माझी सावत्र विधवा आई

गावातील पहाट हळूहळू उजळत होती. कोकणातल्या छोट्याशा खेड्यात, आंबा आणि नारळाच्या झाडांनी वेढलेल्या जुन्या वाड्यात, सावित्री बाई उठल्या. वयाची पस्तीस वर्षे ओलांडली होती, पण चेहऱ्यावर अजूनही तीच शांतता होती जी विधवेला शोभते. पती गेल्यावर सहा वर्षे झाली होती. गावात लोक तिला ‘सावित्री ताई’ म्हणत. शेजारच्या घरातून येणारा शेणाचा वास, दूरवरून येणारा बैलांचा घंटानाद आणि अंगणातल्या तुळशीच्या झाडावर बसलेल्या पक्ष्यांची किलबिल – हे सगळे तिच्या आयुष्याचा भाग झाले होते.

तिचा सावत्र मुलगा, राहुल, वयाचा बावीस वर्षांचा होता. पित्याच्या पहिल्या लग्नातला. सावित्रीने त्याला लहानपणापासूनच पाहिले होते, जणू स्वतःचाच. पण गेल्या दोन वर्षांत काहीतरी बदलले होते. राहुल कॉलेजमधून परत आला होता. उंच, देखणा, काळ्या केसांत थोडीशी लहर, डोळ्यांत एक वेगळीच खोली. तो आता मुलगा नव्हता; तो तरुण होता.

सकाळी चहा बनवताना सावित्रीच्या हातात कप थरथरतो. राहुल अंगणात बसून वर्तमानपत्र वाचत असतो. त्याचे खांदे रुंद झाले आहेत, हात मजबूत. कधी कधी तो तिच्याकडे पाहतो आणि ती नजर फेरवते. आत एक विचित्र भावना उठते – आदर, आपुलकी आणि त्याखाली काहीतरी जे ती नाकारते.

एक दिवस राहुल म्हणाला, “आई, तू एकटी पडलीस. मी असताना तरी…”

सावित्रीने हसून उत्तर दिले, “तू मुलगा आहेस. तुझे आयुष्य वेगळे आहे. मी ठीक आहे.”

पण रात्री जेव्हा वाड्यातील खोलीत अंधार पडतो, तेव्हा तिच्या मनात एकटेपणा दाटून येतो. पतीच्या आठवणी आता फिकट झाल्या आहेत. शरीराला स्पर्शाची आठवण राहिली आहे. कधी कधी ती राहुलच्या खोलीच्या दाराबाहेर उभी राहते, त्याचा श्वास ऐकते आणि मग स्वतःला दोष देते. “हे चुकीचे आहे. मी आई आहे.”

गावात बोलण्या सुरू झाली होती. “सावित्री बाई आणि तिचा सावत्र मुलगा एकटे राहतात… काय माहीत?” अशी कुजबुज. सावित्रीला कळत होते. ती अधिक सावध झाली. राहुललाही कळले. एक दिवस तो म्हणाला, “आई, लोकांना काहीही बोलू दे. मी तुझ्यासोबत आहे.”

त्याच्या आवाजात संरक्षण होते, पण डोळ्यांत काहीतरी अधिक. सावित्रीने डोके हलवले. “राहुल, तू मोठा झालास. लग्न कर, स्वतःचे घर बसव.”

तो शांत राहिला. नंतर म्हणाला, “मला अजून वेळ हवा. आणि… तुझ्याशिवाय मला काहीही समजत नाही.”

हळूहळू दिवस बदलले. पावसाळा आला. वाडीत ओलसर वास पसरला. एक संध्याकाळी वीज गेली. मेणबत्तीच्या प्रकाशात ते दोघे स्वयंपाकघरात बसले. सावित्रीने चहा ओतला. राहुलचा हात तिच्या हाताला स्पर्शला. ती थरकापली. त्याने हात मागे घेतला नाही. “आई… मला भीती वाटते. तू एकटी राहशील तर…”

तिने हळूच म्हटले, “मी आई आहे, राहुल. तुझी आई.”

“मी जाणतो,” तो म्हणाला, आवाज खाली घालून. “पण कधी कधी मला वाटते की तू फक्त आई नाहीस. तू… स्त्री आहेस. आणि मी…”

सावित्री उठून उभी राहिली. हृदय जोरात धडधडत होते. “असे बोलू नकोस. हे पाप आहे. समाज काय म्हणेल?”

राहुलही उठला. तो जवळ आला. “मी समाजाला घाबरत नाही. मी तुला घाबरतो. तुझ्या नकाराला.”

त्या रात्री दोघेही झोपले नाहीत. सावित्रीने अंथरुणात डोळे बंद केले, पण तिच्या शरीरात एक आग पेटली होती. राहुलच्या स्पर्शाची आठवण, त्याचा गरम श्वास – सगळे काही तिच्या त्वचेवर फिरत होते. ती स्वतःला स्पर्श करू लागली, हळूवार, लाजून, पण भूक मोठी होती. स्तनांना हात लावला, मग खालच्या बाजूला. तिच्या मनात राहुलचा चेहरा होता. “हे चुकीचे आहे,” ती स्वतःशी म्हणाली, पण बोटं थांबली नाहीत. शरीरात लहर आली, ती दाबून गेली, पण समाधान अपुरे राहिले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी राहुल घराबाहेर गेला. सावित्रीने घरात काम केले, पण मनात तोच विचार. संध्याकाळी तो परतला. पावसाने भिजलेला. कपडे चिकटले होते. सावित्रीने त्याला टॉवेल दिला. तो कपडे बदलत असताना तिची नजर गेली – त्याचे शरीर तरुण, मजबूत, ओले केस खांद्यावर. त्याने तिच्याकडे पाहिले. नजर भिडल्या. काही क्षण शांतता.

“आई,” तो म्हणाला, “मी आज गावात गेलो होतो. लोकांनी विचारले. मी सांगितले की मी तुझ्यासोबत राहणार.”

सावित्रीने डोके खाली केले. “तू मूर्ख आहेस. तुझे आयुष्य बिघडेल.”

“माझे आयुष्य तू आहेस,” तो म्हणाला. आवाज फुटला होता.

ती रात्री पुन्हा एकटी पडली. पण यावेळी दार ठोठावले गेले. राहुल होता. “मी झोपू शकत नाही. मला बोलायचे आहे.”

सावित्रीने त्याला आत घेतले. मेणबत्तीच्या प्रकाशात दोघे बसले. राहुलने तिचा हात धरला. “मी तुला आई म्हणतो, पण आता… मला तू स्त्री वाटतेस. तुझे एकटेपण मला जाणवते. माझेही. आपण दोघे एकटे आहोत.”

सावित्रीने रडत रडत म्हटले, “हे नाते पाप आहे. मी तुझी सावत्र आई. समाज… देव…”

“देवाने आपल्याला एकटे सोडले,” राहुल म्हणाला. “आणि समाज फक्त बोलतो. मी तुला प्रेम करतो. आदराने, आपुलकीने, आणि… शरीराच्या भूकेने.”

तिने त्याच्याकडे पाहिले. डोळ्यात अश्रू होते, पण त्यात आगही होती. हळूहळू ती जवळ सरकली. राहुलने तिला मिठी मारली. प्रथम आदराने, मग घट्ट. तिचे स्तन त्याच्या छातीला लागले. श्वास एकमेकांत मिसळले. त्याने तिचे केस सारले, गालाला ओठ लावले. सावित्री थरकापली, पण दूर गेली नाही.

“राहुल… हळू,” ती कुजबुजली.

त्याने तिचे ओठ चांबले. प्रथम हळूवार, मग खोलात. जीभ भेटली. सावित्रीच्या शरीरात वीज पसरली. वर्षानुवर्षे सुप्त राहिलेली इच्छा जागी झाली. त्याने तिचे पदर सरकवले. हात स्तनांवर गेला. बोटांनी निपलला स्पर्श केला, हळूवार फिरवला. सावित्रीने कण्हले. “असे… हो…”

राहुलने तिचे साडीचे पदर काढले. तिचे शरीर दिव्याच्या प्रकाशात उघडे पडले – परिपक्व, गोल स्तन, मऊ पोट, जांघांमध्ये सावली. त्याने तिच्या स्तनांना तोंड लावले, चाटले, चोखले. सावित्रीचे हात त्याच्या केसांत गेले. “राहुल… मला वाटते…”

त्याने तिला अंथरुणावर झोपवले. स्वतःचे कपडे काढले. त्याचे शरीर तरुण, ताठ, उत्तेजित. सावित्रीने पाहिले आणि डोळे मिटले, पण मनात इच्छा वाढली. त्याने तिच्या जांघांना वेगळे केले. तोंड खाली नेले. प्रथम मांडीला चुंबन, मग आत. जीभ तिच्या ओल्या भागावर फिरली. सावित्री उचकटली. “अहो… राहुल… हे…”

त्याने हळूवार चाटले, चोखले, बोट आत घातले. सावित्रीच्या शरीरात लहर उठत होती. स्त्रीसुख हळूहळू वाढत होते. तिने पाय पसरले, कमर उचलली. “अधिक… कृपया…”

राहुलने तिच्या क्लिटोरिसला जीभ फिरवली, दोन बोटे आत-बाहेर केली. सावित्री कण्हत होती, श्वास घेत होती. शरीर ताणले, मग एक मोठी लहर आली. ती ओरडली, पाय थरथरले, ओलसर झाली. राहुलने तिला मिठी मारली, चुंबन घेतले.

“तू सुंदर आहेस,” तो म्हणाला. “तुझे शरीर… मला हवे आहे.”

सावित्रीने डोळे उघडले. लाज होती, पण समाधान अधिक. “तूही… ये.”

त्याने स्वतःला तिच्यावर ठेवले. ताठ अवयव तिच्या प्रवेशद्वाराजवळ. हळूहळू आत घुसला. सावित्रीने श्वास रोखला. वर्षांनंतरचा स्पर्श – भराव, उष्णता. त्याने पूर्ण आत गेला, थांबला. “दुखते का?”

“नाही… चांगले वाटते,” ती म्हणाली. “हळू… प्रेमाने.”

राहुलने हालचाल सुरू केली. हळूवार, खोलात, बाहेर. प्रत्येक ठोका तिच्या आतल्या भागात जात होता. सावित्रीने पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. स्तन त्याच्या छातीला घासत होते. त्याने पुन्हा स्तनांना तोंड लावले, चोखत ठोके मारत राहिला. सावित्रीच्या आत पुन्हा आग पेटली. ती कण्हत होती, नखे त्याच्या पाठीवर घासत होती. “राहुल… अधिक खोल… हो…”

त्याने गती वाढवली. अंथरुण खडखडत होते. दोघांचे श्वास एकमेकांत मिसळले. सावित्रीला दुसरी लहर आली – अधिक जोरात. तिने ओरडून त्याचे नाव घेतले. शरीर आकुंचन पावले, ओलसर झाले. राहुलही सहन करू शकला नाही. त्याने खोलवर धक्का मारला, गरम द्रव आत सोडला. दोघे मिठीत पडले, श्वास घेत.

काही क्षण शांतता. मग सावित्रीने हळूच म्हटले, “आपण काय केले…?”

राहुलने तिचे केस सारले. “आपण एकमेकांना समजून घेतले. प्रेम केले.”

पुढचे दिवस बदलले. दिवसा ते आई-मुलगा सारखे वागत, पण रात्री खोलीत दार बंद करून एकमेकांच्या शरीरात हरवत. कधी सावित्री वर बसून हालचाल करत, स्तन त्याच्या हातात देत, स्वतःचे सुख घेत. कधी राहुल तिला पाठीमागून घेत, हात पुढे नेऊन क्लिटोरिसला स्पर्श करत, तिचे कण्हणे ऐकत. प्रत्येक वेळी भावना अधिक खोलात जात. प्रेम, विश्वास, भूक – सगळे एकत्र.

पण समाज शांत नव्हता. एक दिवस शेजारची बाई आली. “सावित्री बाई, राहुलचे लग्न ठरवा. लोकांना वाईट वाटते.”

सावित्रीने डोके हलवले. रात्री राहुलला सांगितले. तो म्हणाला, “मी कुणाशी लग्न करणार नाही. तू माझी आहेस.”

सावित्री रडली. “मी तुझी आई आहे. हे नाते… कसे चालेल?”

“आपण प्रेमाने चालवू,” तो म्हणाला. “गाव सोडून जाऊ. शहरात. नवीन आयुष्य.”

ती रात्री पुन्हा त्याच्या हातात पडली. यावेळी संभोग अधिक तीव्र होता. राहुलने तिला उचलून भिंतीला लागून घेतले. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती. प्रत्येक ठोका खोल, जोरात. सावित्री ओरडत होती, “हो… राहुल… मला तुझे हवे आहे… आत…” तिच्या आत पुन्हा पुन्हा लहर येत होती. स्त्रीसुख इतके की डोळ्यात अश्रू येत. शेवटी दोघे थकून पडले, पण मनात शांतता होती.

महिने गेले. गावात कुजबुज वाढली. एक दिवस सावित्रीने निर्णय घेतला. “राहुल, आपण जाऊया. इथे राहून चालणार नाही.”

त्यांनी वाडी सोडली. शहरात एक छोटी खोली घेतली. नवे नाव, नवी ओळख. दिवसा काम, रात्री एकमेकांचे शरीर. कधी मंद, प्रेमाने; कधी भूकेने जोरात. सावित्रीला कळले की तिचे शरीर अजूनही जिवंत आहे, इच्छा आहे, सुख आहे. राहुलला कळले की प्रेम फक्त नात्यात नाही, ते मनात आणि शरीरातही असते.

एक रात्र, मेणबत्तीच्या प्रकाशात, सावित्रीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. “मी कधी कधी विचार करते – हे पाप होते का?”

राहुलने तिचे हात धरले. “पाप ते जे दुसऱ्याला दुखवते. आपण एकमेकांना बरे केले. एकटेपणा घालवला. प्रेम दिले. समाज काय म्हणेल ते समाजाला माहीत. आपले आयुष्य आपले.”

सावित्रीने हसले. हळूवार. मग त्याला पुन्हा ओढले. यावेळी संभोग फार हळूवार होता. तोंडाने एकमेकांना सुख दिले, बोटांनी, नंतर शरीराच्या मिलनाने. सावित्री वर बसली, हळूहळू हालचाल केली, स्तन त्याच्या तोंडात दिले. तिचे सुख प्रथम आले, मग त्याचे. दोघे मिठीत झोपले.

कथा इथे संपत नाही. आयुष्य पुढे चालू राहिले. कधी संघर्ष, कधी शांतता. पण प्रत्येक रात्री, जेव्हा ते एकमेकांच्या हातात असत, तेव्हा सावित्रीला वाटायचे – ही स्त्री आहे, ही इच्छा आहे, हे प्रेम आहे. आणि राहुलला वाटायचे – ही स्त्री माझी आहे, तिचे सुख माझे सुख आहे.

गावातल्या वाडीत तुळशीचे झाड अजून उभे आहे. पण ते दोघे आता दूर आहेत. त्यांच्या आयुष्यात एकटेपणा नाहीसा झाला आहे. फक्त प्रेम आहे, विश्वास आहे, आणि शरीराची ती हळुवार, परिपक्व आग आहे जी रात्री पेटते आणि सकाळी शांत होते.

समाजाची भीती, नैतिक द्वंद्व – ते कायम राहिले. पण दोघांनी निवडलेल्या मार्गात त्यांना समाधान सापडले. स्त्री म्हणून सावित्रीला कळले की तिचे शरीर फक्त आईचे नाही, ते तिचे आहे. आणि तरुण म्हणून राहुलला कळले की प्रेम कधीकधी नात्याच्या पलीकडे जाते, पण ते सच्चे असेल तर ते टिकते.

भाग २

शहरातल्या छोट्याशा खोलीत रात्र हळूहळू उतरत होती. खिडकीतून येणारा दूरचा रस्त्याचा आवाज, कधी कधी पलीकडच्या इमारतीतून येणारी टीव्हीची धून आणि खोलीतला मंद दिवा – हेच आता सावित्री आणि राहुल यांचे जग होते. गाव सोडल्यापासून तीन महिने झाले होते. नवीन नाव, नवीन पत्ता, नवीन ओळख. सावित्रीने एका छोट्याशी कपड्यांच्या दुकानात काम सुरू केले होते. राहुल एका गॅरेजमध्ये मेकॅनिक म्हणून काम करत होता. दिवसभर शरीर थकत असे, पण रात्री जेव्हा दार बंद होई, तेव्हा सगळे थकवा विरून जाई.

सावित्रीने आरशात स्वतःला पाहिले. वयाची साडेतीस वर्षे, पण चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक होती. केस मोकळे सोडले होते, साडीऐवजी आता ती कधी कधी सलवार-कुर्ता घालत असे. शरीर अजूनही परिपक्व होते – गोल स्तन, मऊ कमर, जांघांमध्ये तीच गोड गोलाई. पण आता तिच्या डोळ्यांत भीती कमी होती, इच्छा अधिक.

राहुल आला. हात तेलाने माखलेले, चेहरा थकलेला, पण डोळ्यांत तीच आग. त्याने सावित्रीला मागून मिठी मारली. “आज खूप थकलो,” तो म्हणाला, ओठ तिच्या मानेला लावून.

सावित्रीने डोके मागे वळवले. “मीही. पण… तू आलास म्हणून ठीक आहे.”

त्याने तिचे कुर्ता हळूवार वर केले. हात थेट स्तनांवर गेला. बोटांनी निपलला फिरवला, दाबला. सावित्रीचा श्वास अडकला. “राहुल… आधी अंघोळ कर…”

“नंतर,” तो कुजबुजला. “आता मला तू हवी आहेस.”

त्याने तिला अंथरुणावर झोपवले. कुर्ता आणि सलवार काढली. तिचे शरीर उघडे पडले. राहुलने स्वतःचे कपडे फेकले. त्याचे शरीर घामाने चमकत होते, अवयव आधीच ताठ झाला होता. त्याने तिच्या जांघांना वेगळे केले आणि तोंड खाली नेले.

सावित्रीने डोळे मिटले. राहुलची जीभ तिच्या ओल्या भागावर फिरली – हळूवार, नंतर जोरात. त्याने क्लिटोरिसला चोखले, चाटले, दोन बोटे आत घातली. सावित्री उचकटली. “असे… हो… राहुल…” तिचे हात त्याच्या केसांत गेले. शरीर ताणले. लहर आली – गोड, लांब. ती कण्हत कण्हत सुटली, जांघा थरथरल्या.

राहुल वर आला. ओठ तिच्या ओठांना लागले. त्याने स्वतःला आत घुसवले – एकाच ठोक्यात, खोल. सावित्रीने श्वास सोडला. “भरून गेले… इतके…”

त्याने हालचाल सुरू केली. हळूवार प्रथम, मग गती वाढवली. प्रत्येक ठोका तिच्या आतल्या भागात जात होता. स्तन त्याच्या छातीला घासत होते. त्याने एक स्तन तोंडात घेतला, चोखला, दात लावले. सावित्री ओरडली. “अधिक… खोल… मला तुझे हवे आहे…”

राहुलने तिचे पाय खांद्यावर घेतले. आता ठोके अधिक खोल, अधिक जोरात. अंथरुण खडखडत होते. सावित्रीच्या आत दुसरी लहर आली – यावेळी अधिक तीव्र. तिने नखे त्याच्या पाठीवर घासले, पाय आकुंचन पावले, शरीर थरथरले. “मी… येते… राहुल… हो…”

राहुलही सहन करू शकला नाही. त्याने खोलवर धक्का मारला आणि गरम द्रव आत सोडला. दोघे मिठीत पडले, श्वास घेत, घामाने ओले.

काही क्षण शांतता. मग सावित्रीने हळूच म्हटले, “दररोज असेच होते… मला वाटते मी वेडी झाले आहे.”

राहुलने हसले. “वेडी नाही. तू जिवंत आहेस. आणि मीही.”

पुढचे दिवस असेच गेले. कधी संध्याकाळीच, काम संपताच, ते एकमेकांवर तुटून पडत. कधी रात्री उशिरा, मेणबत्तीच्या प्रकाशात, हळूवार प्रेम करत. सावित्रीला कळले की तिचे शरीर आता पूर्ण जागे झाले आहे. कधी ती स्वतः राहुलवर बसून हालचाल करत, स्तन त्याच्या हातात देत, स्वतःचे सुख घेत. कधी तो तिला पाठीमागून घेत, एक हात पुढे नेऊन क्लिटोरिसला स्पर्श करत, दुसरा हात स्तनांना दाबत. तिचे कण्हणे खोलीत पसरत.

एक दिवस सावित्रीला गावातून पत्र आले. शेजारच्या बाईने लिहिले होते – “लोकांना कळले आहे. तुम्ही कुठे आहात? राहुलचे लग्न ठरवा, नाहीतर वाईट होईल.”

सावित्रीने पत्र वाचले आणि डोळ्यात अश्रू आले. राहुलने पत्र हातात घेतले, वाचले आणि फाडून टाकले. “त्यांना आपल्या आयुष्यात काहीही करायचे नाही. आपण इथे आहोत. सुरक्षित.”

पण त्या रात्री सावित्री शांत नव्हती. त्याने तिला मिठी मारली. “भीती वाटते का?”

“हो,” ती म्हणाली. “कायम भीती. समाज, पाप, नाते… सगळे.”

राहुलने तिचे ओठ चांबले. “आज मी तुला विसरून टाकेन सगळे. फक्त आपण दोघे.”

त्याने तिला अंथरुणावर झोपवले. यावेळी संभोग फार हळूवार होता. त्याने तिच्या प्रत्येक अंगाला चुंबन घेतले – मानेला, स्तनांना, पोटाला, जांघांना, मग पुन्हा आतल्या भागात. जीभ आणि बोटांनी तिला इतके सुख दिले की सावित्री दोनदा सुटली, शरीरातून पाणी वाहत होते. मग त्याने स्वतःला आत घुसवले. ठोके मंद, खोल, प्रेमाने. प्रत्येक ठोक्यात तो म्हणत होता, “तू माझी आहेस… फक्त माझी…”

सावित्रीने डोळे मिटले. “हो… मी तुझी… आत ठेव… मला तुझे हवे आहे…”

शेवटी दोघे एकत्र आले. लहर इतकी जोरात की सावित्रीला रडू कोसळले. राहुलने तिला मिठी मारली, केस सारले. “रडू दे. सगळे बाहेर पडू दे.”

महिने गेले. ऋतू बदलले. पावसाळा आला, शहरात पाणी साचले. एक संध्याकाळी वीज गेली. अंधारात ते दोघे एकमेकांच्या शरीरात हरवले. राहुलने तिला उचलून खिडकीजवळ नेले. पावसाच्या आवाजात त्याने तिला भिंतीला लागून घेतले. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती. प्रत्येक ठोका खोल, जोरात. सावित्री ओरडत होती, पण आवाज पावसात विरत होता. “राहुल… इतके खोल… मी भरून गेले… हो…”

त्याने गती वाढवली. स्तन त्याच्या तोंडात, हात तिच्या कमरेला. सावित्रीची लहर आली – लांब, थरथरती. तिने नखे त्याच्या पाठीवर घासले. राहुलही आत रिकामे झाला. दोघे खाली बसले, पावसाचा आवाज ऐकत, एकमेकांच्या हातात.

एक दिवस राहुल म्हणाला, “आई… आता मी तुला आई म्हणणार नाही. तू सावित्री आहेस. माझी सावित्री.”

सावित्रीने डोके हलवले. “मला आई म्हटलेस तर… मला वाईट वाटते. पण तू सावित्री म्हटलास तर… मला प्रेम वाटते.”

त्या रात्री संभोग अधिक भावनिक होता. राहुलने तिला वर बसवले. सावित्री हळूहळू हालचाल करत होती, स्तन त्याच्या हातात, डोळे त्याच्या डोळ्यांत. “पहा… मी कशी आहे तुझ्यासाठी…” ती म्हणाली. त्याने तिच्या क्लिटोरिसला बोट लावले. सावित्रीची गती वाढली. लहर आली, तिने डोके मागे टाकले, कण्हले. राहुलने तिच्या कमरेला धरून स्वतःही सुटला.

नंतर ते झोपले. सावित्रीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. “आपण कायम असेच राहू का?”

“हो,” राहुल म्हणाला. “गाव विसरून. समाज विसरून. फक्त आपण.”

पण आयुष्य इतके सोपे नव्हते. एक दिवस गॅरेजमध्ये राहुलला कोणीतरी ओळखले. गावातला एक माणूस. “तू राहुल ना? सावित्री बाईसोबत?”

राहुल शांत राहिला. संध्याकाळी घरी येऊन सांगितले. सावित्रीचे हृदय थरथरले. “आता काय?”

“काहीही नाही,” राहुल म्हणाला. “आपण दुसरीकडे जाऊ. अधिक दूर.”

त्या रात्री ते पुन्हा एकमेकांच्या जवळ आले. भीती होती, पण इच्छा अधिक. राहुलने तिला पाठीमागून घेतले. एक हात स्तनांना, दुसरा क्लिटोरिसला. ठोके खोल, जोरात. सावित्री कण्हत होती, “भीती आहे… पण मला तुझे हवे आहे… आत ठेव… मला भरा…”

लहर आली. तिने ओरडून त्याचे नाव घेतले. राहुलही आत सोडला. दोघे पडले, घामाने ओले, पण मनात एक वेगळीच शांतता.

पुढच्या आठवड्यात ते शहर सोडले. दुसऱ्या शहरात, अधिक छोट्या खोलीत. नवीन काम, नवीन जीवन. पण रात्री जेव्हा दार बंद होई, तेव्हा सगळे सारखेच असे. सावित्रीचे शरीर राहुलच्या हातात येई, त्याची जीभ तिच्या आत फिरे, ठोके खोल जाती, लहर येई. कधी मंद, प्रेमाने; कधी भूकेने जोरात. प्रत्येक वेळी सावित्रीला वाटायचे – ही स्त्री आहे, ही इच्छा आहे, हे सुख आहे. आणि राहुलला वाटायचे – ही स्त्री माझी आहे, तिचे कण्हणे माझे संगीत आहे.

एक रात्र, दीपवाळीच्या दिवशी, खोलीत दिवे लावले. सावित्रीने नवीन साडी घातली. राहुलने तिला पाहिले आणि म्हणाला, “तू आज अधिक सुंदर आहेस.”

त्याने तिला उचलून अंथरुणावर ठेवले. साडी हळूहळू काढली. शरीर उघडे केले. तोंडाने सुरू केले – स्तनांना, पोटाला, मग आतल्या भागात. सावित्री दोनदा सुटली, शरीरातून पाणी वाहत. मग त्याने स्वतःला आत घुसवले. ठोके मंद, खोल. प्रत्येक ठोक्यात तो म्हणत होता, “मी तुला प्रेम करतो… शरीराच्या प्रत्येक अंगाला…”

सावित्रीने डोळे मिटले. “मीही… राहुल… मला तुझे हवे आहे… कायम…”

शेवटी दोघे एकत्र आले. लहर इतकी जोरात की सावित्रीला अश्रू आले. राहुलने तिला मिठी मारली. “रडू नकोस. आपण एकत्र आहोत.”

कथा इथेही संपत नाही. आयुष्य पुढे चालू राहिले. कधी भीती, कधी शांतता, कधी अधिक तीव्र प्रेम. पण प्रत्येक रात्री, जेव्हा ते एकमेकांच्या शरीरात हरवत, तेव्हा सावित्रीला कळायचे – समाज काय म्हणेल ते समाजाला माहीत. नाते काय होते ते नात्याला माहीत. पण प्रेम आणि सुख – ते फक्त दोघांना माहीत.

गावातल्या वाडीत तुळशीचे झाड अजून उभे आहे. पण ते दोघे आता दूर आहेत. त्यांच्या खोलीत रात्री जेव्हा दिवा विझतो, तेव्हा फक्त दोन श्वास ऐकू येतात – एकमेकांत मिसळलेले, एकमेकांना भरणारे, एकमेकांना जगवणारे.

सावित्री कधी कधी विचार करते – हे पाप होते का? उत्तर तिला आता समजते. पाप ते जे एकटेपणा वाढवते. प्रेम ते जे एकटेपणा घालवते. आणि तिच्या शरीरात, राहुलच्या हातात, प्रत्येक रात्री ते प्रेम जिवंत होते – हळुवार, परिपक्व, आणि पूर्ण.

भाग ३

स्त्री अंतर्मन… सुप्त भावना

रात्रीचा अंधार खोलीत दाटून आला होता. खिडकीतून येणारा मंद वारा सावित्रीच्या अंगावरून फिरत होता. राहुल बाजूला झोपला होता, एक हात तिच्या कमरेवर, श्वास नियमित. पण सावित्रीची डोळे उघडी होती. तिच्या मनात विचारांची लाट उसळत होती – जी वर्षानुवर्षे दबून ठेवली होती, जी आता हळूहळू वर येत होती.

मी काय आहे?

तिने स्वतःला विचारले.

आई? विधवा? स्त्री? की फक्त एक शरीर जे राहुलच्या हातात वितळते?

तिच्या अंतर्मनात एक जुनी प्रतिमा जागी झाली. पती जिवंत असतानाची. त्या रात्री तो तिच्या शरीरावर येई, ठोके मारी, आणि झोपे. तिचे सुख कधी पूर्ण होत नसे. ती फक्त सहन करत असे. “स्त्रीला इतकेच हवे,” असे तिला शिकवले गेले होते. इच्छा दबून ठेवायची, लाज बाळगायची, शरीराची भूक नाकारायची.

पण आता?

राहुलच्या स्पर्शाने ती भूक जागी झाली होती. इतकी की कधी कधी दिवसाही, दुकानात कपडे घडी करताना, तिच्या जांघांमध्ये ओलावा येई. स्तनांना स्पर्शाची आठवण होई. राहुलची जीभ, त्याची बोटे, त्याचा ताठ अवयव आत घुसतानाचा भराव – सगळे काही तिच्या मनात फिरत असे.

हे पाप आहे, एक आवाज म्हणाला.

नाही, दुसरा आवाज उत्तरला. हे जीवन आहे.

सावित्रीने हळूच राहुलचा हात आपल्या स्तनावर नेला. तो झोपेतच स्तनाला दाबला. निपल ताठ झाले. तिच्या आत एक लहर उठली. इतके का? इतके का हवे आहे मला?

तिने डोळे मिटले. अंतर्मनात दृश्ये येऊ लागली.

पहिल्या रात्रीचा स्पर्श. राहुलने जेव्हा तिचे ओठ चांबले होते, तेव्हा तिच्या मनात काय चालले होते? भीती. लाज. आणि त्याखाली एक गोड, वर्ज्य अशी भूक. हा माझा मुलगा आहे… नाही, सावत्र मुलगा. पण शरीराला काय कळते नाते? शरीराला फक्त स्पर्श कळतो, उष्णता कळते, भराव कळतो.

तिने हळूवार आपला हात खाली नेला. स्वतःला स्पर्श केला. ओलावा होता. बोट क्लिटोरिसवर फिरवले. मंद. लाजून. पण इच्छा मोठी होती. राहुल… तू जागा असतास तर…

तिच्या मनात सुप्त भावना वर येऊ लागली.

मी किती वर्षे एकटी होते. शरीर सुकत होते. इच्छा मरत होती. आता हे तरुण शरीर माझ्यावर येते, माझ्या आत येते, मला भरते… आणि मी सुटते. इतके जोरात सुटते की डोळ्यात अश्रू येतात. हे काय आहे? प्रेम? की फक्त शरीराची भूक?

तिने बोट आत घातले. दोन बोटे. हळूवार आत-बाहेर. दुसऱ्या हाताने स्तन दाबले. मनात राहुलचा चेहरा होता. त्याचे डोळे, जेव्हा तो तिच्या आत असतो तेव्हाचे. तो मला पाहतो. फक्त शरीर नाही, मला पाहतो. माझे कण्हणे ऐकतो. माझे सुख शोधतो.

लहर जवळ आली. सावित्रीने श्वास रोखला. शरीर ताणले. मग सुटली – मंद, गोड, लांब. जांघा थरथरल्या. त्याने हात ओला झाला. तिने डोळे उघडले. राहुल अजून झोपला होता.

मी काय करत आहे? तिने स्वतःला विचारले. झोपेत असताना स्वतःला स्पर्श करते, त्याच्या नावाने सुटते… मी कोण झाले आहे?

पण अंतर्मनातला दुसरा आवाज म्हणाला – तू स्त्री झाली आहेस. वर्षानुवर्षे दबलेली स्त्री.

सकाळ झाली. राहुल उठला. त्याने सावित्रीला मिठी मारली. “रात्री तू जागी होतीस?”

सावित्रीने हसून डोके हलवले. “थोडीशी.”

त्याने तिचे ओठ चांबले. हात स्तनांवर गेला. “मला वाटते तू स्वतःला स्पर्श केलास.”

सावित्रीची लाज वाढली. गाल लाल झाले. “कसे कळले?”

“तुझा वास,” तो म्हणाला, हसत. “आणि तुझे शरीर अजून ओले आहे.”

त्याने तिला अंथरुणावर झोपवले. कुर्ता वर केला. स्तनांना तोंड लावले. चाटले, चोखले. सावित्री कण्हली. हा तरुण… माझ्या शरीराचे रहस्य जाणतो. मी जिथे दबून ठेवते, तिथे तो पोहोचतो.

राहुल खाली गेला. जीभ आतल्या भागावर फिरली. सावित्रीने पाय पसरले. आज मी स्वतःला नाकारणार नाही, तिने ठरवले. आज मी फक्त स्त्री आहे.

त्याने क्लिटोरिसला चोखले, दोन बोटे आत घातली, फिरवली. सावित्रीची कमर उचलली. “राहुल… असेच… हो…” लहर जवळ आली. तिने केस धरले. शरीर थरथरले. सुटली – जोरात, ओलसर.

राहुल वर आला. अवयव आत घुसवला. खोल. सावित्रीने श्वास सोडला. भरून गेले… इतके पूर्ण…

ठोके सुरू झाले. हळूवार प्रथम. सावित्रीच्या मनात विचार येत होते.

जेव्हा तो आत येतो, तेव्हा मी फक्त शरीर नाही. मी इच्छा आहे. मी भूक आहे. मी ती स्त्री आहे जी वर्षानुवर्षे झोपली होती.

त्याने गती वाढवली. स्तन तोंडात घेतले. सावित्री ओरडली. “अधिक… खोल… मला तुझे हवे आहे… आत ठेव…”

तिच्या अंतर्मनात सुप्त भावना जागी झाली होती – मी आई आहे हे विसरून जाते. मी विधवा आहे हे विसरून जाते. फक्त स्त्री राहते. जी भरत नाही, जी पुन्हा पुन्हा हवी असते.

लहर आली. दुसरी. तिसरी. सावित्रीचे शरीर आकुंचन पावत होते. राहुलने खोलवर धक्का मारला आणि आत सोडला. गरम द्रव तिच्या आत पसरला. तिने त्याला मिठी मारली. “राहुल… मी काय झाले आहे?”

त्याने केस सारले. “तू जिवंत झाली आहेस.”

दिवस गेले. सावित्रीचे अंतर्मन अधिक उघडत गेले. कधी कधी काम करतानाही तिच्या मनात दृश्ये येत. राहुलची जीभ, त्याची बोटे, त्याचा अवयव. मी किती ओली होते, ती स्वतःशी म्हणायची. दिवसाही.

एक संध्याकाळी ती आधीच अंथरुणावर होती. राहुल आला. त्याने पाहिले – सावित्रीची साडी वर होती, हात स्वतःच्या आतल्या भागात. बोटे फिरवत होती. डोळे मिटलेले.

“सावित्री…” तो म्हणाला, आवाज खाली.

तिने डोळे उघडले. लाज होती, पण थांबली नाही. “मी… वाट पाहत होते. मला हवे होते.”

राहुल जवळ आला. त्याने तिचा हात बाजूला केला आणि स्वतःची जीभ तिथे नेली. सावित्री उचकटली. हा माझा तरुण… माझ्या सुप्त इच्छेला जाणतो. त्याने चाटले, चोखले, बोटे घातली. सावित्री दोनदा सुटली. मग त्याने अवयव आत घुसवला. यावेळी सावित्री वर बसली. हळूहळू हालचाल करू लागली. स्तन त्याच्या हातात. “पहा… मी कशी आहे तुझ्यासाठी… मी कशी ओली आहे…”

तिच्या मनात विचार येत होते.

एकेकाळी मी लाजायचे. आता मी स्वतः दाखवते. स्वतः सांगते. स्वतः मागते.

गती वाढली. राहुलने क्लिटोरिसला बोट लावले. सावित्रीची लहर आली – लांब, थरथरती. तिने डोके मागे टाकले, कण्हले. राहुलही आत रिकामे झाला.

नंतर ते पडले. सावित्रीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. “राहुल… माझ्या मनात काय चालते ते तुला कळते का?”

“थोडेसे,” तो म्हणाला. “तू कधी कधी दूर जातेस. विचारांत.”

सावित्रीने हळूच सांगितले. “मी विचार करते – मी किती वर्षे दबून ठेवले. इच्छा, भूक, सुख. आता तू आलास, आणि सगळे वर आले. कधी कधी मला भीती वाटते. की मी फक्त शरीर झाले आहे. की प्रेम नाही, फक्त हेच आहे.”

राहुलने तिचे हात धरले. “प्रेम आहे. आणि शरीरही. दोन्ही एकत्र आहेत. तू जेव्हा सुटतेस, तेव्हा तुझे डोळे मला सांगतात – हे फक्त शरीर नाही. हे तू आहेस.”

सावित्रीच्या डोळ्यात अश्रू आले. “मी तुला आई म्हणायचे सोडले. पण कधी कधी मनात येते – हे नाते… कसे?”

“नाते आपण बनवतो,” राहुल म्हणाला. “समाज नाते ठरवत नाही. आपले हृदय ठरवते.”

त्या रात्री पुन्हा संभोग झाला. यावेळी फार हळूवार. राहुलने तिच्या प्रत्येक अंगाला चुंबन घेतले. स्तनांना, पोटाला, जांघांना, मग आतल्या भागात. सावित्रीच्या मनात फक्त एकच विचार होता – मी स्वीकारते. माझ्या सुप्त भावना स्वीकारते. माझी भूक स्वीकारते. माझे सुख स्वीकारते.

जेव्हा तो आत आला, तेव्हा सावित्रीने पाय गुंडाळले. “खोल… राहुल… मला पूर्ण भरा…”

ठोके मंद, खोल, प्रेमाने. प्रत्येक ठोक्यात तिच्या अंतर्मनात काहीतरी सुटत होते – जुनी भीती, जुनी लाज, जुनी दबलेली इच्छा. लहर आली. तिने ओरडून नाव घेतले. राहुलही आत सोडला.

नंतर शांतता.

सावित्रीने डोळे मिटले. अंतर्मनातला आवाज आता बदलला होता.

मी स्त्री आहे. माझ्या शरीराची भूक आहे. माझ्या मनाची इच्छा आहे. आणि हे तरुण… माझे आहे. मी त्याची आहे. नाते काहीही असो, हे सत्य आहे.

खिडकीतून येणारा वारा अजूनही अंगावरून फिरत होता. राहुलचा हात तिच्या कमरेवर होता. सावित्री हळूच हसली.

सुप्त भावना आता सुप्त नव्हत्या. त्या जाग्या होत्या. जिवंत होत्या. आणि प्रत्येक रात्री, जेव्हा तो तिच्या आत येई, तेव्हा त्या भावना अधिक खोलात जात – प्रेम, भूक, स्वीकार, आणि ती गोड, वर्ज्य अशी शांती जी फक्त स्त्रीच्या अंतर्मनातच सापडते.

भाग ४

रात्रीचा शेवटचा प्रहर होता. खोलीत फक्त दोन श्वास होते. राहुल झोपला होता, पण सावित्री पुन्हा जागी होती. तिच्या छातीत एक वेगळीच भावना दाटून आली होती – जी गेल्या काही रात्रींमध्ये अधिक खोलात जात होती.

अपराधीपणा.

तो अपराधीपणा फक्त “पाप” या शब्दाचा नव्हता. तो अधिक सूक्ष्म होता.

मी या तरुणाच्या शरीरावर अवलंबून आहे, तिने स्वतःशी म्हटले.

दिवसभर त्याच्या स्पर्शाची वाट पाहते. संध्याकाळी दार लागताच माझे स्तन ताठ होतात. जांघांमध्ये ओलावा येतो. मी स्वतःला विचारते – हे प्रेम आहे की नशा?

तिने राहुलचा हात आपल्या पोटावर ठेवला. त्याच्या बोटांची उब तिच्या त्वचेत मुरत होती.

जर तो उद्या नाहीसा झाला, तर मी काय करेन?

ही भीती अपराधीपणाला जन्म देत होती. कारण ती जाणून होती की तिची भूक आता फक्त शरीराची नाही. ती मनाचीही आहे. राहुलशिवाय तिचे शरीर पुन्हा सुकू लागेल, इच्छा पुन्हा मरेल. आणि ते सहन होणार नाही.

तिने हळूच अंथरुणावरून उठले. खिडकीजवळ उभी राहिली. शहरातील रात्रीचे दिवे लुकलुकत होते.

मी विधवा आहे. सावत्र आई आहे. आणि मी या मुलाच्या आत दररोज जाते, त्याला माझ्या आत घेते, त्याच्या नावाने सुटते.

डोळ्यात अश्रू आले. पण ते अश्रू फक्त दुःखाचे नव्हते. त्यात एक वेगळीच तृष्णा होती.

तृष्णा.

तृष्णा इतकी तीव्र होती की कधी कधी ती स्वतःला घाबरत असे.

राहुलच्या हाताचा स्पर्श होताच तिच्या योनीतून ओलावा येई. त्याची जीभ जेव्हा क्लिटोरिसला लागते, तेव्हा तिचे मन रिकामे होते. फक्त एकच विचार राहतो – अधिक… अधिक… आत… खोल…

तिने स्वतःचा हात साडीखाली नेला. बोटे ओल्या भागावर फिरवली. निपल दुसऱ्या हाताने दाबला.

मी किती लज्जास्पद आहे, तिने स्वतःला दोष दिला.

झोपलेल्या मुलाच्या बाजूला उभी राहून स्वतःला स्पर्श करते. त्याच्या नावाने कण्हते.

पण बोटे थांबली नाहीत. आत गेली. दोन बोटे. हळूवार आत-बाहेर. क्लिटोरिसवर अंगठा फिरवला.

मनात दृश्ये येऊ लागली – राहुलने तिला पाठीमागून घेतलेले, स्तन दाबलेले, कानाला ओठ लावून “सावित्री… तू माझी आहेस” म्हणत ठोके मारलेले.

लहर जवळ आली. सावित्रीने तोंड दाबले, कण्हणे रोखले. शरीर थरथरले. ओलावा हातावर पसरला.

तृष्णा संपत नाही, तिने हळूच श्वास सोडला. सुटल्यानंतरही राहते. उलट अधिक वाढते.

ती परत अंथरुणावर आली. राहुलच्या जवळ निजली. त्याचा हात आपल्या स्तनावर ठेवला. तो झोपेतच स्तनाला दाबला. निपल ताठ झाले.

हा स्पर्श… हाच माझा अपराधीपणा आहे. आणि हाच माझा स्वीकारही.

सकाळ झाली. राहुल उठला. त्याने सावित्रीच्या डोळ्यांकडे पाहिले. “रात्री पुन्हा जागी होतीस. रडलीस?”

सावित्रीने डोके हलवले. “अपराधी वाटत होते.”

राहुल शांत बसला. त्याने तिचा हात धरला. “कशासाठी?”

“तुझ्यासाठी,” ती म्हणाली, आवाज फुटला. “मी तुला वापरते आहे की काय, असे वाटते. माझी भूक इतकी आहे की… मी भीते. की एक दिवस तू कंटाळशील. की मी फक्त शरीर झाले आहे तुझ्यासाठी.”

राहुलने तिचे ओठ चांबले. हळूवार. “तू शरीर आहेस. आणि मन आहेस. आणि हृदय आहेस. मी तुला वापरत नाही. मी तुला भरतो. आणि तू मला भरतेस.”

त्याने तिला अंथरुणावर झोपवले. आज संभोग वेगळा होता.

त्याने प्रथम फक्त चुंबन घेतले. दीर्घ. खोलात. जीभ भेटली. मग स्तनांना. चाटले, चोखले, दात लावले. सावित्री कण्हली.

हा स्वीकार आहे, तिच्या मनात आले. मी जे आहे ते तो स्वीकारतो.

राहुल खाली गेला. जीभ योनीवर फिरली. क्लिटोरिसला चोखले. दोन बोटे आत घातली, फिरवली, तिसरे बोट क्लिटोरिसवर. सावित्रीची कमर उचलली.

“राहुल… मी… अपराधी आहे… पण थांबू नकोस…”

लहर आली. जोरात. तिने पाय त्याच्या डोक्याभोवती गुंडाळले. शरीर आकुंचन पावले. ओलावा त्याच्या तोंडात गेला.

राहुल वर आला. अवयव आत घुसवला. यावेळी सावित्रीने स्वतःच कमर उचलली. “खोल… आज खोल… मला माझा अपराधीपणा विसरायचा आहे…”

ठोके सुरू झाले. खोल. मंद. प्रेमाने. प्रत्येक ठोक्यात सावित्रीच्या मनात भावना बदलत होत्या.

अपराधीपणा → तृष्णा

तृष्णा → स्वीकार

स्वीकार → ती गोड भीती की हे कधी संपेल

“राहुल… मला सांग… तू कधी कंटाळशील का?”

त्याने ठोका थांबवला. खोलवर ठेवला. डोळ्यात डोळे घातले. “नाही. कधीही नाही. तू माझी सावित्री आहेस. माझी स्त्री आहेस.”

त्याने पुन्हा हालचाल सुरू केली. गती वाढवली. एक हात क्लिटोरिसला, दुसरा स्तनाला. सावित्री ओरडली.

“हो… असेच… मला भरा… माझा अपराधीपणा धुवून टाक…”

लहर आली. दुसरी. तिसरी. तिचे शरीर थरथरले. राहुलने खोलवर धक्का मारला आणि आत सोडला. गरम द्रव तिच्या आत पसरला. सावित्रीने त्याला घट्ट मिठी मारली. अश्रू आले.

“मी स्वीकारते,” ती कुजबुजली. “माझी तृष्णा, माझा अपराधीपणा, माझी भीती… सगळे. आणि तुलाही.”

राहुलने तिचे केस सारले. “मीही स्वीकारतो. तुझ्या सगळ्या भावना. तुझ्या सगळ्या ओलाव्या. तुझ्या सगळ्या कण्हण्या.”

त्या दिवसापासून सावित्रीच्या अंतर्मनात एक बदल झाला.

अपराधीपणा पूर्ण नाहीसा झाला नाही. तो कधी कधी येत असे – विशेषतः जेव्हा ती आरशात स्वतःला पाहते आणि विचार करते ही स्त्री कोण आहे?

पण आता त्या अपराधीपणासोबत तृष्णाही होती. आणि तृष्णेसोबत स्वीकार.

एक संध्याकाळी ती राहुलला म्हणाली, “आज मला वेगळे हवे आहे.”

त्याने विचारले, “कसे?”

सावित्रीने लाजून पण स्पष्ट म्हटले, “मला पाठीमागून घे. जोरात. आणि माझ्या कानाला सांग की मी तुझी आहे. की माझी तृष्णा तुझ्यासाठी आहे.”

राहुलने तसेच केले. तिला अंथरुणावर नतमस्तक केले. पाठीमागून आत घुसला. खोल. ठोके जोरात. एक हात स्तनाला, दुसरा क्लिटोरिसला.

“तू माझी आहेस, सावित्री… तुझी योनी माझी आहे… तुझा ओलावा माझा आहे… तुझी तृष्णा मी भरतो…”

सावित्री कण्हत होती. “हो… भरा… माझा अपराधीपणाही भरा… सगळे तुझे करून टाका…”

लहर आली इतकी जोरात की तिचे पाय थरथरले. राहुलही आत रिकामे झाला.

नंतर ते पडले. सावित्रीने त्याच्या छातीवर कान ठेवला.

“मला कळते,” ती म्हणाली. “ही भावना कधी पूर्ण संपणार नाही. अपराधीपणा, तृष्णा, भीती, स्वीकार… सगळे एकत्र राहतील. पण आता मी त्यांच्याशी लढत नाही. मी त्यांना जगते.”

राहुलने तिचे हात चांबले. “आणि मी तुझ्या सोबत जगतो.”

खोलीत शांतता पसरली.

सावित्रीच्या अंतर्मनात आता एक नवीन जागा तयार झाली होती – जिथे अपराधीपणा आणि तृष्णा एकमेकांच्या बाजूला बसतात, जिथे भीती आणि स्वीकार हात धरून चालतात.

आणि प्रत्येक रात्री, जेव्हा राहुल तिच्या आत येतो, तेव्हा ती जागा अधिक विशाल होते.

स्त्रीची सर्वात गुंतागुंतीची, सर्वात सत्य आणि सर्वात गोड भावना – जी फक्त तीच जाणू शकते.

भाग 5

संध्याकाळी दार लागताच सावित्रीला कळाले की आजची तृष्णा वेगळी आहे.

ती फक्त भूक नव्हती. ती आग होती.

राहुलने बूट काढले, हात धुतले, आणि वळून पाहिले. सावित्री अंथरुणावर बसली होती. साडीचा पदर खांद्यावरून सरकलेला. स्तनांचा वरचा भाग दिसत होता. तिचे श्वास वेगाने चालले होते. डोळ्यांत एक वेगळीच ओलावा होती.

“आज…” तिने आवाज खाली घालून म्हटले, “आज मला हळूवार नको. मला तीव्र हवे आहे. मला तुझे सगळे हवे आहे.”

राहुल जवळ आला. त्याने तिचे हनुकी खाली केले. “किती तीव्र?”

सावित्रीने त्याचा हात आपल्या साडीखाली नेला. त्याची बोटे तिच्या योनीला लागताच त्याला कळाले – ती आधीच पूर्ण ओली होती. ओलावा मांडीवरून खाली वाहत होता.

“इतकी,” ती कुजबुजली. “दिवसभर वाट पाहत होते. स्तनांना स्पर्श व्हावा, योनीला जीभ लागावी, आत खोलवर भरावे… एवढी तृष्णा की मी स्वतःला स्पर्श करूनही शांत होत नाही.”

राहुलने साडी एकाच ओढ्यात काढली. कुचला. सावित्री उघडी पडली. गोल, जड स्तन, निपल आधीच ताठ आणि काळे पडलेले. पोट मऊ, नाभीच्या खाली काळ्या केसांची पातळ रेखा, आणि त्याखाली पूर्णपणे ओली, थोडीशी सुजलेली योनी. लॅबिया फुगलेली, चमकणारी.

त्याने तिला जोरात अंथरुणावर झोपवले. दोन्ही स्तन एकदम तोंडात घेतले. चाटले, चोखले, दात लावले, ओढले. सावित्रीने ओरडून म्हटले, “असेच… जोरात… माझे स्तन तुझे आहेत… चोखा… दाबा…”

राहुलने एक स्तन सोडला आणि हात खाली नेला. दोन जाड बोटे एकदम आत घुसली. सावित्रीची कंबर उचलली. “आह्ह… इतके खोल…”

बोटे वेगाने आत-बाहेर फिरू लागली. अंगठ्याने क्लिटोरिस दाबला, फिरवला, चिमटा काढला. सावित्रीचे पाय थरथरू लागले.

“मी… येते… थांबू नकोस…”

लहर इतकी जोरात आली की तिच्या योनीतून पाणी फवारले. राहुलच्या हातावर, अंथरुणावर. तिने ओरडून नाव घेतले.

राहुल थांबला नाही. त्याने तिसरे बोटही आत घातले. तीन बोटे. योनी पूर्ण पसरली, आणखी ओली झाली. त्याने तोंड खाली नेले आणि क्लिटोरिसला जोरात चोखले, जीभ आत-बाहेर केली, दात हलकेच लावले.

सावित्री वेडीसारखी होत होती. “राहुल… राहुल… मी पुन्हा… आाह्ह…”

दुसरी लहर आली. यावेळी अधिक लांब. तिचे पाय त्याच्या डोक्याभोवती घट्ट गुंडाळले, योनी त्याच्या तोंडावर दाबली, आणखी पाणी आले.

राहुल उठला. त्याचा अवयव ताठ, जाड, शिरा उमटलेला, टोकातून आधीच द्रव येत होता. त्याने सावित्रीचे पाय खांद्यावर घेतले. एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला.

सावित्रीने श्वास रोखला. “भरून गेले… इतके… खोल… माझी योनी तुझ्याने फाटते आहे…”

त्याने हालचाल सुरू केली. जोरात. खोल. प्रत्येक ठोका तिच्या गर्भाशयाला लागून जात होता. स्तन उंच-उंच उडत होते.

“पहा,” राहुल म्हणाला, घामाने चमकत. “तुझी योनी माझे सगळे घेते. किती ओली आहे. किती घट्ट आहे.”

सावित्रीने नखे त्याच्या पाठीवर घासले. “अधिक जोरात… मला दुखवा… मला तुझे पूर्ण हवे आहे… माझी तृष्णा संपवा…”

त्याने गती वाढवली. अंथरुण जोरात खडखडू लागले. प्रत्येक ठोक्यात सावित्रीची ओरड निघत होती.

“हो… हो… आत… खोल… माझा क्लिटोरिस दाबा…”

राहुलने एक हात खाली नेऊन क्लिटोरिसला जोरात चिमटा काढला, फिरवला.

तिसरी लहर आली. सावित्रीचे शरीर ताठ झाले, योनी आकुंचन पावून राहुलच्या अवयवाला घट्ट पकडले, पाणी पुन्हा फवारले. तिने ओरडून रडू कोसळले. “मी… मरते… राहुल… इतके सुख…”

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला उलटी केली. नतमस्तक. पाठीमागून पुन्हा आत घुसला – यावेळी अधिक खोल. दोन्ही हात तिच्या जड स्तनांना घेऊन जोरात दाबले, ओढले.

ठोके इतके जोरात की सावित्रीचे तोंड उघडे राहिले, फक्त कण्हणे निघत होते.

“सावित्री… तुझी योनी माझी आहे… तुझा ओलावा माझा आहे… तुझी तृष्णा मीच भरतो…”

“हो… भरा… सगळे रिकामे करा माझ्या आत… मला तुझे मूल घ्यायचे आहे असे वाटते आज…”

तिने स्वतःच कमर मागे ढकलली, प्रत्येक ठोका आणखी खोल घेतला.

चौथी लहर आली. तिचे पाय थरथरले, योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुल सहन करू शकला नाही. त्याने खोलवर धक्का मारला आणि गरम, दाट वीर्य आत सोडले. इतके की ते बाहेर येऊन तिच्या मांडीवरून वाहू लागले.

दोघे पडले. घामाने ओले, श्वास सुटलेले. सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती, आतून वीर्य आणि तिचा ओलावा मिसळून बाहेर येत होता.

काही क्षणाने सावित्रीने स्वतःचा हात खाली नेला. बोटे योनीत घातली, राहुलचे वीर्य बाहेर काढून क्लिटोरिसवर चोळले.

“अजूनही… तृष्णा आहे,” ती कुजबुजली. “अजूनही हवे आहे.”

राहुल हसला. थकलेला, पण अवयव पुन्हा ताठ होऊ लागला होता.

त्याने सावित्रीला वर बसवले. “आता तू घे. जितके हवे तितके.”

सावित्रीने अवयव धरला आणि हळूवार आत घेतला. मग हालचाल सुरू केली – प्रथम मंद, मग जोरात. स्तन त्याच्या तोंडात देत, स्वतःची कमर गोलाकार फिरवत, क्लिटोरिस त्याच्या पेल्विसला घासत.

“पहा… मी कशी घेते तुला… माझी योनी कशी खाते तुला…”

तिने गती वाढवली. स्तन उडत होते. तिने राहुलचे हात आपल्या स्तनांना दाबून ठेवले.

पाचवी लहर आली. यावेळी इतकी तीव्र की तिने डोके मागे टाकले, ओरडून नाव घेतले, योनीतून पुन्हा पाणी आले. राहुलही दुसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली. शरीर पूर्ण थरथरते होते. योनी अजूनही आकुंचन पावत होती, आतून गरम द्रव बाहेर येत होता.

“इतकी तृष्णा…” तिने श्वास घेत म्हटले, “की मला वाटते मी वेडी झाले आहे. दिवसभर फक्त हेच वाटते – तुझे तोंड, तुझे बोटे, तुझा जाड अवयव माझ्या आत… मला दुखवत, भरून टाकत…”

राहुलने तिचे केस सारले. “मग वेडी राहा. मी तुझ्या तृष्णेला दररोज भरेन. जोरात. खोल. पूर्ण.”

सावित्रीने डोळे मिटले. तिच्या योनीत अजूनही त्याचा अवयव होता, थरथरता.

तृष्णा संपली नव्हती. ती फक्त थोडीशी शांत झाली होती.

आणि ती जाणून होती – काही तासांनी, किंवा रात्री पुन्हा, ती आग पुन्हा पेटेल.

आणि तेव्हा पुन्हा तिची योनी ओली होईल, स्तन ताठ होतील, आणि ती राहुलला म्हणेल –

“आज पुन्हा… अधिक तीव्र… मला तुझे सगळे हवे आहे.”

भाग 6

पावसाळ्याची एक रात्र होती. शहरात पाऊस जोरात पडत होता. खिडकीच्या काचेवर पाण्याचे थेंब वाहत होते. खोलीत फक्त एक छोटा दिवा होता. त्याच्या मंद प्रकाशात सावित्री उभी होती – पूर्ण नग्न.

तिने आज स्वतःहून सगळे कपडे काढले होते. साडी, ब्लाउज, पॅटी… सगळे एका कोपऱ्यात पडले होते. तिचे शरीर दिव्याच्या प्रकाशात चमकत होते. स्तन जड आणि गोल, निपल काळे आणि ताठ. पोट मऊ, कमरची रेषा स्पष्ट, जांघा जाड आणि मांडीच्या आतील भाग आधीच ओला. योनीच्या केसांमध्ये ओलावा चमकत होता.

राहुल दार लागवून आत आला. त्याने बूट काढले, आणि वळून पाहिले. काही क्षण तो फक्त पाहत राहिला.

“सावित्री…” त्याचा आवाज खाली आला.

तिने डोके वर केले. डोळ्यात अश्रू होते, पण त्यात आगही होती.

“आज मला कळले,” ती म्हणाली, आवाज थरथरता. “मी तुझ्याशिवाय जगू शकणार नाही. शरीराने नाही, मनाने नाही. आणि हेच मला सर्वात जास्त घाबरवते. हेच मला सर्वात जास्त उत्तेजित करते.”

राहुल जवळ आला. त्याने तिचे गाल आपल्या हातात घेतले. “भीती वाटते?”

“हो,” तिने कबुली दिली. “भीती वाटते की एक दिवस तू थकशील. की तू एखाद्या तरुण मुलीकडे पाहशील. की मी फक्त तुझी… वापरण्याची वस्तू आहे. आणि तरीही… आज माझी तृष्णा इतकी आहे की मी स्वतःलाही ओळखत नाही.”

तिने त्याचा हात धरून आपल्या स्तनांवर ठेवला. मग खाली नेला, योनीवर.

“पहा… दिवसभर पाऊस पडत होता, आणि मी इथे बसून स्वतःला स्पर्श करत होते. तीनदा सुटले. तरीही शांत नाही. आत अजूनही आग आहे. मला तुझे तोंड हवे आहे, तुझे बोटे हवे आहेत, तुझा जाड अवयव हवे आहे… जोरात, खोल, दुखवत.”

राहुलने तिचे ओठ चांबले. प्रथम हळूवार, मग जोरात. जीभ खोलवर घुसली. एका हाताने स्तन दाबला, दुसऱ्या हाताने दोन बोटे एकदम योनीत घुसवली. सावित्री कण्हली.

“आह्ह… असेच… आज थांबू नकोस…”

त्याने तिला उचलून अंथरुणावर फेकले. स्वतःचे कपडे फेकले. अवयव आधीच पूर्ण ताठ, जाड, टोकातून द्रव येत होता. त्याने तिचे पाय पसरले आणि तोंड योनीवर ठेवले.

जीभ प्रथम लॅबियावर फिरली, मग आत घुसली. क्लिटोरिसला जोरात चोखले, दात हलकेच लावले, चिमटा काढला. दोन बोटे आत-बाहेर, तिसरे बोट क्लिटोरिसवर दाबत.

सावित्री वेडी होत होती. तिने दोन्ही हात त्याच्या केसांत घातले आणि योनी त्याच्या तोंडावर दाबली.

“चाटा… चोखा… माझी योनी तुझ्या तोंडात रिकामी होऊ दे… आाह्ह…”

पहिली लहर इतकी जोरात आली की तिच्या योनीतून पाणी फवारले. राहुलच्या तोंडावर, गालावर, छातीवर. तिने ओरडून नाव घेतले. शरीर ताठ झाले, पाय थरथरले.

राहुल थांबला नाही. त्याने तीन बोटे आत घातली. योनी पूर्ण पसरली. त्याने बोटे वेगाने फिरवली, वाकत, गर्भाशयाला स्पर्श करत. दुसऱ्या हाताने क्लिटोरिसला जोरात चिमटा काढला.

“पुन्हा ये,” तो म्हणाला, आवाज गडद. “माझ्या बोटांवर ये. माझ्या तोंडावर ये.”

सावित्रीची दुसरी लहर आली. यावेळी अधिक लांब. तिने अंथरुण पकडले, डोके इकडे-तिकडे हालवले, योनीतून आणखी पाणी आले.

“मी… मरते… राहुल… इतके…”

राहुल वर आला. अवयव धरून योनीच्या प्रवेशद्वारावर घासला. ओलावा इतका होता की अवयव चमकत होता.

“आज मी तुला हळूवार घेणार नाही,” तो म्हणाला. “आज मी तुला भरून टाकीन. तुझ्या तृष्णेला, तुझ्या भीतीला, तुझ्या अपराधीपणाला… सगळे एकत्र.”

त्याने एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला. सावित्रीने श्वास रोखला.

“आाह्ह… फाटते… खोल… माझी योनी तुझ्याने भरून गेली…”

ठोके सुरू झाले. जोरात. खोल. प्रत्येक ठोका गर्भाशयाला लागून जात होता. स्तन उंच-उंच उडत होते. राहुलने दोन्ही स्तन हातात घेऊन जोरात दाबले, ओढले, निपल चिमटा काढला.

सावित्री ओरडत होती. “अधिक… जोरात… मला दुखवा… मला तुझे पूर्ण हवे आहे… माझी भीती काढून टाका…”

तिच्या मनात भावनांची गुंतागुंत चालू होती.

हा माझा सावत्र मुलगा आहे…

नाही… हा माझा पुरुष आहे…

मी त्याला वापरते आहे…

नाही… तो मला भरतो आहे…

जर हा गेला तर…

आता विचार करू नकोस… फक्त घे…

राहुलने तिचे पाय खांद्यावर घेतले. कोन बदलला. आता प्रत्येक ठोका आणखी खोल जात होता.

“सावित्री… तुझी योनी माझी आहे… तुझा ओलावा माझा आहे… तुझी तृष्णा मीच भरतो… तू फक्त माझी आहेस…”

“हो… फक्त तुझी… आत ठेव… मला तुझे मूल घ्यायचे आहे असे वाटते… मला तुझ्या वीर्याने भरा…”

तिने स्वतःच कमर उचलली, प्रत्येक ठोका आणखी खोल घेतला.

तिसरी लहर आली. योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुलचा श्वास अडकला. पाणी पुन्हा फवारले. सावित्रीने ओरडून रडू कोसळले. “मी… येते… येते… आाह्ह…”

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला उलटी केली. नतमस्तक, गुडघे अंथरुणावर, कमर उंच. त्याने पाठीमागून पुन्हा आत घुसला – एकाच ठोक्यात, पूर्ण.

दोन्ही हात तिच्या जड स्तनांना घेऊन जोरात दाबले. ठोके इतके जोरात की सावित्रीचे तोंड उघडे राहिले, फक्त अस्पष्ट कण्हणे निघत होते.

“राहुल… राहुल… माझी योनी फाटते आहे… पण थांबू नकोस… आणखी…”

त्याने एक हात खाली नेऊन क्लिटोरिसला जोरात फिरवला, चिमटा काढला.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले, शरीर कोसळायला लागले, पण राहुलने कमर धरून ठेवली. ठोके चालूच होते.

“मी तुझ्या आत सोडणार,” तो म्हणाला, घामाने चमकत. “आज खोल. पूर्ण. तुझ्या गर्भाशयात.”

“सोडा… सोडा… मला हवे आहे… मला तुझे हवे आहे…”

राहुलने खोलवर पाच-सहा जोरात धक्के मारले आणि गरम, दाट वीर्य आत सोडले. इतके की ते त्वरित बाहेर येऊन तिच्या मांडीवरून वाहू लागले. सावित्रीची पाचवी लहर त्याच वेळी आली. योनी आकुंचन पावून त्याचे वीर्य आत दाबून ठेवण्याचा प्रयत्न करत होती.

दोघे कोसळले. सावित्रीच्या योनीतून वीर्य आणि तिचा ओलावा मिसळून सतत बाहेर येत होता. तिचे शरीर अजूनही थरथरते होते.

काही क्षण शांतता. फक्त पावसाचा आवाज आणि दोन जोरात श्वास.

सावित्रीने हळूच म्हटले, “अजूनही… आत आग आहे.”

राहुलने डोके वर केले. “काय?”

तिने स्वतःचा हात योनीत घातला. बोटे आत नेऊन राहुलचे वीर्य बाहेर काढले आणि क्लिटोरिसवर चोळले.

“पहा… अजूनही ओली आहे. अजूनही हवे आहे. मला तुझे तोंड पुन्हा हवे आहे. मला तुझे बोटे पुन्हा हवे आहेत. मला तुझा अवयव पुन्हा हवा आहे… जोरात.”

राहुल हसला. थकलेला, पण अवयव पुन्हा ताठ होऊ लागला होता.

“मग ये.”

त्याने सावित्रीला वर बसवले. अवयव आत घेतला. सावित्रीने हालचाल सुरू केली – प्रथम मंद, मग जोरात. स्तन त्याच्या तोंडात देत, स्वतःची कमर गोलाकार फिरवत, क्लिटोरिस त्याच्या पेल्विसला घासत.

“पहा… मी कशी घेते तुला… माझी योनी कशी खाते तुला… कशी ओली होते तुझ्यासाठी…”

तिने गती वाढवली. स्तन उडत होते. तिने राहुलचे दोन्ही हात आपल्या स्तनांना दाबून ठेवले.

“दाबा… जोरात दाबा… माझे स्तन तुझे आहेत…”

सहावी लहर आली. सावित्रीने डोके मागे टाकले, ओरडून नाव घेतले, योनीतून पुन्हा पाणी आले. राहुलही दुसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली. शरीर पूर्ण थकले होते, पण योनी अजूनही आकुंचन पावत होती.

“राहुल…” तिने श्वास घेत म्हटले, “मला भीती वाटते. इतकी तृष्णा… इतके सुख… की मला वाटते मी तुझ्याशिवाय मरून जाईन. हे नाते… हे वर्ज्य आहे… पण माझे शरीर यालाच जीव मानते. माझे मन यालाच प्रेम मानते. मी काय करू?”

राहुलने तिचे केस सारले. त्याने तिचे गाल आपल्या हातात घेतले.

“काही करायचे नाही. फक्त जगायचे आहे. तुझ्या तृष्णेसोबत, तुझ्या भीतीसोबत, तुझ्या अपराधीपणासोबत. मी इथे आहे. दररोज इथे राहीन. तुझ्या योनीत, तुझ्या मनात, तुझ्या भीतीत.”

सावित्रीच्या डोळ्यात अश्रू आले. तिने त्याला घट्ट मिठी मारली.

“मग आज रात्र संपवू नकोस. मला अजून हवे आहे. मला तुझे सगळे हवे आहे. मला माझी तृष्णा आणि माझी भीती दोन्ही तुझ्या अवयवात बुडवून टाकायची आहेत.”

राहुल उठला. त्याने सावित्रीला पुन्हा नतमस्तक केले. पाठीमागून आत घुसला. यावेळी अधिक हळूवार, पण खोल.

एक हात स्तनाला, दुसरा क्लिटोरिसला. ठोके मंद पण खोल.

“सावित्री… मी तुला प्रेम करतो… शरीराच्या प्रत्येक अंगाला… तुझ्या तृष्णेला… तुझ्या अश्रूंना…”

“मीही… राहुल… मीही… आत ठेव… मला भरा… माझी भीती काढून टाका…”

सातवी लहर आली. हळूवार, लांब, अश्रूंनी भरलेली. सावित्रीने अंथरुण पकडले आणि शांतपणे कण्हले. राहुलनेही खोलवर सोडले.

नंतर ते एकमेकांच्या मिठीत पडले. पाऊस अजूनही पडत होता.

सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती, आतून गरम द्रव बाहेर येत होता. तिच्या मनात भावनांची गुंतागुंत अजूनही होती – तृष्णा, भीती, अपराधीपणा, प्रेम, स्वीकार… सगळे एकत्र.

पण आता ती त्या गुंतागुंतीला नाकारत नव्हती. ती त्यात बुडून जात होती.

आणि राहुलच्या हातात, त्याच्या अवयवाच्या उष्णतेत, ती गुंतागुंत काही काळासाठी गोड वाटत होती.

रात्री अजून बाकी होती.

आणि सावित्री जाणून होती – काही तासांनी, जेव्हा पाऊस कमी होईल, तेव्हा तिची तृष्णा पुन्हा जागी होईल.

आणि तेव्हा पुन्हा ती राहुलला म्हणेल,

“अजून… अधिक… मला तुझे हवे आहे.”

आणि तो पुन्हा तिला भरेल – शरीराच्या तृष्णेला आणि मनाच्या गुंतागुंतीला… दोन्ही एकत्र.

भाग ७

पावसाळा संपला. हिवाळा आला. खोलीत रात्री थंडी पडू लागली होती. सावित्रीला कळायला सुरुवात झाली होती की तिच्या शरीरात काहीतरी वेगळे चालले आहे.

प्रथम फक्त थकवा.

मग सकाळी उलटी.

स्तन जास्त जड आणि संवेदनशील झाले. निपल गडद झाले, स्पर्श होताच वेदना आणि सुख दोन्ही एकत्र येऊ लागले. योनीची गंध बदलली. ओलावा जास्त येऊ लागला, पण आता त्यात एक वेगळीच उबदारता होती.

एक सकाळी ती बाथरूममध्ये उभी होती. आरशात स्वतःला पाहत होती. पोट अजून फुगले नव्हते, पण नाभीच्या खाली एक सूक्ष्म बदल जाणवत होता. तिने हात पोटावर ठेवला.

काय चालले आहे माझ्या आत?

राहुल झोपला होता. सावित्रीने हळूच त्याच्या जवळ येऊन बसले. तिने त्याचा हात आपल्या पोटावर ठेवला.

“राहुल… उठ.”

तो डोळे उघडून पाहू लागला. “काय झाले?”

सावित्रीचा आवाज थरथरता होता. “मी… मला वाटते… मी गरोदर आहे.”

राहुल एकदम जागा झाला. त्याने तिचे पोट दोन्ही हातांनी धरले. काही क्षण शांतता. मग त्याने डोके तिच्या पोटावर ठेवले.

“कसे कळले?”

“स्तन दुखतात. उलटी होते. आणि… आत काहीतरी हलते आहे असे वाटते. गेल्या तीन महिन्यांत तू माझ्या आत इतके वेळा सोडलेस की… शक्यता आहे.”

राहुलचे डोळे भिजले. त्याने सावित्रीला घट्ट मिठी मारली.

“सावित्री… तू माझं मूल घेऊन फिरतेयस?”

तिने डोके हलवले. अश्रू आले.

“हो. आणि मला भीती वाटते. समाज… नाते… आपण काय करणार? हे मूल कसे सांगणार? आई आणि सावत्र मुलगा…?”

राहुलने तिचे ओठ चांबले. हळूवार.

“आपण सांगणार नाही. हे मूल आपलं आहे. फक्त आपलं. मी तुला आणि या बालाला दोघांनाही सांभाळीन.”

त्या दिवसापासून सावित्रीच्या शरीरात आणि मनात एक नवीन तृष्णा जागी झाली.

गर्भधारणेची तृष्णा वेगळी होती. स्तन इतके संवेदनशील झाले होते की राहुल जेव्हा फक्त निपलला जीभ लावत असे, तेव्हा तिच्या योनीतून ओलावा येई. पोट अजून छोटे होते, पण राहुल ते दररोज हाताळत असे, चुंबन घेत असे, कान लावत असे.

एक रात्री सावित्री अंथरुणावर नग्न पडली होती. तिचे स्तन आधीपेक्षा जास्त मोठे आणि जड दिसत होते. निपल काळे पडले होते. पोट थोडेसे गोलसर झाले होते.

राहुलने प्रथम स्तनांना तोंड लावले. हळूवार चाटले.

“किती गडद झाले आहेत… किती जड…”

त्याने एक निपल तोंडात घेऊन हळूवार चोखले. सावित्री कण्हली.

“आह्ह… दुखते आणि सुख देते एकत्र… जोरात चोखा…”

राहुलने दोन्ही स्तन हातात घेऊन दाबले, ओढले, चोखले. दुधाची छोटीशी चव आली. त्याने आश्चर्याने डोके वर केले.

“दूध… आलेय?”

सावित्रीला लाज वाटली, पण तृष्णा अधिक जागी झाली.

“हो… थोडेसे. तू चोख… मला हवे आहे.”

राहुलने पुन्हा स्तन तोंडात घेतले. हळूवार चोखत राहिला. सावित्रीची योनी पूर्ण ओली झाली. तिने राहुलचा हात खाली नेला.

“आत… बोटे घाल… मला हवे आहे…”

त्याने दोन बोटे आत घुसवली. योनी आधीपेक्षा जास्त गरम आणि मऊ होती. बोटे फिरवताच सावित्रीची कमर उचलली.

“आह्ह… गर्भधारणेत योनी किती संवेदनशील झाली आहे… अधिक…”

राहुल खाली गेला. जीभ योनीवर फिरली. क्लिटोरिसला चोखले, चाटले. सावित्रीचे पाय थरथरू लागले.

पहिली लहर लवकर आली. तिने ओरडून नाव घेतले, योनीतून पाणी फवारले.

राहुल वर आला. अवयव आत घुसवला. हळूवार. खोल.

सावित्रीने पोटाला हात लावला.

“हळू… पोटामध्ये मूल आहे… पण खोल घे… मला तुझे हवे आहे…”

ठोके मंद पण खोल सुरू झाले. प्रत्येक ठोक्यात सावित्रीच्या मनात भावनांची गुंतागुंत चालू होती.

माझ्या आत त्याचे मूल वाढतेय…

हा माझा सावत्र मुलगा आहे… आणि आता बापही…

मी किती पाप करत आहे… आणि किती सुख अनुभवतेय…

“राहुल… मला सांग… तू या बालाला प्रेम करशील का?”

त्याने ठोका थांबवला. खोलवर ठेवला. डोळ्यात डोळे घातले.

“मी या बालाला आणि तुला दोघांनाही प्राणाने प्रेम करतो. हे मूल आपल्या तृष्णेतून आले आहे. आपल्या प्रेमातून आले आहे.”

त्याने पुन्हा हालचाल सुरू केली. एक हात तिच्या पोटावर, दुसरा क्लिटोरिसवर.

सावित्रीची दुसरी लहर आली. तिने राहुलला घट्ट मिठी मारली, पोट त्याच्या पोटाशी लावले.

“आत सोडा… माझ्या गर्भाशयात… आपल्या बालाला तुझे वीर्य स्पर्शू दे…”

राहुलने खोलवर धक्का मारला आणि गरम वीर्य आत सोडले. सावित्रीची तिसरी लहर त्याच वेळी आली. तिने रडू कोसळले – सुखाने, भीतीने, प्रेमाने.

पुढचे महिने हळूहळू गेले.

सावित्रीचे पोट फुगू लागले. पाचव्या महिन्यात ते स्पष्ट दिसू लागले. स्तन मोठे झाले, दूध येऊ लागले. राहुल दररोज स्तन चोखत असे – कधी हळूवार, कधी जोरात. सावित्रीला ते इतके आवडू लागले की कधी कधी ती स्वतः स्तन त्याच्या तोंडात देई.

एक रात्री सावित्री राहुलवर बसली. तिचे मोठे पोट त्याच्या पोटाच्या वर होते. अवयव आत घेतला. हळूवार हालचाल सुरू केली.

“पहा… मी कशी आहे… पोट मोठे… स्तन जड… योनी अजूनही तुझ्यासाठी ओली…”

राहुलने दोन्ही हात तिच्या पोटावर ठेवले.

“माझे मूल इथे आहे… आणि माझी स्त्री इथे आहे…”

त्याने स्तन तोंडात घेतले. दूध चोखले. सावित्रीची हालचाल जोरात झाली. क्लिटोरिस त्याच्या पेल्विसला घासला.

लहर आली. तिने डोके मागे टाकले, कण्हले. राहुलही आत सोडला.

नंतर ते बाजूला निजले. राहुलने तिचे पोट हाताळले, चुंबन घेतले.

“सावित्री… तू आई होतेस. आता पुन्हा आई होतेयस. माझ्या बालाला.”

सावित्रीने डोळे मिटले. तिच्या मनात गुंतागुंत अजूनही होती.

मी सावत्र आई आहे… आणि आता खरी आई होतेय… त्याच्या बालाला…

हे किती गुंतागुंतीचे आहे… आणि किती सत्य आहे…

तिने राहुलचा हात आपल्या पोटावर ठेवला.

“भीती वाटते. पण तृष्णाही वाटते. तू माझ्या जवळ असताना, माझ्या आत असताना, माझ्या स्तनातून दूध चोखताना… सगळी भीती विरून जाते. फक्त तू राहतोस. आणि हे मूल राहते.”

राहुलने तिचे ओठ चांबले.

“मग भीतीला जाऊ दे. तृष्णाला जगू दे. मी इथे आहे. तुझ्या पोटात माझे रक्त आहे. तुझ्या योनीत माझे वीर्य आहे. तुझ्या स्तनात माझे दूध आहे. तू पूर्ण माझी आहेस.”

सावित्री हसली. हळूवार.

तिने राहुलला पुन्हा जवळ ओढले.

“मग आज पुन्हा घे. हळूवार. पोटामध्ये मूल आहे म्हणून. पण खोल. मला तुझे हवे आहे.”

राहुलने तिला पाठीमागून घेतले. एक हात पोटावर, दुसरा स्तनावर. अवयव हळूवार आत घुसला. ठोके मंद पण खोल.

सावित्री कण्हत होती – सुखाने, प्रेमाने, आणि त्या गोड गुंतागुंतीने जी आता तिच्या आयुष्याचा भाग बनली होती.

पोटामध्ये मूल हलले.

सावित्रीने राहुलचा हात तिथे दाबला.

“हलतेय… तुझे मूल…”

राहुलने खोलवर ठोका मारला आणि आत सोडले.

सावित्रीची लहर आली – लांब, अश्रूंनी भरलेली, पूर्ण.

त्या रात्री ते एकमेकांच्या मिठीत झोपले.

सावित्रीचे पोट राहुलच्या हातात होते.

तिच्या मनात भीती होती, तृष्णा होती, प्रेम होते, आणि आता एक नवीन जीवन होते – जे त्यांच्या वर्ज्य नात्यातून, त्यांच्या तीव्र तृष्णेतून, त्यांच्या गुंतागुंतीच्या प्रेमातून जन्माला येणार होते.

आई हळूहळू प्रेग्नंट झाली होती.

आणि तिच्यासोबत तिची तृष्णा, तिची भीती, आणि तिचे प्रेमही… हळूहळू अधिक खोलात जात होते.

भाग ८

सातवा महिना चालू होता.

सावित्रीचे पोट आता पूर्ण गोल आणि जड झाले होते. नाभी बाहेर आली होती. स्तन इतके मोठे आणि जड झाले होते की ब्लाउज बंद होत नव्हता. निपल काळे, जाड आणि सतत ताठ असत. थोडासा स्पर्श होताच दूध येऊ लागे. योनीची त्वचा गडद झाली होती, लॅबिया फुगलेली आणि नेहमीच ओली. गर्भधारणेमुळे रक्त प्रवाह वाढल्याने क्लिटोरिस अत्यंत संवेदनशील झाला होता – इतका की साडीचा पदर घासला तरी तिच्या अंगात लहर चाले.

एक संध्याकाळी राहुल घरी आला. सावित्री अंथरुणावर नग्न पडली होती. तिने स्वतःच पोट हाताळत होते, स्तन दाबत होती. दूध तिच्या बोटांवरून वाहत होते.

राहुलने दार बंद केले. कपडे काढले. अवयव आधीच ताठ होता.

“आज किती ओली आहेस… पहा.”

त्याने जवळ येऊन तिचे दोन्ही स्तन हातात घेतले. जड. गरम. त्याने जोरात दाबले. दूध फवारले.

सावित्री कण्हली. “आह्ह… जोरात दाबा… दूध काढा… मला हवे आहे…”

राहुलने एक स्तन तोंडात घेतला. जोरात चोखला. दूध त्याच्या तोंडात भरले. त्याने गिळले आणि दुसरा स्तन घेतला. दात निपलला लावले, ओढले, चोखले.

सावित्रीची योनीतून ओलावा मांडीवरून खाली वाहू लागला. तिने राहुलचा हात पकडून खाली नेला.

“बोटे घाल… तीन बोटे… आज मला जास्त हवे आहे…”

राहुलने तीन जाड बोटे एकदम आत घुसवली. गर्भधारणेमुळे योनी अधिक मऊ, गरम आणि घट्ट होती. बोटे आत जाताच सावित्रीची कमर उचलली.

“आाह्ह… फाटते… पण अधिक… खोल… गर्भाशयाला स्पर्श कर…”

त्याने बोटे वेगाने आत-बाहेर फिरवली. अंगठ्याने क्लिटोरिसला जोरात चिमटा काढला, फिरवला, दाबला.

सावित्री वेडी होत होती. तिने दोन्ही हात अंथरुण पकडले. पोट वर-खाली होऊ लागले.

“मी… येते… राहुल… जोरात…”

पहिली लहर इतकी तीव्र आली की योनीतून पाणी फवारले. राहुलच्या हातावर, अंथरुणावर, तिच्या मांडीवर. तिने ओरडून नाव घेतले. पोट ताणले, स्तनातून दूध आणखी आले.

राहुल थांबला नाही. त्याने तोंड खाली नेले. जीभ योनीत घुसवली, क्लिटोरिसला जोरात चोखले, दात लावले. तीन बोटे आतच होती.

“पुन्हा ये… माझ्या तोंडावर ये…”

सावित्रीची दुसरी लहर लगेच आली. तिने राहुलचे केस पकडले आणि योनी त्याच्या तोंडावर दाबली. पाणी पुन्हा फवारले. तिचे पाय थरथरले, पोट फुगून ताणले.

राहुल वर आला. अवयव धरून योनीच्या प्रवेशद्वारावर घासला. ओलावा इतका होता की अवयव चमकत होता.

“आज पोट मोठे आहे… म्हणून हळूवार घेईन, पण खोल. आणि जोरात.”

त्याने सावित्रीला बाजूला निजवले. एक पाय वर करून, पाठीमागून आत घुसला – एकाच ठोक्यात, पूर्ण.

सावित्रीने श्वास रोखला. “आाह्ह… इतके खोल… पोटाला लागतेय… पण थांबू नकोस…”

ठोके सुरू झाले. खोल. जोरात. प्रत्येक ठोका गर्भाशयाला लागून जात होता. राहुलने एक हात तिच्या जड स्तनाला घेऊन जोरात दाबला, दूध काढले. दुसरा हात पोटावर ठेवला.

“पहा… माझे मूल इथे आहे… आणि मी तुझ्या योनीत इथे आहे…”

सावित्री कण्हत होती. “अधिक जोरात… मला दुखवा… माझे स्तन चोखा… क्लिटोरिस दाबा…”

राहुलने स्तन तोंडात घेतला. जोरात चोखला. दूध आले. त्याच वेळी क्लिटोरिसला बोटाने चिमटा काढला.

तिसरी लहर आली. सावित्रीचे शरीर ताठ झाले, योनी आकुंचन पावून राहुलच्या अवयवाला घट्ट पकडले, पाणी पुन्हा आले. तिने ओरडून रडू कोसळले. “मी… मरते… इतके सुख… पोटामध्ये मूल असतानाही…”

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला अंथरुणावर नतमस्तक केले – गुडघे पसरले, पोट खाली, कमर उंच. त्याने पुन्हा पाठीमागून आत घुसला. यावेळी अधिक खोल.

दोन्ही हात तिच्या स्तनांना घेऊन जोरात दाबले, ओढले. ठोके इतके जोरात की सावित्रीचे तोंड उघडे राहिले.

“राहुल… राहुल… माझी योनी फाटतेय… पण अधिक… आणखी खोल…”

त्याने एक हात खाली नेऊन क्लिटोरिसला जोरात फिरवला.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले, शरीर कोसळायला लागले. राहुलने कमर धरून ठेवली. ठोके चालूच ठेवले.

“आज मी तुझ्या आत खोल सोडणार… गर्भाशयाजवळ…”

“सोडा… सोडा… मला हवे आहे… आपल्या बालाला तुझे वीर्य स्पर्शू दे…”

राहुलने खोलवर सात-आठ जोरात धक्के मारले आणि गरम, दाट वीर्य आत सोडले. इतके की ते त्वरित बाहेर येऊन तिच्या मांडीवरून वाहू लागले. सावित्रीची पाचवी लहर त्याच वेळी आली. योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुलचा श्वास अडकला.

दोघे कोसळले. सावित्रीच्या योनीतून वीर्य आणि तिचा ओलावा मिसळून सतत वाहत होता. स्तनातून दूध अंथरुणावर पडत होते. पोट वर-खाली चालले होते.

काही क्षणाने सावित्रीने श्वास घेत म्हटले,

“अजूनही… आत आग आहे. स्तन दुखत आहेत. क्लिटोरिस धडधडत आहे. मला पुन्हा हवे आहे.”

राहुल उठला. त्याने सावित्रीला वर बसवले – तिला पोटामुळे पूर्ण बसणे कठीण होते, म्हणून त्याने तिला टेकून धरले. अवयव पुन्हा आत घेतला.

सावित्रीने हळूवार हालचाल सुरू केली. जड स्तन त्याच्या तोंडात देत.

“चोखा… जोरात चोखा… दूध काढ… माझी योनी तुला खातेय…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. दूध गिळत राहिला. त्याच वेळी क्लिटोरिसला बोटाने दाबला.

सावित्रीची गती वाढली. पोट त्याच्या पोटावर घासले जात होते.

सहावी लहर आली. तिने डोके मागे टाकले, ओरडून नाव घेतले, योनीतून पुन्हा पाणी आले. राहुलही दुसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली. पोट त्याच्या पोटावर होते. स्तनातून दूध त्याच्या छातीवर वाहत होते. योनी अजूनही थरथरती होती, आतून गरम द्रव बाहेर येत होता.

“राहुल…” तिने थकलेल्या आवाजात म्हटले,

“गर्भधारणेत शरीर वेगळे झाले आहे. स्तन फक्त दुधासाठी नाहीत… ते माझ्या तृष्णेचे केंद्र आहेत. योनी जास्त मऊ आणि भुकेली झाली आहे. क्लिटोरिस इतका संवेदनशील आहे की तुझा श्वासही लागला तरी मी सुटते. आणि पोटामध्ये मूल असतानाही… मला तुझे जोरात हवे आहे. खोल हवे आहे. दुखवत हवे आहे.”

राहुलने तिचे केस सारले. पोटाला चुंबन घेतले.

“मग मी देईन. दररोज. जोरात. खोल. तुझ्या जड स्तनांना चोखीन, तुझ्या ओल्या योनीला भरीन, तुझ्या संवेदनशील क्लिटोरिसला छळीन. आणि आपले मूल इथे… आपल्या तृष्णेमध्ये वाढेल.”

सावित्री हसली. हळूवार, थकलेली, पण अजूनही भूक लागलेली.

तिने राहुलचा हात पुन्हा आपल्या योनीवर ठेवला.

“मग आता… बोटे पुन्हा घाल. तीन. आणि स्तन चोख. मला सातवी लाट हवी आहे.”

राहुलने तसेच केले.

ती रात्र लांब होती.

गर्भधारणेतील शरीर अधिक संवेदनशील, अधिक ओले, अधिक भुकेले होते.

आणि सावित्रीची तृष्णा… पोट मोठे असतानाही… आणखी तीव्र होती

भाग ९

आठवा महिना सुरू झाला होता.

सावित्रीचे शरीर आता पूर्णपणे बदलून गेले होते. ते बदल इतके स्पष्ट आणि तीव्र होते की राहुल दररोज नव्या नव्या गोष्टी शोधत असे.

पोट आता खूप मोठे आणि जड झाले होते. त्वचा ताणली गेली होती, नाभी पूर्ण बाहेर आली होती. पोटाच्या खाली आणि बाजूला निळ्या नसा स्पष्ट दिसत होत्या. चालताना सावित्रीला कंबर दुखू लागली होती. बसताना, उठताना राहुलला मदत करावी लागत असे. पोट इतके पुढे आले होते की तिच्या मांड्या आपोआप थोड्या पसरत.

स्तन पूर्वीच्या दुप्पट मोठे आणि जड झाले होते. ब्लाउज आता अजिबात बंद होत नव्हता. निपल काळे, जाड, लांबट झाले होते. आसपासची त्वचाही गडद झाली होती. थोडासा स्पर्श, किंवा कपड्यांचा घर्षण होताच दूध टिपकायला सुरू होई. कधी कधी रात्री स्तनातून दूध आपोआप वाहून अंथरुण ओले व्हायचे. स्तनांना हात लावताच सावित्री कण्हायची – वेदना आणि तीव्र सुखाची मिश्रित भावना.

योनीतील बदल सर्वात जास्त जाणवत होते. लॅबिया गडद, फुगलेली आणि नेहमीच थोडी सुजलेली असायची. योनीची त्वचा मऊ आणि अत्यंत संवेदनशील झाली होती. ओलावा दिवसभर येत असे. क्लिटोरिस पूर्वीपेक्षा मोठा आणि इतका संवेदनशील झाला होता की साडीचा पदर किंवा राहुलचा श्वासही लागला तर तिच्या अंगात वीज चाले. आतल्या भागात रक्त प्रवाह वाढल्याने योनी अधिक गरम, जास्त घट्ट आणि जास्त भुकेली झाली होती.

एक संध्याकाळी सावित्री अंथरुणावर नग्न पडली होती. तिने दोन्ही हात पोटाच्या खाली घालून पोट उचलून धरले होते. स्तनातून दूध तिच्या पोटावरून वाहत होते.

राहुल आला. त्याने कपडे काढले.

“आज पोट किती जड झाले आहे… स्तन किती मोठे…”

त्याने जवळ येऊन प्रथम पोट हाताळले. दोन्ही हातांनी गोल पोट हलकेच उचलले, चोळले, चुंबन घेतले. नाभीला जीभ लावली.

सावित्री कण्हली. “हळू… आत मूल हलतेय…”

राहुलने कान पोटावर ठेवला. थोडा वेळ शांत राहिला. मग वर आला आणि दोन्ही जड स्तन हातात घेतले.

“किती जड… किती गरम…”

त्याने जोरात दाबले. दूध फवारले. त्याने एक स्तन तोंडात घेऊन जोरात चोखला. दाट दूध त्याच्या तोंडात भरले. त्याने गिळले आणि दुसरा स्तन घेतला. निपल दातांनी हलकेच ओढला, चोखला, जीभ फिरवली.

सावित्रीची कमर उचलली. “आाह्ह… स्तन इतके संवेदनशील झाले आहेत की तू चोखतोस तेव्हा माझी योनी लगेच ओली होते… अधिक जोरात चोखा…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखत राहिला. दूध त्याच्या गालावरून वाहत होते. त्याच वेळी त्याने एक हात खाली नेला.

योनी पूर्ण ओली होती. लॅबिया फुगलेली. त्याने दोन बोटे आत घुसवली.

“आज आत किती मऊ आणि गरम आहे… गर्भधारणेमुळे किती बदलले आहे…”

बोटे आत जाताच सावित्रीने पोट ताणले. “तीन बोटे घाल… आज मला जास्त भरायचे आहे…”

राहुलने तीन जाड बोटे एकदम आत घुसवली. योनी पसरली, आणखी ओली झाली. त्याने बोटे वेगाने फिरवली, वाकत गर्भाशयाच्या दिशेने. अंगठ्याने क्लिटोरिसला जोरात दाबला, फिरवला, चिमटा काढला.

सावित्री वेडी होत होती. “आाह्ह… क्लिटोरिस इतका मोठा आणि संवेदनशील झाला आहे की… मी लगेच… येते…”

पहिली लहर जोरात आली. योनीतून पाणी फवारले. स्तनातून दूध आणखी आले. तिने ओरडून नाव घेतले. पोट ताणले, मांड्या थरथरल्या.

राहुल थांबला नाही. त्याने तोंड खाली नेले. मोठ्या पोटामुळे त्याला थोडी अडचण येत होती, पण त्याने सावित्रीचे पाय पसरले आणि जीभ योनीवर फिरवली. क्लिटोरिसला जोरात चोखले, चाटले, दात लावले. तीन बोटे आतच होती.

“पुन्हा ये… माझ्या तोंडावर…”

दुसरी लहर लगेच आली. सावित्रीने राहुलचे केस पकडले. पाणी पुन्हा फवारले. तिचे शरीर थरथरले.

राहुल वर आला. अवयव ताठ होता. त्याने सावित्रीला बाजूला निजवले – पोट मोठे असल्याने हीच सर्वात सोयीची स्थिती होती. एक पाय वर करून त्याने पाठीमागून आत घुसला.

पूर्ण. खोल.

सावित्रीने श्वास रोखला. “आाह्ह… इतके खोल… पोटाला लागतेय… पण मला हवे आहे… जोरात घे…”

ठोके सुरू झाले. खोल. मध्यम जोरात. प्रत्येक ठोक्यात पोट हलते. राहुलने एक हात तिच्या जड स्तनाला घेऊन दाबला, दूध काढले. दुसरा हात पोटाच्या खाली घालून पोट उचलून धरला.

“पहा… तुझे शरीर किती बदलले आहे… स्तन दुधासाठी फुगले आहेत… योनी जास्त मऊ आणि भुकेली झाली आहे… क्लिटोरिस इतका संवेदनशील…”

सावित्री कण्हत होती. “हो… सगळे बदलले आहे… आणि मला तुझे अजून जास्त हवे आहे… क्लिटोरिस दाबा… स्तन चोखा…”

राहुलने स्तन तोंडात घेतला. जोरात चोखला. त्याच वेळी क्लिटोरिसला बोटाने चिमटा काढला.

तिसरी लहर आली. सावित्रीचे शरीर ताठ झाले. योनी आकुंचन पावून राहुलच्या अवयवाला घट्ट पकडले. पाणी आले. दूध फवारले. तिने रडू कोसळले.

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला थोडीशी नतमस्तक केले – गुडघे पसरले, पोट अंथरुणावर टेकले, कमर शक्य तितकी उंच. त्याने पुन्हा पाठीमागून आत घुसला.

यावेळी अधिक जोरात.

दोन्ही हात तिच्या स्तनांना घेऊन दाबले. ठोके खोल आणि स्थिर.

“सावित्री… तुझे गरोदर शरीर मला वेडे करते… इतके जड स्तन… इतकी ओली योनी… इतका मोठा पोट…”

“अधिक… आणखी खोल… मला दुखवा… माझे बदललेले शरीर तुझे आहे…”

राहुलने क्लिटोरिसला पुन्हा बोट लावले.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले. योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुल सहन करू शकला नाही. त्याने खोलवर धक्के मारले आणि गरम वीर्य आत सोडले. सावित्रीची पाचवी लहर त्याच वेळी आली.

दोघे कोसळले. सावित्रीच्या योनीतून वीर्य आणि ओलावा मिसळून वाहत होता. स्तनातून दूध अंथरुणावर पडत होते. पोट वर-खाली चालले होते. मूल हलते होते.

सावित्रीने श्वास घेत म्हटले,

“पहा… माझे शरीर किती बदलले आहे. स्तन फक्त दुधाचे भांडे राहिले नाहीत… ते माझ्या तृष्णेचे सर्वात मोठे केंद्र आहेत. योनी जास्त मऊ, जास्त गरम, जास्त भुकेली झाली आहे. क्लिटोरिस इतका मोठा आणि संवेदनशील झाला आहे की तुझा हात लागला की मी सुटते. पोट जड झाले आहे, चालणे कठीण झाले आहे, पण जेव्हा तू माझ्या आत येतोस तेव्हा सगळे दुखणे विरून जाते. फक्त तृष्णा राहते… अधिक तीव्र.”

राहुलने तिचे पोट चांबले. स्तनांना हळूवार चोखले.

“आणखी दोन महिने. मग मूल बाहेर येईल. पण तोपर्यंत… मी तुझ्या या बदललेल्या शरीराला दररोज भरेन. जोरात. खोल. तुझ्या जड स्तनांना चोखीन, तुझ्या फुगलेल्या योनीला भरीन, तुझ्या संवेदनशील क्लिटोरिसला छळीन.”

सावित्रीने राहुलचा हात पुन्हा आपल्या योनीवर ठेवला.

“मग आता… बोटे पुन्हा घाल. आणि स्तन चोख. मला सहावी लाट हवी आहे. माझे गरोदर शरीर अजूनही भुकेले आहे.”

राहुलने तसेच केले.

ती रात्र पुन्हा लांब गेली.

गर्भधारणेतील शारीरिक बदल दिवसेंदिवस अधिक तीव्र होत होते – आणि त्या बदलांसोबत सावित्रीची तृष्णाही… अधिक खोलात, अधिक जोरात जात होती.

भाग 10

नव्व्या महिन्याच्या शेवटी एक रात्र अचानक बदलली.

सावित्रीला मध्यरात्री पोटात जोरात वेदना झाली. ती उठून बसली. पोट कडक झाले होते. स्तनातून दूध आपोआप वाहत होते. योनीतून गरम पाणी गळू लागले.

“राहुल…” तिचा आवाज थरथरता होता. “वेदना सुरू झाली… पाणी गळतेय…”

राहुल एकदम जागा झाला. त्याने दिवा लावला. सावित्रीचा चेहरा घामाने चमकत होता. पोट फुगून कडक झाले होते. त्याने तिचे हात धरले.

“मी इथे आहे. भीती बाळगू नकोस.”

वेदना हळूहळू जोरात येऊ लागली. प्रत्येक वेदनेत सावित्रीचा श्वास अडके, पोट ताठ होई, स्तनातून दूध फवारे. राहुल तिच्या पाठीमागून बसून तिला आधार देई. दोन्ही हातांनी पोट हलकेच धरून ठेवत असे. कधी कधी तिचे जड स्तन पुसून दूध साफ करत असे.

“आाह्ह… जोरात दुखते… राहुल… हात सोडू नकोस…”

“सोडणार नाही. मी इथेच आहे.”

तासभराने वेदना अधिक जवळ जवळ येऊ लागली. सावित्री अंथरुणावर नतमस्तक झाली. गुडघे पसरले. पोट खाली लटकले. राहुल तिच्या पाठीमागे बसून तिची कंबर चोळत होता. प्रत्येक वेदनेत सावित्री जोरात कण्हत असे. योनीतून पाणी आणि थोडेसे रक्त मिसळून येत होते.

“मला वाटते… आता जवळ आले… जोरात दाबायला आले…”

राहुलने तिचे केस मागे केले. घाम पुसला.

“दाब. मी तुला धरून आहे. तू माझी सावित्री आहेस. तू करू शकतेस.”

सावित्रीने दाबायला सुरुवात केली. चेहरा तांबडा झाला. नसा उमटल्या. पोट कडक होऊन खाली दाबले जात होते. प्रत्येक दाबानंतर ती थकून कोसळे, पण राहुल तिला पुन्हा उचलून धरे.

“आणखी एक… जोरात… मूल खाली येतेय…”

तीन-चार जोरात दाबांनंतर सावित्रीने एक तीव्र ओरड काढली.

“डोके… डोके बाहेर आले… आाह्ह…”

राहुलने खाली पाहिले. खरोखरच बाळाचे डोके दिसत होते. त्याने हात पुढे केले.

“आणखी एकदा दाब, सावित्री… जोरात…”

सावित्रीने शेवटचा जोरात दाब दिला. एक मोठी ओरड निघाली. आणि बाळ बाहेर आले – रडत, गरम, रक्ताने माखलेले.

राहुलने बाळाला दोन्ही हातांनी धरले. हात थरथरले. तो बाळाला सावित्रीच्या छातीवर ठेवला.

सावित्री थकून पडली होती. घामाने ओली. स्तनातून दूध वाहत होते. पण जेव्हा बाळाने रडत रडत स्तन शोधला आणि निपल तोंडात घेतला, तेव्हा तिच्या डोळ्यातून अश्रू आले.

“राहुल… आपले मूल…”

राहुलने तिचे अश्रू पुसले. स्वतःचेही अश्रू पुसले. त्याने बाळाचे छोटेसे हात धरले.

“हो… आपले मूल. तुझ्या शरीरातून… आपल्या तृष्णेतून… आपल्या प्रेमातून आलेले.”

बाळ जोरात चोखत होते. सावित्रीची योनी अजूनही आकुंचन पावत होती, थोडेसे रक्त आणि पाणी येत होते. पोट हळूहळू मऊ होऊ लागले होते. स्तन बाळाने चोखताच आणखी दूध येत होते.

काही वेळाने राहुलने बाळाला हळूवार स्वच्छ केले, कपड्यात गुंडाळले आणि पुन्हा सावित्रीच्या छातीवर ठेवले. मग तो तिच्या जवळ निजला. एक हात तिच्या पोटावर, दुसरा बाळाच्या पाठीवर.

सावित्रीने डोळे मिटले. आवाज खूप थकलेला होता.

“मी आई झाले… पुन्हा. पण यावेळी… तुझ्या बालाला.”

राहुलने तिचे कपाळ चांबले.

“तू नेहमीची आई होतीस. आता माझ्या बालाला जन्म देणारी स्त्रीही आहेस. माझी सावित्री.”

बाळाने निपल सोडला आणि झोपी गेला. सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती – प्रसूतीच्या थकव्याची, पण त्यात एक वेगळीच शांतता होती. स्तन जड होते, दूध भरलेले. पोट मऊ आणि रिकामे वाटत होते.

तिने राहुलचा हात पकडला.

“भीती होती… खूप भीती होती. पण आता… जेव्हा हे मूल माझ्या छातीवर आहे, आणि तू माझ्या जवळ आहेस… भीती विरून गेली.”

राहुलने तिचे हात चांबले.

“आतापासून आपण तीन जण आहोत. तू, मी आणि हे छोटेसे जीवन. जे आपल्या गुंतागुंतीच्या प्रेमातून जन्मले.”

सावित्री हळूच हसली. थकलेली, दुखणारी, पण पूर्ण.

तिने बाळाला अधिक जवळ घेतले. राहुलने दोघांना मिठी मारली.

खोलीत शांतता पसरली. फक्त बाळाचे छोटेसे श्वास आणि दोन मोठ्या श्वासांचा आवाज होता.

आईने जन्म दिला होता.

सावत्र आईने… प्रेमाने, तृष्णेने, भीतीने आणि स्वीकाराने… एक नवीन जीवन जन्माला घातले होते.

आणि त्या रात्री, रक्ताने, दुधाने, अश्रूंनी आणि घामाने ओलसर अंथरुणावर, तीन जण एकमेकांच्या जवळ निजले होते – एक स्त्री, एक तरुण आणि त्यांचे छोटेसे मूल.

भाग 11

जन्मानंतरचे पहिले तीन दिवस सावित्रीला पूर्ण विश्रांतीची गरज होती.

शरीर थकलेले होते. योनी दुखत होती, थोडेसे रक्तस्त्राव चालू होते. पोट मऊ आणि रिकामे वाटत होते, पण त्वचा अजूनही सैल होती. स्तन मात्र आणखी जड आणि ताणलेले होते. दूध इतके येत होते की बाळ चोखूनही पूर्ण रिकामे होत नव्हते. कधी कधी दूध आपोआप फवारून अंथरुण ओले व्हायचे.

राहुल दिवसभर तिच्याजवळ असे. बाळाला स्वच्छ करणे, बदलणे, सावित्रीला पाणी पाजणे, जेवण आणणे – सगळे तोच करत असे. रात्री जेव्हा बाळ झोपायचा, तेव्हा तो सावित्रीच्या जवळ निजे. एक हात तिच्या पोटावर, दुसरा तिच्या मांडीवर.

चौथ्या दिवशी सावित्रीला थोडीशी तृष्णा जाणवली.

बाळ दुपारी झोपला होता. खोलीत शांतता होती. सावित्री अंथरुणावर निमपडी होती. साडीचा पदर सरकला होता. एक स्तन बाहेर होता, निपलून दूध टिपकत होते.

राहुल आला. त्याने पाहिले आणि हळूच बसला.

“दुखतेय का?”

सावित्रीने डोके हलवले. “स्तन खूप जड आहेत. बाळाने पूर्ण रिकामे केले नाही. आत दाब आहे… आणि…” तिचा आवाज खाली गेला, “थोडीशी तृष्णाही जाग आली आहे.”

राहुलने हात पुढे केला. “मी काढू का?”

सावित्रीने होकार दिला.

राहुलने स्तन हातात घेतला. जड. गरम. त्याने हळूवार दाबला. दूध फवारले. मग त्याने निपल तोंडात घेऊन हळूवार चोखला. दाट, गोड दूध त्याच्या तोंडात आले. त्याने गिळले आणि दुसरा स्तनही तसाच चोखला.

सावित्रीची श्वासोच्छ्वास बदलली. “आाह्ह… हळू… पण असेच… स्तन हलके होतात आणि… खाली ओलावा येतो…”

राहुलने एक हात तिच्या मांडीवरून वर नेला. योनी अजूनही थोडी दुखत होती, पण ओली होती. त्याने फक्त बाहेरून हळूवार चोळले. क्लिटोरिसला अंगठ्याने हलकेच दाबले.

सावित्री कण्हली. “अजून आत जाऊ नकोस… दुखतेय… पण बाहेरून… असेच कर…”

राहुलने स्तन चोखत राहिला आणि क्लिटोरिसला हळूवार फिरवत राहिला. सावित्रीची कमर थोडी उचलली. पहिली छोटीशी लहर आली – मंद, लांब, थकव्यात मिसळलेली. तिने राहुलचे केस पकडले आणि शांतपणे कण्हले.

त्यानंतर ती झोपी गेली. राहुलने तिचे स्तन पुसले, बाळाला तपासले आणि तिच्याजवळ निजला.

आठवडा गेल्यावर शरीर हळूहळू सावरू लागले. रक्तस्त्राव कमी झाला. योनीची संवेदनशीलता परत येऊ लागली. स्तन मात्र जसेच्या तसे जड आणि दुधाळ राहिले. बाळ दिवसात अनेक वेळा चोखत असे. कधी कधी राहुलही चोखत असे – सावित्रीला ते आवडू लागले होते. जेव्हा बाळ झोपायचा आणि स्तन अजून भरलेले असत, तेव्हा ती राहुलला म्हणायची, “तू काढ… मला हवे आहे.”

दहाव्या दिवशी रात्री बाळ खोल झोपला होता. सावित्रीने राहुलला जवळ बोलावले.

“आज थोडी अधिक कर… हळूवार… पण मला तुझे स्पर्श हवे आहेत.”

राहुलने तिचे दोन्ही स्तन चोखले, दूध काढले. मग खाली गेला. जीभ हळूवार योनीवर फिरली. क्लिटोरिसला चाटले, चोखले. सावित्रीची संवेदनशीलता परत आली होती – गर्भधारणेइतकी तीव्र नव्हती, पण गोड होती.

तिने पाय थोडे पसरले. “बोटे… एकच… हळू…”

राहुलने एक बोट हळूवार आत घुसवले. योनी अजूनही थोडी घट्ट आणि संवेदनशील होती. त्याने हळूवार फिरवले, क्लिटोरिसला जीभ लावून ठेवली.

सावित्रीची लहर मंद आली. तिने राहुलचे हात पकडले आणि शांतपणे सुटली.

त्यानंतर राहुल वर आला. अवयव ताठ होता, पण त्याने आत जाण्याचा प्रयत्न केला नाही. फक्त बाहेरून घासला, स्तनांना चोखत राहिला. सावित्रीने स्वतःच त्याचा अवयव हातात घेऊन हळूवार हलवला. राहुल सुटला – गरम द्रव तिच्या पोटावर पडला.

सावित्री हसली. “अजून थोडे दिवस… मग तू पुन्हा आत ये. आता शरीर सावरत आहे.”

राहुलने तिचे कपाळ चांबले. “मी वाट पाहेन. तू आणि बाळ माझ्यासाठी पुरे आहात.”

पुढील आठवड्यात शरीर आणखी सावरले. योनीची दुखणे जवळपास गेली. स्तन मात्र जसेच्या तसे राहिले – जड, दुधाळ, संवेदनशील. सावित्रीला आता कळायला लागले होते की प्रसूतीनंतरची तृष्णा वेगळी असते. ती गर्भधारणेइतकी जंगली नव्हती, पण अधिक गोड, अधिक भावनिक आणि अधिक खोलात जाणारी होती.

एक रात्री बाळ झोपला असताना सावित्रीने राहुलला म्हटले,

“आज आत ये… हळूवार… खूप हळूवार. मला तुझे हवे आहे.”

राहुलने तिला बाजूला निजवले. स्तन चोखत चोखत अवयव हळूवार आत घुसवला. सावित्रीने श्वास रोखला, मग सोडला.

“आाह्ह… अजूनही थोडी संवेदनशील आहे… पण चांगले वाटते…”

ठोके मंद, खोल, प्रेमाने सुरू झाले. राहुलने एक हात तिच्या स्तनावर ठेवला, दुसरा क्लिटोरिसवर. सावित्रीची लहर हळूवार आली – अश्रूंनी भरलेली. राहुलनेही आत सोडले.

नंतर ते तीन जण एकत्र निजले – सावित्री, राहुल आणि त्यांच्या छातीवर झोपलेला बाळ.

स्तनातून थोडेसे दूध बाळाच्या तोंडाशी होते. सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती. राहुलचा हात तिच्या पोटावर होता.

प्रसूतीनंतरचे शरीर बदलले होते.

तृष्णाही बदलली होती.

पण प्रेम… आणि ती गुंतागुंत… तशीच होती. फक्त आता त्यात एक छोटीशी नवीन जागा होती – जी बाळाने भरली होती.

भाग 12

प्रसूतीला तीन आठवडे पूर्ण झाले होते.

सावित्रीचे शरीर आता खूपसे सावरले होते. योनीची दुखणे जवळपास गेली होती. पोट अजूनही सैल आणि थोडेसे फुगलेले होते, पण चालणे-बसणे सोपे झाले होते. स्तन मात्र जसेच्या तसे जड आणि दुधाळ राहिले. बाळ दिवसात सात-आठ वेळा चोखत असे. रात्रीही दोन-तीन वेळा उठत असे.

पण आता सावित्रीला दिवसभर एक वेगळीच बेचैनी जाणवू लागली होती.

स्तन भरले की दुखत. बाळ चोखून झाला की थोडीशी तृष्णा जागी होई. राहुल जवळ आला की स्तनांना आणि योनीला एकदम ओलावा येई. प्रसूतीपूर्वीची जंगली तृष्णा नव्हती, पण एक गोड, खोलात जाणारी, हळूवार पण तीव्र भूक होती.

एक संध्याकाळी बाळ खोल झोपला होता. सावित्रीने अंथरुणावर साडीचा पदर सरकवला. दोन्ही स्तन बाहेर काढले. निपलून दूध टिपकत होते. तिने राहुलला बोलावले.

“आज… पूर्ण घे. हळूवार, पण पूर्ण. मला तुझे आत हवे आहे.”

राहुल जवळ आला. त्याने प्रथम दोन्ही स्तन हातात घेतले. जड. गरम. त्याने हळूवार दाबले. दूध फवारले. मग एक निपल तोंडात घेऊन चोखला – बाळासारखा नाही, तर जोरात, खोलात, जीभ फिरवत. सावित्री कण्हली.

“आाह्ह… असेच… दूध काढ… माझे स्तन तुझे आहेत…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. दूध गिळत राहिला. त्याच वेळी त्याने एक हात खाली नेला. योनी पूर्ण ओली होती. त्याने दोन बोटे हळूवार आत घुसवली.

सावित्रीची कमर उचलली. “आणखी… तीन… मला भरायचे आहे…”

त्याने तीन बोटे आत घातली. हळूवार आत-बाहेर फिरवली. अंगठ्याने क्लिटोरिसला दाबला, फिरवला. सावित्रीची श्वासोच्छ्वास वेगाने चालू लागली.

“राहुल… मी… येते…”

पहिली लहर मंद पण लांब आली. तिने राहुलचे केस पकडले आणि शांतपणे सुटली. योनीतून ओलावा आला.

राहुल खाली गेला. जीभ योनीवर फिरली. क्लिटोरिसला चोखले, चाटले, हळूवार दात लावले. बोटे आतच होती.

सावित्रीने पाय पसरले. “असेच… माझी योनी अजूनही थोडी संवेदनशील आहे… पण मला हवे आहे…”

दुसरी लहर आली. तिने तोंड दाबले, पण कण्हणे बाहेर पडले.

राहुल वर आला. अवयव ताठ होता. त्याने सावित्रीला बाजूला निजवले. एक पाय वर करून हळूवार आत घुसला.

सावित्रीने श्वास रोखला, मग सोडला. “आाह्ह… भरून गेले… हळू… खोल…”

ठोके मंद, खोल, प्रेमाने सुरू झाले. प्रत्येक ठोक्यात राहुलने स्तन चोखला, दूध काढले. दुसरा हात क्लिटोरिसवर ठेवला.

सावित्रीची नजर राहुलच्या डोळ्यांत होती. “तू माझ्या आत आहेस… पुन्हा… प्रसूतीनंतर पहिल्यांदा पूर्ण…”

तिच्या डोळ्यात अश्रू होते. “मला भीती वाटत होती की शरीर पुन्हा जुने होईल… तृष्णा मरेल… पण नाही… तू आलास की सगळे परत येते…”

राहुलने गती थोडी वाढवली. “मी परत येईन. दररोज. तुझ्या जड स्तनांना चोखीन, तुझ्या योनीला भरीन, तुझ्या क्लिटोरिसला छळीन. तू माझी आहेस.”

सावित्रीची तिसरी लहर आली – अश्रूंनी भरलेली, गोड, खोलात जाणारी. तिने राहुलला घट्ट मिठी मारली. राहुलनेही खोलवर सोडले. गरम द्रव तिच्या आत पसरला.

नंतर ते एकमेकांच्या मिठीत पडले. सावित्रीच्या स्तनातून थोडेसे दूध राहुलच्या छातीवर पडत होते. योनीतून त्याचे वीर्य हळूवार बाहेर येत होते.

काही वेळाने बाळ रडला. सावित्रीने त्याला छातीवर घेतले. बाळाने निपल तोंडात घेतला आणि जोरात चोखू लागला. राहुल त्यांच्या दोघांना मिठी मारून पडला होता. एक हात सावित्रीच्या पोटावर, दुसरा बाळाच्या पाठीवर.

सावित्रीने हळूच म्हटले,

“पहा… एका स्तनातून बाळ चोखतोय, दुसऱ्या स्तनातून थोडेसे दूध तुझ्यासाठी टिपकतंय. आणि आत… तुझे वीर्य अजून आहे. मी आता पूर्ण आहे. आईही, स्त्रीही.”

राहुलने तिचे कपाळ चांबले.

“तू नेहमी पूर्ण होतीस. आता फक्त अधिक दिसतेयस.”

त्या रात्री बाळ दोनदा उठला. दोन्ही वेळा सावित्रीने त्याला दूध दिले. दुसऱ्या वेळेस बाळ झोपला आणि सावित्रीने पुन्हा राहुलला जवळ ओढले.

“अजून थोडीशी तृष्णा बाकी आहे… हळूवार चोख… आणि बोटे घाल…”

राहुलने तसेच केले. स्तन चोखले, बोटे हळूवार आत-बाहेर केली, क्लिटोरिसला चाटले. सावित्री चौथ्यांदा सुटली – यावेळी शांत, थकलेली, पण पूर्ण समाधानी.

नंतर तीन जण पुन्हा एकत्र झोपले.

प्रसूतीनंतरची तृष्णा हळूहळू परत येत होती – जंगली नाही, पण गोड, खोलात जाणारी आणि आता बाळासोबत मिसळलेली.

सावित्रीची योनी पुन्हा राहुलसाठी उघडी होती. स्तन पुन्हा त्याच्या तोंडासाठी होते. आणि मन… पुन्हा त्याच्या नावावर होते.

आयुष्य पुढे चालू होते.

तीन जणांचे.

गुंतागुंतीचे.

पण पूर्ण.

भाग 13

महिनाभर झाला होता प्रसूतीला.

सावित्रीचे शरीर आता जवळपास पूर्ववत झाले होते. योनीची संवेदनशीलता पूर्ण परत आली होती. पोट अजूनही थोडेसे सैल होते, पण तिला ते आवडत होते – राहुल जेव्हा हात फिरवत असे तेव्हा एक वेगळीच उब मिळायची. स्तन मात्र जसेच्या तसे जड आणि दुधाळ राहिले. बाळ मोठा होत होता, जोरात चोखत असे, पण तरीही दूध शिल्लक राहायचे.

एक रात्री बाळ खूप वेळ झोपला. सावित्री अंथरुणावर बसली होती. तिने साडी पूर्ण काढली. नग्न. जड स्तन, सैल पोट, आणि आधीच ओली योनी.

राहुल आला. त्याने दार बंद केले.

“आज बाळ खूप वेळ झोपलाय… तूही…”

सावित्रीने त्याला जवळ बोलावले. “आज मला जुनी तृष्णा हवी आहे. जोरात. खोल. प्रसूतीपूर्वीसारखी.”

राहुलने कपडे काढले. अवयव आधीच ताठ होता. त्याने प्रथम दोन्ही स्तन हातात घेतले. जोरात दाबले. दूध फवारले. मग एक निपल तोंडात घेऊन जोरात चोखला – जीभ फिरवत, दात लावत, ओढत.

सावित्री कण्हली. “आाह्ह… असेच… दूध काढ… माझे स्तन फोडून टाक…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. दूध त्याच्या गालावरून वाहत होते. त्याच वेळी तीन बोटे एकदम योनीत घुसवली.

सावित्रीची कमर उचलली. “आाह्ह… भरून गेले… जोरात फिरव…”

त्याने बोटे वेगाने आत-बाहेर केली. अंगठ्याने क्लिटोरिसला चिमटा काढला.

पहिली लहर जोरात आली. योनीतून पाणी फवारले. स्तनातून दूध आणखी आले. तिने ओरडून नाव घेतले.

राहुल खाली गेला. जीभ योनीत घुसवली, क्लिटोरिसला जोरात चोखले, चाटले, दात लावले. बोटे आतच होती.

“पुन्हा ये… माझ्या तोंडावर…”

दुसरी लहर लगेच आली. सावित्रीने त्याचे केस पकडले आणि योनी त्याच्या तोंडावर दाबली.

राहुल वर आला. अवयव धरून योनीवर घासला.

“आज कशी घ्यायची आहेस?”

सावित्रीने स्वतःच बाजूला वळून पाय वर केला. “पाठीमागून… जोरात… खोल…”

राहुलने एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला. सावित्रीने श्वास रोखला.

“आाह्ह… फाटते… पण थांबू नकोस…”

ठोके जोरात सुरू झाले. प्रत्येक ठोक्यात स्तन हलते, दूध टिपके. राहुलने एक हात स्तनाला घेऊन दाबला, दुसरा क्लिटोरिसवर फिरवला.

“सावित्री… तुझी योनी पुन्हा माझी झाली… तुझे दूध माझे… तुझी तृष्णा माझी…”

“हो… सगळे तुझे… अधिक जोरात… मला दुखवा… मला तुझे पूर्ण हवे आहे…”

तिसरी लहर आली. योनी आकुंचन पावून राहुलला घट्ट पकडले. पाणी आले. सावित्रीने ओरडून रडू कोसळले.

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला नतमस्तक केले. पाठीमागून पुन्हा आत घुसला – यावेळी अधिक खोल.

दोन्ही हात तिच्या जड स्तनांना घेऊन जोरात दाबले. ठोके इतके जोरात की अंथरुण खडखडले.

“आणखी… आणखी खोल… माझ्या गर्भाशयाला लाग… तुझे वीर्य तिथे सोड…”

राहुलने क्लिटोरिसला पुन्हा बोट लावले.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले. राहुलने खोलवर धक्के मारले आणि गरम वीर्य आत सोडले. सावित्रीची पाचवी लहर त्याच वेळी आली.

दोघे कोसळले. सावित्रीच्या योनीतून वीर्य आणि ओलावा वाहत होता. स्तनातून दूध अंथरुणावर पडत होते.

काही क्षण शांतता. मग सावित्रीने हळूच म्हटले,

“बाळ झोपला आहे… पण मी अजून जागी आहे. अजून थोडी तृष्णा बाकी आहे.”

राहुल हसला. थकलेला, पण अवयव पुन्हा ताठ होऊ लागला होता.

त्याने सावित्रीला वर बसवले. अवयव आत घेतला. सावित्रीने हळूवार हालचाल सुरू केली. जड स्तन त्याच्या तोंडात देत.

“चोखा… जोरात… दूध काढ… माझी योनी तुला खातेय…”

राहुलने स्तन चोखले. क्लिटोरिसला बोट लावले. सावित्रीची गती वाढली.

सहावी लहर आली. तिने डोके मागे टाकले, कण्हले. राहुलही दुसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली.

“आता… पूर्ण झाले. शरीर थकले, पण मन शांत आहे.”

राहुलने तिचे केस सारले. पोटाला चुंबन घेतले.

“तू पुन्हा माझी जंगली सावित्री झालीस. प्रसूतीनंतरही.”

थोड्या वेळाने बाळ रडला. सावित्रीने त्याला छातीवर घेतले. बाळाने निपल तोंडात घेतला. राहुल त्यांच्या दोघांना मिठी मारून पडला.

सावित्रीने हळूच म्हटले,

“एक स्तन बाळासाठी, एक स्तन तुझ्यासाठी, आणि आत… तुझे वीर्य. मी आता पूर्ण आईही आहे, पूर्ण स्त्रीही आहे.”

राहुलने तिचे हात चांबले.

“आणि मी तुझा… पूर्ण.”

खोलीत शांतता पसरली.

बाळ चोखत होता. सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती. राहुलचा हात तिच्या कमरेवर होता.

नवीन जीवन सुरू झाले होते.

जुनी तृष्णाही परत आली होती.

आणि ती गुंतागुंत… आता तीन जणांमध्ये मिसळून अधिक गोड झाली होती.

भाग 14

तीन जणांचे घर

बाळ आता दोन महिन्यांचा झाला होता.

नाव ठेवले होते – आरव.

तो दिवसभर जास्त झोपायचा, पण रात्री दोन-तीन वेळा उठून दूध मागायचा. सावित्रीचे स्तन अजूनही जड आणि दुधाळ होते. शरीर पूर्ण सावरले होते. योनीची संवेदनशीलता प्रसूतीपूर्वीसारखीच परत आली होती, कधी कधी त्याहूनही जास्त.

एक रात्री आरव खूप वेळ झोपला.

सावित्री अंथरुणावर नग्न पडली होती. तिने दोन्ही स्तन हातात घेऊन हळूवार दाबले. दूध तिच्या बोटांवरून वाहत होते. योनी आधीच ओली होती.

राहुल आला. त्याने दार बंद केले आणि कपडे काढले.

“आज बाळ खूप वेळ दिलाय… तूही तयार आहेस असे दिसते.”

सावित्रीने हसून डोके हलवले. “हो. आज मला जोरात हवे आहे. खोल. माझे स्तन चोख, माझी योनी भर, आणि मला तुझे नाव ओरडून घेऊ दे.”

राहुल जवळ आला. त्याने प्रथम दोन्ही स्तन जोरात दाबले. दूध फवारले. मग एक निपल तोंडात घेऊन जोरात चोखला – जीभ फिरवत, दात लावत, ओढत.

सावित्री कण्हली. “आाह्ह… असेच… दूध काढ… माझे स्तन तुझे आहेत…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. दूध गिळत राहिला. त्याच वेळी तीन बोटे एकदम योनीत घुसवली.

सावित्रीची कमर उचलली. “आाह्ह… भरून गेले… जोरात फिरव… क्लिटोरिस दाबा…”

त्याने बोटे वेगाने आत-बाहेर केली. अंगठ्याने क्लिटोरिसला चिमटा काढला.

पहिली लहर जोरात आली. योनीतून पाणी फवारले. स्तनातून दूध आणखी आले. तिने ओरडून नाव घेतले.

राहुल खाली गेला. जीभ योनीत घुसवली, क्लिटोरिसला जोरात चोखले, चाटले, दात लावले.

“पुन्हा ये… माझ्या तोंडावर ये…”

दुसरी लहर लगेच आली. सावित्रीने त्याचे केस पकडले आणि योनी त्याच्या तोंडावर दाबली.

राहुल वर आला. अवयव ताठ होता. त्याने सावित्रीला बाजूला निजवले. एक पाय वर करून एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला.

सावित्रीने श्वास रोखला. “आाह्ह… फाटते… खोल… थांबू नकोस…”

ठोके जोरात सुरू झाले. प्रत्येक ठोक्यात स्तन हलते, दूध टिपके. राहुलने एक हात स्तनाला घेऊन दाबला, दुसरा क्लिटोरिसवर फिरवला.

“सावित्री… तुझी योनी पुन्हा माझी झाली… तुझे दूध माझे… तुझी तृष्णा माझी…”

“हो… सगळे तुझे… अधिक जोरात… मला दुखवा… मला तुझे पूर्ण हवे आहे…”

तिसरी लहर आली. योनी आकुंचन पावून राहुलला घट्ट पकडले. पाणी आले. सावित्रीने ओरडून रडू कोसळले.

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला नतमस्तक केले. पाठीमागून पुन्हा आत घुसला – यावेळी अधिक खोल.

दोन्ही हात तिच्या जड स्तनांना घेऊन जोरात दाबले. ठोके इतके जोरात की अंथरुण खडखडले.

“आणखी… आणखी खोल… माझ्या गर्भाशयाला लाग… तुझे वीर्य तिथे सोड…”

राहुलने क्लिटोरिसला पुन्हा बोट लावले.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले. राहुलने खोलवर धक्के मारले आणि गरम वीर्य आत सोडले. सावित्रीची पाचवी लहर त्याच वेळी आली.

दोघे कोसळले. सावित्रीच्या योनीतून वीर्य आणि ओलावा वाहत होता. स्तनातून दूध अंथरुणावर पडत होते.

काही क्षण शांतता. मग सावित्रीने हळूच म्हटले,

“आरव झोपला आहे… पण मी अजून जागी आहे. अजून थोडी तृष्णा बाकी आहे.”

राहुल हसला. त्याने सावित्रीला वर बसवले. अवयव आत घेतला. सावित्रीने हळूवार हालचाल सुरू केली. जड स्तन त्याच्या तोंडात देत.

“चोखा… जोरात… दूध काढ… माझी योनी तुला खातेय…”

राहुलने स्तन चोखले. क्लिटोरिसला बोट लावले. सावित्रीची गती वाढली.

सहावी लहर आली. तिने डोके मागे टाकले, कण्हले. राहुलही दुसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली.

“आता… पूर्ण झाले.”

थोड्या वेळाने आरव रडला. सावित्रीने त्याला छातीवर घेतले. बाळाने निपल तोंडात घेतला. राहुल त्यांच्या दोघांना मिठी मारून पडला.

सावित्रीने हळूच म्हटले,

“एक स्तन आरवसाठी, एक स्तन तुझ्यासाठी, आणि आत… तुझे वीर्य. मी आता पूर्ण आईही आहे, पूर्ण स्त्रीही आहे. आणि तू… माझा पुरुष.”

राहुलने तिचे हात चांबले.

“आणि हे छोटेसे घर… आपले तीन जणांचे.”

खोलीत शांतता पसरली.

आरव चोखत होता. सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती. राहुलचा हात तिच्या कमरेवर होता.

नवीन जीवन सुरू होते.

जुनी तृष्णाही जिवंत होती.

आणि ती गुंतागुंत… आता तीन जणांमध्ये मिसळून अधिक गोड आणि अधिक मजबूत झाली होती.

भाग 15

आरव खोल झोपला होता.

खोलीत फक्त मंद दिवा होता. सावित्री अंथरुणावर पूर्ण नग्न पडली होती. तिचे जड, दुधाळ स्तन दोन्ही बाजूंना पसरले होते. निपल काळे, जाड आणि आधीच ताठ. पोट थोडेसे सैल, कमरची रेषा स्पष्ट, आणि योनी… पूर्णपणे ओली, लॅबिया फुगलेली, क्लिटोरिस चमकत होता.

तिने स्वतःच दोन्ही हात स्तनांवर ठेवून जोरात दाबले. दूध फवारले. मग एक हात खाली नेऊन तीन बोटे आत घुसवली. आत-बाहेर… आत-बाहेर…

“राहुल…” तिचा आवाज जाड आणि भुकेला होता. “आज मी वेडी आहे. आज मला हळूवार नको. आज मला तुझे सगळे हवे आहे… जोरात… खोल… दुखवत… फाडत…”

राहुल दार लागवून आला. कपडे एकाच क्षणात काढले. अवयव आधीच पूर्ण ताठ, जाड, शिरा उमटलेला, टोकातून द्रव येत होता.

त्याने सावित्रीच्या मांड्या जोरात पसरवल्या आणि तोंड योनीवर ठेवले.

जीभ एकदम आत घुसली. क्लिटोरिसला जोरात चोखले, दात लावले, चिमटा काढला. तीन बोटे एकदम आत घालून वेगाने फिरवली.

सावित्री उचकटली. “आाह्ह… हो… असेच… माझी योनी चोखा… फोडून टाका… आाह्ह…”

पहिली लहर इतकी जोरात आली की योनीतून पाणी फवारले. राहुलच्या तोंडावर, गालावर, छातीवर. तिने त्याचे केस पकडून योनी त्याच्या तोंडावर दाबली.

“पुन्हा… पुन्हा चोखा… मी पुन्हा येते…”

राहुल थांबला नाही. त्याने क्लिटोरिसला जीभने सतावले, बोटे आणखी खोल घालून गर्भाशयाला स्पर्श केला.

दुसरी लहर लगेच आली. सावित्रीने ओरडून नाव घेतले. शरीर थरथरले. स्तनातून दूध आपोआप फवारले.

राहुल वर आला. अवयव धरून योनीच्या प्रवेशद्वारावर जोरात घासला. ओलावा इतका होता की अवयव चमकत होता.

“आज कशी हवी आहेस?”

सावित्रीने डोळे मिटले. “पाठीमागून… उचलून… जोरात… माझे स्तन दाबा… दूध काढ… आणि माझी योनी फाड…”

राहुलने तिला नतमस्तक केले. कमर उंच केली. एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला – इतका खोल की सावित्रीने श्वास रोखला.

“आाह्ह… फाटले… खोल… इतके खोल…”

ठोके सुरू झाले. जोरात. बेदम. प्रत्येक ठोका गर्भाशयाला लागून जात होता. राहुलने दोन्ही हात तिच्या जड स्तनांना घेऊन जोरात दाबले, ओढले, निपल चिमटा काढला. दूध फवारत होते.

“सावित्री… तुझी योनी माझी आहे… तुझे दूध माझे आहे… तुझी तृष्णा मीच भरतो…”

“हो… भरा… फाडा… मला तुझे पूर्ण हवे आहे… आाह्ह… अधिक जोरात…”

तिसरी लहर आली. योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुलचा श्वास अडकला. पाणी पुन्हा फवारले. सावित्रीने अंथरुण पकडून ओरडले.

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला उलटी केली. तिला उचलून भिंतीला लागून धरले. पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. पुन्हा एकाच ठोक्यात आत घुसला.

आता ठोके आणखी जोरात. स्तन त्याच्या छातीला घासत होते, दूध दोघांच्या शरीरावर पसरत होते.

“पहा… तुझे गरोदरपणाचे शरीर गेले… पण तृष्णा आणखी वाढली… किती ओली आहेस… किती घट्ट…”

सावित्रीने नखे त्याच्या पाठीवर घासले. “अधिक… आणखी खोल… माझा क्लिटोरिस दाबा… स्तन चोखा…”

राहुलने एक स्तन तोंडात घेतला. जोरात चोखला. दूध गिळले. त्याच वेळी क्लिटोरिसला बोटाने चिमटा काढला.

चौथी लहर आली. सावित्रीचे शरीर ताठ झाले. योनी आकुंचन पावून राहुलला घट्ट पकडले. तिने ओरडून रडू कोसळले. “मी… मरते… राहुल… इतके सुख…”

राहुलने तिला अंथरुणावर ठेवले. पाठीमागून पुन्हा आत घुसला. यावेळी एक हात स्तनाला, दुसरा क्लिटोरिसला. ठोके बेदम.

“आज मी तुझ्या आत खोल सोडणार… गर्भाशयात… तुझे सगळे माझे करून टाकणार…”

“सोडा… सोडा… मला हवे आहे… आाह्ह…”

पाचवी लहर आली. सावित्रीचे पाय थरथरले. राहुलने खोलवर सात-आठ जोरात धक्के मारले आणि गरम, दाट वीर्य आत सोडले. इतके की ते त्वरित बाहेर येऊन तिच्या मांडीवरून वाहू लागले. सावित्रीची सहावी लहर त्याच वेळी आली.

दोघे कोसळले. घामाने ओले. दुधाने ओले. वीर्याने ओले.

सावित्रीची योनी अजूनही थरथरती होती, आतून गरम द्रव बाहेर येत होता. स्तनातून दूध अजूनही टिपकत होते.

काही क्षणाने सावित्रीने श्वास घेत म्हटले,

“अजूनही… आत आग आहे. स्तन दुखत आहेत. क्लिटोरिस धडधडत आहे. मला पुन्हा हवे आहे… वर बसून… जोरात…”

राहुल उठला. त्याने सावित्रीला वर बसवले. अवयव आत घेतला. सावित्रीने जोरात हालचाल सुरू केली. जड स्तन त्याच्या तोंडात देत, कमर गोलाकार फिरवत, क्लिटोरिस त्याच्या पेल्विसला घासत.

“चोखा… फोडून टाका… माझी योनी तुला खातेय… पहा किती ओली आहे…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. दूध गिळत राहिला. क्लिटोरिसला बोटाने छळले.

सावित्रीची गती बेदम झाली.

सातवी लहर आली. तिने डोके मागे टाकले, ओरडून नाव घेतले, योनीतून पुन्हा पाणी आले. राहुलही तिसऱ्यांदा आत सोडला.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली. शरीर पूर्ण थरथरते होते.

“आता… थोडेसे शांत… पण रात्री अजून बाकी आहे. थोड्या वेळाने पुन्हा… मला तुझे हवे आहे.”

राहुलने तिचे केस सारले. स्तनांना हळूवार चोखले.

“मी इथेच आहे. जितके हवे तितके देईन. जोरात. खोल. बेदम. तुझ्या मादक शरीराला पूर्ण छळीन.”

खोलीत दुधाचा, घामचा आणि सेक्सचा वास पसरला होता.

आरव अजून झोपला होता.

आणि सावित्रीची तृष्णा… अजूनही पूर्ण शांत झाली नव्हती.

ती रात्र अतिशय मादक होती.

आणि अजून बाकी होती.

भाग 16

सौम्य सेक्स

आरव खोल झोपला होता.

खोलीत मंद दिवा होता. आधीची तीव्रता थोडी शांत झाली होती. सावित्री अंथरुणावर निमपडी होती. तिचे शरीर अजूनही थोडेसे संवेदनशील होते, पण आता तिला जोरात नको होते. तिला हळूवार, प्रेमाने, खोलात जाणारे स्पर्श हवे होते.

तिने राहुलला हळूच बोलावले.

“आज… सौम्य. हळूवार. प्रेमाने. माझे शरीर आता जोरात सहन करणार नाही. मला तुझे हळूवार चुंबन, हळूवार स्पर्श, हळूवार भराव हवे आहे.”

राहुल जवळ आला. त्याने तिचे केस मागे केले. कपाळाला हळूवार चुंबन घेतले. मग डोळ्यांना, गालाला, ओठांना. दीर्घ, प्रेमळ चुंबन. जीभ हळूवार भेटली. कोणतीही घाई नव्हती.

त्याने तिचे स्तन हातात घेतले. जड होते, पण त्याने जोरात दाबले नाही. फक्त हळूवार हाताळले, अंगठ्याने निपल फिरवला. मग तोंड लावले. हळूवार चाटले, हळूवार चोखले. दूध थोडेसे आले, त्याने गिळले. सावित्रीने श्वास सोडला.

“आाह्ह… असेच… हळू… प्रेमाने…”

राहुल खाली गेला. तिच्या पोटावर चुंबन घेतले, नाभीला, मग मांड्यांना. योनीजवळ आला तेव्हा त्याने जीभ हळूवार फिरवली. क्लिटोरिसला जोरात न चोखता, फक्त हळूवार चाटले, प्रेमळपणे चोखले. एक बोट हळूवार आत घुसवले. आत-बाहेर… मंद.

सावित्रीची कमर हळूवार उचलली. “हो… असेच… मला घाई नको… फक्त तू जवळ राहा…”

पहिली लहर मंद, लांब आणि गोड आली. तिने राहुलचे केस हळूवार पकडले. शरीर थोडेसे थरथरले, पण ओरड नव्हती. फक्त खोल, समाधानी कण्हणे होते.

राहुल वर आला. तिच्या डोळ्यात डोळे घालून अवयव हळूवार आत घुसवला. एकाच ठोक्यात नाही – हळूहळू, इंच इंच. सावित्रीने श्वास रोखला, मग सोडला.

“आाह्ह… भरून गेले… हळू… खोल…”

ठोके मंद सुरू झाले. खोल, प्रेमाने, एकसमान. प्रत्येक ठोक्यात तो तिच्या डोळ्यात पाहत होता. एक हात तिच्या गालावर, दुसरा स्तनावर हळूवार फिरवत.

“सावित्री… तू माझी आहेस… शरीराच्या प्रत्येक अंगाने… मनाच्या प्रत्येक भावनेने…”

सावित्रीने त्याचे ओठ चांबले. “हो… मी तुझी… फक्त तुझी… असेच राहा… आत… जवळ…”

दुसरी लहर आणखी मंद आणि खोलात जाणारी आली. तिने त्याला घट्ट मिठी मारली. पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. अश्रू आले – सुखाने, प्रेमाने, शांततेने.

राहुलने गती अजिबात वाढवली नाही. तो तसाच मंद, खोल ठोके मारत राहिला. स्तन हळूवार चोखत राहिला. क्लिटोरिसला बोटाने फक्त हळूवार दाबत राहिला.

तिसरी लहर आली – शांत, लांब, पूर्ण. सावित्रीने त्याचे नाव फक्त कुजबुजीत घेतले. शरीर आकुंचन पावले, मग पूर्ण शिथिल झाले.

राहुलनेही खोलवर, हळूवार सोडले. गरम द्रव तिच्या आत पसरला. त्याने बाहेर न काढता तसाच तिच्या आत राहिला. दोघे मिठीत पडले.

सावित्रीने त्याच्या छातीवर कान ठेवला.

“आजचे सुख वेगळे होते… जोरात नाही, पण खूप खोल. मला असेही हवे असते. कधी कधी फक्त तुझे हळूवार अस्तित्व हवे असते.”

राहुलने तिचे केस सारले. कपाळाला चुंबन घेतले.

“मी दोन्ही देईन. जोरातही, हळूवारही. तू जेव्हा जे हवे असेल ते.”

थोड्या वेळाने आरव रडला. सावित्रीने त्याला हळूवार छातीवर घेतले. बाळाने निपल तोंडात घेतला. राहुल त्यांच्या दोघांना मिठी मारून पडला. एक हात सावित्रीच्या कमरेवर, दुसरा बाळाच्या पाठीवर.

खोलीत शांतता होती.

फक्त तीन जणांचे श्वास.

सौम्य. प्रेमळ. पूर्ण.

भाग 17

हळूवार रात्रीची उब

आरव पुन्हा झोपला होता.

खोलीत शांतता होती. सावित्री राहुलच्या छातीवर डोके ठेवून निमपडी होती. त्यांचे शरीर अजूनही एकमेकांना लागून होते. आतल्या हळूवार भरावानंतरची शांतता वेगळीच गोड होती.

सावित्रीने हळूच बोलले,

“कधी कधी मला वाटते… आपण खूप दूर आलो आहोत. गाव सोडलं, नाव बदललं, मूल झालं… आणि तरीही तू माझ्या शरीरात इतका खोल आहेस की मला भीती वाटते. भीती की हे सुख कधी संपेल.”

राहुलने तिचे केस सारले.

“संपणार नाही. मी कुठे जाणार नाही. तू आणि आरव… माझे पूर्ण जग आहे.”

तिने डोके वर केले. त्याच्या ओठांना हळूवार चुंबन घेतले. जीभ मंद भेटली. कोणतीही घाई नव्हती. फक्त उब होती, प्रेम होते.

राहुलने तिचे स्तन पुन्हा हातात घेतले. यावेळीही जोरात नाही. फक्त हळूवार हाताळले, निपल फिरवला. दूध थोडेसे आले. त्याने तोंड लावून हळूवार चोखले. सावित्रीने श्वास सोडला.

“आाह्ह… असेच… मला जोरात नको… फक्त तू जवळ राहा…”

त्याने तिला बाजूला वळवले. पाठीमागून हळूवार आत घुसला. ठोके मंद, खोल, एकसमान. एक हात तिच्या स्तनावर, दुसरा पोटावर.

सावित्रीने त्याचा हात पकडला. “आत… असेच राहा… मला हालचाल जास्त नको… फक्त तुझे अस्तित्व जाणवू दे…”

ते तसेच पडले. राहुल आत होता, पण हालचाल खूप मंद होती. कधी कधी पूर्ण थांबून फक्त आत राहत असे. सावित्रीची श्वासोच्छ्वास हळूवार चालली होती. तिच्या डोळ्यात अश्रू होते – सुखाने, शांततेने, प्रेमाने.

थोड्या वेळाने तिची लहर मंद आली. शरीर थोडेसे आकुंचन पावले, मग पूर्ण शिथिल झाले. तिने त्याचे नाव फक्त कुजबुजीत घेतले. राहुलनेही हळूवार सोडले. बाहेर न काढता तसाच तिच्या आत राहिला.

सावित्रीने त्याच्या हाताला आपल्या ओठांना लावले.

“आजचे सुख सर्वात खोल होते… कारण घाई नव्हती. फक्त तू आणि मी… आणि आपले छोटेसे घर.”

राहुलने तिच्या मानेला चुंबन घेतले.

“हे घर आपले आहे. तू माझी आहेस. आरव आपला आहे. बाकी काहीही महत्त्वाचे नाही.”

काही वेळाने आरव हळूच किंवाळला. सावित्रीने त्याला जवळ घेतले. बाळाने स्तन शोधला आणि चोखू लागला. राहुल तिच्या पाठीमागून मिठी मारून पडला. एक हात सावित्रीच्या कमरेवर, दुसरा बाळाच्या पाठीवर.

तीन जणांची श्वासोच्छ्वास एकमेकांत मिसळली.

खोलीत फक्त उब होती.

सौम्य. सुरक्षित. पूर्ण.

सावित्री डोळे मिटून पडली होती. तिच्या मनात आता भीती नव्हती. फक्त एक गोड, शांत तृष्णा होती – जी जोरात नसते, पण खूप खोल असते.

आणि राहुल… तिच्या आत, तिच्या जवळ, तिच्या आयुष्यात… कायमचा होता.

भाग 18

खोलीत फक्त एक छोटा दिवा जळत होता. सावित्री अंथरुणावर पूर्ण नग्न पडली होती. तिचे जड, दुधाळ स्तन दोन्ही बाजूंना पसरले होते. निपल काळे, जाड, ताठ आणि आधीच दूध टिपकत होते. पोट थोडेसे सैल, मांड्या जाड, आणि मध्ये… तिची पुच्ची.

ती पुच्ची आधीच पूर्ण उघडी आणि ओली होती. लॅबिया फुगलेली, गडद, चमकणारी. क्लिटोरिस मोठा झाला होता, वर आलेला, धडधडत होता. आतून इतका ओलावा येत होता की मांडीवरून खाली एक पातळ रेखा वाहत होती.

सावित्रीने स्वतःच दोन्ही हात खाली नेले. दोन बोटे आत घुसवली, अंगठ्याने क्लिटोरिस दाबला.

“राहुल… आज माझी पुच्ची चार वेळा पूर्ण वाहून जावी… इतके छळ. इतके चोख. इतके फाड. की वाचणारी बाईही चार वेळा भिजून जाईल.”

राहुलने कपडे फेकले. अवयव जाड, ताठ, शिरा उमटलेला, टोकातून आधीच द्रव येत होता. त्याने सावित्रीच्या मांड्या खांद्यावर घेतल्या आणि तोंड थेट तिच्या पुच्चीवर ठेवले.

पहिली वाह

जीभ एकदम क्लिटोरिसला लागली. जोरात चोखले. चाटले. दात लावले. चिमटा काढला. दोन जाड बोटे एकदम आत घुसवून वेगाने, खोलात फिरवली.

सावित्री उचकटली. “आाह्ह… हो… असेच… माझी पुच्ची चोखा… फोडून टाका…”

काही क्षणांतच तिची कमर ताठ झाली. योनी आकुंचन पावली. आणि पहिल्यांदा जोरात, लांब पाणी फवारले. राहुलच्या तोंडावर, गालावर, मानेवर, छातीवर. इतके की ते खाली गळू लागले. सावित्री थरथरली. पाय कंप पावले.

राहुल थांबला नाही. त्याने तीन बोटे एकदम आत घातली. गर्भाशयाला टेकवत वेगाने फिरवली. जीभ क्लिटोरिसला सतावत राहिली – चोखत, चाटत, दात लावत.

“पुन्हा ये… माझ्या तोंडावर पुन्हा वाह… जोरात…”

दुसरी वाह

सावित्रीने त्याचे केस जोरात पकडले. शरीर ताठ झाले. “आाह्ह… येते… दुसरी… आाह्ह…”

योनीतून दुसऱ्यांदा अजून जोरात पाणी फवारले. इतके की राहुलच्या छातीवरून पोटावरून खाली वाहू लागले. अंथरुण भिजले. स्तनातून दूध फवारले. तिने ओरडून नाव घेतले. डोळे मागे गेले.

राहुल वर आला. अवयव धरून तिच्या पुच्चीवर जोरात घासला. ओलावा इतका होता की अवयव चमकत होता.

त्याने सावित्रीला नतमस्तक केले. कमर उंच केली. एकाच ठोक्यात पूर्ण, खोल आत घुसला.

ठोके बेदम सुरू झाले. प्रत्येक ठोका गर्भाशयाला लागून जात होता. एक हात स्तनाला जोरात दाबत, दूध काढत. दुसरा हात क्लिटोरिसला चिमटा काढत, फिरवत.

“सावित्री… तुझी पुच्ची माझी आहे… आज चार वेळा पूर्ण वाहून टाक… वाचणाऱ्या बाईचीही वाहून टाक…”

तिसरी वाह

सावित्रीची कमर थरथरू लागली. “आाह्ह… पुन्हा… तिसरी येते… आाह्ह…”

योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुलचा श्वास अडकला. आणि तिसऱ्यांदा जोरात, लांब, थरथरते पाणी फवारले. अंथरुण पूर्ण भिजले. दुधाने, पाण्याने, घामाने ओलसर. तिने ओरडून रडू कोसळले. “मी… मरते… राहुल… इतके…”

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला उलटी केली. भिंतीला लागून उचलले. पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. पुन्हा एकाच ठोक्यात आत घुसला.

आता ठोके आणखी जोरात. स्तन त्याच्या तोंडात. दूध गिळत. क्लिटोरिसला बोटाने छळत.

“चौथी… दे मला चौथी वाह… माझ्या अवयवावर… माझ्या पोटावर वाहून टाक…”

चौथी वाह

सावित्रीचे शरीर ताठ झाले. नखे त्याच्या पाठीवर घासले. डोके मागे गेले. “आाह्ह… येते… चौथी… आाह्ह… वाहतेय…”

योनी आकुंचन पावून राहुलच्या अवयवाला घट्ट पकडले. आणि चौथ्यांदा सर्वात जोरात, सर्वात लांब पाणी फवारले. इतके की ते त्याच्या पोटावरून, मांड्यांवरून, अंथरुणावरून खाली थंडीत पडू लागले. सावित्रीने ओरडून नाव घेतले. शरीर पूर्ण थरथरले. डोळ्यात अश्रू आले. पाय कंप पावले. स्तनातून दूध फवारले.

राहुलनेही खोलवर सात-आठ जोरात धक्के मारले आणि गरम, दाट वीर्य आत सोडले. सावित्रीची योनी अजूनही आकुंचन पावत होती, त्याचे वीर्य आणि तिचा ओलावा मिसळून बाहेर येत होते.

दोघे कोसळले.

अंथरुण पूर्ण भिजलेले. दुधाने, घामाने, चार वेळा वाहिलेल्या पाण्याने आणि वीर्याने ओलसर.

सावित्रीची पुच्ची अजूनही थरथरती होती. चार वेळा वाहूनही ती पूर्ण शांत झाली नव्हती. आतून अजूनही ओलावा येत होता.

तिने श्वास घेत, आवाज थरथरता ठेवत म्हटले,

“चार… चार वेळा… माझी पुच्ची चार वेळा पूर्ण वाहिली… तू मला वेडी केलेस… वाचणारी बाईही भिजली असेल…”

राहुलने तिचे केस सारले. स्तनांना हळूवार चोखले. दूध गिळले.

“आणखी हवी असेल तर सांग. मी पुन्हा सुरुवात करीन. पाचवी, सहावी… जितकी हवी तितकी.”

सावित्री हसली. थकलेली, पूर्ण भिजलेली, पण डोळ्यात अजूनही मादक आग होती.

“थोडीशी विश्रांती… मग पुन्हा. आज रात्र लांब आहे. माझी पुच्ची अजूनही तुझ्यासाठी तयार आहे.”

खोलीत सेक्सचा, दुधाचा आणि तिच्या चार वेळा वाहिलेल्या पाण्याचा तीव्र वास पसरला होता.

आरव अजून झोपला होता.

आणि सावित्रीची पुच्ची… चार वेळा वाहूनही… अजूनही राहुलसाठी धडधडत होती.

भाग १९

अंथरुण आधीच भिजलेले होते. सावित्रीची पुच्ची चार वेळा वाहूनही शांत झाली नव्हती. ती अजूनही धडधडत होती, आतून ओलावा येत होता, क्लिटोरिस मोठा आणि संवेदनशील होता.

सावित्रीने राहुलला खाली ओढले.

“थांबू नकोस… पुन्हा सुरुवात कर. यावेळी मला उचलून घे. भिंतीला लागून. जोरात. खोल. माझी पुच्ची पुन्हा वाहू दे.”

राहुलने तिला उचलले. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. एकाच ठोक्यात पूर्ण आत घुसला.

सावित्रीने श्वास रोखला. “आाह्ह… फाटले… इतके खोल…”

ठोके बेदम सुरू झाले. प्रत्येक ठोका गर्भाशयाला लागून जात होता. राहुलने एक स्तन तोंडात घेतला. जोरात चोखला. दूध गिळत राहिला. दुसरा हात क्लिटोरिसला चिमटा काढत, फिरवत, दाबत.

पाचवी वाह

सावित्रीची कमर थरथरू लागली. “आाह्ह… पुन्हा येते… पाचवी… आाह्ह…”

योनी आकुंचन पावली. आणि पाचव्यांदा जोरात पाणी फवारले. राहुलच्या पोटावरून खाली वाहू लागले. तिने नखे त्याच्या पाठीवर घासले. ओरडून नाव घेतले.

राहुलने तिला अंथरुणावर ठेवले. पाठीमागून आत घुसला. कमर जोरात धरून ठोके मारू लागला. एक हात स्तनाला दाबत, दूध काढत. दुसरा हात क्लिटोरिसला छळत.

सहावी वाह

“आाह्ह… सहावी… येते… आाह्ह…”

योनी इतकी घट्ट आकुंचन पावली की राहुलचा श्वास अडकला. सहाव्यांदा लांब, थरथरते पाणी फवारले. अंथरुण आणखी भिजले. स्तनातून दूध फवारले. सावित्रीचे पाय कंप पावले.

राहुल बाहेर काढला. सावित्रीला वर बसवले. अवयव आत घेतला. सावित्रीने जोरात हालचाल सुरू केली. जड स्तन त्याच्या तोंडात देत, कमर गोलाकार फिरवत, क्लिटोरिस त्याच्या पेल्विसला घासत.

“चोखा… फोडून टाका… माझी पुच्ची तुला खातेय… पहा किती ओली आहे…”

राहुलने दोन्ही स्तन एकामागून एक चोखले. क्लिटोरिसला बोटाने छळले.

सावित्रीची गती बेदम झाली.

सातवी वाह

“आाह्ह… सातवी… आाह्ह… वाहतेय…”

योनीतून सातव्यांदा जोरात पाणी फवारले. राहुलच्या पोटावर, छातीवर. तिने डोके मागे टाकले. शरीर थरथरले. राहुलही खोलवर सोडला. गरम वीर्य आत पसरले.

सावित्री त्याच्या छातीवर कोसळली. श्वास सुटलेला. पुच्ची अजूनही आकुंचन पावत होती. आतून वीर्य आणि ओलावा मिसळून बाहेर येत होते. स्तनातून दूध अजूनही टिपकत होते.

तिने हळूच म्हटले,

“सात… सात वेळा… माझी पुच्ची सात वेळा वाहिली… तू मला पूर्ण वेडी केलेस…”

राहुलने तिचे केस सारले. स्तनांना हळूवार चोखले.

“आणखी हवी असेल तर सांग. मी थांबलेलो नाही.”

सावित्री हसली. थकलेली, पूर्ण भिजलेली, पण डोळ्यात अजूनही आग होती.

“थोडीशी विश्रांती… मग पुन्हा. आज रात्र संपायची नाही. माझी पुच्ची अजूनही तुझ्यासाठी तयार आहे.”

खोलीत सेक्सचा, दुधाचा आणि सात वेळा वाहिलेल्या पाण्याचा तीव्र वास पसरला होता.

आरव अजून झोपला होता.

आणि सावित्रीची पुच्ची… सात वेळा वाहूनही… अजूनही धडधडत होती.

माझी सावत्र विधवा आई अंतिम भाग

पाच वर्षे लोटली.

आरव आता शाळेत जायला लागला होता. बोलायचा, हसायचा, धावायचा. सावित्री आणि राहुल यांचे छोटेसे घर आता थोडे मोठे झाले होते – दोन खोल्या, एक छोटी बाल्कनी. शहराने त्यांना गिळले होते, पण त्यांच्या आतला गाव अजून मरत नव्हता.

एक संध्याकाळी आरव खेळायला गेला होता.  

सावित्री बाल्कनीत उभी होती. हातात चहाचा कप. सूर्य मावळत होता. तिने स्वतःकडे पाहिले – वयाची चाळीस जवळ आली होती. केसांत दोन-चार पांढरे केस दिसू लागले होते. पण डोळ्यांत तीच शांत आग होती.

राहुल मागून आला. त्याने तिच्या कंबरेला हात टेकला.  

“काय पाहतेयस?”

सावित्री हसली.  

“पाच वर्षांपूर्वीची ती रात्र आठवते. जेव्हा मी पहिल्यांदा तुझ्या हातात पूर्णपणे सुटले होते. भीती होती, अपराधीपणा होता… आणि तरीही मी तुला नाकारू शकले नाही.”

राहुलने तिचे केस मागे केले.  

“मीही भीत होतो. तू माझ्या जीवनात इतकी खोल जाशील याची कल्पना नव्हती. आता तर तू माझ्या श्वासात मिसळली आहेस.”

तिने कप खाली ठेवला आणि त्याच्या छातीवर डोके टेकवले.  

“कधी कधी मला विचित्र वाटते. समाज अजूनही आपल्याला समजणार नाही. आरव मोठा झाला की कदाचित विचारेल. तेव्हा आपण काय सांगणार?”

राहुल शांत राहिला. मग म्हणाला,  

“सत्य सांगणार. की दोन एकटे लोक एकमेकांना भेटले. प्रेम जडले. मूल झाले. बाकी सगळे नाव आणि नाती फक्त जगासाठी आहेत. आपल्यासाठी तर फक्त आपण तीन जण आहोत.”

सावित्रीने डोके वर केले. त्याच्या डोळ्यात डोळे घातले.  

“तू मला कधी पश्चात्ताप आला का?”

“नाही,” राहुलने स्पष्ट म्हटले. “एकही दिवस नाही. तू माझ्या आयुष्यातील सर्वात चांगला निर्णय आहेस.”

तिने हळूवार त्याचे ओठ चांबले.  

“मग आज रात्री… सौम्य. खूप सौम्य. मला फक्त तुझे अस्तित्व जाणवायचे आहे.”

रात्री आरव झोपला असताना ते एकमेकांच्या जवळ आले.  

जोरात काही नव्हते. फक्त हळूवार स्पर्श, दीर्घ चुंबन, मंद भराव. सावित्रीने डोळे मिटले आणि राहुलच्या हातात स्वतःला पूर्ण सोडून दिले. जेव्हा ती सुटली, तेव्हा अश्रू होते – पण ते दुःखाचे नव्हते. ते पूर्णतेचे होते.

नंतर ते बाजूने निजले.  

सावित्रीने राहुलचा हात आपल्या पोटावर ठेवला.  

“कधी कधी मला वाटते… आपण पाप केले का? पण मग आरवचे हास्य ऐकते, तुझा श्वास जाणवतो, आणि मला कळते – प्रेम कधीही पाप असू शकत नाही. भीती पाप आहे. एकटेपणा पाप आहे. प्रेम तर… मुक्ती आहे.”

राहुलने तिचे कपाळ चांबले.  

“मग आपण मुक्त आहोत.”

खोलीत शांतता पसरली.  

दूरवरून शहराचा आवाज येत होता. पण त्यांच्या छोट्याशा जगात फक्त तीन श्वास होते.

सावित्री डोळे मिटून पडली.  

तिला आता काही सिद्ध करायचे नव्हते.  

काही लपवायचे नव्हते.  

फक्त जगायचे होते – राहुलसोबत, आरवसोबत, आणि स्वतःच्या त्या स्त्रीरूपासोबत जे एकेकाळी दबलेले होते.

गावातल्या जुन्या वाडीत तुळशीचे झाड अजून उभे असेल.  

पावसाळ्यात त्याची पाने चमकत असतील.  

पण ते दोघे आता खूप दूर होते.  

आणि त्यांनी निवडलेले जीवन… चुकीचे असले तरी सत्य होते.

कथा इथेच थांबते.  

कारण काही कथा शेवट नसतात.  

त्या फक्त एका शांत रात्रीत, एका मिठीत, एका श्वासात… कायमच्या होतात.

—

**समाप्त**

kamdevratidevi69@gmail.com

अभिप्राय कळवा,

वाट पाहत आहे. 

स्त्री ने भावना कोणाला सांगितली पाहिजे.

व्यक्त करण्यासाठी इमेल kamdevratidevi69@gmail.com

दिला आहे