​गौरी आणि विलास

मी ‘श्री’, मी याआधी दहा ते बारा कथा निनावी लिहल्या. पण या कथेपासून मी ‘श्री’ या टोपण नावाने कथा आपल्यापुढे मांडत आहे. 

निसर्गाची किमया अगाध असते, पण गौरीला पाहिल्यावर वाटायचं की देवाने तिला घडवताना आपला सगळा वेळ आणि कसब तिच्यावरच खर्च केलं असावं. तिचा गोरा वर्ण, सडपातळ पण रेखीव बांधा आणि तो आरसपाणी चेहरा… एखाद्या सराईत चित्रकाराने रेखाटलेल्या चित्रासारखी ती दिसायची. तिच्या चेहऱ्यावरचं ते मोहक हास्य आणि डोळ्यांतील ती ओढ कोणत्याही व्यक्तीला क्षणार्धात आपलंसं करून घ्यायची.

​गौरीचं सौंदर्य केवळ बाह्य नव्हतं, तर तिच्या वागण्या-बोलण्यात एक प्रकारची नशा होती. तिचे रेशमी केस जेव्हा वाऱ्यावर उडायचे, तेव्हा जणू काळ थांबल्यासारखा वाटायचा. तिचे नाजूक गुलाबी ओठ आणि बोलके डोळे समोरच्याला नजरबंद करण्याची ताकद ठेवत. तिला पाहणाऱ्या प्रत्येकाच्या मनात तिच्याबद्दल आकर्षण निर्माण व्हायचं, हे मी ओळखून होतो

​गौरीला साडी नेसायला खूप आवडायचं. साडीत तिचं सौंदर्य अधिकच खुलून दिसायचं. हातातल्या त्या हिरव्या बांगड्यांचा किणकिणाट आणि कपाळावरची छोटी टिकली, हे पाहून ती एखाद्या मोठ्या चित्रपटातल्या हिरोईनसारखी वाटायची. विशेषतः सणासुदीच्या दिवशी जेव्हा ती पूर्ण शृंगार करायची,

तेव्हा गावातील तरुणांच्या नजरा तिच्यावरून हटत नसत. तिच्या सौंदर्याची चर्चा चहाच्या टपरीपासून ते मंदिराच्या पायरीपर्यंत सर्वत्र चालायची. कित्येकांच्या नजरा तिच्यावर खिळलेल्या असायच्या, काही जण तर केवळ तिची एक झलक पाहण्यासाठी तासन् तास वाट पाहत उभे राहायचे.

​बाहेरच्या जगात तिच्या सौंदर्याची कितीही चर्चा होत असली, तरी मला मात्र माझ्या नशिबाचा अभिमान होता. गौरी केवळ सुंदरच नव्हती, तर ती माझ्याशी पूर्णपणे एकनिष्ठ होती. आजूबाजूच्या तरुणांच्या नजरा आणि त्यांच्या मनातले भाव मला समजत होते, पण गौरीने कधीही कोणाला साधी दाद दिली नाही.

​”लोकांच्या नजरा तिच्या शरीराचा वेध घेत असतील, पण तिचं मन मात्र केवळ माझ्यात गुंतलेलं होतं.”

​ती माझ्यासोबत संसारात अत्यंत आनंदी होती. माझा तिच्यावर स्वतःपेक्षा जास्त विश्वास होता आणि तिनेही तो विश्वास कधी तडा जाऊ दिला नव्हता. अशा सुंदर आणि एकनिष्ठ पत्नीची साथ मिळणं, हे मी माझं परमभाग्य मानतो. आमचं हे सुखी आयुष्य कोणाची तरी नजर लागेल इतकं सुंदर होतं.

​गावाच्या राजकारणात आणि श्रीमंतीच्या झगमगाटात एक नाव नेहमीच चर्चेत असायचं, ते म्हणजे विलास. एका श्रीमंत बापाचा एकुलता एक मुलगा. विलास दिसायला जेवढा देखणा आणि रुबाबदार होता, तेवढाच तो आपल्या रंगेल स्वभावासाठी प्रसिद्ध होता. नियमित व्यायामामुळे कमावलेली त्याची पिळदार शरीरयष्टी आणि त्याचा तो रुबाब पाहून अनेक विवाहित स्त्रिया त्याच्याकडे आकर्षित व्हायच्या.

​विलासच्या आयुष्याचा एकच नियम होता— “जी आवडली, ती आपली झालीच पाहिजे.”

​​विलास केवळ देखणा नव्हता, तर तो स्त्रियांना जाळ्यात ओढण्यात माहीर होता. त्याच्याकडे पैसा होता आणि तो खर्च करण्याची तयारीही. साम, दाम, दंड, भेद… कोणतीही नीती वापरून तो आपल्याला हवी ती स्त्री मिळवायचाच. अनेक स्त्रिया त्याच्या श्रीमंतीला आणि रूपाला भुलून त्याच्यासाठी वेड्या झाल्या होत्या. कितीही आखडू किंवा पतिव्रता स्त्री असली, तरी तिला आपल्या जाळ्यात कसं ओढायचं आणि तिला बिछान्यापर्यंत कसं न्यायचं, याचा विलासकडे जणू काही खास ‘हातकंडा’च होता. एकदा का कोणती बाई त्याच्या संपर्कात आली की, ती पुन्हा स्वतःहून त्याच्याकडे धावत यायची.

​​एका दुपारी विलास आपल्या आलिशान गाडीतून चौकातून जात असताना, त्याचं लक्ष अचानक मंदिराकडून घरी परतणाऱ्या गौरीवर पडलं. हिरव्या बांगड्यांचा नाजूक आवाज आणि साडीच्या पदराखाली लपलेलं तिचं ते मादक रूप पाहून विलासच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याने आजवर अनेक सुंदर स्त्रिया पाहिल्या होत्या, पण गौरीमध्ये काहीतरी वेगळंच होतं. तिची ती नैसर्गिक सुंदरता आणि चेहऱ्यावरचा तो सात्विक भाव पाहून विलासला एक वेगळीच ओढ वाटू लागली.

​विलासने गाडी थांबवली आणि काचेतून तो गौरीला टक लावून पाहू लागला. त्याच्या मनात विचारांचे चक्र सुरू झाले होते— “आजवर अशा अनेक पाहिल्या, पण ही काहीतरी वेगळीच शिकार आहे. हिला मिळवणं सोपं नसेल, पण मजा मात्र नक्कीच येईल.”

​गौरी आपल्याच नादात चालली होती, तिला माहीतही नव्हतं की गावातील सर्वात खतरनाक आणि रंगेल शिकारी आता तिच्या मागे लागला आहे. विलासने मनाशी पक्कं केलं होतं की, काहीही करून या सौंदर्याचा आस्वाद घ्यायचाच.

​विलासची ती कुत्सित नजर आता गौरीच्या साध्या आणि सुखी संसारावर पडली होती. ज्या गौरीवर माझा स्वतःपेक्षा जास्त विश्वास होता, तिच्या आयुष्यात आता विलास नावाचं हे वादळ शिरकाव करणार होतं.

​विलासने गौरीबद्दलची सर्व माहिती काढायला सुरुवात केली. तिला काय आवडतं, ती कधी बाहेर पडते आणि तिचा पती (तुम्ही) काय करतो, हे त्याने अचूक शोधून काढले. गौरीला थेट छेडण्यापेक्षा तिच्या मनात स्वतःबद्दल एक ‘सभ्य आणि श्रीमंत’ माणूस अशी प्रतिमा निर्माण करणे, हा त्याचा पहिला टप्पा होता.

एके दिवशी गौरी बाजारातून घरी परतत असताना, विलासने आपली गाडी तिच्या अगदी जवळ नेऊन थांबवली. तो गाडीतून उतरला, पण त्याच्या चेहऱ्यावर कोणताही उद्धटपणा नव्हता. उलट, त्याने अतिशय नम्रतेचा मुखवटा चढवला होता.

​गौरीच्या हातात पिशव्या होत्या, त्यातील एक पिशवी मुद्दाम त्याने खाली पडेल अशी परिस्थिती निर्माण केली (किंवा ती पडल्यावर धावत जाऊन उचलली).

​”अहो वहिनी, सांभाळा… खूप ओझं दिसतंय,” विलास अतिशय मधाळ आवाजात बोलला. “मी विलास, याच गावचा. तुम्हाला त्रास नसेल तर मी तुम्हाला घरापर्यंत सोडतो का? ऊन खूप आहे.”

​गौरीने त्याच्याकडे पाहिले. विलासचा रुबाबदार चेहरा आणि त्याची महागडी गाडी पाहून कोणालाही तो एक मोठा माणूस वाटला असता. पण गौरीने अत्यंत साधेपणाने उत्तर दिले, “नको रे बाबा, घर जवळच आहे. मी जाईन.”

​गौरीने नकार दिला तरी विलास विचलित झाला नाही. तो फक्त हसला—असं हसू जे स्त्रियांच्या मनात घर करतं. त्याने तिचे डोळे आणि तिच्या साडीतलं ते मादक रूप न्याहाळलं, पण ते इतक्या शिताफीने की गौरीला संशय येऊ नये.

​”अहो वहिनी, नकार देऊ नका. तुमच्यासारख्या सुसंस्कृत स्त्रीची मदत करणं हे माझं कर्तव्य आहे. आणि हो, तुमच्या पतीबद्दलही ऐकलंय मी, खूप चांगलं काम करतात ते,” विलासने तुमची खोटी स्तुती करून गौरीचा थोडा विश्वास संपादन करण्याचा प्रयत्न केला.

​गौरी निघून गेली, पण विलास तिथेच उभा राहून तिला जाताना पाहत होता. त्याने तिची पाठ मोरी असताना तिच्या बांध्याकडे ज्या नजरेने पाहिले, त्या नजरेत भूक होती. त्याला माहित होतं की गौरीला पटवणं ही एक ‘चॅलेंज’ आहे, आणि त्याला चॅलेंजच आवडायची.

​त्या रात्री विलासने ठरवले की, गौरीला आपल्याकडे आकर्षित करण्यासाठी फक्त पैसा पुरेसा नाही, तर तिच्या संसारात हळूहळू शिरकाव करावा लागेल. त्याने आता माझ्याशी (तिच्या पतीशी) मैत्री करण्याचे ठरवले, जेणेकरून त्याला आमच्या घरात येण्या-जाण्याचा परवाना मिळेल.

​विलासने आता माझ्याशी जवळीक साधायला सुरुवात केली. एके दिवशी माझी काहीतरी अडकलेली कामं किंवा व्यवसायातील एखादी अडचण त्याने स्वतःहून पुढाकार घेऊन सोडवली. तो इतक्या अगत्याने वागला की, मलाही वाटलं, “विलास किती मोठा माणूस, पण किती साधा आणि मदतीला धावून येणारा!” याच ओळखीचं रूपांतर हळूहळू मैत्रीत झालं.

​एके संध्याकाळी विलासने मुद्दाम माझी भेट घेतली. गप्पांच्या ओघात तो म्हणाला, “अरे मित्रा, इतके दिवस झाले आपली मैत्री झाली, पण तुझ्या घरी येण्याचा योग अजून आला नाही. आज सहज इकडे आलोच होतो, तर म्हटलं चहा घेऊनच जावं.”

​मी ही आनंदाने त्याला घरी घेऊन आलो गौरी स्वयंपाकघरात होती. विलास जेव्हा घरात शिरला, तेव्हा त्याची नजर संपूर्ण घरभर फिरत होती, पण त्याचे कान मात्र गौरीच्या पैंजणांच्या आवाजाचा वेध घेत होते.

​गौरीची आणि विलासची समोरासमोर भेट

​मी आवाज दिला, “गौरी, बघ कोण आलंय! विलासराव आलेत, जरा चहा ठेव गं.”

​गौरी बाहेर आली. तिने साडीचा पदर नीट सावरला होता. विलासला पाहताच तिला त्या दिवशी रस्त्यावर झालेली भेट आठवली. विलासने मात्र अजिबात ओळख दाखवली नाही, उलट तो अतिशय सभ्यपणे म्हणाला, “नमस्कार वहिनी! तुमच्याबद्दल खूप ऐकलं होतं, आज प्रत्यक्ष भेट झाली. तुमच्या पतीसारखा माणूस मिळणं भाग्याचं आहे.”

​गौरीने फक्त स्मितहास्य केलं आणि ती चहा करायला आत गेली. विलास सोफ्यावर बसला होता, पण त्याचं डोकं मात्र गौरीच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवून होतं. स्वयंपाकघरातून येणारा चहाचा सुगंध आणि गौरीच्या बांगड्यांचा आवाज त्याला अधिकच घायाळ करत होता.

​चहा पिताना विलासने जाणीवपूर्वक माझ्याशी गप्पा मारल्या, पण त्याचं लक्ष गौरीकडेच होतं. तो म्हणाला, “वहिनी, तुमच्या हातचा चहा खरंच अप्रतिम आहे. शहरात कितीही महागड्या हॉटेलात गेलो तरी अशी चव मिळणार नाही.”

​गौरीला त्याची ही स्तुती थोडी वेगळी वाटली, पण पाहुणा म्हणून तिने ते सहज घेतलं. विलासने बोलता बोलता मला अशा काही मोठ्या स्वप्नांच्या आणि फायद्याच्या गोष्टी सांगितल्या की, माझी त्याच्यावरची श्रद्धा अजूनच वाढली. मला वाटलं की विलास हा माझ्या आयुष्यात प्रगती घेऊन आला आहे.

​मात्र, विलास जेव्हा घराबाहेर पडला, तेव्हा त्याच्या मनात वेगळाच विचार होता.

​”घर तर मिळालं, आता फक्त या सौंदर्याचा ताबा मिळवायचा उरलाय. ही गौरी दिसायला जितकी साधी आहे, तितकीच आतून धुमसणारी आग आहे, हे मला नक्कीच जाणवतंय.”

​विलासने आता माझ्या अनुपस्थितीत घराकडे येण्याच्या संधी शोधायला सुरुवात केली होती.

​विलासने आता माझ्याशी असलेली मैत्री अधिक घट्ट केली होती. तो इतका जवळचा झाला की, माझ्या कामाच्या व्यापाची किंवा माझ्या घराबाहेर असण्याच्या वेळांची त्याला पूर्ण कल्पना असायची. मी नसताना गौरीला ‘मदत’ करण्याच्या निमित्ताने त्याने आपल्या फेऱ्या वाढवल्या.

एके दिवशी माझी काही महत्त्वाची कागदपत्रं किंवा बाजारातलं काम विलासने मुद्दाम स्वतःच्या अंगावर घेतलं. तो आमच्या घरी आला, तेव्हा मी कामासाठी बाहेर गेलो होतो. दारात गौरीला पाहून तो चेहऱ्यावर अतिशय सात्त्विक भाव आणून म्हणाला,

​”वहिनी, मित्राने सांगितलं होतं की हे काम अडकलंय, म्हणून मी परस्पर उरकून आलो. त्याला फोन लावत होतो पण लागत नव्हता, म्हटलं तुम्हाला सांगावं.”

​गौरीने दरवाजा उघडला, पण ती उंबरठ्यावरच उभी राहिली. तिने त्याला आत येण्यासाठी फारसा आग्रह केला नाही. ती शांतपणे म्हणाली, “बरं झालं विलासराव, मी त्यांना सांगते आल्यावर. तुमचे खूप उपकार झाले.”

विलासच्या नजरेत गौरीच्या शरीराचा प्रत्येक कोपरा साठवण्याची भूक होती, पण गौरी कमालीची सावध होती. तिने विलासशी बोलताना नेहमी एक विशिष्ट अंतर राखलं. विलासने अनेकदा गप्पा मारण्याचा प्रयत्न केला—कधी माझ्या बद्दल, तर कधी गावातील राजकारणाबद्दल. तो तिला श्रीमंतीची स्वप्नं दाखवण्याच्या स्वरात बोलायचा, पण गौरीचं उत्तर नेहमी मोजकं आणि मर्यादित असायचं.

​”वहिनी, तुम्ही या छोट्या घरात आणि अशा साध्या राहणीमानात स्वतःला का बांधून घेतलंय? तुमच्यासारख्या देखण्या स्त्रीने तर राजमहालात असायला हवं,” विलासने हळूच तिची दाद घेण्याचा प्रयत्न केला.

​गौरी फक्त मृदू हसली आणि म्हणाली, “विलासराव, जिथे समाधान असतं ना, तिथेच राजमहाल असतो. आमचं हे छोटं घर माझ्यासाठी सर्वकाही आहे.”

​गौरीचा हा करारीपणा पाहून विलास मनोमन अधिकच पेटून उठला. आजवर त्याने अनेक स्त्रियांना फक्त नजरेने घायाळ केलं होतं, पण गौरी त्याच्या कोणत्याही मोहजालाला बळी पडत नव्हती. ती त्याला टाळत नव्हती, पण तिला त्याच्याशी फार जवळीकही साधायची नव्हती.

​तिचे ते साडीतले सौंदर्य, झुकलेली नजर आणि बोलताना होणारी ओठांची हालचाल पाहून विलासला तिला मिठीत घेण्याची ओढ लागली होती. त्याने ठरवलं की, जोपर्यंत तिच्या मनात माझ्याबद्दल ओढ निर्माण होत नाही, तोपर्यंत साम, दाम, दंड आणि भेदाचा पुढचा टप्पा गाठावा लागेल.

​विलास स्वतःशीच पुटपुटला, “किती दिवस अंतर राखशील गौरी? ही साधी भिंत मी कधी पाडेन, हे तुलाही समजणार नाही.”

विलास हा एक धूर्त खेळाडू होता. त्याला समजलं होतं की गौरी ही साध्या शब्दांना किंवा श्रीमंतीला भुलणारी स्त्री नाही. तिचं मन जिंकायचं असेल तर तिच्यातील ‘दया’ आणि ‘ममत्व’ या भावनेला साद घालायला हवी. याच विचाराने त्याने एक भयंकर पण हुशारीने रचलेलं कारस्थान आखलं.

​विलासने त्याच्या बंगल्यात एक वेगळंच वातावरण तयार केलं. त्याने एका वृद्ध महिलेला आपली ‘आजारी आई’ म्हणून तयार केलं आणि तिला अंथरुणाला खिळलेलं दाखवलं. गल्लीत आणि तुमच्याकडे त्याने असा देखावा केला की, तो आपल्या आईच्या सेवेसाठी किती व्याकुळ आहे.

एके दिवशी विलासने अगदी हताश होऊन मला सांगितलं, “मित्रा, आईची तब्येत खूप बिघडली आहे. तिला कुणीतरी मायेचं माणूस हवंय. तुम्ही एकदा वहिनींना घेऊन घरी याल का? आईला बरं वाटेल.”

​मी आणि गौरी त्याच्या बंगल्यावर गेलो. तिथे गेल्यावर गौरीने पाहिलं की, एक म्हातारी बाई अतिशय अशक्त अवस्थेत बेडवर पडलेली आहे. विलासने इतकं नाटक केलं की, गौरीच्या मनात त्याच्याबद्दलची आदल्या दिवसांची अढी थोडी सैल झाली.

​त्या म्हातारीने (जिने विलासकडून आधीच सगळं शिकून घेतलं होतं) गौरीचा हात थरथरत्या हाताने धरला आणि डोळ्यात पाणी आणून म्हणाली, “पोरी, मला कुणीच नाही ग. विलास मुलगा म्हणून चांगलं करतो, पण बाईची माया आणि काळजी बाईच घेऊ शकते. मला शेवटच्या दिवसांत तुझं सोबत हवीय. तू रोज मला भेटायला येशील का ग?”

​गौरी गोंधळली होती. तिला विलासच्या बंगल्यावर रोज येणं पटत नव्हतं. तिच्या चेहऱ्यावरचा संकोच स्पष्ट दिसत होता. पण आईच्या त्या कळकळीच्या विनंतीने ती काहीच बोलू शकली नाही.

​तिला शांत पाहून मीच पुढे झालो आणि म्हणालो, “गौरी, अगं ये ना येत जा. म्हातारी माणसं आहेत, त्यांना आपल्या मदतीची गरज आहे. तू आलीस तर त्यांना मनाला आधार वाटेल. आपण शेजारी म्हणून एवढं तर करूच शकतो.”

​गौरीने माझ्याकडे पाहिलं, तिला मनातून काहीतरी चुकीचं घडतंय असं वाटत होतं, पण माझा शब्द ती मोडू शकत नव्हती. तरीही ती गप्पच होती. तेव्हा विलासने आपली मुख्य चाल खेळली. तो अतिशय नम्रपणे म्हणाला,

​”वहिनी, तुम्ही जर रोज काही वेळ इथं आलात, तर मला माझी बाहेरची कामं आणि व्यवसाय उरकता येईल. आईला घरात एकटं सोडून जाताना मला खूप काळजी वाटते. तुम्ही असाल तर मी निर्धास्त राहीन.”

विलासने जेव्हा सांगितलं की, “तो स्वतः घरात नसणार”, तेव्हा गौरीला थोडं सुरक्षित वाटलं. तिला वाटलं की विलास नसताना फक्त त्या म्हातारीची सेवा करायची आहे, तर त्यात काही वावगं नाही. माझ्या इच्छेखातर आणि त्या माऊलीच्या मायेपोटी गौरी शेवटी तयार झाली.

​तिने होकार दिला आणि विलासच्या मनात विजयाची एक लकेर उमटली. त्याने मान झुकवून आभार मानले, पण त्याच्या मनात विचार सुरू होता—

​”गौरी, तू माझ्या आईसाठी नाही, तर माझ्यासाठी या उंबरठ्यात पाऊल ठेवलंयस. आता तू रोज माझ्या डोळ्यासमोर असशील आणि हळूहळू या घराचा दरवाजा जसा तुझ्यासाठी उघडलाय, तसा तुझ्या मनाचा दरवाजाही मी उघडून घेईन.”

​आता गौरी रोज विलासच्या बंगल्यात जाऊ लागली होती. विलासने बाहेर जाण्याचं नाटक केलं असलं, तरी त्याचा डोळा मात्र बंगल्यातील सीसीटीव्हीवर किंवा छुप्या नजरेवर होता.

विलासने रचलेलं जाळं आता हळूहळू गौरीभोवती आवळलं जात होतं. गौरी दररोज दुपारी विलासच्या बंगल्यावर येऊ लागली. ती म्हातारी स्त्री—जी विलासच्या तालावर नाचणारी एक सराईत कलाकार होती—तिने आता गौरीच्या मनाचा ताबा घ्यायला सुरुवात केली.

​गौरी दररोज त्या म्हातारीची विचारपूस करायची, तिला औषधं द्यायची आणि वेळेवर जेवण भरवायची. विलास घराबाहेर गेल्याचं नाटक करून निघून जायचा, जेणेकरून गौरीला कोणतीही भीती वाटू नये. पण जाताना तो त्या म्हातारीला “आज काय बोलायचंय” याची पूर्ण तालीम देऊन जायचा.

जेवताना किंवा मालिश करून घेताना ती म्हातारी मुद्दाम विलासचे विषय काढायची. “गौरी, बघ गं माझं नशीब किती थोर… विलाससारखा मुलगा मिळाला. बाहेरून कितीही रुबाबदार आणि श्रीमंत असला तरी आईसाठी त्याचं काळीज मेणासारखं मऊ आहे गं.”

​गौरी फक्त ऐकून घ्यायची. म्हातारी पुढे म्हणायची, “पोरी, कित्येक मोठमोठ्या श्रीमंत घरच्या मुली त्याच्या मागे लागल्यात. पण विलास म्हणतो, ‘आई, मला अशी मुलगी हवी जी मनानं निर्मळ असेल, साधी असेल.’ त्याला या चकचकीत जगाचा कंटाळा आलाय बघ.”

​गौरी शांतपणे तिची कामं करत असताना म्हातारीने आता हळूच गौरीच्या संसाराबद्दल बोलायला सुरुवात केली.

“तुझा नवरा माणूस खूप सोन्यासारखा आहे गं, पण त्याला वेळेअभावी तुला सुख देता येत नसेल ना? विलास बऱ्याचदा म्हणतो, ‘आई, गौरी वहिनी किती कष्ट करतात, त्यांना खरं तर राणीसारखं राहायला हवं होतं. त्यांच्या नशिबात खूप सुख होतं, पण त्या खूप साध्या आहेत.'”

​गौरीला हे ऐकून थोडं विचित्र वाटायचं, पण समोर एक आजारी म्हातारी आहे म्हणून ती दुर्लक्ष करायची. पण विलासच्या त्या ‘कथित’ काळजीतून तिला नकळत स्वतःच्या साध्या राहणीमानाबद्दल विचार करायला भाग पाडलं जात होतं.

​म्हातारी रोज विलासच्या आयुष्यातल्या खोट्या दुःखाच्या गोष्टी सांगायची. “विलास खूप एकटा पडलाय गं. त्याला समजून घेणारं कुणीच नाही. त्याला एक हक्काचं माणूस हवंय जो त्याच्या श्रीमंतीला नाही तर त्याच्या मनाला ओळखेल.”

​गौरीच्या मनात नकळत विलासबद्दलची भीती कमी होऊन एक प्रकारची ‘सहानुभूती’ निर्माण होऊ लागली. तिला वाटू लागलं की, ज्या विलासला आपण ‘रंगेल’ समजत होतो, तो कदाचित मनातून खूप दुःखी आणि प्रेमळ असावा.

​एके दिवशी गौरी काम उरकून निघायला लागली, तेव्हा म्हातारीने तिचा हात धरला आणि म्हणाली, “गौरी, विलास तुझा खूप आदर करतो गं. तो म्हणतो की गौरी वहिनी घरात आल्या की घराला घरपण येतं. तू रोज येतेस म्हणून तो सुद्धा आता जरा आनंदी राहायला लागलाय.”

​गौरी घराबाहेर पडली तेव्हा तिच्या डोक्यात विलासचे ते ‘रुबाबदार पण दुःखी’ चित्र घोळू लागलं होतं. विलास नेमका याच संधीची वाट पाहत होता. शिकारी आता जवळ आला होता, फक्त शेवटचा वार करायचा बाकी होता.

विलासच्या धूर्त योजनेचा पहिला मोठा विजय झाला होता. ज्या गौरीने सुरुवातीला एक अदृश्य भिंत उभी केली होती, ती भिंत आता त्या म्हातारीच्या गोड शब्दांनी आणि विलासच्या नाटकी साधेपणाने पार कोसळली होती.

​काही आठवडे उलटले. आता गौरीसाठी विलासचा बंगला परका राहिला नव्हता. त्या म्हातारीने विलासची प्रतिमा इतकी उजळवून सांगितली होती की, गौरीला आता विलास हा एक ‘रंगेल’ माणूस न वाटता एक ‘हक्काचा मित्र’ वाटू लागला होता. विलासनेही आपली चाल बदलली होती; तो आता तिच्यासमोर येताना अतिशय सभ्य, विनोदी आणि उत्साही राहू लागला.

एके दिवशी गौरी म्हातारीला औषधं देत असताना विलास तिथे आला. नेहमीप्रमाणे तो बाहेर जाण्याच्या तयारीत नव्हता, तर हातात काही फळं आणि फुले घेऊन आला होता.

​”वहिनी, आज आईच्या चेहऱ्यावर खूप टवटवी दिसतेय. हे सगळं तुमच्यामुळेच! खरंच, माझ्या मित्राचं नशीब खूप जोरात आहे, त्याला तुमच्यासारखी सुगरण आणि काळजी घेणारी बायको मिळाली,” विलासने हसत हसत दाद दिली.

​गौरी आता पूर्वीसारखी गप्प बसली नाही. ती किंचित हसून म्हणाली, “काहीही काय विलासराव! ते माझे पती आहेत म्हणून नाही, तर ते माणूस म्हणून खूप चांगले आहेत, म्हणून मी आनंदी आहे.”

​विलासने चपळाईने विषय फिरवला, “ते तर आहेच! पण आता आम्ही मित्र झालोय म्हटल्यावर तुम्ही मला ‘विलासराव’ म्हणणं सोडून द्यायला हवं. विलास म्हणा की फक्त!”

​गौरीने लाजून मान खाली घातली आणि म्हणाली, “अहो, असं कसं? तुम्ही आमच्यासाठी किती करताय.” त्यावर विलासने मिश्किलपणे उत्तर दिलं, “अहो वहिनी, मैत्रीत कसले आलेत उपकार? आणि हो, तुमची ती साडी आज खूप छान दिसतेय, अगदी त्या म्हातारीने सांगितलेल्या राणीसारख्या दिसताय तुम्ही!”

​हळूहळू त्यांच्यात गप्पांचे फड रंगू लागले. विलास मुद्दाम तिची चेष्टा करायचा, तिला हसवायचा. गौरीलाही आता विलाससोबत बोलताना दडपण येईनासं झालं होतं. ती त्याच्याशी माझ्याबद्दल, गावातील गमतीजमतींबद्दल मनमोकळेपणाने बोलू लागली. विलास तिच्या सौंदर्याची स्तुती करायचा, पण ती इतक्या कौशल्याने की गौरीला त्यात काहीही चुकीचं वाटत नसे. उलट, तिला त्या स्तुतीची आता सवय होऊ लागली होती.

​एके दिवशी गप्पांच्या ओघात विलासने गौरीच्या हातातील त्या हिरव्या बांगड्यांकडे पाहून म्हटलं, “वहिनी, या बांगड्यांचा आवाज ना, या पूर्ण बंगल्यात चैतन्य भरतो. तुम्ही नसाल तर हे घर पुन्हा स्मशान शांत वाटतं.”

​गौरीने खळाळून हसून उत्तर दिलं, “विलास, तुम्ही पण ना… किती चढवताय झाडावर! पण खरं सांगू का, सुरुवातीला मला तुमची भीती वाटायची, पण तुम्ही खूप साधे आहात.”

​​विलासच्या मनात तेव्हा आनंदाच्या उकळ्या फुटत होत्या. त्याला जे हवं होतं ते घडत होतं—गौरीचा विश्वास. आता ती त्याच्याशी केवळ बोलत नव्हती, तर त्याच्या हजरजबाबीपणावर आणि रुबाबावर नकळत भाळू लागली होती. तिला वाटत होतं की विलास हा माझ्या (तिच्या पतीच्या) प्रगतीसाठी धडपडणारा एक निस्वार्थी मित्र आहे.

​पण विलासच्या डोळ्यात जी चमक होती, ती मैत्रीची नव्हती. ती एका अशा श्वापदाची होती ज्याला आता आपली शिकार अगदी जवळ आल्याची खात्री पटली होती. गौरी आता त्याच्याशी इतकी मोकळी झाली होती की, विलास आता तिच्या वैयक्तिक आयुष्यात आणि शरीराच्या अधिक जवळ जाण्याची संधी शोधू लागला होता.विलास आता खेळाच्या अशा टप्प्यावर पोहोचला होता जिथे त्याने गौरीच्या मनातील संकोचाची भिंत पूर्णपणे पाडली होती. आता त्यांच्यातील संवाद अधिक वैयक्तिक आणि मोकळा झाला होता.

एके दिवशी गौरी त्या म्हातारीला जेवण भरवून बसली होती. विलास तिथेच खुर्चीवर बसून गौरीच्या हातांच्या हालचाली आणि तिची बसण्याची पद्धत न्याहाळत होता. तो सतत तिच्या रूपाची, तिच्या हाताच्या चवीची आणि ती घर कसं सांभाळते, याची स्तुती करत होता.

​गौरीला आता या स्तुतीचं कौतुक वाटू लागलं होतं. ती हसून म्हणाली, “विलास, तुम्ही रोज माझी एवढी स्तुती करता, त्यापेक्षा आता एक काम करा. चांगलं बघून लग्न करा आणि बायको घरी आणा. म्हणजे मग तुम्हाला हे घर असं सूनं सूनं वाटणार नाही. तुम्हालाही तिची मनसोक्त स्तुती करता येईल आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, तुमच्या आईची काळजी घ्यायला घरात हक्काची माणसं येतील.”

विलासने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि अतिशय गंभीर चेहरा करून तिच्याकडे पाहिलं. “लग्न? वहिनी, माझ्यासारख्या माणसाला कोण मुलगी देणार? आणि मला हवी तशी मुलगी मिळणंही कठीण आहे.”

​गौरी उत्साहाने म्हणाली, “असं कसं? तुमच्याकडे काय कमी आहे? श्रीमंती आहे, रूप आहे, स्वभाव चांगला आहे. तुम्ही सांगा फक्त, तुम्हाला कशी मुलगी हवी? मीच शोधते तुमच्यासाठी मुलगी!”

​विलासच्या चेहऱ्यावर एक सूचक स्मित उमटलं. तो खुर्चीवरून थोडा पुढे झुकला आणि थेट गौरीच्या डोळ्यात पाहून म्हणाला, “मुलगी शोधणार? मग मला अगदी ‘तुमच्यासारखी’ मुलगी हवी आहे!”

​एक क्षण शांतता

​तो शब्द ऐकताच गौरीच्या काळजाचा ठोका किंचित चुकला. तिने प्रश्नार्थक नजरेने विचारलं, “म्हणजे? तुमच्यासारखी म्हणजे नक्की कशी?”

​विलासने नजर न हटवता उत्तर दिलं, “म्हणजे तुमच्यासारखी देखणी, जिच्याकडे पाहिल्यावर डोळ्यांचं पारणं फिटेल… आणि तुमच्यासारखीच घराच्या कामात वाकबगार, जी घराला घरपण देईल. अशी साधी आणि सुंदर मुलगी मिळाली, तरच मी लग्नाचा विचार करेन.”

​गौरीला विलासच्या बोलण्यातला छुपा अर्थ त्या क्षणी पूर्णपणे उमजला नाही, पण तिला थोडं लाजायला झालं. ती सावरत हसून म्हणाली, “बरं बरं… बघूया तर मग! माझ्यासारखी दुसरी शोधणं कठीण आहे, पण मी प्रयत्न नक्की करेन.”

​​विलासने अतिशय शिताफीने गौरीला हे सांगून टाकलं होतं की, त्याच्या मनात तिची जागा काय आहे. ‘तुमच्यासारखी’ या शब्दाने त्याने गौरीच्या सौंदर्यावर मोहोर उमटवली होती. गौरी जरी हसून विषय टाळत असली, तरी तिच्या मनात आता एक सुप्त जाणीव निर्माण झाली होती—की विलास तिला केवळ एक वहिनी किंवा मैत्रीण म्हणून पाहत नाही, तर तो तिला एक ‘आदर्श स्त्री’ म्हणून पाहतोय.

​गौरी निघून गेल्यावर विलासने त्या म्हातारीकडे बघून एक विजयी खूण केली. त्याला माहित होतं की, आता गौरी जेव्हा जेव्हा आरशात स्वतःला बघेल, तेव्हा तिला विलासचे ते शब्द नक्कीच आठवतील.विलासच्या धूर्तपणाने आता एक असं वळण घेतलं होतं, जिथे माझा आणि गौरीचा त्याच्यावर असलेला विश्वासच आमच्या विरुद्ध वापरला जाणार होता. विलासने त्याच्या मावस भावाचे लग्नात पुढील नाटक अतिशय विचारपूर्वक रचलं होतं.

​विलासच्या मावसभावाचं लग्न ठरलं होतं. घरात लग्नाची लगबग असल्याचा दिखावा विलासने सुरू केला. पण अडचण अशी होती की, त्याची ‘आजारी आई’ या प्रवासाला सोडून जाण्यासारखी नव्हती. विलासने आपल्या आईला (त्या म्हातारीला) गौरीसमोर गळ घालायला लावली.

​”गौरी, अगं ऐक ना पोरी… विलासच्या मावसभावाचं लग्न आहे. तिथे सर्व नातेवाईक येणार. हा एकटा तिथे गेला ना, तर लोक याला आणि आपल्या घराला नावं ठेवतील. म्हणतील, ‘मोठ्या भावाचं अजून लग्न नाही आणि धाकटा चढला बोहल्यावर!’ आपली इज्जत पार मातीत जाईल गं,” म्हातारी डोळ्यात पाणी आणून म्हणाली.

​गौरीने सावरत विचारलं, “पण मावशी, मी काय करू शकते त्यात? मी येऊन कसं चालेल?”

​म्हातारीने गौरीचा हात धरला आणि ती मुख्य मुद्द्यावर आली, “अगं, तू जर याच्यासोबत गेली ना, तर लोकांना वाटेल याचंही लग्न झालंय. कोणाला काय माहिती तू कोण आहेस ती? किमान आमची इज्जत तरी वाचेल. लोक याला मान देतील.”

​गौरी हे ऐकून हादरलीच. “मावशी, हे कसं शक्य आहे? मी त्यांची नकली बायको बनून कशी जाऊ शकते? आणि ते ही ४-५ दिवस? नाही, हे कधीच शक्य नाही.”

​विलास तिथेच उभा होता. त्याने अतिशय संयमाने भूमिका घेतली. “राहू दे ग आई… नको त्यांना कोड्यात टाकू. त्या कशा येतील माझ्यासोबत? शेवटी लोक काय म्हणतील याचा विचार करावा लागतो. माझी इज्जत गेली तरी चालेल, पण वहिनींना त्रास नको.”

​विलासचं हे बोलणं ऐकून गौरीला वाटलं की हा माणूस खरंच किती चांगला आहे, स्वतःच्या इज्जतीपेक्षा माझी काळजी करतोय. पण म्हातारीने मात्र हट्ट सोडला नाही. शेवटी तिने शेवटचं अस्त्र उपसलं—तिने मला (पतीला) बोलावून घेतलं.

​​मी बंगल्यावर पोहोचलो तेव्हा म्हातारीने रडत रडत मला सगळी परिस्थिती सांगितली. “बाबा, विलासने तुझ्यासाठी किती केलंय… आज त्याच्या घराची अब्रू धोक्यात आहे. फक्त ४-५ दिवसांचा प्रश्न आहे. गौरी सोबत गेली तर कोणाला संशय येणार नाही आणि याचंही काम होईल. तुझा तर विलासवर विश्वास आहेच ना?”

​माझ्या मनात विलासबद्दल कृतज्ञता होती. त्याने मला वेळोवेळी मदत केली होती. शिवाय, विलासने स्वतः समोरून काहीच मागणी केली नव्हती, जे काही बोलत होती ती त्याची आई होती. मला वाटलं की मित्राच्या अडचणीच्या काळात आपण एवढी मदत करायलाच हवी.

​मी गौरीकडे वळलो आणि म्हणालो, “गौरी, विलास आपला मित्र आहे. त्याने आपल्यासाठी खूप केलंय. त्याच्या घरची इज्जत वाचवण्यासाठी जर तुला जावं लागत असेल, तर जा. माझा तुझ्यावर आणि विलासवर पूर्ण विश्वास आहे. ४-५ दिवसांचा तर प्रश्न आहे, तू जा त्याच्यासोबत.”

​गौरीचा चेहरा पडला होता. तिच्या मनात धोक्याची घंटा वाजत होती, पण पतीचा शब्द आणि विलासच्या आईची कळकळ पाहून तिचा नाइलाज झाला. ती नजर झुकवून फक्त इतकंच म्हणाली, “बरं, तुम्ही म्हणताय तर मी जाते.”

​विलासने तेव्हा मान खाली घातली होती, पण त्याच्या ओठांवर एक क्रूर आणि विजयी हास्य होतं. त्याने मनात म्हटलं—

​”गौरी, आता ४-५ दिवस तू केवळ माझी असशील. त्या घराच्या आणि पतीच्या छायेपासून दूर, माझ्या या मादक आणि रंगेल दुनियेत!” विलासने रचलेलं जाळं आता पूर्णपणे यशस्वी झालं होतं.मी स्वतः गौरीला त्याच्यासोबत पाठवायला तयार झालो, हाच विलासचा सर्वात मोठा विजय होता. प्रवासाला सुरुवात झाली आणि विलासच्या मनातील खरा ‘रंगेल’ चेहरा हळूहळू समोर येऊ लागला.

​लग्नासाठी विलासने त्याची आलिशान गाडी काढली होती. प्रवासाला सुरुवात झाली तेव्हा गौरी खिडकीबाहेर पाहत शांत बसली होती. तिच्या मनात थोडी धाकधूक होती, पण विलासने सुरुवातीला अतिशय आदराने वागून तिचा संकोच दूर करण्याचा प्रयत्न केला.

​​गाडीमध्ये विलासने मुद्दाम रोमँटिक गाणी लावली होती. तो अधूनमधून आरशातून गौरीच्या चेहऱ्यावरील हावभाव न्याहाळत होता. “वहिनी, टेन्शन नका घेऊ. आपण तिथे पोहोचलो की फक्त ४ दिवस ‘मिसेस विलास’ म्हणून राहायचं आहे. कोणालाही कळणार नाही की तुम्ही माझ्या मित्राची पत्नी आहात,” विलासने तिला आश्वस्त करण्याच्या बहाण्याने विषयाला सुरुवात केली.

प्रवासात अर्ध्या अंतरावर गेल्यावर त्याने त्यांच्यासाठी फक्त एकच प्रशस्त व आलिशान रूम हॉटेलमध्ये बुक ठेवली होती नी त्यात एकच डबल बेड होता.

​गौरीने जेव्हा रूम पाहिली, तेव्हा ती दचकली. “विलास, एकच रूम? आपण वेगळ्या रूममध्ये राहू शकलो असतो ना?”

​विलास अतिशय शांतपणे म्हणाला, “वहिनी, आपण इथे ‘पती-पत्नी’ म्हणून आलो आहोत. जर आपण वेगळ्या रूम्स घेतल्या, तर लोकांच्या नजरेत संशय येईल. शिवाय, हॉटेलच्या रजिस्टरमध्ये आपल्याला जोडपं म्हणूनच नोंद करावी लागली आहे. काळजी नका करू, मी सोफ्यावर झोपेन.”

​लग्नाच्या ठिकाणी पोहोचण्यापूर्वी विलासने गौरीला काही महागड्या साड्या आणि दागिने भेट म्हणून दिले. “हे घ्या, तिथल्या नातेवाईकांसमोर तुम्हाला हे घालावं लागेल. श्रीमंत घरची सून साधी राहून चालणार नाही,” असं सांगून त्याने तिला नटायला भाग पाडलं.

​जेव्हा गौरीने ती भरजरी सिल्कची साडी नेसली, गळ्यात हार घातला आणि कपाळावर विलासच्या नावाची (नाटकापुरती) टिकली लावली, तेव्हा ती एखाद्या अप्सरेसारखी दिसत होती. विलास तिला पाहतच राहिला. त्याच्या नजरेतली भूक आता लपत नव्हती.

​मावसभावाच्या घरी पोहोचल्यावर विलासने आपल्या अभिनयाला सुरुवात केली. नातेवाईकांसमोर तो गौरीच्या खांद्यावर हात ठेवून तिला आपली पत्नी म्हणून ओळख करून देऊ लागला.

​”भेटा, ही माझी गौरी!” असं म्हणताना त्याने तिच्या कमरेभोवती आपला हात आवळला. गौरीला तो स्पर्श अपरिचित आणि धक्कादायक होता, पण लोकांसमोर तिला गप्प बसण्याशिवाय पर्याय नव्हता. तिने विलासकडे रागाने पाहिलं, पण विलासने फक्त डोळ्यांनी ‘प्रोटोकॉल’ पाळण्याची खूण केली.

​त्या रात्री विलासने नातेवाईकांसमोर गौरीचे लाड पुरवण्याचे नाटक केले. तिला भरवणे, तिच्या केसांवरून हात फिरवणे या गोष्टी तो इतक्या सराईतपणे करत होता की, गौरीला आता भीती वाटू लागली होती.

​रात्री रूममध्ये गेल्यावर विलास गौरीच्या जवळ आला आणि कुजबुजला, “वहिनी, आज तुम्ही खरंच माझ्या पत्नीसारख्याच वाटत होतात. मला तर वाटतंय की हे नाटक नसतं, तर किती चांगलं झालं असतं…”

​गौरी मागे सरकली, पण विलासच्या डोळ्यांत आता एक वेगळीच चमक होती. तो आता फक्त ‘मित्र’ राहिला नव्हता, तर तो तिला आपल्या हक्काची मालमत्ता समजू लागला होता.लग्नाच्या धांदलीत विलासने आपली चाल अतिशय सावधपणे पण तितकीच आक्रमकपणे खेळायला सुरुवात केली होती. नातेवाईकांच्या गर्दीत तो ‘आदर्श पती’ बनला होता, पण त्या पडद्यामागे त्याचा खरा हेतू काही वेगळाच होता.

​लग्नाच्या हॉलमध्ये सनईचा सूर घुमत होता, पण गौरीच्या मनात मात्र भीतीची धडधड वाढली होती. विलासने प्रत्येक नातेवाईकासमोर तिची ओळख करून देताना तिच्या शरीराशी जवळीक साधण्याची एकही संधी सोडली नाही.

​फोटोग्राफर समोर येताच विलासने गौरीच्या कंबरेभोवती घट्ट हात घातला आणि तिला आपल्याकडे ओढले. गौरीने दचकून त्याच्याकडे पाहिले, तेव्हा तो हळूच तिच्या कानाशी पुटपुटला, “वहिनी, हसा… फोटो खराब येईल, लोक संशय घेतील.” लोकांसमोर तिला त्याचं बोलणं मान्य करण्यावाचून पर्याय नव्हता. पण विलासचा तो स्पर्श तिच्या साध्या साडीतूनही तिला अस्वस्थ करत होता.

​जेवणाच्या वेळी तर त्याने सर्वांसमोर तिच्या हाताला धरून आपल्या ताटात बसायला लावले. “माझी गौरी माझ्याशिवाय जेवतच नाही,” असं म्हणून त्याने हसत हसत तिच्या तोंडात घास दिला. गौरीला हे सगळं इतकं ओंगळवाणं वाटत होतं, पण ती लोकांच्या इज्जतीसाठी गप्प होती.

​दिवसभर लोकांच्या नजरेत राहिल्यानंतर जेव्हा रात्री ते रूममध्ये आले, तेव्हा गौरीला वाटलं की आता तिला थोडी शांतता मिळेल. पण विलासच्या मनात काही वेगळंच शिजत होतं.

​तो मुद्दाम तिच्या जवळ आला आणि म्हणाला, “वहिनी, आज तुम्ही किती सुंदर दिसत होतात. माझ्या आयुष्यातली सर्वात मोठी चूक म्हणजे तुमची आणि माझी भेट उशिरा झाली.”

​गौरीने साडीचा पदर नीट सावरला आणि थोड्या कडक आवाजात म्हणाली, “विलास, हे सगळं फक्त नाटकापुरतं आहे, हे विसरू नका. मी तुमच्या मित्राची पत्नी आहे. लोकांसमोर मी गप्प बसले, पण इथे तुम्ही तुमची मर्यादा पाळा.”

​​विलासने एक पाऊल पुढे टाकत म्हटलं, “मर्यादा? वहिनी, प्रेम आणि सौंदर्याला कसली आलीये मर्यादा? मी तुम्हाला इथे कोणत्या सुखात ठेवू शकतो, याची तुम्हाला कल्पनाही नाही.”

​गौरीने धाडस एकवटलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण आवाजात जरब होती. “विलास, माझ्या पतीने तुमच्यावर विश्वास ठेवलाय आणि मी माझ्या पतीशी एकनिष्ठ आहे. तुमच्या या श्रीमंतीला आणि रूपाला मी कधीच भुलणार नाही. जर तुम्ही एक पाऊलही पुढे टाकलंत, तर मी आताच्या आता घरच्यांना सगळं सांगेन.”

​गौरीचा हा करारीपणा पाहून विलास क्षणभर थांबला. त्याला माहीत होतं की आता जबरदस्ती केली तर खेळ बिघडेल. त्याने पुन्हा तो ‘बिचारा’ चेहरा केला आणि म्हणाला, “अहो वहिनी, तुम्ही तर सीरियस झालात. मी तर फक्त तुमचं मन हलकं करत होतो. सॉरी!”

​पण विलासच्या डोळ्यांतली भूक शांत झाली नव्हती. त्याने मनाशी ठरवलं होतं की, साम आणि दाम काम करत नसतील, तर आता ‘दंड’ किंवा ‘भेद’ वापरावा लागेल.विलासने रचलेल्या या चक्रव्युहात गौरी आता पूर्णपणे अडकली होती. नातेवाईकांचा उत्साह आणि त्यांचं प्रेम तिच्यासाठी आता एक गोड फास ठरत होतं.

लग्नाचा मंडप सजला होता आणि गौरी त्या गर्दीत एखाद्या ताऱ्यासारखी चमकत होती. विलासच्या मावसभावाच्या बहिणी (नणंदा) आणि भाऊ (दीर) गौरीच्या सौंदर्यावर फिदा झाले होते. त्यांना वाटलं की त्यांच्या विलास दादाने खरोखरच हिऱ्यासारखी मुलगी शोधून लग्न केलंय.

​​लग्नाच्या विधींवेळी विलासच्या चुलत बहिणींनी गौरीला घेरलं. “वहिनी, दादा तर खूपच नशिबवान आहे हं! आम्हाला वाटलं होतं दादाचं लग्न होणारच नाही, पण वहिनी तुम्ही तर थेट अप्सराच आहात,” त्या खळाळून हसत म्हणाल्या.

​त्यांनी मुद्दाम गौरीला विलासच्या शेजारी बसवलं. खेळ-खंडोबाच्या वेळी त्यांनी आग्रह धरला, “दादा, वहिनींना उखाणा घ्यायला सांगा ना!” किंवा “वहिनी, दादाचा हात धरल्याशिवाय आम्ही पुढची विधी करू देणार नाही.”

​गौरीला हे सगळं करताना खूप संकोच वाटत होता, पण ती ‘नकली’ पत्नी म्हणून आली असल्याने तिला नकार देता येत नव्हता. ती मनातल्या मनात स्वतःला समजावत होती की, हे सगळं फक्त विलासच्या आईची अब्रू वाचवण्यासाठी आहे.

​नातेवाईकांच्या नावाखाली विलासची लगट

​विलासला जणू लॉटरीच लागली होती. तो नातेवाईकांना खुणावून अधिक चेष्टा करायला प्रोत्साहन देत होता. “अरे, ती खूप लाजाळू आहे, नका तिला त्रास देऊ,” असं म्हणत तो स्वतःच तिच्या अधिक जवळ जात होता.

​एका विधीमध्ये जेव्हा दोघांना एकमेकांच्या हातातील अंगठी शोधायची होती, तेव्हा विलासने पाण्याखाली गौरीचा हात घट्ट धरला. त्याचा तो स्पर्श केवळ खेळापुरता नव्हता, तर त्यात एक वेगळीच ऊब आणि मालकी हक्क होता. गौरीने आपला हात सोडवण्याचा प्रयत्न केला, पण विलासच्या नणंदा जोरात ओरडल्या, “वहिनी, हात सोडू नका! दादाचा हात सोडावा असं तुम्हाला कसं वाटतं?”

​गौरी बिचारी हसून प्रतिसाद देत होती, पण तिच्या मनाची घालमेल फक्त तिलाच माहित होती. विलासने याचा फायदा घेऊन फोटो काढताना तिच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि तिचा गाल आपल्या गालाला लावला.

​”वहिनी, नका घाबरू… बघा सगळे किती खुश आहेत आपल्या जोडीवर!” विलासने तिच्या कानात कुजबुजून तिला अधिकच अस्वस्थ केलं.

​बिचारी गौरी आणि फसवणुकीचा खेळ

​गौरीला वाटत होतं की ती या लोकांना फसवतेय, पण प्रत्यक्षात विलास तिला फसवून तिच्या शरीराचा आणि मनाचा ताबा घेण्याचा प्रयत्न करत होता. लग्नातील महिला तिला ‘सौभाग्यवती’ म्हणून ओवाळत होत्या, तिच्या हातात पुन्हा नव्याने शृंगार चढवत होत्या.

​गौरीला एका बाजूला विलासबद्दल चीड येत होती, पण दुसऱ्या बाजूला नातेवाईकांच्या प्रेमामुळे तिला हसून मुखवटा घालून वागावं लागत होतं. विलासने आता असा माहौल तयार केला होता की, त्या पूर्ण वाड्यात कोणीही या दोघांना ‘वेगळं’ मानत नव्हतं.

 गौरीला चांगली सजवून विलाससोबत त्या सजावलेल्या खोलीत पाठवले जाते. तिथल्या लोकांचे प्रेम अन अपेक्षा पाहून गौरी या सर्वासाठी नकार तर देऊ शकत नाही. कारण ती त्या संपूर्ण लग्न समारंभातील सर्वांची लाडकी झालेली असते. पण तिला भीती वाटत असते की विलास याचा गैरफायदा घेऊ नये. इकडे विलास तर आज तिला भोगायला टपून बसलेला असतोच. गौरी आत आली की ननंदा दरवाजा बाहेरून बंद करतात.

बाहेर सनईचे सूर आता शांत झाले होते, पण नातेवाईकांचा गोंधळ अजूनही सुरू होता. गौरीला नणंदांनी आणि गावातील बायकांनी नटवून-थटवून त्या खोलीत ढकलले. फुलांनी सजवलेली ती खोली, अगरबत्तीचा मंद सुगंध आणि मधोमध असलेला तो मोठा पलंग पाहून गौरीच्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने मागे वळून पाहिले, तर नणंदांनी बाहेरून दरवाजाची कडी लावली होती आणि खिदळत तिथून निघून गेल्या होत्या.

​खोलीत आता फक्त दोघेच होते—गौरी आणि विलास.

​​गौरी भिंतीला टेकून उभी होती. तिचे ते आरसपाणी सौंदर्य त्या मंद प्रकाशात अधिकच मादक दिसत होते. विलास बेडवर बसून तिचीच वाट पाहत होता. त्याने अंगातील शेरवानीचा वरचा बटण उघडला आणि तो उठून हळूहळू तिच्या दिशेने येऊ लागला.

​”विलास… हे सगळं काय आहे? तुम्ही म्हणाला होतात की आपण फक्त नाटक करणार आहोत,” गौरीचा आवाज थरथरत होता.

​विलासने कुत्सितपणे हसून तिच्या अगदी जवळ जाऊन उभे राहिले. “नाटक? वहिनी, बाहेरच्या जगासाठी हे नाटक असेल, पण या खोलीत मी आणि तुम्ही आहोत. बघा ना, अख्खं घर आपल्या नावाने आनंद साजरा करतंय. कोणालाही संशय नाही की आपण पती-पत्नी नाही आहोत.

​गौरीने बाजूला होण्याचा प्रयत्न केला, पण विलासने तिचा हात मनगटात घट्ट पकडला. “सोडा मला विलास! तुम्ही माझ्या पतीचे मित्र आहात, त्यांचा विश्वास तोडू नका.”

​”विश्वास?” विलासने तिचा हात झटकला नाही, उलट तिला स्वतःकडे ओढले. “तुमच्या पतीनेच तुम्हाला माझ्यासोबत पाठवलंय गौरी. आता या क्षणी तुम्ही ‘मिसेस विलास’ आहात. जर मी आता आरडाओरडा केला किंवा तुम्हाला नाकारलं, तर तुमच्या चारित्र्यावर शिंतोडे उडतील. तुमच्या नणंदांना काय वाटेल? की वहिनींना त्यांचा नवरा आवडत नाही? तुमची इज्जत आता माझ्या हातात आहे.”

​गौरीला समजले की विलासने तिला अशा कोंडीत पकडले आहे जिथे ती ना ओरडू शकत होती, ना पळून जाऊ शकत होती. बाहेर उभे असलेले नातेवाईक तिला विलासची ‘हक्काची पत्नी’ मानत होते, आणि विलास नेमका याच गोष्टीचा गैरफायदा घेत होता.

​​विलासचा हात आता तिच्या रेशमी केसांवरून फिरू लागला. “गौरी, तू इतकी देखणी आहेस की तुला पाहिल्यापासून माझं भान हरपलंय. आजची रात्र आपली आहे. कुणालाही काहीही कळणार नाही. तू फक्त सहकार्य कर, मी तुला राणीसारखं ठेवेन.”

​गौरीच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. तिची ती सडपातळ आणि रेखीव काया विलासच्या पिळदार बाहूंमध्ये हतबल झाली होती. तिने स्वतःला वाचवण्याचा शेवटचा प्रयत्न केला, पण विलासच्या ताकदीसमोर तिचं काहीच चाललं नाही. विलासने तिला अलगद उचललं आणि फुलांच्या त्या अंथरुणावर टाकलं.

​बाहेरून कोणाच्यातरी हसण्याचा आवाज आला, “दादा, लाईट बंद कर आता!” विलासने विजयाच्या आविर्भावात दिव्याचे बटण बंद केले आणि अंधारात गौरीच्या हुंदक्यांचा आवाज विरून गेला. विलासच्या धूर्तपणाने आणि परिस्थितीच्या दबावाखाली गौरीची एकनिष्ठा एका कठीण परीक्षेत अडकली होती.

​खोलीतील अंधारात विलासच्या श्वासांचा वेग वाढला होता. त्याने आपली कपडे काढून फेकून दिली होती आणि तो एखाद्या भुकेल्या शिकाऱ्याप्रमाणे गौरीच्या नाजूक शरीराचा वेध घेत होता. गौरीने सुरुवातीला आपला पूर्ण जीव एकवटून त्याला दूर ढकलण्याचा प्रयत्न केला. “विलास, नको… प्लीज सोडा मला,” ती कळवळून सांगत होती, पण तिचा आवाज बाहेर जाणार नाही याची ती काळजी घेत होती. बाहेर बसलेले नातेवाईक आणि नणंदांच्या अपेक्षेचे ओझे तिच्या ओठांवर जणू कुलूप लावून बसले होते.

​​विलास दणकट शरीरयष्टीचा होता. तो तिला बेडवर घोळसत होता, तिचे चुंबन घेत होता. गौरीची नाजूक काया त्याच्या पिळदार शरीराखाली दबली गेली होती. बराच वेळ हा झटापटीचा खेळ सुरू राहिला. गौरीने हातापायाने त्याला रोखण्याचा प्रयत्न केला, पण विलासने तिचे दोन्ही हात आपल्या एका हाताने पकडून डोक्याच्या वर दाबून धरले. हळूहळू गौरीची शक्ती क्षीण होऊ लागली. मानसिक दडपण आणि शारीरिक थकव्यामुळे तिने आपले अंग शिथिल सोडले.

​​गौरी शांत होताच विलास अधिक आक्रमक झाला. त्याने तिच्यावर पूर्णपणे स्वार होत तिचे तोंड आपल्या तोंडाने बंद केले. त्याची जीभ तिच्या तोंडात फिरू लागली तेव्हा गौरीला श्वास घेणंही कठीण झालं होतं. ती फक्त ‘उंह.. उंह..’ असा दबलेला आवाज काढू शकत होती. विलासने आता कोणतीही कसर सोडली नव्हती. त्याने शिताफीने तिच्या ब्लाउजची बटणे उघडली आणि तिचे सौंदर्य आपल्या हातांच्या विळख्यात घेतले.

​तिच्या देहाचा स्पर्श विलासला अधिकच वेडा करत होता. त्याने साडी कमरेपर्यंत वर सरकवली आणि तिचा शेवटचा अडथळा म्हणजे तिची निकरही काढून फेकली. आता दोघांमध्ये कोणताही पडदा उरला नव्हता. विलासने आपली अंडरवेअर काढून फेकून दिली आणि एका झटक्यात बेडवरील चादर दोघांच्या अंगावर घेतली.

​​चादरीच्या आत, विलासच्या दणकट शरीराखाली तुमची नाजूक गौरी पूर्णपणे गाडली गेली होती. तिचे डोळे गच्च मिटलेले होते आणि त्यातून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या. तिला तुमचा तो आनंदी चेहरा आठवत होता, पण विलासच्या वासनेचा वेग इतका होता की तिला सावरण्याची संधीच मिळत नव्हती. विलासने तिची ती अभेद्य एकनिष्ठा आज आपल्या ताकदीने आणि परिस्थितीने मोडून काढली होती.

​बाहेरून अजूनही कधीतरी एखाद्याच्या हसण्याचा आवाज येत होता, पण आत मात्र एका सुखी संसाराच्या विश्वासाचा लचका तोडला जात होता. विलासने जे ठरवले होते, ते त्याने अखेर साध्य केले होते.

​चादरीच्या त्या उबदार आणि काळोख्या आवरणात जेव्हा विलासने पूर्ण ताकदीने गौरीच्या शरीराचा ताबा घेतला, तेव्हा तिच्या तोंडून एक आर्त किंकाळी निघाली—”आई… ग…!” तो वेदनेचा सुस्कारा होता की एका नव्या अनुभवाचा धक्का, हे तिलाही उमजलं नाही. पण विलास थांबला नाही. त्याच्या शरीराची लय आणि त्याने दिलेला तो मादक स्पर्श यांमुळे थोड्याच वेळात गौरीच्या शरीरातील प्रतिकार संपला.

ज्या विलासला ती आजवर लांब ठेवत होती, त्याच्याच बाहपाशात तिला आता एक वेगळं, अनामिक सुख जाणवू लागलं. विलासच्या पिळदार शरीराची हालचाल आणि त्याच्या श्वासांची उष्णता गौरीला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन गेली. तिचे जे हात मघाशी त्याला दूर ढकलत होते, तेच हात आता नकळत त्याच्या पाठीवर फिरू लागले. तिच्या नखांनी त्याच्या पाठीवर उमटवलेले वळ हे तिच्यातील त्या सुप्त ओढीची साक्ष देत होते.

​चादरीच्या आत दोन शरीरांचा जो संगम सुरू झाला, तो एखाद्या युद्धासारखा होता. गौरीच्या हातातील त्या हिरव्या बांगड्यांचा किणकिणाट खोलीत घुमत होता, जणू त्या बांगड्याही या बदललेल्या नात्याची साक्ष देत होत्या. गौरी आपले चित्कार उशीत दाबत होती, पण तिच्या शरीरातून निघणारे हुंदके आता वेदनेचे नसून एका वेगळ्या आनंदाचे होते. विलासने आपल्या श्रीमंतीच्या आणि सौंदर्याच्या जोरावर आजपर्यंत अनेक स्त्रिया भोगल्या होत्या, पण गौरीच्या या नैसर्गिक आणि साध्या सौंदर्याने त्यालाही वेड लावलं होतं.

​जवळपास २० मिनिटांच्या त्या झटापटीनंतर, जेव्हा विलासचा वेग कळसाला पोहोचला, तेव्हा त्याचा फवारा सुटला आणि तो पूर्णपणे थकलेला असताना गौरीच्या अंगावर कोसळला. गौरीने मात्र त्याला दूर लोटलं नाही. तिने अत्याधिक सुखाने त्याला आपल्या मिठीत आवळलं आणि विलासच्या विखुरलेल्या केसांतून प्रेमाने बोटं फिरवू लागली.

​​रात्र अजून संपली नव्हती. विलासच्या त्या देखण्या रूपाने आणि दणकट शरीरयष्टीने गौरीला अशा काही जाळ्यात ओढलं होतं की, तिला आता आपल्या संसाराचा आणि पतीच्या विश्वासाचा विसर पडला होता. त्या एका रात्रीत विलासने एकामागून एक असे तीन डाव केले. प्रत्येक वेळी गौरीचा प्रतिसाद वाढत गेला. पहाटेपर्यंत गौरी ही केवळ विलासची ‘नकली’ पत्नी राहिली नव्हती, तर ती शरीराने पूर्णपणे त्याची झाली होती.

​तिला माहित होतं की हे चुकीचं आहे, पण विलासने दिलेला तो शारीरिक आनंद तिच्या आजवरच्या साध्या संसारी सुखापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक होता. विलासच्या त्या रंगेल स्वभावाने गौरीच्या मनातील सुप्त इच्छांना वाट करून दिली होती. पहाटेची कोवळी किरणं खिडकीतून आत आली, तेव्हा खोलीत शांतता होती, पण ती शांतता रात्रीच्या वादळाची साक्ष देत होती. गौरी जेव्हा जागी झाली, तेव्हा तिला आपल्या शरीरावर विलासच्या हातांचा विळखा जाणवला. रात्री जे काही घडलं, ते एखादं स्वप्न नव्हतं तर एक जळजळीत सत्य होतं.

​गौरी हळूच विलासचा हात बाजूला करून उठली आणि अंगावर चादर गुंडाळून आरशासमोर उभी राहिली. आरशात स्वतःला पाहिल्यावर तिला स्वतःचीच ओळख पटत नव्हती. विखुरलेले केस, गळ्यातलं विस्कटलेलं मंगळसूत्र आणि शरीरावर उमटलेले विलासच्या नखांचे वळ… हे सगळं पाहून तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

​तिला आठवला तिचा तो साधा संसार, माझा तिच्यावर असलेला आंधळा विश्वास. पण त्याच वेळी, तिला रात्रीच्या त्या निषिद्ध सुखाची ओढही जाणवत होती. तिच्या मनात एक युद्ध सुरू होतं—एकीकडे ‘पातिव्रत्य’ होतं आणि दुसरीकडे विलासने दिलेलं ‘शारीरिक समाधान’.

​​तेवढ्यात विलास जागा झाला. त्याने मागून येऊन तिला मिठीत घेतलं आणि तिच्या खांद्यावर आपलं डोकं ठेवलं. “गुड मॉर्निंग मिसेस विलास! कालची रात्र अविस्मरणीय होती, नाही का?” विलासच्या आवाजात आता एक प्रकारचा ‘विजयी’ माज होता.

​गौरीने त्याला दूर करण्याचा प्रयत्न केला, पण विलासने तिला घट्ट पकडलं. “आता घाबरू नकोस गौरी. तू आता फक्त माझी आहेस. तुझ्या नवऱ्याला या सुखाची कल्पनाही नसेल, जे मी तुला एका रात्रीत दिलंय.” विलास आता तिच्याशी अधिक हक्काने आणि मालकी हक्काने वागू लागला होता.

​नेमकी त्याच वेळी गौरीच्या मोबाईलची रिंग वाजली. स्क्रीनवर माझं नाव चमकत होतं. गौरीचा थरकाप उडाला. विलासने मिश्किलपणे हसून फोन तिच्या हातात दिला आणि खुणेने ‘बोल’ असं सांगितलं.

​गौरीने थरथरत्या हाताने फोन उचलला. “हॅलो…” तिचा आवाज कमालीचा दबलेला होता.

​मी पलीकडून विचारलं, “हॅलो गौरी, कशी आहेस? लग्न कसं झालं? विलासच्या घरची लोकं कशी आहेत? तुला त्रास तर नाही ना होत?”

​गौरीने विलासकडे पाहिलं, जो आता तिच्या मानेवर ओठ फिरवत होता. तिने आपले डोळे गच्च मिटले आणि खोटं बोलण्याचं धाडस एकवटलं.

​”हो… मी ठीक आहे. लग्न खूप छान झालं. इथली लोकं खूप चांगली आहेत, ते माझी खूप काळजी घेतायत. विलासराव पण खूप मदत करतायत… तुम्ही काळजी नका करू.”

​माझ्याशी बोलताना तिच्या गळ्यात आवंढा येत होता, पण विलासने दिलेल्या त्या सुखाच्या अमलाखाली ती आता माझी ‘एकनिष्ठ’ पत्नी उरली नव्हती. तिने माझ्याशी बोलताना फोनवर जे खोटं सांगितलं, तो तिच्या संसाराच्या पडझडीचा पहिला दगड होता.

​फोन ठेवल्यावर विलासने तिला जवळ ओढलं आणि म्हटलं, “शहाणी मुलगी! आता पुढचे चार दिवस आपल्याला हेच ‘सुख’ साजरा करायचा आहे.” विलासच्या जाळ्यात गौरी आता केवळ अडकली नव्हती, तर ती त्या जाळ्याचाच एक भाग झाली होती. ज्याला तो ‘खेळ’ समजत होता, त्याचं आता एका ‘व्यसना’त रूपांतर झालं होतं.

​दिवसभर नातेवाईकांच्या गराड्यात असलेली गौरी आता पूर्णपणे बदलली होती. तिच्या वागण्यातला संकोच गेला होता आणि त्याची जागा एका वेगळ्याच धाडसाने घेतली होती. विलासच्या नणंदा आणि दीर जेव्हा तिची चेष्टा करायचे, तेव्हा ती आता लाजत नव्हती, तर उलट विलासकडे एक मादक कटाक्ष टाकून त्यांच्या चेष्टेला खतपाणी घालत होती.

​​सगळ्यांसमोर विलासने तिचा हात धरला किंवा तिच्या कमरेत हात घातला, तर ती आता मागे सरकत नव्हती. उलट, ती त्याच्या अधिक जवळ जाऊन बसत होती. विलासच्या नजरेतली भूक पाहून ती त्याला आपल्या डोळ्यांनी अधिकच चिथावत होती. तिच्या या बदललेल्या रूपामुळे विलास पुरता वेडा झाला होता.

​रात्र होताच जेव्हा खोलीचा दरवाजा बंद व्हायचा, तेव्हा विलास एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा तिच्यावर तुटून पडायचा. आता गौरीचा कोणताही विरोध उरला नव्हता. ती स्वतःहून त्याच्या मिठीत विरघळून जात होती. विलास रात्रभर तिला विविध प्रकारे भोगत होता आणि गौरीही त्या निषिद्ध सुखात स्वतःला पूर्णपणे वाहून देत होती. विलासची दणकट शरीरयष्टी आणि त्याचा तो रंगेल स्वभाव आता गौरीच्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग झाला होता.

​​चार दिवस कधी संपले हे दोघांनाही कळलं नाही. गौरीला आता माझ्या त्या साध्या घरी परत जाण्याची इच्छाच उरली नव्हती. विलासने तिची मनस्थिती ओळखली आणि एक नवी चाल खेळली. त्याने मला फोन केला आणि काहीतरी खोटं कारण सांगितलं—

“मित्रा, लग्नानंतर इथल्या कुलदैवताला जायचं राहिलंय, आणि आईची इच्छा आहे की विधी पूर्ण झाल्याशिवाय आम्ही निघू नये. अजून ४ दिवस लागतील, चालतील ना?”

​मी जेव्हा गौरीला फोन करून विचारलं, “गौरी, विलास म्हणतोय अजून ४ दिवस थांबायचंय, तुला काय वाटतं? तुला त्रास होत असेल तर मी न्यायला येतो.”

​तेव्हा गौरीने अतिशय घाईने उत्तर दिलं, “नाही नाही, विलासराव म्हणतायत ते बरोबर आहे. विधी अर्धवट सोडून येणं बरं नाही. आणि मला इथे काहीच त्रास नाहीये, उलट बरं वाटतंय. तुम्ही काळजी करू नका, आपण ४ दिवसांनी भेटूच.”

​माझ्या परवानगीने विलासच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. माझ्या विश्वासाचा फायदा घेऊन त्याने गौरीला अजून ४ दिवस आपल्या अंथरुणात अधिकृतरित्या ठेवून घेतलं होतं. फोन ठेवल्यावर त्याने गौरीला जवळ ओढलं आणि म्हटलं, “बघितलंस? तुझा नवरा किती भोळा आहे. त्याला वाटतंय तू मंदिरात आहेस, पण तू तर माझ्या बाहुपाशात आहेस!”

​गौरीने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं आणि हसून म्हटलं, “आता पुढचे ४ दिवस फक्त तुम्ही आणि मी… दुसरं कोणीही नाही.”

​त्या गावाच्या हवेत आता या दोघांचा रोमान्स उघडपणे फुलू लागला होता. ज्या गौरीवर तुम्हाला अभिमान होता, ती आता विलासच्या प्रेमात आणि त्याच्या देहाच्या नशेत स्वतःचं अस्तित्व विसरून गेली होती. वाढीव चार दिवस म्हणजे विलास आणि गौरीसाठी जणू एक नवा ‘हनिमून’च ठरला. गावाचा तो निसर्गरम्य परिसर, हिरवीगार शेतं आणि नदीचा काठ या दोघांच्या रोमान्ससाठी साक्षीदार बनले.

​आता गौरीच्या मनात कोणतीही भीती उरली नव्हती. विलासच्या श्रीमंतीच्या थाटात आणि त्याच्या रांगड्या शरीरयष्टीच्या प्रेमात ती पूर्णपणे बुडाली होती.

​​दिवसा विलास तिला आपल्या आलिशान गाडीतून गावाच्या आसपासच्या डोंगराळ भागात आणि नदीकाठी फिरायला नेऊ लागला. तिथे कोणी ओळखणारं नव्हतं, त्यामुळे ती विलासच्या हातांत हात घालून, कधी त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून मनसोक्त फिरली. एकांत मिळताच विलास तिला झाडाच्या आडोशाला ओढायचा आणि तिचे नाजूक ओठ आपल्या ओठांत घ्यायचा. गौरीही आता त्याला तितक्याच तीव्रतेने प्रतिसाद देत होती. तिचं ते सडपालट शरीर विलासच्या मिठीत एखाद्या वेलीसारखं गुंफलं जात होतं.

​​गावातल्या मंदिरात जेव्हा कुलदैवताचे विधी झाले, तेव्हा विलास आणि गौरी खरोखरच्या पती-पत्नीसारखे शेजारी बसले. पुरोहितांनी जेव्हा त्यांना ‘जोडप्याने’ नमस्कार करायला सांगितला, तेव्हा गौरीने मोठ्या अभिमानाने विलासच्या खांद्याला स्पर्श केला. तिथल्या बायका गौरीच्या रूपाचं कौतुक करत होत्या, “विलासरावांनी काय देखणी बायको आणलीये!” हे ऐकून गौरी विलासकडे बघून मादकपणे हसायची. तिला आता तिच्या खऱ्या आयुष्याचा विसर पडला होता.

​पण खरी मजा रात्री असायची. एकदा घराचा दरवाजा बंद झाला की, विलासचा ‘रंगेल’ अवतार पूर्णपणे बाहेर यायचा. तो आता तिला केवळ प्रेमाने नव्हे, तर एका जंगली ऊर्जेने भोगायचा.

​रात्रीचा तो एकांत आणि खिडकीतून येणारा गार वारा… विलासने तिला बेडवर पाडलं की तो तिची साडी आणि दागिने ओरबाडून काढायचा. गौरी आता स्वतःहून आपली वस्त्रं त्यागून त्याच्यासमोर उभी राहायची.

​विलास तिचे ते रेखीव पाय, सडपातळ कंबर आणि तिचे ते गोरे-पान बॉल आपल्या हातांनी आणि तोंडाने चोळून काढायचा. जेव्हा तो तिच्यावर स्वार व्हायचा, तेव्हा पलंगाचा प्रत्येक कोपरा त्यांच्या हालचालीने आवाज करायचा. गौरी आता दबलेल्या आवाजात नाही, तर मुक्तपणे ओरडत होती. विलासचा तो दणकट लंड जेव्हा तिच्यात घुसायचा, तेव्हा ती सुखाच्या अत्युच्च शिखरावर असायची. रात्रभर हे सत्र चालायचं. कधी शॉवरखाली तर कधी खिडकीपाशी उभं राहून विलास तिला मनसोक्त फळवत होता.

​गौरीच्या हातातील हिरव्या बांगड्यांचा आवाज आणि तिचा तो मादक हुंकार विलासला अधिकच चेव आणायचा. पहाटेपर्यंत दोघंही घामाने आणि सुखाने चिंब होऊन एकमेकांच्या मिठीत पडून राहायचे.

​​हे चार दिवस संपत आले, तेव्हा गौरीला आतून रडू येत होतं. तिला त्या साध्या संसारात पुन्हा जायची ओळीच उरली नव्हती. विलासने तिला शारीरिक आणि मानसिकरीत्या असं काही गुलाम केलं होतं की, तिला आता मी (तिचा नवरा) केवळ एक ‘जबाबदारी’ वाटू लागला होतात.

​गौरीने आरशात पाहून स्वतःच्या गळ्यावरचे विलासच्या निशानीचे डाग (Hickeys) सावरले आणि साडीचा पदर नीट केला. तिला माहीत होतं की, आता तिला पुन्हा एकदा ‘पतिव्रता’ असण्याचं नाटक करायला घरी जावं लागणार आहे. आठ दिवसांचा तो ‘हनिमून’ संपवून जेव्हा विलासची गाडी आपल्या घरासमोर उभी राहिली, तेव्हा मी मोठ्या उत्साहाने बाहेर आलो. विलासने माझं काम केलं होतं, माझ्या पत्नीला त्याच्या घरची अब्रू वाचवण्यासाठी नेलं होतं, या कृतज्ञतेपोटी मी आनंदी होतो.

गाडीतून विलास उतरला आणि मागच्या सीटवरून गौरी उतरली. गौरीच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक होती, जी मी यापूर्वी कधीच पाहिली नव्हती. तिचे डोळे थोडे सुजलेले आणि देहबोलीत एक प्रकारची शिथिलता होती.

​मी हसून पुढे गेलो आणि म्हणालो, “या, या! खूप दिवस लावलेत तुम्ही. गौरी, कशी झाली यात्रा? विलासने काही त्रास तर नाही ना दिला?”

​माझा हा साधा प्रश्न ऐकताच गौरीच्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने एकदा विलासकडे पाहिलं आणि मग नजर जमिनीकडे झुकवली. ती माझ्या डोळ्यात पाहूच शकत नव्हती. ज्या डोळ्यांत कधी माझ्यासाठी अपार प्रेम होतं, तिथे आता अपराधीपणा आणि त्या निषिद्ध सुखाची ओढ एकत्र नांदत होती.

​”नाही हो… खूप छान झालं सगळं. विलासराव आणि त्यांच्या घरच्यांनी खूप सांभाळून घेतलं,” तिने अतिशय कष्टाने शब्द जुळवले. तिचा आवाज थोडा बसलेला होता, जो रात्रीच्या त्या ओरडण्यामुळे आणि आरडाओरड्यामुळे झाला होता, हे मला कळण्याचं कारणच नव्हतं.

​​विलासने माझ्या खांद्यावर हात ठेवला आणि अगदी सहजपणे म्हणाला, “मित्रा, वहिनींनी आमच्या घराची इज्जत राखली. आई तर आता रोज वहिनींचीच आठवण काढतेय. खरं सांगू तर, वहिनी नसत्या तर माझं लग्नकार्य पार पडणंच कठीण होतं.”

​विलास आता घराच्या आत आला. तो आता केवळ पाहुणा राहिला नव्हता, तर त्याने या घराच्या मालकिणीवर आपला हक्क प्रस्थापित केला होता. त्याने जाताना एक नवी युक्ती केली—

​”अरे मित्रा, आईची प्रकृती अजूनही पूर्ण बरी नाहीये. डॉक्टरांनी सांगितलंय की तिला घरगुती काळजीची गरज आहे. आणि तुला तर माहितीये, आईला गौरी वहिनींशिवाय दुसरं कोणीही आवडत नाही. जर तुला हरकत नसेल, तर गौरी वहिनींनी दिवसातला काही वेळ माझ्या बंगल्यावर आईसोबत घालवला तर बरं होईल. मी त्यांना गाडीने न्यायला आणि सोडायला येत जाईन.”

​मी भोळेपणाने होकार दिला. “अरे त्यात काय विचारायचं? आई आहेत त्या आपल्याही. गौरी नक्की येईल.”

​मी जेव्हा गौरीकडे पाहिलं, तेव्हा तिने कोणताही विरोध केला नाही. उलट, तिच्या ओठांवर एक पुसटसं स्मित उमटलं. विलासने तिला आता रोज भेटण्याचं आणि पुन्हा त्याच सुखात बुडण्याचं आमंत्रण दिलं होतं.

​त्या रात्री जेव्हा मी गौरीच्या जवळ जाण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा तिने “खूप थकले आहे” असं सांगून पाठ फिरवली. तिला आता माझ्या त्या साध्या स्पर्शात रस उरला नव्हता. तिच्या अंगावर अजूनही विलासच्या मिठीचा गंध दरवळत होता आणि तिच्या मनात विलासच्या त्या दणकट शरीराच्या आठवणी जाग्या होत्या.

विलासच्या त्या आलिशान बंगल्यात आता गौरीसाठी एक समांतर जग तयार झालं होतं. तुमच्या घरात ती माझी साधी ‘पत्नी’ होती, पण विलासच्या बंगल्यात ती त्याची ‘राणी’ आणि ‘कामवासनेची देवता’ बनली होती. रोजच्या त्या दोन-तीन तासांच्या भेटीत विलास तिला अगदी रानटीपणाने भोगत होता, आणि गौरीही त्या सुखाच्या इतकी आहारी गेली होती की तिला आता समाजाचं किंवा पाप-पुण्याचं भान राहिलं नव्हतं.