षणी, विक्रमनेही आपला पूर्ण जोर लावला आणि आपला सर्व पुरुषार्थ (वीर्य) तिच्या त्या कोमल कोशीत मुक्त केला.
काही क्षण दोघेही एकमेकांना घट्ट धरून निपचित पडून राहिले. फक्त त्यांचे वेगवान श्वास आणि हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते. रूपालीच्या गालावरून एक अश्रू ओघळला—तो सुखाचा होता की हतबलतेचा, हे तिलाही उमजत नव्हतं. एका श्रीमंत वारसाची पेरणी तिच्या शरीरात झाली होती.
त्या पहिल्या वादळी मीलनानंतर विक्रम थांबला नाही. रूपालीच्या त्या ‘मदनाच्या रती’ सारख्या रूपाने आणि तिच्या शरीराच्या नैसर्गिक सुगंधाने त्याला पूर्णपणे वेड लावलं होतं. कराराचा भाग म्हणून सुरू झालेला हा प्रवास आता एका शारीरिक ओढीच्या टोकावर पोहोचला होता.
पहाटेपर्यंत विक्रमने तिला तब्बल तीन वेळा आपल्या मिठीत रगडलं.
दुसरे मीलन: प्रखर ओढ
पहिल्या संभोगानंतर तासाभराच्या विश्रांतीनंतर, जेव्हा रूपाली थोडी स्थिरावली होती, तेव्हा विक्रमने पुन्हा तिच्या नाजूक कंबरेला विळखा घातला. यावेळी कोणताही संकोच उरला नव्हता. रूपालीचं शरीर आता त्याच्या स्पर्शाला ओळखून होतं. विक्रमने तिला यावेळी उपटून आपल्या कडेवर घेतलं आणि बेडच्या कडेला उभं करून मागून तिच्यावर हल्ला चढवला. तिची ती लवचिक काठी त्याच्या प्रत्येक धक्क्यावर वाकत होती. रूपालीच्या अंगात आता एक प्रकारची धुंदी चढली होती, ज्यामुळे ती स्वतःहून त्याला साथ देत होती.
तिसरे मीलन: पहाटेची ती धुंदी
रात्रीचा तिसरा प्रहर उलटला होता. खिडकीबाहेर आता पक्षांची किलबिल हळूहळू ऐकू येऊ लागली होती. पण त्या खोलीतली आग अजूनही शांत झाली नव्हती. तिसऱ्यांदा विक्रमने तिला अत्यंत आवेगाने आणि सत्तेने आपल्या खाली घेतलं. रूपाली आता पूर्णपणे निढाल झाली होती, तिचे हात-पाय थकले होते, पण तिची योनी मात्र विक्रमच्या त्या प्रखर पुरुषार्थाचा स्वीकार करण्यासाठी आसुसलेली होती.
या वेळी विक्रमने अत्यंत शांतपणे पण तितक्याच खोलवर तिला आपल्या शरीराचा अनुभव दिला. रूपालीच्या अंगाचा प्रत्येक स्नायू थरथरत होता. पहाटेच्या त्या थंड हवेत त्यांच्या शरीरातून निघणारी वाफ आणि घामाचा तो ओलावा त्यांच्यातील त्या ‘रात्रभराच्या युद्धाची’ साक्ष देत होता.
पहाटेची ती शांतता
जेव्हा विक्रमने तिसऱ्यांदा स्वतःला पूर्णपणे रिकामं केलं, तेव्हा रूपाली त्याच्या छातीवर डोकं ठेवून शांत झाली. तिच्या विखुरलेल्या केसांचा मोगरा आता पूर्णपणे कोमेजला होता, पण तिच्या चेहऱ्यावर एका विचित्र प्रकारचं समाधान आणि थकवा दाटला होता. विक्रमने तिच्या कपाळावर एक मायेचं चुंबन घेतलं.
आजवर तिच्या आयुष्यात इतका प्रखर आणि सलग शरीरसुखाचा अनुभव कधीच आला नव्हता. नऊ महिने अशाच एका अज्ञात आणि वादळी प्रवासाचे हे पहिले पाऊल होते. पन्नास लाखांच्या त्या बोलीने रूपालीच्या देहाला एका रात्रीत जणू बदलून टाकलं होतं.
पहाटेच्या मंद प्रकाशाने जेव्हा खोलीत प्रवेश केला, तेव्हा रूपालीची ग्लानी हळूहळू ओसरू लागली. रात्रीच्या त्या तीन वेळच्या प्रखर आणि वादळी मीलनाने तिचे शरीर पूर्णपणे थकले होते. तिने आपले जड झालेले डोळे उघडले, तेव्हा तिला जाणवलं की ती अजूनही विक्रमच्या त्या दणकट बाहुपाशात विसावलेली आहे.
ती पहिली सकाळ: संकोच आणि जाणीव
रूपालीने हळूच आपली नजर वर केली. विक्रम अजूनही शांत झोपला होता. त्याच्या केसाळ छातीवर तिचं डोकं होतं आणि त्याच्या शरीराची उब तिला जाणवत होती. रात्रीच्या त्या नग्नतेची आणि त्याने केलेल्या ‘रगड्याची’ आठवण येताच रूपालीच्या गालावर लाजेची आणि संकोचाची एक लाली पसरली. तिने स्वतःच्या शरीराकडे पाहिलं—तिच्या नाजूक मांड्यांवर आणि हातांवर विक्रमच्या घट्ट पकडीचे आणि चुंबनाचे काही निळे व्रण उमटले होते. तिची ती ‘शेलाटी काया’ आता एखाद्या अनुभवसिद्ध स्त्रीसारखी भासत होती.
इतक्यात विक्रमने आपले डोळे उघडले. समोर विखुरलेले केस, डोळ्यांतली धुंदी आणि सावरण्याचा प्रयत्न करणारी नग्न रूपाली पाहून त्याच्या चेहऱ्यावर एक तृप्त हास्य उमटलं.
नजरेतला बदल
त्यांच्या नजरा जेव्हा एकमेकांना भिडल्या, तेव्हा त्यात आता कालसारखा परकेपणा नव्हता.
विक्रमची नजर: त्याच्या नजरेत आता केवळ एक ‘करार’ नव्हता, तर रूपालीच्या त्या मदभऱ्या रूपाबद्दल एक कमालीचा आदर आणि ओढ होती. त्याने रूपालीला अधिकच जवळ ओढलं आणि तिच्या कपाळावर रेंगाळणारी केसांची बट बाजूला केली. “रूपाली, तू खरंच खूप विशेष आहेस,” तो हळूच पुटपुटला. त्याच्या आवाजातला तो ओलावा रूपालीला सुखावून गेला.
रूपालीची नजर: रूपालीच्या नजरेत मात्र एक संमिश्र भाव होता. एका बाजूला विक्रमने तिला दिलेल्या त्या अतींद्रिय सुखाची कबुली होती, तर दुसऱ्या बाजूला आपल्या पतीशी (माझ्याशी) केलेल्या प्रतारणेची पुसटशी टोचणी. पण विक्रमचा तो राजबिंडा चेहरा आणि त्याचा तो अधिकारवाणीने पाहण्याचा अंदाज पाहून तिने पुन्हा एकदा आपले डोळे मिटून घेतले.
वास्तव आणि भावना
विक्रमने तिच्या ओठांवर एक नाजूक सकाळचं चुंबन घेतलं. रूपालीला जाणवलं की, हे नातं आता केवळ शारीरिक राहिलं नाहीये. तिने चादर ओढून स्वतःला झाकून घेण्याचा प्रयत्न केला, पण विक्रमने तिचा हात हातात घेऊन तिला तसं करण्यापासून रोखलं.
”घाबरू नकोस, आता तू फक्त माझी आहेस… जोपर्यंत आपलं मूल येत नाही, तोपर्यंत,” विक्रमचे हे शब्द ऐकून रूपालीच्या मनात काल रात्रीच्या त्या ‘योनीरस’ चाखण्याच्या प्रसंगाची आठवण जागी झाली आणि तिने लाजून आपला चेहरा त्याच्या छातीत लपवला.
त्या एका रात्रीने त्यांच्यातील भिंती पाडून टाकल्या होत्या. रूपालीला आता त्या अज्ञात बंगल्यातलं वास्तव्य परकं वाटणार नव्हतं, पण या नव्या ओढीचा परिणाम काय होईल, याची तिला कल्पना नव्हती.
खोलीतली ती मादक शांतता आणि रात्रीच्या धुंदीचे अवशेष अजून तसेच होते, जेव्हा अचानक दरवाजावर हलकी टकटक झाली. विक्रम आणि रूपाली अजूनही एकमेकांच्या मिठीत विसावलेले होते. काही क्षणांतच दरवाजा उघडला आणि नीलम आत आली.
तिच्या हातात चहाचा ट्रे होता, पण जशी तिची नजर त्या पलंगावर पडली, तिची पावलं तिथेच थबकली.
नीलमची प्रतिक्रिया: एक मूक वेदना
समोरचं दृश्य पाहून नीलमच्या चेहऱ्यावर एकाच वेळी अनेक भाव उमटले. पलंगावर विखुरलेल्या फुलांच्या पाकळ्या, रूपालीचे विखुरलेले केस, आणि तिच्या शरीरावर उमटलेले विक्रमच्या आवेगाचे ते निळे व्रण… हे सर्व काही ओरडून सांगत होतं की रात्रीचं ते युद्ध किती प्रखर होतं.
मत्सर आणि हतबलता: नीलमच्या मनात क्षणाधार्त मत्सराची एक ठिणगी पडली. जे सुख तिला आपल्या पतीकडून मिळायला हवं होतं, ते सुख आज एक परकी स्त्री उपभोगत होती. रूपालीचं ते ‘मदनाच्या रती’ सारखं नग्न सौंदर्य पाहून तिला स्वतःच्या अपूर्णत्वाची जाणीव झाली.
गरज आणि समाधान: पण दुसऱ्याच क्षणी, तिने स्वतःला सावरलं. तिला आठवलं की हे सगळं तिच्याच संमतीने आणि त्यांच्या वंशाच्या दिव्यासाठी चाललं आहे. रूपालीच्या शरीरावरचा तो ‘रगडा’ पाहून तिला मनातून कुठेतरी खात्री पटली की, आता गर्भधारणा निश्चित होणार.
त्या तिघांमधील तो विचित्र क्षण
रूपालीने नीलमला पाहताच धांदलीने चादर स्वतःभोवती गुंडाळली आणि ती संकोचाने पूर्णपणे आकसून गेली. तिची नजर गुन्हेगारासारखी जमिनीकडे झुकली.
विक्रम मात्र शांत होता. त्याने नीलमच्या डोळ्यांत पाहिलं. “आलीस तू?” त्याने सहजपणे विचारलं.
नीलमने एक लांब श्वास घेतला आणि चेहऱ्यावर एक कृत्रिम स्मित आणलं. ती जवळ आली आणि तिने चहाचा ट्रे बाजूला ठेवला. तिची नजर रूपालीच्या त्या ‘रसभऱ्या ओठांकडे’ गेली, जे रात्रीच्या चुंबनांमुळे थोडे सुजले होते.
”रूपाली, घाबरू नकोस. तू आमचं स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी हे सगळं सोसतेयस,” नीलमने अत्यंत मृदू आवाजात म्हटलं, पण तिच्या आवाजातला तो कंप तिची अंतर्मनातली तगमग लपवू शकला नाही.
नीलमचा स्पर्श
नीलमने रूपालीच्या डोक्यावरून हात फिरवला. “विक्रमने तुझी रात्री खूप काळजी घेतली असेलच, अशी आशा आहे. आता इथून पुढे तुला खूप आराम करायचा आहे. तुला काही हवं नको ते मला सांग.”
नीलम बाहेर पडली, पण जाताना तिने एकदा वळून त्या विखुरलेल्या बिछान्याकडे पाहिलं. त्या खोलीतल्या मोगऱ्याच्या आणि घामाच्या मिश्र सुगंधाने तिला अस्वस्थ केलं होतं. तिला समजलं होतं की, या नऊ महिन्यात केवळ रूपालीच्या शरीरात मूल वाढणार नाहीये, तर विक्रम आणि रूपालीमध्ये एक असं नातं तयार होणार आहे, ज्यात तिच्यासाठी कदाचित जागा नसेल.
पुढचे दहा-पंधरा दिवस म्हणजे रूपालीसाठी एका वेगळ्याच विश्वाचा अनुभव होता. ज्या करारासाठी ती आली होती, तो करार आता केवळ कागदावर उरला होता; प्रत्यक्ष आयुष्यात मात्र विक्रम आणि रूपालीमध्ये एक अनावर शारीरिक ओढ निर्माण झाली होती.
रात्रीचा तो अखंड सोहळा
विक्रम आता दररोज रात्री ठरल्याप्रमाणे रूपालीच्या खोलीत येऊ लागला. पण आता त्यात केवळ ‘कर्तव्य’ नव्हतं, तर एक प्रकारची ओढ आणि वेडेपणा होता. रूपालीचं ते शेलाटी आणि लवचिक शरीर विक्रमसाठी एखाद्या अंमली पदार्थासारखं झालं होतं.
रात्रीचा रगडा: विक्रम दररोज रात्री रूपालीला किमान २ ते ३ वेळा आपल्या मिठीत रगडत असे. तिची ती ‘चवळीच्या शेंगेसारखी’ काया त्याच्या दणकट बाहूत जेव्हा विळखा घेत असे, तेव्हा विक्रम आपलं सर्व भान हरवून बसत असे.
रूपालीचा सहभाग: सुरुवातीला संकोचणारी रूपाली आता स्वतःहून विक्रमच्या स्पर्शाला प्रतिसाद देऊ लागली होती. विक्रम जेव्हा तिची ती क्लीन योनी आपल्या जिभेने चाटू लागे, तेव्हा रूपाली आता लाजत नसे, तर स्वतःहून त्याचे केस आपल्या मुठीत धरून त्याला स्वतःकडे खेचू लागली होती.
अतृप्त ओढ: एकदा झवून झाल्यावरही विक्रमचं मन भरत नसे. थोड्या विश्रांतीनंतर तो पुन्हा तिच्या उन्नत उरोजांशी खेळू लागे आणि तिला पुन्हा एकदा शृंगाराच्या त्या वादळात ओढून नेत असे. पहाटेपर्यंत त्यांच्या खोलीतून रूपालीचे ते मधुर हुंकार आणि विक्रमचे ते आवेगी श्वास घुमत असत.
रूपालीच्या मनातील बदल
या सततच्या शरीरसुखामुळे रूपालीच्या मनात एक विचित्र बदल होऊ लागला होता. तिने आजवर कधीच इतका प्रखर आणि सलग कामसुखाचा अनुभव घेतला नव्हता.
तिने कधी विचारही केला नव्हता की एखादा पुरुष आपल्याला इतकं ‘तृप्त’ करू शकतो.
त्या श्रीमंत वातावरणातलं राहणीमान, सुगंधी बाथटबमधील आंघोळ आणि विक्रमचा तो राजबिंडा शरीरबांधा यामुळे रूपाली हळूहळू आपल्या शेतातल्या गरिबीला आणि माझ्या (तिच्या नवऱ्याच्या) साध्या स्पर्शाला विसरू लागली होती. तिला आता दररोज रात्री विक्रमच्या त्या केसाळ छातीवर डोकं ठेवून झोपण्याची सवय झाली होती.
नीलमची नजर आणि वाढता धोका
नीलम हे सर्व बाहेरून पाहत होती. रोज सकाळी रूपालीच्या चेहऱ्यावर दिसणारं ते मदविभोर तेज आणि तिच्या शरीराची झालेली ‘रगडा-रगडी’ पाहून नीलमच्या मनात भीती निर्माण झाली होती. तिला जाणवत होतं की, विक्रम आता केवळ मुलासाठी रूपालीकडे जात नाहीये, तर तो तिच्या त्या ‘मदनाच्या रती’ सारख्या रूपाच्या प्रेमात पडू लागला आहे.
एके दिवशी सकाळी, विक्रमने रूपालीला मिठीत घेऊन तिला विचारलं, “जर हे नऊ महिने कधीच संपले नाहीत तर?” या प्रश्नाने रूपाली शहारली. पन्नास लाख तर मिळणारच होते, पण या सुखाचं काय?
कथेच्या या वळणावर आता एक वेगळाच गुंता निर्माण झाला आहे. जे सुख केवळ एका करारापुरतं होतं, ते आता विक्रम आणि रूपालीसाठी एका व्यसनासारखं झालं होतं.
भाग : गुप्त करारातील छुपी खेळी
रूपालीला त्या बंगल्यात येऊन आता तीन महिने उलटले होते. या ९० दिवसांत विक्रमने रूपालीला एका रात्रीत दोन-दोन, तीन-तीन वेळा आपल्या बाहुपाशात रगडलं होतं. रूपालीचा तो ‘मदनाच्या रती’सारखा देह आता विक्रमच्या स्पर्शाने अधिकच मदमस्त झाला होता. पण इतकं शारीरिक मीलन होऊनही रूपालीच्या गरोदरपणाची कोणतीही बातमी समोर येत नव्हती.
नीलमचा संशय आणि अस्वस्थता
नीलम, जी या संपूर्ण प्रकरणाची सूत्रधार होती, ती आता साशंक झाली होती. ती स्वतः सुशिक्षित असल्याने तिला गणिताची जाण होती.
”तीन महिने झाले… रूपाली तरुण आहे, विक्रम सुदृढ आहे. मग अजून ‘रिझल्ट’ का मिळत नाहीये? ९५% शक्यता असतानाही पाळी कशी काय येतेय?”
नीलमला संशय आला की हे दोघे केवळ कराराचा फायदा घेऊन एकमेकांचा उपभोग घेत आहेत. तिला वाटलं की, रूपालीला हे अतिश्रीमंत आयुष्य आणि विक्रमचा तो रांगडा पुरुषार्थ इतका आवडला आहे की, हे सुख लांबणीवर टाकण्यासाठी ती मुद्दाम काहीतरी करत असावी. तिने त्यांच्यावर गुप्तपणे पाळत ठेवण्यास सुरुवात केली.
विक्रम आणि रूपालीचा ‘मास्टर प्लॅन’
नीलमचा संशय रास्त होता, पण त्यामागचं कारण धक्कादायक होतं. विक्रम स्वतः रूपालीच्या त्या शेलाट्या बांध्याच्या आणि रसरशीत योनीच्या इतका प्रेमात पडला होता की, त्याला हा सोहळा संपवायचाच नव्हता. मूल झालं की करार संपणार आणि रूपालीला परत जावं लागणार, ही भीती त्याला सतावत होती.
त्यामुळेच, विक्रमने रूपालीला विश्वासात घेऊन तिला गर्भनिरोधक गोळ्या घेण्यास भाग पाडलं होतं. “रूपा, एकदा मूल राहिलं की आपलं हे सुख संपेल. मला तुला अजून भोगायचं आहे,” असं म्हणून त्याने तिला या गुन्ह्यात सामील करून घेतलं होतं. रूपालीलाही विक्रमचा तो पिळदार शरीरबांधा आणि केसाळ छातीची उब आता माझ्या (तिच्या नवऱ्याच्या) गरिबीपेक्षा जास्त प्रिय वाटू लागली होती, म्हणून तिनेही त्याला साथ दिली.
धोक्याची घंटा आणि निर्णय
एके दिवशी विक्रमला नीलमच्या वागण्यातला बदल जाणवला. तिने रूपालीच्या औषधांच्या कपाटाची झडती घेतल्याचं त्याच्या लक्षात आलं. त्याला समजलं की आता ‘गेम’ अंगाशी येऊ शकतो.
त्याच रात्री विक्रम रूपालीच्या खोलीत गेला. रूपाली नेहमीप्रमाणे नखशिकांत शृंगार करून, आपल्या उन्नत उरोजांवर पदर सावरत त्याची वाट पाहत होती.
“रूपा, आजपासून त्या गोळ्या बंद कर,” विक्रम गंभीर आवाजात म्हणाला. “नीलमला संशय आलाय. जर आपण आता ‘शुभवार्ता’ दिली नाही, तर ती तुला इथून हाकलून देईल आणि आपण कायमचे दुरावू.”
रूपाली शहारली. तिला पन्नास लाख तर हवेच होते, पण विक्रमच्या त्या दणकट मनगटांचा आणि मांड्यांचा विळखा सोडण्याची तिची मानसिक तयारी नव्हती. तिने त्याच क्षणी गोळ्यांचा पत्ता खिडकीबाहेर फेकून दिला.
”आजची रात्र शेवटची आहे का?” रूपालीने ओल्या डोळ्यांनी विचारलं.
विक्रमने तिला जवळ घेतलं, तिचे रसभरे ओठ आपल्या ओठांत घेतले आणि म्हटलं, “नाही, आजची रात्र खऱ्या अर्थाने नव्या सुरुवातीची आहे. आज मी माझं सर्वस्व तुझ्या कोशीत असं ओतेन की नीलमचा संशय कायमचा मिटून जाईल.”
त्या रात्री, कोणत्याही औषधांच्या अडथळ्याविना, विक्रम आणि रूपाली एकमेकांत पुन्हा एकदा अशा प्रकारे मिसळले की, बंगल्याच्या भिंतीही त्यांच्या आवेगाची साक्ष देत होत्या.
गर्भनिरोधक गोळ्या बंद केल्यावर तो चौथा महिना विक्रम आणि रूपालीसाठी अत्यंत रोमांचक आणि तितकाच भीतीदायक होता. विक्रमने त्या महिन्यात रूपालीला अधिकच प्रेमाने आणि आवेगाने झवले होते. प्रत्येक मीलनावेळी त्याचा एकच ध्यास होता की, आता हा वारस रूपालीच्या उदरात वाढलाच पाहिजे.
गरोदरपणाची पहिली चाहूल
चौथ्या महिन्याच्या शेवटी रूपालीची मासिक पाळी चुकली. सुरुवातीचे काही दिवस तिला वाटलं की कदाचित दगदगीमुळे असं झालं असेल, पण लवकरच तिच्या शरीराने वेगळे संकेत द्यायला सुरुवात केली.
सकाळची मळमळ: एके दिवशी पहाटे जेव्हा विक्रम तिची शेलाटी कया आपल्या कुशीत घेऊन झोपला होता, तेव्हाच रूपालीला अचानक मळमळू लागलं. ती घाईघाईने बाथरुममध्ये गेली. तो ‘मॉर्निंग सिकनेस’ तिची पहिली पावती होती.
शरीरातील बदल: रूपालीचे ते उन्नत उरोज आता पूर्वीपेक्षा अधिक जड आणि संवेदनशील झाले होते. तिच्या सपाट पोटावर एक प्रकारची ओढ जाणवू लागली होती. तिचा तो मध्यम गोरा रंग गरोदरपणामुळे अधिकच उजळून निघाला होता, चेहऱ्यावर एक वेगळीच ‘प्रेग्नन्सी ग्लो’ दिसू लागली होती.
चक्कर आणि थकवा: दुपारी हॉलमध्ये नीलमसोबत बसलेली असताना रूपालीला अचानक चक्कर आली. नीलमने तिला सावरलं आणि तिच्या डोळ्यांतील ती बदललेली चमक पाहून नीलमच्या मनात आनंदाची लहर उमटली.
नीलमचा आनंद आणि संशयमुक्ती
नीलमने तातडीने डॉक्टरांना बोलावले. टेस्ट ट्यूबमध्ये जेव्हा त्या दोन गुलाबी रेषा उमटल्या, तेव्हा नीलमच्या डोळ्यांत पाणी आलं. “विक्रम! अखेर आपल्याला वारस मिळणार!” तिने उत्साहाने विक्रमला मिठी मारली.
नीलमचा मागच्या तीन महिन्यांचा सर्व संशय या एका बातमीने धुवून निघाला. तिला वाटलं की, आतापर्यंत झालेली उशीर ही केवळ निसर्गाची लीला होती. तिला हे स्वप्नातही वाटलं नव्हतं की, विक्रम आणि रूपालीने मुद्दाम हे सुख लांबणीवर टाकलं होतं.
विक्रम आणि रूपालीचा मूक संवाद
जेव्हा विक्रम रूपालीच्या खोलीत तिला अभिनंदन करायला गेला, तेव्हा तिथे नीलम नव्हती. विक्रमने रूपालीचा हात हातात घेतला. रूपालीच्या डोळ्यांत आता भीती होती—करारानुसार आता तिचे मोजकेच महिने उरले होते.
”रूपा, तू यशस्वी झालीस,” विक्रम हळूच म्हणाला.
“पण आता आपलं हे रात्रीचं भेटणं थांबणार का?” रूपालीने कातर स्वरात विचारलं. तिची ती रसरशीत योनी अजूनही विक्रमच्या त्या प्रखर स्पर्शाची आस धरून होती.
विक्रमने स्मितहास्य केलं आणि तिच्या पोटावर हात ठेवला. “नाही गं… आता तर तुझी काळजी घेण्याच्या बहाण्याने मी तुझ्या अधिक जवळ येईन. नीलमला वाटेल मी बाळासाठी येतोय, पण मी फक्त माझ्या ‘रती’साठी येईन.”
रुपालीच्या गरोदरपणाची बातमी समजताच पन्नास लाखांच्या कराराचा दुसरा हप्ता तिला देण्यात आला, पण रूपालीसाठी आता ते पैसे गौण झाले होते. तिला आता विक्रमच्या त्या पिळदार शरीरबांधा आणि दररोज रात्री मिळणाऱ्या त्या अतींद्रिय सुखाची ओढ लागली होती.
गरोदरपणाची मोहोर उमटल्यावर बंगल्यातलं वातावरणच बदलून गेलं. नीलम आता रूपालीची एखाद्या काचेच्या बाहुलीसारखी काळजी घेऊ लागली होती. तिला वाटलं होतं की आता रूपालीला पूर्ण विश्रांतीची गरज आहे, पण विक्रमच्या मनात मात्र काहीतरी वेगळंच शिजत होतं.
गरोदरपणातील बदललेलं सौंदर्य
गरोदरपणामुळे रूपालीच्या शरीरात जे बदल झाले होते, त्याने विक्रमला अधिकच वेड लावलं होतं. तिचा तो मध्यम गोरा वर्ण आता गुलाबासारखा गुलाबी झाला होता. तिचे उन्नत उरोज गरोदरपणामुळे अधिकच भरदार आणि जड झाले होते, जे तिच्या चोळीतून बाहेर येण्यासाठी जणू धडपडत होते. तिच्या त्या सपाट पोटावर आता एक छोटासा नाजूक फुगवटा दिसू लागला होता, ज्यामुळे तिची ती शेलाटी काया अधिकच मादक आणि पूजनीय वाटत होती.
मध्यरात्रीचा तो ‘वेगळा’ उपभोग
नीलम गाढ झोपलेली असताना, विक्रम दबक्या पाऊलांनी रूपालीच्या खोलीत शिरायचा. रूपाली आता रात्रीच्या त्या मीलनाची आतुरतेने वाट पाहायची. गरोदरपणामुळे तिच्या शरीरातील कामवासना पूर्वीपेक्षा अधिक तीव्र झाली होती.
नाजूक स्पर्श: विक्रम आता पूर्वीसारखा ‘रगडा-रगडी’ करत नव्हता, तर त्याचा स्पर्श आता अधिक मखमली आणि खोल झाला होता. त्याने रूपालीला बेडवर झोपवून तिचे भरदार उरोज अत्यंत हळुवारपणे चोखायला सुरुवात केली. गरोदरपणामुळे त्यातील संवेदनशीलता वाढली होती, त्यामुळे विक्रमच्या एका स्पर्शानेही रूपाली उत्तेजनेने थरथरायची.
बेंबी आणि पोटावरचा शृंगार: विक्रम तिच्या त्या किंचित फुगलेल्या पोटावर चुंबन घ्यायचा आणि तिच्या बेंबीत आपली जीभ फिरवून तिला घायाळ करायचा. “आपलं बाळ आतून हे सगळं पाहत असेल का?” असं म्हणून तो तिला अधिकच जवळ ओढायचा.
गरोदरपणातील ‘वेगळी’ मजा
त्या अवस्थेत संभोग करण्याची एक वेगळीच पद्धत विक्रमने शोधली होती. रूपालीच्या पोटावर ताण येऊ नये म्हणून त्याने तिला ‘स्पूनिंग पोझिशन’मध्ये (एका कडेवर) झोपवून मागून तिच्यात प्रवेश केला.
अनुभव: तो अनुभव दोघांसाठीही नवीन होता. विक्रमचे ते पिळदार बाहू रूपालीच्या पोटाला विळखा घालून होते. त्याच्या प्रत्येक धक्क्यासोबत रूपालीला आपल्या पोटातल्या त्या नव्या जीवाचा आणि विक्रमच्या त्या दणकट पुरुषार्थाचा एकत्रित भास व्हायचा.
अतींद्रिय सुख: गरोदरपणामुळे रूपालीची योनी अधिकच रसरशीत आणि घट्ट झाली होती. विक्रमला तो घट्टपणा आणि तिथला ओलावा एका वेगळ्याच शिखरावर घेऊन जात होता. रूपाली आता दबक्या आवाजात चित्कारत होती, जेणेकरून नीलमला जाग येऊ नये.
मीलनानंतरची ती शांतता
पहाटेपर्यंत हे सत्र चालायचं. विक्रम रूपालीच्या पाठीवर डोकं ठेवून तिच्या त्या बदललेल्या शरीराचा सुगंध घ्यायचा. “तू गरोदरपणात अधिकच मदमस्त झाली आहेस रूपा,” तो तिच्या कानात कुजबुजायचा.
रूपालीला आता आपल्या पतीची किंवा त्या ५० लाखांची फारशी फिकीर उरली नव्हती. तिला फक्त विक्रमचा तो केसाळ छातीचा उबदार स्पर्श आणि गरोदरपणातील हा अनोखा शृंगार हवा होता. तिला या सुखाची इतकी चटक लागली होती की, मूल जन्माला आल्यावर हे सगळं संपणार, या विचारानेच तिचं काळीज कापायचं.
रूपालीच्या गरोदरपणाचा सातवा महिना उजाडला आणि बंगल्यात जणू दिवाळीच साजरी झाली. नीलमने अत्यंत थाटामाटात ‘डोहाळे जेवणाचा’ कार्यक्रम आखला होता. तिने रूपालीला एखाद्या देवतेसारखं जपलं होतं, कारण रूपालीच्या उदरात त्यांच्या घराण्याचा वारस वाढत होता.
डोहाळे जेवणाचा तो थाट
कार्यक्रमाच्या दिवशी रूपालीला हिरव्या रंगाची भरजरी पैठणी नेसवण्यात आली. सातव्या महिन्यामुळे तिचं पोट आता स्पष्टपणे पुढे आलं होतं, ज्यामुळे तिची ती ‘शेलाटी काया’ आता पूर्णपणे भरदार आणि मातृत्वानं न्हाऊन निघालेली दिसत होती. तिचे उन्नत उरोज गरोदरपणामुळे अधिकच विशाल झाले होते. अंगावर सोन्याचे जड दागिने, हातात हिरवा चुडा आणि डोक्यावर मोगऱ्याचा गजरा माळलेली रूपाली साक्षात सृष्टीची जननी वाटत होती.
नीलमने तिला फुलांनी सजवलेल्या झुल्यावर बसवलं. पाहुण्यांनी तिची ओटी भरली, पण रूपालीची नजर मात्र गर्दीत उभ्या असलेल्या विक्रमला शोधत होती. विक्रमचे ते पिळदार बाहू आणि त्याच्या नजरेतील ती ‘भूक’ पाहून रूपालीच्या अंगावर शृंगाराचा काटा येत होता.
कार्यक्रमाच्या आड चोरटा शृंगार
सर्व पाहुणे जेवण्यात मग्न असताना, रूपाली थकल्याचं निमित्त करून आपल्या खोलीत विश्रांतीसाठी गेली. नीलम पाहुण्यांच्या आदरातिथ्यात गुंतली होती. काही मिनिटांतच विक्रम दबक्या पाऊलांनी रूपालीच्या खोलीत शिरला आणि त्याने आतून कडी लावली.
”विक्रम… कोणीतरी येईल,” रूपाली लाजत आणि घाबरत म्हणाली.
“कोणीही येऊ दे, आज या रूपात तुला पाहिल्यावर मी स्वतःला रोखू शकत नाहीये,” विक्रमने तिला जवळ ओढत म्हटलं.
भरदार रूपाचा आस्वाद: विक्रमने तिची ती हिरवी पैठणी आणि त्याखालचा कंबरपट्टा बाजूला सारला. तिचं ते सात महिन्यांचं पूर्णत्व आलेलं पोट पाहून तो व्याकुळ झाला. त्याने तिच्या त्या उबदार पोटावर आपले ओठ टेकवले आणि तिथे एक दीर्घ चुंबन घेतलं. रूपालीच्या शरीरात एक वेगळीच वीज संचारली.
स्तनपान आणि शृंगार: तिचे भरलेले उरोज आता चोळीतून बाहेर येण्यासाठी जणू आसुसले होते. विक्रमने तिची चोळी सैल केली आणि त्या अमृतकुंभांवर आपलं तोंड ठेवलं. गरोदरपणामुळे त्यातील संवेदनशीलता इतकी वाढली होती की, रूपालीच्या तोंडातून आनंदाचा हुंकार बाहेर पडला.
डोहळे जेवणातील ‘ती’ तृप्ती
पोट मोठं झाल्यामुळे विक्रमने तिला उभं राहूनच भिंतीचा आधार घ्यायला लावला. त्याने मागून तिची साडी वर उचलली आणि तिच्या त्या रसरशीत आणि आता अधिकच घट्ट झालेल्या योनीत आपला मार्ग शोधला.
गरोदरपणामुळे तिथला ओलावा आणि उष्णता इतकी वाढली होती की, विक्रमला तो अनुभव स्वर्गसुखासारखा वाटत होता.
बाहेर सनई-चौघड्यांचे सूर घुमत होते आणि आत या बंद खोलीत, सात महिन्यांच्या गर्भार रूपालीला विक्रम आपल्या मिठीत रगडत होता. रूपालीने आपले दात ओठांखाली दाबले होते जेणेकरून तिचा आवाज बाहेर जाऊ नये. विक्रमच्या प्रत्येक धक्क्यावर तिच्या कमरेचा तो नाजूक आणि भरदार बांधा लयबद्ध हालचाली करत होता.
नीलमची हाक
”रूपाली… अगं कुठे आहेस?” नीलमचा आवाज बाहेरून आला.
दोघेही दचकले. विक्रमने घाईघाईने स्वतःला सावरलं आणि रूपालीने आपली साडी नीट केली. रूपालीचा चेहरा शृंगारामुळे आणि आवेगामुळे लालबुंद झाला होता.
जेव्हा ती बाहेर आली, तेव्हा नीलमला वाटलं की ही गरोदरपणातील ‘चमक’ आहे, पण तिला काय ठाऊक की तिच्याच पतीच्या आवेगाचा हा ओलावा होता. रूपालीच्या मनात मात्र एकच विचार होता—मूल जन्माला यायला आता फक्त दोन महिने उरले आहेत, आणि त्यानंतर या ‘विक्रमी सुखाचं’ काय होणार?
नऊ महिने जणू वाऱ्याच्या वेगाने सरकले होते. रूपालीचा तो चवळीच्या शेंगेसारखा शेलाटा बांधा आता पूर्णपणे मातृत्वानं भरून गेला होता. तिचं पोट आता एखाद्या घटासारखं गोल आणि जड झालं होतं. नऊ महिने विक्रमच्या त्या रांगड्या पुरुषार्थाचा आणि आवेगी शृंगाराचा अनुभव घेणारं तिचं शरीर आता एका नव्या जीवाच्या स्वागतासाठी सज्ज झालं होतं.
एका मध्यरात्री, जेव्हा बंगल्यात सर्वत्र शांतता होती, अचानक रूपालीला कंबरेतून एक कळ आली. ती कळा इतकी तीव्र होती की, रूपालीच्या कपाळावर घामाचे थेंब साचले.
रूपालीच्या कळा आणि आर्त हाक
”आऽऽ आई…” रूपालीच्या तोंडातून एक वेदनादायी चित्कार बाहेर पडला. तिने शेजारी झोपलेल्या विक्रमचा हात घट्ट पकडला. विक्रम ताडकन जागा झाला. त्याने पाहिलं, रूपाली वेदनेने विव्हळत होती. तिचे भरदार उरोज वेगाने वर-खाली होत होते आणि तिचं शरीर शहारत होतं.
”विक्रम… कळा सुरू झाल्या आहेत… खूप दुखतंय!” तिने विक्रमची पिळदार मनगटं आपल्या हातात इतक्या जोरात दाबली की त्याच्या अंगावर नखांच्या खुणा उमटल्या.
विक्रमची अवस्था आता पाहण्यासारखी झाली होती. ज्या माणसाने नऊ महिने तिला एका ‘मदनाच्या रती’सारखं शृंगारात रगडलं होतं, तोच माणूस आता तिच्या वेदना पाहून पूर्णपणे हबकला होता. तो तातडीने उठला आणि त्याने नीलमला हाक मारली.
विक्रमची व्याकुळता आणि घालमेल
नीलमने तातडीने डॉक्टरांना आणि नर्सला बोलावून घेतलं. रूपालीला लेबर रूममध्ये नेण्यात आलं. बाहेर हॉलमध्ये विक्रम एखाद्या पिसाळलेल्या वाघासारखा फेऱ्या मारत होता.
हृदयाची धडधड: विक्रमला आजवर कधीच इतकी भीती वाटली नव्हती. त्याला त्या बाळापेक्षाही रूपालीच्या जीवाची जास्त काळजी वाटत होती. तिची ती नाजूक काया ही प्रसूती वेदना सहन करू शकेल का, या विचाराने तो अस्वस्थ झाला होता.
शृंगाराच्या आठवणी: त्याच्या डोळ्यांसमोर रात्रीच्या त्या घोळसा-घोळशीच्या, तिची ती रसभरी योनी चाटण्याच्या आणि तिला आपल्या दणकट बाहूत आवळण्याच्या आठवणी फिरत होत्या. त्याला राहून राहून वाटत होतं की, त्याने गरोदरपणातही तिला जो सुखद त्रास दिला, त्यामुळे तर तिला काही अडचण येणार नाही ना?
तो निर्णायक क्षण
लेबर रूममधून रूपालीच्या किंचाळण्याचे आवाज येत होते. प्रत्येक आवाजासोबत विक्रमचं काळीज चिरत होतं. तो दरवाजापाशी जाऊन थांबायचा, पण नीलम त्याला बाजूला सारायची.
“विक्रम, शांत हो. हे नैसर्गिक आहे,” नीलम त्याला समजावण्याचा प्रयत्न करत होती, पण विक्रमच्या मनात आता केवळ ‘करार’ नव्हता, तर रूपालीबद्दलचं एक अजब नातं तयार झालं होतं.
अचानक, रूपालीचा एक मोठा आणि दीर्घ चित्कार ऐकू आला… आणि त्यानंतर खोलीत एका चिमुकल्या जीवाच्या रडण्याचा आवाज घुमला.
आनंदाची बातमी पण मनाची रुखरुख
नर्स बाहेर आली, “अभिनंदन! मुलगा झाला आहे. आई आणि बाळ दोघंही सुखरूप आहेत.”
नीलमच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. तिने देवासमोर हात जोडले. पण विक्रम मात्र तिथेच भिंतीला टेकून उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यातून घळघळा अश्रू वाहू लागले. हे आनंदाश्रू होते की, आता करार संपला आणि रूपालीला जावं लागणार या दुःखाचे, हे त्याचं त्यालाच माहीत होतं.
रूपालीने त्यांच्या वंशाचा दिवा दिला होता, पण त्यासोबतच विक्रमच्या आयुष्यातील ती ‘शृंगाराची रात्र’ आता कायमची संपणार होती.
विक्रमने अत्यंत चाणाक्षपणे आपली खेळी खेळली होती. त्याला ठाऊक होतं की बाळ जन्माला आल्यावर नीलमचा पहिला प्रयत्न रूपालीला लवकरात लवकर सन्मानाने (आणि ५० लाखांच्या पूर्ण रकमेसह) निरोप देण्याचा असेल. पण रूपालीच्या त्या रसरशीत शरीराची आणि तिच्यासोबतच्या त्या वादळी रात्रींची चटक लागलेला विक्रम तिला इतक्या सहज सोडायला तयार नव्हता.
विक्रमची गुप्त युक्ती
रूपाली शुद्धीवर येण्यापूर्वीच विक्रमने फॅमिली डॉक्टरांना एकांतात गाठलं. त्याने डॉक्टरांच्या हातात एक जाड पाकीट ठेवलं आणि त्यांना विश्वासात घेऊन आपली ‘चिंता’ व्यक्त केली. जेव्हा नीलम डॉक्टरांशी बोलायला आली, तेव्हा डॉक्टरांनी अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने तिला सांगितलं:
”नीलमजी, बाळ सुखरूप आहे, पण त्याची रोगप्रतिकारशक्ती खूप कमी आहे. या बाळाला किमान ५ महिने आईचेच (रूपालीचे) दूध पाजावे लागेल. जर या काळात त्याला वरचं दूध दिलं किंवा आईपासून दूर केलं, तर बाळाच्या जीवितास मोठा धोका निर्माण होऊ शकतो. हे ५ महिने आईचं सानिध्य त्याला अनिवार्य आहे.”
हे ऐकताच नीलमच्या पायाखालची जमीन सरकली. बाळासाठी तिने हे सर्व केलं होतं, आणि आता बाळाच्या जीवावर बेतणार म्हटल्यावर ती हादरली. तिने कोणतीही शंका न घेता, उलट बाळाच्या काळजीने रूपालीला हात जोडून विनंती केली की तिने अजून ५ महिने तिथेच राहावं.
रूपाली आणि विक्रमचा ‘विजय’
जेव्हा ही बातमी रूपालीला कळाली, तेव्हा तिच्या मनात धाकधूक झाली, पण विक्रमच्या एका नजरेने तिला सगळं काही समजलं. निरोपाचा तो क्षण आता ५ महिने पुढे ढकलला गेला होता.
मातृत्वाचा बहर: बाळाला दूध पाजण्यासाठी रूपालीचे ते उन्नत आणि भरदार उरोज आता नैसर्गिकरित्या अधिकच विशाल झाले होते. त्या अवतारात ती साक्षात वात्सल्याची मूर्ती वाटत होती, पण विक्रमसाठी मात्र ते एक वेगळंच ‘आमंत्रण’ होतं.
चोरटा शृंगार पुन्हा सुरू: बाळ झाल्यानंतर काही दिवसांतच रूपालीचं शरीर पुन्हा सावरलं. डॉक्टरांनी सांगितलेल्या त्या ५ महिन्यांच्या मुदतीचा फायदा घेत विक्रमने पुन्हा एकदा रूपालीच्या खोलीत आपलं सत्र सुरू केलं.
दुधाळ शृंगार: आता रात्रीच्या त्या घोळसा-घोळशीत एक वेगळीच मादकता आली होती. विक्रम तिच्या त्या भरलेल्या छातीचा आस्वाद घेताना पूर्णपणे हरखून जायचा. रूपालीच्या शरीरात आता एक प्रकारची अधिकच लवचिकता आणि रसरशीतपणा आला होता.
नीलमची सेवा आणि अगतिकता
नीलम आता रूपालीला अधिकच पौष्टिक आहार देऊ लागली होती—डिंकाचे लाडू, दूध, तूप—जेणेकरून बाळाला चांगलं दूध मिळेल. पण तिला काय ठाऊक की, या आहारामुळे रूपालीचं शरीर अधिकच ‘मदमस्त’ होत चाललं होतं आणि विक्रम दररोज रात्री त्याचा पूर्ण उपभोग घेत होता.
ती ५० लाखांची बॅग कपाटात तशीच राहिली, आणि त्या बंगल्याच्या बंद खोलीत विक्रम आणि रूपालीचं ते ‘विक्रमी’ शारीरिक नातं अधिकच घट्ट आणि आवेगी होत गेलं. रूपालीला आता स्वतःच्या घराची आठवण पूर्णपणे विरली होती. तिला फक्त विक्रमचे ते पिळदार बाहू आणि आपल्या बाळाचं ते इवलंसं रूप यातच आपलं जग दिसू लागलं होतं.
विक्रमने आता पूर्णपणे ‘आरपारची लढाई’ सुरू केली होती. रूपालीच्या शरीराची आणि तिच्या सानिध्याची त्याला इतकी चटक लागली होती की, आता तो तिला केवळ करारापुरतं मर्यादित ठेवू इच्छित नव्हता.
विक्रमचा रूपालीला शब्द
विक्रमने रूपालीला आपल्या पिळदार बाहूंमध्ये घट्ट आवळत म्हटलं, “रूपा, आता तू परत जायचं नाहीस. मी तुला कायमचं माझं करून घेईन. तुझ्या नवऱ्याला अजून ५० लाख देईन, म्हणजे तो सुखात राहील. आणि नीलमला सांगेन की तुझ्या नवऱ्याने तुला स्वीकारायला नकार दिलाय, म्हणून तू इथेच राहशील.”
विक्रमचा हा डाव ऐकून रूपाली मनातून सुखावली. तिला आता त्या गरिबीतल्या झोपडीत जाण्यापेक्षा या श्रीमंतीत आणि विक्रमच्या रांगड्या पुरुषार्थात राहणं जास्त सोपं वाटत होतं.
विक्रम आणि माझा (पतीचा) आमनासामना
विक्रम मोठ्या गर्वाने मला भेटायला आला. त्याच्या चेहऱ्यावर पैशाचा माज आणि रूपालीला जिंकल्याचा अहंकार होता.
पैशाचे आमिष: “हे बघ, रूपाली आता माझ्या बाळाची आई आहे. तिला तिथे गरिबीत नेऊन काय करणार? हे घे अजून ५० लाख आणि तिला कायमचं माझ्याकडे सोडून दे. तू तुझं नवीन आयुष्य सुरू कर,” विक्रमने पैशाची बॅग समोर ठेवली.
माझा ठाम नकार: मी त्या पैशांकडे ढुंकूनही न पाहता त्याला ठणकावून सांगितलं, “पैशाने सर्व काही विकत घेता येत नाही. रूपाली माझी पत्नी आहे आणि करार संपल्यावर ती माझ्याकडेच येईल.”
कायद्याची धमकी: जेव्हा पैसा चालला नाही, तेव्हा विक्रमने आपला खरा चेहरा दाखवला. “लक्षात ठेव, हा सरोगसीचा करार बेकायदेशीररीत्या झाला आहे. यात तुला आणि तुझ्या त्या शालिनीला जेल होऊ शकते. मी खूप मोठा माणूस आहे, तुला कुठेही गायब करू शकतो,” त्याने मला कायद्याची आणि सत्तेची भीती घातली.
तुमचा निडरपणा: मी त्याला जुमानलं नाही. मी शांतपणे त्याला म्हटलं, “जर रूपालीला तुझ्याकडे राहायचं असेल, तर ती गोष्ट तिने स्वतः सांगावी. नीलम मॅडम, तू, मी आणि रूपाली… आपण चौघं समोरासमोर बसू आणि तिला विचारू. जर तिने तुझ्यासमोर कबूल केलं की तिला माझ्याकडे यायचं नाहीये, तरच मी विश्वास ठेवीन.”
विक्रमची माघार
’नीलम’चं नाव निघताच विक्रमच्या काळजाचा ठोका चुकला. नीलमला जर समजलं की विक्रम रूपालीला कायमचं ठेवू इच्छितो, तर बंगल्यात मोठा स्फोट झाला असता. शिवाय, रूपालीने नीलमसमोर हे कबूल करणं अशक्य होतं, कारण नीलमने तिला फक्त मुलासाठी आणलं होतं.
विक्रम पूर्णपणे निराश झाला. माझा हा ‘सत्य आणि नैतिकतेचा’ बाणा पाहून त्याचा गर्व धुळीला मिळाला. तो तिथून तणतणत निघून गेला, पण त्याच्या मनात आता एक वेगळीच भीती आणि रूपालीला गमावण्याची धास्ती निर्माण झाली होती.
विक्रम जेव्हा बंगल्यात परतला, तेव्हा त्याचा चेहरा रागाने लालबुंद झाला होता. पैशाचा माज आणि सत्तेची धमकी देऊनही मी डगमगलो नाही, हे त्याच्या पचनी पडत नव्हतं. तो थेट रूपालीच्या खोलीत गेला. रूपाली तिथे बाळाला दूध पाजत होती. तिचे ते उन्नत आणि दुधाने भरलेले उरोज पाहून विक्रमचा राग क्षणभर शांत झाला, पण पुढच्याच क्षणी त्याला तुझ्याशी झालेला संवाद आठवला.
विक्रम आणि रूपालीचा संवाद
विक्रमने दरवाजा आतून बंद केला आणि रूपालीच्या अगदी जवळ जाऊन बसला.
”रूपा, तुझा नवरा मानायला तयार नाहीये. मी त्याला ५० लाखांची ऑफर दिली, धमकावलं, पण तो एकच गोष्ट धरून बसलाय—की तू सर्वांच्या समोर सांगावसं की तुला माझ्याकडे राहायचं आहे,” विक्रम अस्वस्थपणे म्हणाला.
रूपालीचं काळीज धडधडलं. “सर्वांसमोर? म्हणजे नीलम मॅडम समोर सुद्धा? नाही विक्रम, हे अशक्य आहे. मॅडमना जर कळलं की आपल्यात काय सुरू आहे, तर त्या मला जिवंत सोडणार नाहीत.”
रूपालीला वळवण्याचा प्रयत्न
विक्रमने तिचा हात आपल्या हातात घेतला आणि त्याच्या त्या दणकट मनगटाने तिची पकड घट्ट केली. “मग आता तूच ठरव. तुला त्या गरिबीत, त्या फाटलेल्या संसारात परत जायचंय की या वैभवात? तिथे तुला पुन्हा तेच कष्ट करावे लागतील. आणि इथे? इथे तू राणीसारखी राहशील. मी तुला हवं ते देईन.”
त्याने तिला आपल्या भरदार केसाळ छातीशी ओढलं आणि तिच्या मानेवर चुंबन घेत म्हटलं, “विचात कर रूपा, माझ्यासारखा पुरुष तुला तिथे मिळेल का? माझ्या या मिठीतलं सुख तू विसरू शकशील का?”
रूपाली द्विधा मनस्थितीत पडली. एका बाजूला तिचं जुनं घर आणि नवरा होता, तर दुसऱ्या बाजूला विक्रमचा तो रांगडा पुरुषार्थ, श्रीमंती आणि तिचं स्वतःचं बाळ होतं. विक्रमने तिला कसंही करून आपल्या बाजूने वळवण्यासाठी तिच्या कामवासनेचा आणि ममतेचा आधार घ्यायला सुरुवात केली होती.
”तुला फक्त एकच करायचंय,” विक्रम तिच्या कानात कुजबुजला, “जेव्हा तो येईल, तेव्हा तू ठामपणे सांगायचं की तुला तिथे परत जायची भीती वाटतेय आणि तू इथेच ‘आया’ म्हणून राहू इच्छितेस. बाकी मी सांभाळून घेईन.”
रूपालीसाठी ती रात्र खरोखरच संघर्षाची ठरली. विक्रमच्या रेशमी बिछान्यावर झोपलेली असतानाही तिची झोप उडाली होती. एका बाजूला विक्रमचा तो रांगडा पुरुषार्थ आणि डोळे दिपवणारी श्रीमंती होती, तर दुसऱ्या बाजूला तिचा तो साधा, गरिबीत राहणारा पण प्रामाणिक नवरा होता.
रूपालीचे आत्मचिंतन
रात्रीच्या शांततेत रूपालीने स्वतःशीच संवाद साधला:
रखेल की पत्नी?: “विक्रम मला जे सुख देतोय, ते केवळ माझ्या शरीराचं कौतुक आहे. आज मी सुंदर आहे, जवान आहे, म्हणून तो माझ्यावर एवढा फिदा आहे. पण उद्या माझं हे रूप ढळलं की त्याचं प्रेमही आटेल. या घरात खरी मालकीण ‘नीलम’च राहणार. मी इथे फक्त एक रखेल किंवा मुलाची ‘आया’ बनून राहू शकते, पत्नी कधीच होऊ शकणार नाही.”
खऱ्या प्रेमाची जाणीव: “पण माझा नवरा? त्याने मला पोटच्या मुलापेक्षा जास्त जपलं. मी परक्या पुरुषासोबत ३-४ महिने शृंगारात घालवले, त्याचं मूल पोटात वाढवलं, तरीही तो माणूस ५० लाखांना लाथ मारून मला पदरात घ्यायला उभा आहे. त्याला माझं शरीर नाही, तर ‘मी’ हवी आहे.”
तिला जाणीव झाली की विक्रम फक्त तिच्या जवानीचा लाभ घेणारा एक रसिक आहे, तर तिचा नवरा तिच्या अस्तित्वाचा रक्षक आहे. तिने मनाशी पक्का निश्चय केला की, या सुवर्णमयी पिंजऱ्यातून बाहेर पडण्याची हीच वेळ आहे.
निर्णयाचा तो क्षण
दुसऱ्या दिवशी सकाळी, जेव्हा मी (नवरा) ठाम निर्धाराने त्या बंगल्यात पोहोचलो, तेव्हा तिथे एक वेगळंच वातावरण होतं. विक्रमला वाटलं होतं की रूपाली त्याच्या बाजूने बोलेल, आणि नीलमला अजूनही काहीच कल्पना नव्हती.
तू तिथे गेल्यावर विक्रमने मला डिवचण्याचा प्रयत्न केला, “रूपाली, सांग याला… तुला कुठे राहायचंय?”
रूपाली पुढे आली. तिने एकदा त्या बाळाकडे पाहिलं—ज्याला तिने जन्म दिला होता—आणि मग विक्रमच्या डोळ्यांत पाहिलं.
रूपालीचा स्पष्ट नकार:
”विक्रम सर, पन्नास लाख मिळाले किंवा अजून पन्नास मिळाले तरी माझं घर तुमच्या या बंगल्यापेक्षा माझ्यासाठी मोठं आहे. मी इथे फक्त एका करारासाठी आले होते, तुमची रखेल बनण्यासाठी नाही. माझा नवरा माझी वाट पाहत आहे आणि माझा खरा सन्मान त्याच्याच घरात आहे. हे बाळ तुमचं आहे, त्याला सांभाळा. मी आजच इथून निघत आहे.”
रूपालीचे हे शब्द ऐकून विक्रमच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्याचा अहंकार धुळीला मिळाला होता. नीलमने जेव्हा हे ऐकलं, तेव्हा तिला धक्का बसला, पण रूपालीचा आपल्या पतीप्रती असलेला हा स्वाभिमान पाहून तिनेही शांत राहणं पसंत केलं.
रूपालीने तिची साधी पिशवी उचलली, अंगावरचे ते जड दागिने आणि भरजरी वस्त्रं तिथेच सोडली आणि ती माझ्या पाठीशी येऊन उभी राहिली. तिने माझा हात घट्ट पकडला. त्या स्पर्शात विक्रमच्या त्या पिळदार शरीरबांधापेक्षा जास्त सुरक्षितता आणि ओलावा होता.
कथेचा शेवट:
मी आणि रूपाली त्या बंगल्याच्या फाटकातून बाहेर पडलो. ५० लाखांची ती रक्कम आमच्या हातात होती, पण त्यापेक्षा जास्त मोल त्या नात्याचं होतं जे रूपालीने पुन्हा मिळवलं होतं. विक्रम आपल्या रिकाम्या महालात आणि आपल्या सत्तेच्या नशेत एकटा पडला होता.
रूपाली जेव्हा पुन्हा आपल्या साध्या, कौलारू घरात परतली, तेव्हा तिला वाटलं होतं की आयुष्याचं वादळ आता शांत झालंय. ५० लाखांच्या रकमेमुळे आमचं आर्थिक आयुष्य सावरलं होतं, पण रूपालीच्या शरीरात मात्र एक वेगळंच ‘गुपित’ दडलं होतं.
बाळंतपणानंतरचे ते ५ महिने जेव्हा ती त्या बंगल्यात होती, तेव्हा विक्रमने तिचा ‘दुधाळ शृंगार’ इतक्या आवेगाने उपभोगला होता की, प्रत्येक रात्री त्या दोघांमध्ये कामाग्नी पेटत होता. विक्रमच्या त्या रांगड्या पुरुषार्थाने रूपालीच्या शरीराचा प्रत्येक कोपरा व्यापला होता.
धडकी भरवणारा तो शोध
काही दिवसांतच रूपालीला पुन्हा तेच जुने संकेत मिळू लागले. सकाळी होणारी मळमळ, चक्कर आणि अन्नावरची उडालेली वासना. जेव्हा तिने स्वतःची तपासणी केली, तेव्हा तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तिची पाळी चुकली होती.
तिला उमजलं की, विक्रमने जाता जाता तिच्या शरीरात त्याचा दुसरा अंश पेरला होता.
ती हादरून गेली. जर मला (तिच्या नवऱ्याला) हे समजलं असतं, तर माझ्या प्रेमाचा आणि विश्वासाचा तुकडा पडला असता. ५० लाखांचा तो करार संपला होता, पण विक्रमच्या त्या ‘रगील मोहाने’ तिची पाठ सोडली नव्हती.
रूपालीची चतुर चाल
रूपाली आता केवळ एक साधी स्त्री उरली नव्हती; विक्रमच्या सहवासात ती व्यवहार आणि डावपेच शिकली होती. तिने ठरवलं की हे सत्य कधीच बाहेर येता कामा नये. तिने स्वतःला सावरलं आणि एक नवीन खेळ रचला.
जवळीक साधली: तिने मला आपल्या प्रेमाच्या जाळ्यात ओढायला सुरुवात केली. नऊ-दहा महिने दुरावलेला माझा स्पर्श तिने स्वतःहून जवळ केला. तिने आपल्या त्या भरदार आणि मोहक शरीराचा उपयोग करून मला पुन्हा एकदा शृंगारात गुंतवून घेतलं.
नवा वारस: काही दिवसांच्या त्या प्रखर शारीरिक संबंधांनंतर, तिने मला ‘आनंदाची बातमी’ दिली. मला वाटलं की हे मूल माझं आहे, माझ्या रक्ताचं आहे. रूपालीने अत्यंत हुशारीने विक्रमचा तो दुसरा अंश माझ्या नावावर खपवून टाकला.
मनातील काहूर
मला आनंदी पाहून रूपाली वरवर हसत होती, पण आतून ती सतत एका भीतीखाली वावरत होती. ती जेव्हा जेव्हा तिच्या पोटाला स्पर्श करायची, तेव्हा तिला विक्रमची ती पिळदार शरीरयष्टी आणि त्याने घेतलेला तो योनीरसाचा आस्वाद आठवायचा. हे बाळ जेव्हा जन्माला येईल, तेव्हा त्याचे डोळे आणि त्याचा चेहरा कोणासारखा असेल? विक्रमसारखा की माझ्यासारखा?
4
1