नशेत मुलाने केली बळजबरी-१

राम राम मंडळी!
मी गावात जन्मलेला, पण शहरात राहत असलो तरी मनानं अजूनही मातीच्या सुगंधाला बांधलेला तिशीतला तरुण. 🌾
कथा लिहिणं ही माझी हौस नाही—ती माझी श्वासांची लय आहे.

आज मी तुम्हाला सांगणार आहे गांजाच्या नशेच्या जाळ्यात अडकलेल्या एका १६ वर्षाच्या मुलाची कथा.
ही कथा मी लिहिलीय, शब्द माझे असले तरी वेदना, हंबरडा आणि आशेचा हात – हे सगळं त्याच्या आईच्या तोंडून ऐकताना जसं जाणवतं, तसंच जिवंत ठेवण्याचा प्रयत्न केलाय.

ही कथा फक्त मनोरंजनासाठी नाही…
ही चेतावणी आहे, वास्तव आहे, आईचं दुःख आहे आणि बदलाची आस आहे.
वाचा नक्की — मनाला हादरवणारी पण डोळे उघडणारी.

जर अजून काही विचारायचं असेल, तुमची कथा सांगायची असेल, किंवा फक्त मन मोकळं करायचं असेल तर —
👉 Instagram – @gaavacha_gentleman
DM करा, कमेंट करा…

इथे कथा फक्त वाचल्या जात नाहीत —
इथे भावना जगतात! ❤️🌿

माझं नाव रोहिणी.
रहाते कुंभेज. वय अडतीस.

मी बाया-माणसं जशी मजुरी करतात ना, तशीच मी पण ठेकेदाराकडे बांधकामावर काम करते. शिकलेलं दहावीपर्यंतच…

माझा नवरा पण मजूरच. पण दारू-पिऊन एका रात्री गेला… आता आठ वर्ष झाली त्याला.
तेव्हा घरात ना धान्य, ना पैसा…
आणि एक माझा मुलगा — रोहित. फक्त आठ वर्षांचा. दुसरीला शिकायचा.

म्हणलं, “काय होईल नाही, मुलगा आहे… त्याला भूक लागते.”
मग मीच कामाला गेले. वीट-गारा उचलत राहिले. उन्हात भाजले, हाताला फोड आले…

रोहित शाळेतून सुटला की माझ्या कामाच्या ठिकाणी यायचा.
तिथंच त्या बिहारी कामगारांनी त्याच्या अंगाला गांजाचा धूर लावला.
पण मला काहीच कळलं नाही त्या वेळी.
आईच्या डोळ्यातूनही कधी कधी गोष्टी सुटून जातात…

आता तो सोळा वर्षांचा झालाय.
आणि एक दिवस मला ठणकून जाणवलं —

माझा मुलगा नशेच्या आहारी गेला.
पूर्णपणे.

हे मला कसं कळलं?
काय काय झालं पुढं?

सगळं सांगते…
ऐकत राहा.
,
मग पुढं असं झालं…

एक दिवस मी मजुरी करून संध्याकाळी घरी आले.
थकलेले हात, अंग गार… पण मनात नेहमीचा विचार —
“रोहित काय खातोय? अभ्यास करतोय की नाही?”

दार उघडलं तर घर सगळं विस्कटलेलं.
भांडी इकडे तिकडे, कपाटाचं दार उघडं…
आणि माझा रोहित…
डोळे लाल होकर, शरीर ढुळढुळीत…
तीच गांजाची नशा अंगात.

मी घाबरलंच.
म्हणलं, “अरे रोहित, काय केलंस हे?”

तो काही बोललाच नाही…
उलट माझ्या डब्यात ठेवलेले शेवटचे दोनशे रुपये हातात घेतलेले.
मी हाक मारलीच—

“कसला पैसा घेतोयस? दे ते इथे!”

पण माझा आवाज ऐकताच तो मला भिंत वर ढकलून पळून गेला.
कसलं भान नव्हतं त्याला…
माझ्या मुलाचा चेहरा मला ओळखूही येईना एवढा बदलला होता.

त्या क्षणी मला ठणकून कळलं—

“हो… माझ्या रोहितला गांजाची लागण झालीये.

त्या रात्री…
मी दिवा बंद करून बसले.
घड्याळाचे काटे फिरत होते, पण माझा मुलगा घरी आला नाही.
मनात एकच भीती—
कुठे गेला असेल? कोणाच्या संगतीत? काय करतोय?

दिवस उजाडला…
दुसरा दिवस, तिसरा दिवस…
रोहित घरात नाही.

रात्री रडून डोळे सुजले.
स्वतःला समजावत होते —
“रोहिणी, आवर स्वतःला… मुलगा आहे तुझा… शोधायला हवं त्याला…”

पण मन आतून तुटत होतं…
जगातल्या सगळ्या आईंच्या मनासारखंच.

मग एक रात्र…
मध्यरात्री दार धपाधप वाजलं.

मी दचकलेच.
दार उघडलं तर रोहित उभा…
डोळे लाल, अंगावर गांजाचा वास, पाय ठाम पडत नव्हते.

काही बोललाच नाही.
सरळ आत आला, आणि तसाच झोपला.

मी म्हटलं,
“चाला… घरी तरी आलाय.
उद्या नशा उतरली की बोलते त्याच्याशी.”

तो बेडवर.
मी खाली गादी टाकून झोपले.
पण डोक्यात विचारच विचार…
“कुठं फिरतोय? काय करतोय? कसली ही संगत?”

तेवढ्यात ठणठण आवाज.
भांडी आपटल्याचा.

मी धावत उठले.
बघते तर—
किचन मध्ये दिसेल ते घेत होता, हाताने मोडत, खात, आणि…
घरातच गांजा ओढत होता.

मी त्याला थांबवायला गेले—
“रोहित, बस जरा… असं नको करू रे मुला…”

तो नशेत होता.
रागात.

मला झटकून ढकललं.
मी खाली बसले तरी त्याने हात उचलला…
माझ्यावरच ओरडू लागला.

त्या झटापटीत माझे कपडे फाटले,
मी घाबरून मागे सरकले…

तो काही थांबत नाही.
दिसली चपाती, तीच हातात घेतली
आणि पुन्हा बाहेर पळून गेला.

घरात धूर, भांड्यांचा पसारा,
आणि मी…
एका कोपऱ्यात बसून रडत होते.

“माझा मुलगा…
हा तोच रोहित का?”

त्या रात्री मला कळलं —
ही नशा त्याला संपवतेय.
आता मी काही केलं नाही, तर तो हातातून निसटेल.

दुसऱ्या रात्री तो आला तेव्हा
त्याची नशा इतकी वाढली होती की
मुलाला स्वतःचंही भान राहिलं नव्हतं.

कधी कपडे नीट नसत,
कधी अंगावर काही नसायचं…
घरातच नगडा फिरायचा.
मी आई…पण एक विधवा बाई माझं हृदय थरथरायचं हे बघून.
त्याचा लवडा हा १६ वर्षाच्या मुलांच्या पेक्षा काय माझ्या नवऱ्या पेक्षा खूप मोठा होता बहुतेक नशेत त्याने कसेल इंजेक्शन घेतले होते की काय..

मी त्याला चादर देऊ पाहिली,
तर तो ढकलून द्यायचा.
काही समजावलं तर नशेतून हात उचलायचा.

मी सुन्न झाले होते.
कसं सांगावं कोणाला?
मुलगा असं वागत होता,
आणि मी आई असूनही काही करू शकत नव्हते.

घरात मी एकटी…
आणि तो ऊठसूठ नशेतून त्याने काही केलं काय वागेल याची
रात्रभर भीती.

लोकांना सांगायला जावं तर बदनामी,
आणि न सांगितली तर जीव घाबरून जायचा.

त्या दिवसापासून मला कळलं —
हा मुलगा हातातून निसटतोय,
आता काही मोठं पाऊल उचलल्याशिवाय त्याचं काही होणार नाही.

त्या रात्री मला झोप लागत नव्हती.
रोहित घरी आला नव्हता.
मनात सतत भीती — कुठे असेल? काय करतोय? जिवंत तरी असेल ना?

अचानक दाराचा धपाधप आवाज झाला.
मी दचकलोच.

दार उघडते तर…
रोहित उभा.
आज तर नुसता गांजा नाही — वरून दारूही प्यायलेला.
अंगावर कपडेही नव्हते.पूर्ण नगडा उभा…

मी घाबरून त्याला आत घेतलं,
दार लावलं आणि म्हणाले—

“रोहित, घरात काही करशील ते करू दे…
पण बाहेर अशा अवस्थेत फिरलास, तर लोक तुला वेडं समजतील.”

हे ऐकताच त्याच्या डोळ्यात राग उसळला.
“मला वेडा म्हणतेस?” असा संताप त्याच्या चेहऱ्यावर.

तो नशेत होता…
रागात स्वतःवरचा ताबा सुटला.
हातपाय उचलू लागला…
मला ढकललं…
बेड वर पाडले…
माझे कपडे ओढले…
माझ्या अंगावरे चे कपडे फाडून ओढून मला पूर्ण नागडे केलं,
मी किंचाळले तरी त्याला काहीच कळत नव्हतं.
मला तो मारत होता मी ओरडत होते माझा आवाज बंद करण्यासाठी त्याने माझ्या तोंडात त्याच तोंड घातले..

काही वेळ मी त्याला माझ्यावर ढकलण्याचा प्रयत्न करत होते पण तो नशेत मला ओरबडत होता मारत होता त्याच्या नशेच्या टाकतीत माझी ताकत कमी पडली,तो माझ्या वर आला त्याचा जड जडू लांबडा लवडा माझ्या कोरड्या पुचित कोंबला मी असहाय होऊन जोरात ओरडले कित्येक वर्षनी माझ्या पुचीत लवडा गेला होता मला दुःखत होते,पण तो फक्त जोर जोरात मला ठोकत होता माझ्या आबे चावत जोर लावून दाबत होता,माझ्या अंगावर चापट मारत होता..
शेवटी माझ्या पुचित त्याच पाणी सोडून झोपला…

मी उठले माझे कपडे उचलून मी बाथरूम मध्ये जाऊन मुतले त्याचा लवडा आणि मार खाऊन अंग आणि पूची दोन्ही दुखत होते मी थंड पाणी अंगावर घेतले आणि कपडे घालून खाली गादी वर झोपले नशेत च त्याने केलेली झवाजवी आणि लई दिवसानी मिळालेला पूची ला लवडा मी भान विसरून चाले होते तसेच झोपले सकाळी उठले तर राहुल बेड वर नव्हता…

मी विचार करत होते….स्वतः शी बोलत होते…
“अगं बाई… त्याने केलीली ती जबरदस्ती अजून मनातुन जातच नाय. नशेत होता तो, डोळे लाललेले… पण मी तर शुद्धीतच होते. काय होतं तेव्हा, कस झालं… कशाला झालं… सगळं डोक्यात फिरत राहतं.

कधी तरी मन म्हणतं—
‘त्याला नशेचा झटका आला असता, समज गेली असती…’
पण माझ्या अंगावरचा धसका कोण काढणार?

आणि मी?
मी तर आई-बाई… पण मनात कधी कधी रडू फुटतं.
‘मीच काही चुकले का?’ असा विचारही येतो.

त्यानंतर अनेक वेळा त्याने माझ्या सोबत बळजबरी केली नशेत मला ही मस्त मज्जा येईला लागली होती,पण त्याची नशा सोडवण्यासाठी माझे प्रयत्न अपुरे राहत होते.

एक दिवस मनात आले याला शिरीर सुख देऊन आई नाही तर बाई म्हणून बोलते आणि पर्यंत करते गांजाची नशा सोडून बाईची नशा लावते..

पुढे कसे गांजाची नशा सोडून त्याला बाईची म्हणजे माझ्या शरीराची नशा लावली हे सांगते…….