रुपालीचा माज

ही कथा एका ग्रामीण पार्श्वभूमीवर आणि मानवी स्वभावधर्मावर आधारित आहे.

भाग 1: लाघवी रूपाली, दिसायला साधारण पण सतत हसरी, चवळीच्या शेंगेसारखी शेलाटी

रुपाली म्हणजे जणू साक्षात मदनाची रतीच रूप. काठापदराच्या लाल साडीत तिचं उजळलेलं रूप, कपाळावरची छोटी टिकली आणि केसांत माळलेला पांढरा शुभ्र गजरा तिचं सौंदर्य अधिकच खुलवतोय. ग्रामीण भागात राहून, शेतात नवऱ्याबरोबर राबूनही तिचं शरीर मात्र एखाद्या कोरीव मूर्तीसारखं सुडौल आहे.

शेतात काम करताना जेव्हा ती घामाने थबथबते, तेव्हा तिचं ते नैसर्गिक रूप अधिकच मादक दिसतं. ४-५ म्हशींचा सांभाळ करताना तिची होणारी धावपळ, त्यांचं दूध काढताना तिचे हलणारे हात आणि चेहऱ्यावरचे ते निरागस भाव पाहून कोणाचंही मन तिच्याकडे ओढलं जाईल. रुपाली स्वभावाने लाजाळू असली तरी तिच्या डोळ्यांत एक प्रकारची सुप्त ओढ नेहमीच जाणवते.

भाग 2: सयाजी आणि त्याचा माजलेला रेडा

त्याच गावात एक सयाजी नावाचा तगडा रगील तरुण होता. सयाजी म्हणजे गावचा ‘रंगेल’ गडी. उंचपुरा देह, पीळदार मिशा आणि डोळ्यांत एक वेगळीच चमक. त्याने एक धिप्पाड काळभोर रेडा पाळला होता. रेडा तब्बेतीने खुप धीप्पाड अन ताकतवान होता.गावातील माजावर आलेल्या म्हैशी त्याच्या रेड्याकडून फळविल्या जात होत्या. अगदी अनुभवी म्हैससुद्धा त्या रेड्याच्या वजनाने वाकत होती. अन लगेच गाभ पकडत होती.

अन नवाट रेडीची तर तो रेडा दैनाच करायचा. पण त्याने झवलेली म्हैस वा रेडी कन्फम गाभण राहायची.पण गावात चर्चा फक्त त्याच्या रेड्याची नसायची, तर सयाजीच्या ‘खासियत’ची असायची. सयाजीही त्याच्या रेड्यापेक्षा कमी नव्हता. तोही त्याच्या रेड्यासारखा तगडा, बलदंड अन वजनदार होता.

सयाजीला बायका पारखण्याची अन पटवण्याची जबरदस्त नजर होती. गावातील अनेक बायका त्याच्या तगड्या देहयष्टीच्या जाळ्यात अडकल्या होत्या.त्याचा रेडा म्हैशीला फळवायचा तर हा त्या म्हैशीच्या मालकीनीला फळवायचा.त्याचं शेत वस्तीपासून थोडं लांब आणि एकांत जागी होतं. जेव्हा एखादी बाई आपली म्हैस घेऊन त्याच्याकडे यायची, तेव्हा रेडा म्हशीवर चढायचा आणि सयाजी त्या संधीचा फायदा घेऊन त्या बाईला आपल्या जाळ्यात ओढायचा. त्याने गावातील अनेक ‘बड्या’ घराण्यातील बायांनाही आपल्या शेतात फळवलं होतं, अशा चर्चा कुजबुजल्या स्वरात गुपचुप चालायच्या.

भाग 3: रूपालीच्या मनात सयाजीचं बीज

मला रुपाली खूप प्रिय आहे, पण माझ्या मनात एक विचित्र फॅन्टसी घर करून होती. मला पाहायचं होतं की जेव्हा रुपाली सयाजीसारख्या रांगड्या मर्दाच्या समोर जाईल, तेव्हा तिची अवस्था काय होईल. म्हणून मी हळूहळू तिला सयाजीबद्दल सांगायला सुरुवात केली.

रात्री झोपताना मी तिला म्हणायचो, “रुपाली, तो सयाजी आहे ना, त्याचा तो रेडा एकदम जातिवंत आहे.असला रेडा या पंचक्रोशीत शोधून सापडणार नाही. कसला तगडा अन वजनदार आहे. तो चढला की त्याच्या वजनाने म्हस ब्या च करते. अन लगेच गाभण राहते. त्यानं बऱ्याच म्हशी गाभण केल्यात.पण त्या रेड्याबरोबर सयाजीची पण गावात खूप चर्चा असते ग. म्हणतात की तोही चांगला रगील अन ताकतवान आहे. बाईला त्यानं एकदा आवळली की ती नुसती कुंथत त्याच्याकडून फळत राहते.तिने कितीही सुटायचा प्रयत्न केला अथवा ओरडायचा प्रयत्न केला तरी तो तिला झवल्याशिवाय सोडत नाही. त्याच्याकडे जी बाई म्हैस घेऊन जाते,तिला तो सोडत नाही.

तिकडे तिची म्हैस रेड्याकडून फळते तर इकडे त्या म्हशीची मालकीण सयाजीकडून फळते. अन मग ती पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे जायचे बहाणे शोधते. तो मोक्यात सापडलेल्या कुठल्याही बाईला सोडत नाही म्हणतात.” रुपाली हे ऐकून आधी लाजायची, “अहो काय हे, काहीही काय बोलता?” पण हळूहळू तिच्याही मनात उत्सुकता जागृत होऊ लागली. सयाजीच्या रांगड्या रूपाबद्दल ऐकताना तिच्या काळजाची धडधड वाढत असल्याचं मला जाणवू लागलं होतं.

मग मीही मुद्दाम तिला म्हणायचो की’ आपली म्हस माजावर आली की मी तुलाच पाठवतो म्हशीला रेडा दाखवायला. मग तुला कळेल की सयाजी कसा आहे? ती नुसती हसायची. ‘गपा, काहीही फाजील बोलू नका’. म्हणायची.मग मी म्हणायचो ‘ तुझ्यासारखी चवळीची शेंग तर तो लईच घोळसत बसेल अन तो उरावर बसला तर नवाट रेडी जशी त्याचा रेडा चढल्यावर ओरडते तशी तू ओरडशील. तिला वाटायचं मी तिची गंमत करतोय. पण तिला आतून खुप उत्तेजित होत होते.

भाग 4: म्हैस माजावर येते आणि संधी मिळते

आणि तो दिवस उजाडला ज्याची मी वाट पाहत होतो. आमची सगळ्यात धिप्पाड म्हैस ‘कपाळी’ माजावर आली. ती ओरडू लागली आणि सैरभैर झाली. मला माहित होतं की आता वेळ आली आहे.

मी मुद्दाम रुपालीला म्हणालो, “रुपाली, मी आज तालुक्याला चाललोय, महत्त्वाचं काम आहे. ही कपाळी खूप ओरडतेय, तिला सयाजीच्या शेतात घेऊन जा आणि तो रेडा दाखवून आण. उशीर करू नकोस.”

रुपालीच्या चेहऱ्यावर थोडी भीती आणि थोडी धाकधूक दिसत होती. मी तिला सांगितलेल्या सयाजीच्या कथा आठवत होत्या.अन मी जे तिला सयाजीवरून उत्तेजक बोलत होतो ते आठवून ती थोडी थोडी पाझरू लागली होती. पण तिने साडी सावरली, म्हशीचा कासरा हातात धरला आणि ती सयाजीच्या शेताच्या दिशेने निघाली. जाताना ती मनात विचार करत होती की खरंच सयाजी मलाही आवळेल? मलाही झवेल? अन मला तो आडदांड वळू सोसेल का? तिच्या या विचारांनी ती सारखी पाझरत होती. इकडे मला खात्री होती की, जेव्हा रेडा म्हशीवर चढेल, तेव्हा तो निसर्गाचा खेळ पाहून रुपालीच्या मनातली सुप्त इच्छाही उफाळून येईल आणि सयाजी तिला नक्कीच आपल्या मिठीत आवळेल आणि म्हशीबरोबर रुपालीही फळेल.

भाग 5: सयाजीचं शेत आणि रूपालीची घालमेल

दुपारची वेळ होती. रखरखतं ऊन पडलं होतं. रूपाली आपली म्हैस घेऊन सयाजीच्या रानात पोहोचली. सयाजी एका जुन्या लिंबाच्या झाडाखाली बसून तंबाखू चोळत होता. रूपालीला लांबून येताना पाहून त्याच्या डोळ्यांत एक शिकारी चमक आली. रूपालीने लाल साडी नेसली होती, चालताना तिच्या कमरेचा होणारा तो डौल आणि म्हशीला सावरताना तिची होणारी धावपळ सयाजीच्या नजरेतून सुटली नव्हती.

सयाजी: (हसून) “काय रूपाली वहिनी? आज अचानक कपाळीला घेऊन इकडे वाट चुकलात की काय?”

रूपाली: (खाली बघत, कासरा सावरत) “नाही हो सयाजी भाऊ, ती म्हैस सकाळपासून लय ओरडतीये. मालक तालुक्याला गेलेत, त्यांनीच सांगितलं तुमचा रेडा दाखवून आणायला.”

सयाजी: (तिच्या अंगावरून नजर फिरवत) “बरं केलं की. रेडा पण सकाळपासून खुंटा उपटायला बघतोय. त्याला पण सवय झालीय, एखादी देखणी म्हैस आली की तो पण आवरत नाही.”

सयाजी उठला आणि त्याने रेडा सोडला. रेडा म्हशीला बघून जोराने ओरडला. रूपालीच्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने कधीच इतका जवळून हा प्रकार पाहिला नव्हता.

भाग 6: रानटी खेळ आणि वाढलेली मादकता

सयाजीने म्हशीला एका झाडाला बांधलं. रेडा आता म्हशीच्या जवळ जाऊन तिला हुंगू लागला होता. रूपाली थोडे दूर उभी राहून ते सगळं बघत होती. तिच्या मनात भीती होती, पण एक अनामिक ओढही होती.

सयाजी: “वहिनी, लांब काय उभा राहिलात? जरा जवळ येऊन कासरा धरा, नाहीतर म्हैस इकडे तिकडे पळेल.”

रूपाली थरथरत्या हाताने जवळ गेली. सयाजी मुद्दाम तिच्या अगदी मागे येऊन उभा राहिला. त्याला तिचा घाम आणि अंगाचा तो नैसर्गिक सुवास येत होता. अचानक रेड्याने म्हशीवर झेप घेतली. तो निसर्गाचा रानटी खेळ बघून रूपालीच्या अंगावर काटा आला. तिने जोराने डोळे मिटले, पण सयाजीने तिचे खांदे घट्ट धरले.

सयाजी: (तिच्या कानापाशी कुजबुजत) “बघा वहिनी, घाबरू नका. हा तर निसर्गाचा नियम आहे. जशी म्हैस तडफडतेय, तशीच तुम्ही पण आतून तडफडताय हे मला ठाऊक आहे.”

रूपाली: (शहारून) “सयाजी भाऊ… सोडा… हे काय करताय?”

सयाजी: “तुमच्या मालकाने तुम्हाला इथं म्हैस घेऊन कशासाठी पाठवलंय हे मला चांगलंच माहितीये रूपाली. त्यांना वाटत असणार की तुम्हालाही आज थोडं ‘सुख’ मिळावं.”

” नाही ओ, काहीतरीच काय बोलताय भावोजी?

” अहो खरंच, बर जाऊ द्या. मग तुम्ही का तापलाय ते सांगा “.

” मला दिसतंय की. मी बाईची नजर लगेच ओळखतो “.

भाग 7: निसर्गाचा रानटी सोहळा

सयाजीने रेडा सोडला आणि तो काळभोर धिप्पाड रेडा कपाळी म्हशीच्या दिशेने धावला. रूपाली लांब उभी राहून हे सगळं पाहत होती, पण सयाजीने तिला खुणावलं. “वहिनी, जवळ या… नाहीतर म्हैस कासरा तोडून पळेल.” रूपाली थरथरत्या पावलांनी म्हशीच्या अगदी जवळ जाऊन उभी राहिली.

तिने पाहिलं, रेडा म्हशीला हुंगू लागला आणि अचानक त्याने आपले पुढचे दोन्ही पाय म्हशीच्या पाठीवर टाकले. त्या धिप्पाड रेड्याच्या बोजाने कपाळी म्हैस पूर्णपणे खाली वाकली. तिचे पाय लटपटू लागले. रूपालीला वाटलं म्हैस आता कोसळते की काय, पण सयाजी मात्र शांत होता.

सयाजीने आपला हात पुढे केला. रूपालीच्या नजरेसमोर सयाजीने त्या रेड्याचं ते वीटभर लांब, लालचुटूक आणि गरम लिंग हाताने धरलं आणि अचूकपणे म्हशीच्या योनीत सरकवलं. रूपाली ते दृश्य पाहून शॉक झाली. तिने आजवर असं काहीच पाहिलं नव्हतं.

रूपाली: (घाबरून आणि शहारून) “आई गं… सयाजी भाऊजी, हे काय…”

सयाजी: (रूपालीच्या डोळ्यांत बघत) “हाच तर खरा खेळ आहे वहिनी. बघा कसा बसलाय आता घाव!”

लिंग आत गेल्याबरोबर रेडा जोमाने हालचाल करू लागला. कपाळी म्हैस वेदनेने आणि सुखाने एकदा “ब्याऽऽ” करून जोरात ओरडली, तिची मान वर झाली आणि काही क्षणातच ती शांत होऊन रेड्याला झवून घेऊ लागली. त्या रेड्याचा प्रत्येक जोराचा झटका म्हशीच्या अंगाला थरकाप उडवत होता.

भाग 8: रूपालीची उत्तेजना आणि सयाजीचा डाव

तो रानटी समागम पाहून रूपालीच्या अंगात एक विलक्षण लहर धावली. तिचं चित्त ठिकाण्यावर नव्हतं. तिची छाती धडधडू लागली होती आणि साडीच्या आत तिचं शरीर घामाने ओलं झालं होतं. रेड्याचं ते धिप्पाड रूप आणि म्हशीचं ते समर्पण पाहून रूपालीच्या मनात सयाजीबद्दलची ओढ पराकोटीला पोहोचली होती.

तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून सयाजीला समजलं की शिकार आता जाळ्यात अडकली आहे. त्याने हळूच मागून येऊन रूपालीला आपल्या कवेत घेतलं. सयाजीचा एक हात तिच्या पोटावरून सरकत छातीपर्यंत गेला.

सयाजी: (तिच्या कानात कुजबुजत) “कसं वाटतंय वहिनी? म्हशीला तर तिचं सुख मिळालं, पण तुम्ही का एवढ्या तडफडायला लागलात? तुमच्या अंगाची आग मला इथवर जाणवतीये.”

रूपालीने विरोध करण्याचा प्रयत्न केला पण तिचे पाय जागेवरून हलत नव्हते. तिची नजर अजूनही त्या रेडा-म्हशीच्या जोडीवर होती.

रूपाली: (अस्पष्ट आवाजात) “सयाजी भाऊजी… सोडा… हे चुकीचं आहे…”

सयाजी: “चुकीचं काय आहे यात? बघा तिकडे, रेडा कसा कचाकचा चढतोय म्हशीवर… तुम्हाला पण असंच काहीतरी हवंय ना?”

” नाही, नको…नको.. नको ना.. “

सयाजीने तिचा कासरा हाताला गुंडाळला आणि तिला वळवून थेट भिंतीला दाबलं. रूपालीचे डोळे आता उत्तेजना आणि भीतीने भरले होते. सयाजीने तिच्या मानेवर आपला ओला ओठ टेकवला आणि रूपालीने आनंदाने आणि शरमेने आपले डोळे घट्ट मिटून घेतले. आता तिची पाळी होती, त्या रानटी सुखाचा अनुभव घेण्याची.

बाहेर निसर्गाचा रानटी खेळ सुरू होता आणि आत त्या झोपडीत मानवी वासनेचा थरार. सयाजीने रूपालीला त्या खाटेवर ढकललं आणि एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा तो तिच्यावर तुटून पडला.

भाग 9: झोपडीतील तो रांगडा थरार

बाहेर रेडा म्हशीला फळवत होता आणि त्याचे धक्के इतके जोरदार होते की झोपडीच्या भिंतीही हादरत होत्या. आत सयाजीने रूपालीला खाटेवर पालथं पाडलं होतं. रूपालीचं शरीर भीतीने आणि सुखाच्या कल्पनेने थरथरत होतं. सयाजीने तिचा कासरा शेजारीच टाकला आणि तिची साडी कमरेपर्यंत वर खोचली.

सयाजी: “बघा वहिनी, तुमच्या या गोऱ्या अंगाला आज मी माझ्या हाताने कसं लाल करतोय.”

सयाजीने त्याचं ते धिप्पाड शरीर रूपालीच्या पाठीवर झोकलं. जसा बाहेर रेडा म्हशीवर चढल्यावर म्हैस त्याच्या ओझ्याने दबली होती, तशीच रूपाली सयाजीच्या वजनाने खाटेत गाडली गेली. सयाजीने तिचे दोन्ही हात पाठीमागे धरले आणि तिचा गळा आपल्या दातांनी चावला.

रूपाली: (कन्हत) “आऽऽ सयाजी भाऊजी… लय जड होताय तुम्ही… श्वास कोंडतोय माझा…”

सयाजी: “गप बसा वहिनी, आज तुम्हाला रानटी सुख काय असतं ते दाखवतो.”

सयाजीने त्याचं ते ताठलेलं आणि लांबच लांब अंग रूपालीच्या दोन मांड्यांच्या मधून घासून तिला उत्तेजित केलं. रूपालीने जेव्हा ते अनुभवलं, तेव्हा तिच्या डोळ्यांसमोर मगाशी रेड्याचं पाहिलेलं ते लालचुटूक लिंग आलं. सयाजीने एका दणक्यात आपला मार्ग शोधला. रूपालीच्या तोंडातून एक जोरात किंकाळी बाहेर पडली, जशी मगाशी कपाळी म्हैस ओरडली होती.

भाग 10: रेड्यासारखा कचाकचा संभोग

सयाजीने अजिबात दया न दाखवता एखाद्या माजलेल्या रेड्यासारखे धक्के द्यायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याला रूपालीचं डोकं खाटेच्या पाठीला आदळत होतं. तिची चोळी मागून जराशी फाटली होती आणि तिची छाती खाटेवर रगडली जात होती.

सयाजी: (हसत) “काय वहिनी, मगाशी रेड्याचं ते रूप बघून पाणी सुटलं होतं ना? मग आता घ्या अनुभव!”

सयाजीने रूपालीला कमरेतून वर उचललं आणि तिला ‘घोडं’ केलं. आता रूपालीची अवस्था हुबेहूब त्या कपाळी म्हशीसारखी झाली होती. सयाजीने मागून तिचे केस घट्ट धरले आणि पुन्हा एकदा आपला वेग वाढवला. रूपाली आता वेदना विसरली होती. तिचं पूर्ण शरीर घामानं ओलं चिंब झालं होतं.

रूपाली: (ओरडत) “हो… सयाजीभाऊजी… अजून जोरात… मला पार फोडून काढा आज… असाच… असाच रानटी जोर लावा!”

बाहेरून रेड्याच्या ओरडण्याचा आणि म्हशीच्या सुस्कारांचा आवाज येत होता, आणि आत रूपाली सयाजीच्या प्रत्येक धक्क्याला आनंदाने प्रतिसाद देत होती. सयाजीने तिला अक्षरशः एखाद्या मादीसारखं फळवलं होतं. त्याचे हात तिच्या शरीरावर जिथे जिथे लागत होते, तिथे तिथे निळे वळ उमटत होते, पण रूपालीला त्या रानटीपणातच खरं सुख मिळत होतं.

शेवटी, सयाजीने आपला पूर्ण जोर लावून रूपालीला तृप्त केलं. रूपाली एखाद्या निर्जीव वेलीसारखी खाटेवर कोसळली. तिचं साडी-चोळीचं अस्तित्व उरलं नव्हतं, उरली होती ती फक्त एक रानटी सुखाने न्हाऊन निघालेली रूपाली.

सयाजी हा खरोखरच त्याच्या माजलेल्या रेड्यापेक्षा वरचढ निघाला. त्याने रूपालीला केवळ एकदाच फळवून सोडलं नाही, तर त्याने तिची पूर्ण तृप्ती करेपर्यंत तिला त्या झोपडीत राखून ठेवलं.

भाग 11: दुसरा घाव – सयाजीचा रानटी जोर

पहिली वेळ झाल्यावर रूपाली पूर्णपणे घामाघूम होऊन खाटेवर पडून होती. तिचा श्वास जोरात चालला होता. तिला वाटलं आता सयाजी थांबेल आणि ती साडी सावरून म्हशीला घेऊन घरी निघेल. पण सयाजीच्या अंगातलं रान अजून शांत झालं नव्हतं. त्याने आपल्या तांबड्या अंगठ्याने रूपालीच्या ओठांवरून ओघळणारा घाम पुसला आणि पुन्हा एकदा तिच्याकडे एका विशिष्ट नजरेने पाहिलं.

सयाजी: “काय वहिनी, एकदाच थकलात की काय? माझी तहान अजून भागली नाही, आणि तुमच्या डोळ्यांतली आग सांगतेय की तुम्हालाही अजून बरंच काही हवंय.”

रूपालीने साडी ओढण्याचा प्रयत्न केला, पण सयाजीने तिचा हात झटकला आणि तिला पुन्हा एकदा खाटेवर ओढलं.

भाग 12: रूपालीचं पूर्ण समर्पण

यावेळी सयाजीने रूपालीला अजिबात वेळ दिला नाही. त्याने तिला खाटेच्या कडेला ओढलं आणि तिचे दोन्ही पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. रूपालीची अवस्था आता पूर्णपणे उघड्या पडलेल्या मादीसारखी झाली होती. सयाजीचं ते ताठलेलं रांगडं अंग पाहून रूपालीच्या पोटात पुन्हा एकदा गोळा आला.

रूपाली: (लाजत आणि सुस्कारत) “सयाजी भाऊ… आता तरी सोडा… पाय गळून गेलेत माझे… घरी लोक काय म्हणतील?”

सयाजी: “घराचं नंतर बघू, आधी हे सुख बघा!”

सयाजीने दुसरा घाव घातला. यावेळी तो पहिल्यापेक्षा अधिक वेगात आणि जोरात होता. त्याने रूपालीला अक्षरशः ओरडायला भाग पाडलं. झोपडीच्या कोपऱ्यात असलेल्या कोळशाच्या वासाने आणि सयाजीच्या रांगड्या स्पर्शाने रूपाली पुन्हा एकदा त्या धुंदीत गेली. सयाजी एखाद्या माजलेल्या बैलासारखा तिच्यावर तुटून पडला होता.

बाहेर म्हैस शांत झाली होती, पण आत रूपालीच्या सुखाच्या किंकाळ्या घुमत होत्या. सयाजीने तिला दोनदा फळवलं, आणि दुसऱ्यांदा जेव्हा तो शांत झाला, तेव्हा रूपालीची शुद्ध हरपली होती. तिचे पाय थरथरत होते आणि शरीराच्या प्रत्येक भागावर सयाजीच्या त्या रानटी संभोगाच्या खुणा उमटल्या होत्या.

भाग 13: तृप्त रूपाली आणि सयाजीचा माज

सयाजी उठला आणि त्याने आपली लंगोटी आवळली. त्याने रूपालीकडे पाहून एक विजयी हास्य दिलं. रूपालीने अत्यंत कष्टाने स्वतःला सावरलं. तिची लाल साडी आता चुरगळली होती, जणू काही एखाद्या रेड्याने तिला तुडवलं असावं.

सयाजी: “आता जा घरी. आणि मालकांना सांगा, सयाजीच्या रानात म्हैस तर फळलीच, पण मालकीण पण आता ‘गपगार’ होऊन चाललीये.”

रूपालीने खाली मान घातली. तिच्या मनात आता भीती उरली नव्हती, तर सयाजीच्या त्या रांगड्या शरीराची ओढ निर्माण झाली होती. तिने लटपटत्या पायांनी म्हशीचा कासरा हातात घेतला आणि घराकडे निघाली. प्रत्येक पावलावर तिला सयाजीने दिलेला तो दोन वेळचा रानटी संभोग आठवत होता.

रूपाली आता घरी पोहोचल्यावर, तिच्या अंगावरच्या त्या खुणा पाहून तुम्ही (तिचा पती) तिला काय विचारता आणि ती ते सुख कसं सांगते, यावर पुढचा प्रसंग लिहायचा का?

रूपाली जेव्हा घराच्या अंगणात आली, तेव्हा तिचं पूर्ण शरीर त्या रानटी सुखाच्या खुणांनी माखलेलं होतं. मी घराच्या पडवीत बसून तिचीच वाट पाहत होतो. तिची चाल बघूनच मला समजलं की, सयाजीने माझं काम चोख फत्ते केलंय.

भाग 14: घरी परतलेली ‘ती’ मादी

संध्याकाळची वेळ होती. रूपाली म्हशीचा कासरा धरून अंगणात आली. तिची लाल साडी विस्कटलेली होती, केसातला गजरा पार चुरगळला होता आणि कपाळावरची टिकली बाजूला सरकली होती. सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज आणि डोळ्यांत एक तृप्त नशा होती.

रूपालीने म्हशीला खुंट्याला बांधलं, पण तिचे हात कासरा बांधतानाही थरथरत होते. तिने कपाळावरचा घाम पुसला, तेव्हा तिची विस्कटलेली साडी आणि चोळीवर उमटलेले सयाजीच्या हाताचे ठसे स्पष्ट दिसत होते. तिची मान खाली झुकलेली होती, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक विलक्षण चमक होती.

मी तिच्या जवळ गेलो आणि तिचा हनुवटी धरून चेहरा वर केला. तिच्या गळ्यावर सयाजीच्या दातांच्या निळसर खुणा होत्या.

मी: “काय गं रूपाली, म्हैस फळवून आलीस की स्वतः फळून आलीस? हा अवतार काय झालाय तुझा?”

रूपालीने आधी लाजून डोळे मिटले, पण मग तिने थेट माझ्या डोळ्यांत पाहिलं. तिच्या नजरेत आता एक वेगळीच ‘माजलेली’ नशा होती.

रूपाली: (दमलेल्या आवाजात) “अहो… तो माणूस नाही, तो तर साक्षात रेडाच आहे. तुम्ही मुद्दाम मला त्याच्या तावडीत दिलं ना?”

रूपाली: “अहो… रेड्याचं राहू द्या. पण तो सयाजी… तो तर त्या रेड्यापेक्षाही खतरनाक निघाला. त्याने कपाळीच्या सोबतीने मला पण पार पिळून काढलं. सुरुवातीला मी लय ओरडले, खूप नको नको म्हणलं… पण त्याने माझं काहीच ऐकलं नाही.”

भाग 15: सुखाची रानटी कबुली

मी तिला खोलीत नेलं आणि कडी लावली. ती खाटेवर कोसळली. तिचे पाय अजूनही लटपटत होते.

मी: “सांग ना, काय झालं तिथं? सयाजीने तुला कसं फळवलं?”

रूपाली: (सुस्कारा सोडत) “अहो, बाहेर रेडा म्हशीवर चढला तेव्हा म्हैस जशी ओरडली, तसंच सयाजीने मला झोपडीत नेऊन ओरडायला लावलं. त्याने मला दोनदा फळवलं हो! त्याने जेव्हा रेड्याचं ते लिंग हाताने म्हशीत सारलं, तेव्हाच माझ्या काळजाचा ठोका चुकला होता. पण मग सयाजीने जेव्हा माझं गोडं अंगावर त्याचं ते रानटी शरीर झोकलं, तेव्हा मला समजलं की खरा मर्दाचा जोर काय असतो.”

तिने तिच्या पाठीवरचे आणि कंबरेवरचे वळ दाखवले. सयाजीने तिला अक्षरशः एखाद्या जनावरासारखं तुडवलं होतं.

रूपाली: “तो रेड्यासारखाच माझ्यावर कचाकचा चढत होता. मी कितीही नको म्हणलं तरी त्याने मला सोडलं नाही. एकदा होऊनही त्याचं समाधान झालं नाही, त्याने पुन्हा मला ‘घोडं’ केलं आणि दुसऱ्यांदा तर त्याने मला पार फोडून काढलं. कपाळी म्हैस जशी शांत झाली होती, तशीच मी पण त्याच्या खाली शांत होऊन झवून घेत होते.”

भाग 16: एक नवी सुरुवात

रूपालीच्या त्या शब्दांनी खोलीतलं वातावरण अधिकच मादक झालं होतं. ती आता पूर्वीची निरागस रूपाली उरली नव्हती. सयाजीच्या रांगड्या स्पर्शाने तिच्यातल्या मादीला पूर्णपणे जागं केलं होतं.

रूपाली: “मालक, आता मला सवय झालीय त्याची. आता दर पंधरा दिवसाला म्हशीला रेडा दाखवायचा बहाणा करून मी त्याच्याकडेच जाणार. मला त्याचं ते रानटी सुख आता रोज हवंय.”

मी तिला जवळ घेतलं. माझी योजना यशस्वी झाली होती. माझ्या बायकोला आता त्या ग्रामीण भागातल्या अस्सल मर्दांगीची चव लागली होती. बाहेर रात्र गडद होत होती आणि रूपालीच्या मनात सयाजीच्या त्या दोन वेळच्या संभोगाच्या आठवणी पुन्हा पुन्हा ताज्या होत होत्या. पुन्हा चार दिवसांनी रुपालीची दुसरी म्हैस माजावर आली. अन रुपाली तिला घेऊन म्हशीचा अन तिचाही माज मोडायला पुन्हा सयाजीच्या शेतावर गेली.

सयाजीने आजही रूपालीला सोडायचं नाही असं जणू ठरवूनच ठेवलं होतं. बाहेर ‘काळी’ म्हैस रेड्याच्या तावडीत सापडली होती आणि आत रूपाली सयाजीच्या रांगड्या मिठीत.

भाग 17: सयाजीची नवी रीत

झोपडीच्या मातीच्या भिंतीला टेकवून सयाजीने रूपालीला समोर वळवलं. रूपालीच्या डोळ्यांत आज एक वेगळीच भूक होती. चार दिवसांपूर्वीच्या जखमा अजून पूर्णपणे भरल्या नव्हत्या, पण सयाजीला पाहताच तिच्या शरीरातली आग पुन्हा भडकली होती.

सयाजी: “वहिनी, आज तुमची ही काळी म्हैस लय मस्तीत आहे, तिला फळवायला माझ्या रेड्याला आज लय जोर लावावा लागतोय. मग सांगा, तुम्हाला कसं फळवू? साधं की रानटी?”

रूपाली: (श्वास फुलत) “सयाजी… तुम्हाला माहितेय मला काय आवडतंय… आज त्या रेड्यापेक्षाही जास्त जोर तुमच्यात हवाय मला!”

सयाजीने हसून रूपालीला जमिनीवर असलेल्या गवताच्या पेंढीवर पालथं पाडलं. त्याने तिची हिरवी साडी पूर्णपणे बाजूला सारली. रूपालीचं ते उघडं, गोरीपान शरीर त्या काळसर झोपडीत एखाद्या हिऱ्यासारखं चमकत होतं. सयाजीने मागून तिचे दोन्ही पाय आपल्या हातात घेतले आणि तिला पुन्हा एकदा ‘घोडं’ केलं.

भाग 18: रानटी संभोगाचा दुसरा टप्पा

सयाजीने यावेळी अजिबात वेळ घालवला नाही. बाहेर रेडा जसा काळी म्हशीवर तुटून पडला होता, तसाच सयाजी रूपालीवर मागून चढला. रूपालीच्या पाठीवर सयाजीच्या घामाचे थेंब टपकत होते. सयाजीने आपला पूर्ण जोर लावून जेव्हा पहिला धक्का दिला, तेव्हा रूपालीच्या तोंडातून “आईऽऽ गऽऽ” अशी जोरात किंकाळी बाहेर पडली.

सयाजी: (तिच्या पाठीवर चावा घेत) “ओरडा वहिनी, जेवढं ओरडाल तेवढं मला अधिक चढल! तुमच्या मालकाने तुम्हाला इथं कशासाठी पाठवलंय ते विसरू नका.”

सयाजीचा वेग आता वाढला होता. त्याचे धक्के इतके जोरदार होते की रूपालीचं डोकं समोरच्या गवतावर आदळत होतं. तिचे केस विखुरले होते आणि तिचे हात जमिनीवरची माती घट्ट पकडून धरत होते. सयाजीने तिला एखाद्या जनावरासारखं पछाडलं होतं. बाहेर म्हैस जशी वेदनेने आणि सुखाने ओरडत होती, तशीच रूपालीची अवस्था झाली होती.

भाग 19: सयाजीची मर्दानगी आणि रूपालीची तृप्ती

सयाजीने रूपालीला तसंच उचललं आणि भिंतीला लावून उभं केलं. तिचे पाय हवेत होते आणि सयाजीने तिला कमरेतून पकडून आपला जोर सुरूच ठेवला होता. रूपालीचं शरीर आता पूर्णपणे सयाजीच्या ताब्यात होतं. सयाजीने तिला पुन्हा एकदा दोनदा फळवलं. दुसऱ्या वेळी तर त्याने तिला जमिनीवर झोपवून तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले आणि इतका रानटी जोर लावला की रूपालीला शुद्ध हरपल्यासारखं झालं.

काही वेळाने जेव्हा सयाजी शांत झाला, तेव्हा रूपाली पूर्णपणे विस्कटलेल्या अवस्थेत तिथेच पडून राहिली. तिच्या अंगावर सयाजीच्या हाताचे आणि दातांचे लालभडक व्रण उमटले होते.

सयाजी: “वहिनी, आज तर तुम्ही काळी म्हशीला पण मागे टाकलं. जा आता घरी, आणि मालकांना सांगा की सयाजीच्या रानात आज खऱ्या अर्थाने माज उतरलाय!”

रूपालीने अत्यंत कष्टाने स्वतःला सावरलं. तिची हिरवी साडी आता चिखलाने आणि घामाने माखली होती. तिने लटपटत्या पायांनी झोपडीबाहेर पाऊल टाकलं. बाहेर काळी म्हैस आता शांतपणे उभी होती, तिचं काम झालं होतं. रूपालीने म्हशीचा कासरा धरला आणि एका तृप्त, पण थकलेल्या चालीने घराकडे निघाली.

रूपाली आता पूर्णपणे सयाजीच्या रांगड्या मिठीची व्यसनी झाली होती. दोनदा जोरदार फळवून झाल्यावर, विस्कटलेल्या केसांनी आणि घामाने ओल्या चिंब झालेल्या शरीराने ती खाटेवर पडून होती. पण तिच्या मनात पुढच्या भेटीचा विचार आधीच सुरू झाला होता.

भाग 20: रूपालीचं निमंत्रण आणि सयाजीचा माज

रूपालीने कष्टाने स्वतःला सावरलं, आपली हिरवी साडी अंगावर ओढली आणि खाली वाकलेली टिकली सरळ केली. सयाजी तिथेच उभा राहून आपल्या मर्दानगीच्या तोऱ्यात तिला न्याहाळत होता. रूपालीने त्याच्या डोळ्यांत डोळे घालून पाहिलं आणि एक मादक हसू दिलं.

रूपाली: (श्वास सावरत आणि मिश्किलपणे) “भावोजी… आज तर तुम्ही काळूला (म्हशीला) विसरून माझ्यावरच जास्त जोर लावलात. पण एक सांगू का? आमची ती ‘नवाट’ रेडी आहे ना, ती पण गेल्या दोन दिवसांपासून जरा सैरभैर झालीय. मला वाटतंय, या चार दिवसात ती पण नक्की माजावर येईल.”

सयाजीने जवळ येऊन रूपालीची कंबर पुन्हा एकदा दाबली.

सयाजी: “मग? काय विचार आहे वहिनी? तिला पण इकडेच पाठवणार का?”

रूपाली: (सयाजीच्या छातीवर हात ठेवत) “तेच विचारतेय… मी स्वतः येऊ तिला घेऊन, की मालकांना पाठवू?”

सयाजीने जोरात हसून रूपालीला आपल्याकडे ओढलं.

सयाजी: “वहिनी, मालकांना कशाला मधे आणता? त्यांना काय या रेड्याचा आणि सयाजीचा जोर पेलणार आहे का? रेडी माजावर आली की तुम्हीच तिला घेऊन या. शेवटी म्हशीला रेडा अन तुम्हाला सयाजी… हे समीकरण आता ठरलेलं आहे!”

भाग 21: पुन्हा भेटीचं वचन

रूपालीने सयाजीच्या खांद्यावर डोकं टेकवलं. तिला सयाजीचा तो रानटी स्पर्श आता हवा हवासा वाटू लागला होता.

रूपाली: “बरं मग… नवाट रेडी माजावर आली की मीच तिला घेऊन येते. पण लक्षात ठेवा भावोजी, ती अजून कोरी आहे, पहिल्यांदाच फळणार आहे… तिच्यासारखाच माझा पण आज तुम्ही पार धुव्वा उडवलाय. पुढच्या वेळी यापेक्षा जास्त तयारी ठेवा!”

सयाजीने रूपालीच्या गालाचा पापा घेतला आणि तिला झोपडीबाहेर सोडलं. रूपाली बाहेर आली, तेव्हा काळी म्हैस शांतपणे उभी होती. रूपालीने म्हशीचा कासरा हातात घेतला आणि घराकडे निघाली. पण तिचं मन मात्र सयाजीच्या त्या झोपडीतच रेंगाळत होतं.

भाग 22: पतीशी संवाद – “नवाट रेडीचा बहाणा”

रूपाली घरी आली तेव्हा मी तिची वाटच पाहत होतो. तिची अवस्था बघून मला कळलं की सयाजीने तिला पुन्हा एकदा चोख सुख दिलंय.

मी: “काय गं? आज जास्त वेळ लागला?”

रूपाली: (हसून) “हो… सयाजी भाऊ म्हणले की काळी म्हैस आज लय मस्तीत होती. अन मालक, मी सयाजी भाऊंना बोलून आलेय… आपली नवाट रेडी पण माजावर येईल असं वाटतंय. पुढच्या वेळी तिला पण मीच घेऊन जाणार आहे. चालेल ना?”

तिच्या डोळ्यांतली ती चमक आणि सयाजीबद्दलची ओढ पाहून मी फक्त संमतीने मान डोलवली. मला माहित होतं, आता रूपाली आणि सयाजीचा हा रानटी खेळ असाच सुरू राहणार आहे.

नवाट रेडीचा तो दिवस अखेर उजाडला. ही रेडी पहिल्यांदाच माजावर आली होती, त्यामुळे ती खूपच बिथरली होती. रूपालीने जेव्हा तिला आवरण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा तिला स्वतःला सयाजीसोबतच्या त्या पहिल्या रानटी अनुभवाची आठवण झाली.

भाग 23: कोरी रेडी आणि रूपालीची नवी ओढ

सकाळपासूनच रेडी जोरात ओरडत होती. तिचं ते उधळणं बघून रूपालीच्या अंगातही एक वेगळीच वीज संचारली होती. तिने आज मुद्दाम पिवळी साडी नेसली होती, जी तिच्या उजळलेल्या रंगावर अधिकच खुलून दिसत होती. तिने केसांना तेल लावून नीट वेणी घातली होती, कारण तिला माहित होतं की सयाजीला तिचे केस ओढायला खूप आवडतं.

मी तिला म्हणालो, “रूपाली, रेडी नवीन आहे, सांभाळून ने. सयाजीला सांग नीट बघायला.”

रूपालीने माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकला आणि गालातल्या गालात हसून म्हणाली, “नका काळजी करू मालक, सयाजी भाऊंना कोरी जनावरं कशी हाताळायची हे चांगलंच ठाऊक आहे!”

भाग 24: सयाजीच्या रानात पुन्हा एकदा रानटी सोहळा

रूपाली रेडीला घेऊन सयाजीच्या शेतात पोहोचली तेव्हा सयाजी आधीच तिथे वाफ्याला पाणी देत होता. रूपालीला येताना पाहून त्याने पाटाचं पाणी तसंच सोडलं आणि ओल्या हातानेच तो तिच्या समोर येऊन उभा राहिला. त्याच्या बनियनमधून त्याचं पीळदार शरीर आणि रांगडेपणा स्पष्ट दिसत होता.

सयाजी: “काय वहिनी, नवाट रेडी घेऊन आलात तर? ही तर लयच कोरी दिसतीये, हिला आज रेड्याचा जोर सोसवेल का?”

रूपाली: (रेडीचा कासरा घट्ट धरत) “तेच तर बघायचंय भावोजी. जसा रेडा नवाट रेडीला फळवेल, तसंच तुम्हालाही आज काहीतरी ‘नवं’ करावं लागेल.”

सयाजीने रेडा सोडला. रेड्याने त्या कोऱ्या रेडीला हुंगायला सुरुवात केली तेव्हा ती भीतीने थरथर कापायला लागली. सयाजीने पुढे होऊन रेडीला एका झाडाला घट्ट बांधलं.

सयाजी: “वहिनी, जवळ या. हिचा पाय धरावा लागेल, नाहीतर ही रेड्याला वर चढू देणार नाही.”

रूपाली जवळ गेली. सयाजीने पुन्हा एकदा त्या रेड्याचं ते वीटभर लांब, लालचुटूक लिंग हाताने बाहेर काढलं. रूपाली ते दृश्य डोळे विस्फारून बघत होती. सयाजीने ते लिंग अचूकपणे रेडीच्या कोऱ्या योनीत सरकवलं. रेडीने एक जोरात “ब्याऽऽ” अशी किंकाळी फोडली आणि ती पूर्णपणे जमिनीकडे झुकली. तिचं ते ओरडणं ऐकून रूपालीच्या अंगावर काटा आला.

भाग 25: झोपडीतला नवा थरार – सयाजीचा रानटी अवतार

बाहेर रेडा त्या कोऱ्या रेडीला झोडपत होता आणि आत सयाजीने रूपालीला ओढत झोपडीत नेलं. आज सयाजीने तिला खाटेवर नाही, तर थेट त्या मातीच्या भिंतीला धरून उभं केलं.

सयाजी: “वहिनी, आज तुम्हाला पण त्या कोऱ्या रेडीसारखंच सुख द्यायचं ठरवलंय. आज कोणताही कोमलपणा नाही!”

सयाजीने रूपालीची साडी मागून कंबरेपर्यंत वर केली आणि तिचे दोन्ही हात भिंतीला टेकवून तिला वाकवलं. जसा रेडा त्या रेडीवर मागून चढला होता, तसाच सयाजी रूपालीवर तुटून पडला.

रूपाली: (कन्हत) “आऽऽ सयाजी भाऊ… आज लय जोरात करताय… हळू…”

सयाजी: “नाही वहिनी, आज तर खरी मजा आहे. बघा तुमची रेडी कशी गपगार झालीय, तसंच तुम्हाला आज ओरडायला लावणार मी!”

सयाजीने सलग तीनदा रूपालीला फळवलं. प्रत्येक वेळी तो नव्या जोमाने तिच्यावर चढत होता. रूपालीचं शरीर पूर्णपणे सयाजीच्या घामाने आणि रांगड्या स्पर्शाने माखून गेलं होतं. तिने सयाजीला इतकं घट्ट पकडलं होतं की तिची नखं त्याच्या पाठीत रुतली होती. सयाजीने तिला पुन्हा एकदा ‘घोडं’ करून रानटी पद्धतीने तुडवलं.

भाग 26: तृप्तीची नवी सीमा

जेव्हा सगळं शांत झालं, तेव्हा रूपाली त्या मातीच्या जमिनीवरच निशब्ध पडून होती. तिची पिवळी साडी आता मातीने खराब झाली होती, पण तिच्या चेहऱ्यावरचं सुख जगावेगळं होतं.

सयाजी: (हसत) “वहिनी, आता तुमची नवाट रेडी पण ‘जानी’ झाली आणि तुम्ही पण. आता घरी जा आणि मालकांना सांगा की सयाजीच्या रानातली हवा आज लय गरम होती.”

रूपालीने खाली मान घालून हसून सयाजीला निरोप दिला. तिने त्या कोऱ्या रेडीला सोबत घेतलं, जिची अवस्था आता रूपालीसारखीच झाली होती. घरी येताना रूपालीच्या मनात एकच विचार होता – की पुढच्या वेळी कोणत्या म्हशीचा बहाणा करून पुन्हा सयाजीच्या या रानटी मिठीत यायचं!

आठ दिवसांचा काळ रूपालीसाठी जणू युगासारखा गेला. सयाजीच्या त्या रानटी स्पर्शाची चटक तिला इतकी लागली होती की, तिचं चित्त कशातच लागेना. नशिबाने आठव्या दिवशी आमची सर्वात धिप्पाड ‘गौरी’ म्हैस माजावर आली. पण त्या दिवशी म्हशीपेक्षा जास्त माज रूपालीच्या अंगात संचारला होता.

भाग 27: रूपालीचा अनावर माज

सकाळपासूनच रूपाली आरशासमोर तासनतास नटत होती. तिने आज गडद जांभळ्या रंगाची साडी नेसली होती आणि मुद्दाम चोळीच्या गाठी सैल ठेवल्या होत्या. तिच्या डोळ्यांत एक प्रकारची शिकार करण्याची भूक दिसत होती. गौरी म्हैस खुंट्याला जोर लावून ओरडत होती, पण रूपालीच्या अंगातली ऊब त्या म्हशीपेक्षाही जास्त होती.

मी हसून म्हणालो, “काय ग रूपाली, आज म्हशीच्या आधी तूच जास्त उतावीळ झालीयस वाटतं?”

रूपाली: (तिरकस नजरेने बघत) “अहो, गौरी लय जोरात ओरडतीये, तिला आवरता आवरता माझ्या नाकी नऊ आलेत. तिला सयाजी भाऊंच्या त्या माजलेल्या रेड्याशिवाय कोणीच शांत करू शकणार नाही… आणि मला पण!”

असं म्हणून तिने म्हशीचा कासरा हातात घेतला आणि ती झपाझप पावलांनी सयाजीच्या रानाकडे निघाली.

भाग 28: सयाजी आणि रूपाली – दोन माजलेल्या जीवांची भेट

सयाजी शेतात आपल्या रेड्याला पाणी पाजत होता. रूपालीला लांबून येताना पाहून त्यालाही समजलं की आज खेळ मोठा होणार आहे. रूपाली चालताना मुद्दाम आपली कंबर अधिकच डौलात हलवत होती, जणू काही ती सयाजीला आव्हान देत होती.

सयाजी: “या वहिनी! आज तर जांभळ्या साडीत साक्षात वीजच कडाडतीये की काय? गौरी म्हैस तर माजावर आलीयच, पण तुमच्या डोळ्यांतला माज आज मला इथवर जाणवतोय.”

रूपाली: (कासरा सयाजीच्या हातात देत) “मग उशीर कशाला करताय भावोजी? उतरावा की मग आज हा माज!”

सयाजीने रेडा सोडला. रेडा आणि गौरी म्हशीचा तो रानटी खेळ सुरू झाला. सयाजीने रेड्याचं ते लालचुटूक ताठलेलं लिंग गौरीच्या योनीत बसवलं. गौरीने एक भयानक किंकाळी फोडली आणि ती जमिनीला टेकली. ते बघून रूपालीच्या अंगात लहरी उठल्या. तिने स्वतःच सयाजीचा हात धरला आणि त्याला ओढत झोपडीच्या दिशेने नेलं.

भाग 29: रानटी संभोगाचा कळस

आज रूपालीने सयाजीला काहीच बोलू दिलं नाही. झोपडीत शिरताच तिने सयाजीचा बनियन फाडल्यागत काढला आणि त्याच्या छातीला बिलगली. सयाजीनेही तिचा हा अवतार पाहून तिला खाटेवर पालथं पाडलं आणि एका दणक्यात तिची साडी गुडघ्यापर्यंत वर खोचली.

सयाजी: “वहिनी, आज तुम्ही लयच माजलात… आज तुम्हाला त्या रेड्यासारखाच हिसका दाखवावा लागेल!”

सयाजीने रूपालीला ‘घोडं’ केलं आणि मागून आपल्या शरीराचा पूर्ण भार तिच्यावर टाकला. जसा रेडा गौरी म्हशीवर कचाकचा चढत होता, तसाच सयाजी रूपालीला फोडून काढू लागला. रूपालीच्या अंगाचा प्रत्येक स्नायू सयाजीच्या धक्क्याने थरथरत होता. तिने साडीचे काठ आपल्या दातांनी घट्ट पकडले होते जेणेकरून ओरडण्याचा आवाज बाहेर जाऊ नये, पण सुखाच्या लहरींमुळे तिच्या तोंडातून हंबरडा फुटतच होता.

रूपाली: (भान हरपून) “सयाजी… अजून जोरात… आज सोडू नका मला… हा माज पार उतरवून टाका!”

सयाजीने त्या दिवशी रूपालीला एकापाठोपाठ एक चार वेळा फळवलं. तो थकण्याचं नाव घेत नव्हता आणि रूपालीची तहान भागत नव्हती. बाहेर गौरी म्हैस शांत झाली होती, पण झोपडीत सयाजी आणि रूपालीचा हा रानटी खेळ दुपारपर्यंत सुरूच राहिला.

भाग 30: तृप्त मादी

जेव्हा रूपाली झोपडीबाहेर आली, तेव्हा तिचं शरीर पूर्णपणे गळून गेलं होतं. तिची जांभळी साडी अस्ताव्यस्त झाली होती आणि मानेवर सयाजीच्या नखांचे वळ उमटले होते. तिने गौरी म्हशीला कुरवाळलं, जणू काही दोन मैत्रिणी एकमेकींच्या सुखाची देवाणघेवाण करत होत्या.

सयाजी: “वहिनी, आता उतरला का माज? की पुन्हा आठ दिवसात येताय?”

रूपाली फक्त गोड हसली आणि म्हशीला घेऊन घराकडे निघाली. तिला माहित होतं की घरी गेल्यावर मालक जेव्हा तिच्या शरीरावरच्या या खुणा बघतील, तेव्हा त्यांनाही या रानटी खेळाची मजा कळेल.

रूपालीचा तो अनावर माज आणि सयाजीचा तो रानटी जोर अखेर रंगात आला. निसर्गाचा नियमच आहे, जिथे रानटीपणा असतो तिथे अंकुर फुटणारच. गौरी म्हशीला फळवताना सयाजीने रूपालीचा जो धुव्वा उडवला होता, त्याचे परिणाम आता दिसू लागले होते.

भाग 31: रूपालीची कुजबुज आणि सुखाची चाहूल

त्या रानटी दुपारनंतर महिना उलटला. रूपालीच्या वागण्यात एक वेगळाच संथपणा आला होता. तिचा तो उडणारा माज आता एका शांत तृप्तीत बदलला होता. एके दिवशी सकाळी ती अंगणात पाणी भरताना तिला अचानक मळमळू लागलं. तिचं उजळलेलं रूप आता अधिकच खुललं होतं, पण तिच्या शरीरात काहीतरी बदल घडत असल्याची जाणीव तिला झाली होती.

मी तिला विचारलं, “काय गं रूपाली, आज चेहरा एवढा उतरलेला का? अन मळमळतंय का तुला?”

रूपालीने माझ्याकडे पाहिलं, तिचे डोळे लाजेने आणि एका वेगळ्याच अभिमानाने चमकले. तिने माझा हात आपल्या पोटावर ठेवला.

रूपाली: (हळू आवाजात) “मालक… वाटतंय सयाजी भाऊंच्या त्या रानटी खेळाचा निकाल लागलाय. माझं पाळी चुकलीये… आणि शरीरात काहीतरी वेगळंच जाणवतंय.”

भाग 32: सयाजीच्या रानातली ती आनंदाची बातमी

मला ही बातमी ऐकून एक विचित्र आनंद झाला. रूपाली गरोदर होती, आणि ते ही सयाजीसारख्या रांगड्या मर्दाकडून. आम्ही ठरवलं की ही बातमी सयाजीला सांगायला हवी. पुन्हा एकदा ‘बहाणा’ करून रूपाली सयाजीच्या शेतात पोहोचली.

सयाजी नेहमीप्रमाणे झाडाखाली बसला होता. रूपालीला येताना पाहून त्याने विचारलं, “काय वहिनी, पुन्हा कोणती म्हैस माजावर आली की काय?”

रूपाली: (सयाजीच्या अगदी जवळ जाऊन) “नाही भावोजी… आज म्हैस नाही, आज ही रूपालीच काहीतरी सांगायला आलीये. तुम्ही त्या दिवशी गौरीला फळवताना मला जे ‘दान’ दिलं ना, ते आता फळाला आलंय. मी गरोदर आहे!”

सयाजीने जोरात हसून रूपालीला उचलून गोल फिरवलं. त्याचा तो रांगडा माज आता एका पितृत्वाच्या गर्वात बदलला होता.

सयाजी: “बघा वहिनी, मी म्हणलं होतं ना? सयाजीचा रेडा आणि सयाजीचा जोर कधीच रिकामा जात नाही. आता हे रानटी रक्त तुमच्या पोटात वाढतय!”

भाग 33: एक रानटी नात्याची पूर्णता

रूपाली आता गरोदर होती, पण तिची आणि सयाजीची ती ओढ संपली नव्हती. उलट, आता तर त्यांच्यात एक कायमचं नातं निर्माण झालं होतं. रूपालीला आता स्वतःच्या शरीराचा अधिकच अभिमान वाटू लागला होता. तिने त्या रांगड्या सयाजीला आणि त्याच्या त्या रानटी सुखाला स्वतःमध्ये सामावून घेतलं होतं.

गावात चर्चा होती की रूपालीचं रूप आता गरोदरपणात अधिकच खुललंय, पण त्या रूपामागचं खरं गुपित फक्त मला, रूपालीला आणि त्या रांगड्या सयाजीलाच माहित होतं. रूपालीच्या पोटी आता एक असा जीव वाढणार होता, ज्याच्या रक्तात सयाजीसारखाच माज आणि रानटीपणा असणार होता.