गच्चीवरचं वादळ शांत झालं होतं. लता साहिलच्या मिठीत होती, दोघांचे श्वास अजूनही एकमेकांत मिसळत होते. चांदण्याच्या प्रकाशात साहिलच्या कपाळावरून घामाचे थेंब लताच्या ओठांवर पडत होते.
लताने हळूच डोळे उघडले. तिच्या मनात आता नवी आग भडकली होती. परवानगीची, हक्काची, फॅन्टसीची.
ती साहिलच्या छातीवरून उठली आणि नाईटगाऊन सावरत म्हणाली:
‘साहिल… ऐक.’
‘हं?’ साहिल अजूनही धुंदीत होता.
‘आता मी खाली जाते.’ लताने त्याच्या गालावर हात फिरवला. ‘तू पंधरा मिनिटांनी ये. थेट तुझ्या बेडरूममध्ये.’
साहिल गोंधळला. ‘बेडरूममध्ये? का?’
लताच्या ओठांवर स्मित आलं, डोळ्यात नशा. ‘मी तुझ्या बेडरूममध्ये… एखाद्या नववधूप्रमाणे नटून बसते. सोळा शृंगार करून. केस मोकळे, कपाळावर कुंकू, हातात बांगड्या, अंगावर नव्या साडीत…’
ती त्याच्या जवळ आली आणि कुजबुजली. ‘आणि आज आपला पहिला हनिमून आहे. पहिलीवहिली रात्र. तशी तुला करायचंय सर्व. आरामात, प्रेमाने, हक्काने.’
साहिलचा घसा कोरडा पडला. ‘लता… तू…’
‘श्श. आणि अजून एक गोष्ट.’ लताने त्याचा हात धरला. रवि काकांनी तुला… मला करताना आई म्हणायची परवानगी दिलीय. आणि मला पण तुला साहिल बेटा म्हणायची परवानगी दिलीय.’
तिचे डोळे चमकले. ‘त्यामुळे आता बिनधास्त होऊ दे. लाज नाही, भीती नाही, पाप नाही. फक्त तू आणि मी. बेडरूममध्ये. नवरा-नवरीसारखं.’
साहिलला कळेना काय बोलावं. पण त्याच्या पॅन्टमध्ये पुन्हा ताठरपणा आला. ‘खरंच? रवी काका…’
‘हो. त्यांचा शब्द आहे.’ लता त्याच्या ओठांचं हलकंसं चुंबन घेते. ‘आता जा. १५ मिनिटं. मी तयार होते तुझी नववधू.’
साहिल काही न बोलता फक्त मान हलवतो आणि जिना उतरून जातो. लता खाली येते. तिचा दारुडा नवरा नितीन अजूनही घोरतोय. ती त्याच्याकडे ढुंकूनही बघत नाही. सरळ आपल्या खोलीत जाते.
कपाट उघडते. लग्नातली लाल साडी काढते. जरीची, जड, भरतकाम केलेली. आरशासमोर उभी राहून नटते. मोकळे केस, डोळ्यात काजळ, ओठांवर गडद लिपस्टिक, कपाळावर मोठं कुंकू, गळ्यात मंगळसूत्र, हातात लाल बांगड्या, पायात पैंजण. पूर्ण नववधू.
मग ती दबक्या पावलांनी मुलगा साहिलच्या बेडरूममध्ये जाते. दार लावते. बेडवर बसते. पदर डोक्यावरून घेते आणि वाट बघते.
बरोबर १५ मिनिटांनी दारावर टकटक होते. दार उघडतं. साहिल आत येतो. त्याने पण नवीन कुर्ता-पायजमा घातलाय. लताला नववधूच्या वेशात बघून त्याचा श्वास थांबतो.
‘लता…’ तो पुटपुटतो.
‘श्श.’ लता नजर खाली घालते आणि लाजते. ‘आजपासून नाही. आजपासून… आई.’
साहिलचे डोळे भरून येतात. तो जवळ येतो आणि गुडघ्यावर बसतो. ‘आई…’
‘हो बेटा…’ लता त्याच्या केसातून हात फिरवते. ‘आज आपला हनिमून आहे. ये.’
साहिल तिचा घुंगट वर करतो. दोघांची नजरभेट होते. वासना, प्रेम, हक्क, पाप… सगळं एक झालंय.
‘आई, तू खूप सुंदर दिसतेस.’ साहिल कुजबुजतो आणि तिच्या मंगळसूत्राला स्पर्श करतो.
‘आणि तू माझा राजा आहेस साहिल बेटा.’ लता त्याला जवळ ओढते. ‘आजपासून मी फक्त तुझी बायको. तुझी बाई. कर तुला जे करायचंय ते. आरामात. बिनधास्त.’
साहिल तिला हळूच बेडवर झोपवतो. लग्नाच्या पहिल्या रात्रीसारखा. घाई नाही, जनावरपणा नाही. फक्त हक्क आणि वासना. तो तिच्या साडीचा पदर बाजूला करतो.
‘आई… मी आत येऊ?’ तो विचारतो, परवानगी मागतो.
‘हो बेटा… ये. आजपासून ही जागा फक्त तुझी आहे.’ लता पाय फाकवते आणि त्याला जागा देते.
साहिल हळू हळू तिच्यात शिरतो. नववधूच्या नवऱ्यासारखा. ‘आह आई… किती गरम आहेस तू.’
‘आणि तू किती घट्ट आहेस रे बेटा…’ लता त्याला आवळते. ‘ठोक तुझ्या आईला… तुझ्या बायकोला. हा हनिमून आहे आपला.’
बाहेर नितीन घोरतोय. शेजारच्या खोलीत परवी जागा आहे, ऐकतोय, आणि हसतोय. आणि इथे बेडरूममध्ये आई-बेटा नवरा-नवरीचा खेळ खेळतायत. ठोके हळू, खोल, हक्काचे. शेवट पण साहिलचाच होणार होता.
कारण आता लता कुणाची आई नाही, बायको नाही. फक्त साहिलची बाई. आणि साहिल… साहिल आता फक्त तिचा मालक.
1
2