मी श्री, मार्चमध्ये ऑफिसमधील कामामुळे मी एकच कथा प्रतिभा -उसनी बायको ही लिहली.मी या एप्रिल महिन्यातील माझी पहिली स्टोरी वाचकांना सादर करतोय.
गौरीची दुसरी सुहागरात
भाग १: सौंदर्याचे वरदान की शाप?
गौरीचे रूप म्हणजे जणू निसर्गाची एक अप्रतिम कलाकृती होती. तिचे ते दुधाल गोरेपण, सडपातळ लवचिक बांधा आणि चेहऱ्यावरील कमालीची ओढ पाहून कोणालाही तिचा हेवा वाटावा. तिचे कंबरेपर्यंत रुळणारे रेशमी काळेभोर केस, नाजूक गुलाबी ओठ आणि बोलके पाणीदार डोळे समोरच्याला क्षणार्धात नजरबंद करत. जो कोणी तिला पाही, त्याच्या मनात एकच विचार येई की, गौरीसारखी सुंदर पत्नी मिळणे हे भाग्याचेच लक्षण आहे.
गौरीचे लग्न एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात झाले होते. सुरुवातीचे काही दिवस सुखात गेले, पण नियतीच्या मनात काहीतरी वेगळेच होते. अचानक तिच्या पतीची नोकरी गेली आणि हसत्या-खेळत्या घराला उतरती कळा लागली. घरातील साचलेली पुंजी संपत आली आणि दैनंदिन गरजा पूर्ण करणेही कठीण झाले. पती नैराश्यात गेले, अशा वेळी गौरीने घराची धुरा आपल्या खांद्यावर घेण्याचे ठरवले.
तिने अनेक ठिकाणी नोकरीसाठी पायपीट केली. ऑफिस, शोरूम, शाळा… जिथे शक्य तिथे ती गेली. पण अडथळा होता तो तिच्या शिक्षणाचा. “रूप तर खूप छान आहे, पण पदवी नसेल तर नोकरी कशी देणार?” असे टोमणे तिला ऐकावे लागले. तिचे सौंदर्य तिला नोकरी मिळवून देऊ शकले नाही, उलट काही ठिकाणी लोकांच्या नजरा तिला असुरक्षिततेची जाणीव करून देऊ लागल्या.
एका संध्याकाळी, अत्यंत निराश होऊन ती घरी परतत असताना तिला तिची एक जुनी ओळख असलेली व्यक्ती भेटली, जिने तिला एका मोठ्या कामाबद्दल सुचवले. पण ते काम सामान्य नव्हते. एका मोठ्या उद्योगपतीचा २५ वर्षांचा तरुण मुलगा, विहान, प्रेमात मिळालेल्या धक्क्याने कोमासारख्या अवस्थेत गेला होता. डॉक्टरांनी सुचवलेला उपाय धक्कादायक होता— विहानला पुन्हा जिवंतपणीच्या संवेदना मिळवून देण्यासाठी एका अत्यंत सुंदर आणि आकर्षक स्त्रीच्या सहवासाची गरज होती.
”गौरी, तुझे सौंदर्य हीच आता तुझी ताकद आहे. पण तिथे तुझी अब्रू, तुझे शील धोक्यात येऊ शकते. विचार कर, तुला महिन्याला इतके पैसे मिळतील जे तू आयुष्यभर कमवू शकणार नाहीस,” त्या व्यक्तीने ऑफर दिली.
गौरी सुन्न झाली. एका बाजूला तिचे चारित्र्य, तिचे संस्कार आणि पतीप्रती असलेली निष्ठा होती, तर दुसऱ्या बाजूला गरिबीचा विळखा आणि पतीचे अंधकारमय भविष्य. तिने दोन दिवसांचा वेळ मागून घेतला. त्या दोन रात्री ती डोळ्याला डोळा लावू शकली नाही. आरशात स्वतःचे रूप पाहताना आज तिला पहिल्यांदाच भीती वाटत होती.
अखेर, परिस्थितीने तिला वाकवले. ‘केवळ पैशासाठी नव्हे, तर अस्तित्वासाठी’ असे स्वतःला समजावत तिने तो प्रस्ताव स्वीकारला. तिला माहित नव्हते की, ती केवळ एका घराच्या उंबरठ्यात नाही, तर भावना आणि वासनेच्या अशा चक्रात पाऊल टाकत आहे जिथून परतण्याचा रस्ता तिलाच शोधावा लागणार होता.
भाग २: अनोळखी उंबरठा आणि विषण्ण वास्तव
दोन दिवसांच्या मरणप्राय विचारमंथनानंतर गौरीने आपला निर्णय कळवला. त्या आलिशान बंगल्याची गाडी तिला न्यायला आली तेव्हा तिचे पाय जडावले होते. मनावर एक विचित्र दडपण होतं. ज्या सौंदर्याची आजवर तिने फक्त कौतुकं ऐकली होती, त्याच सौंदर्याची आज जणू ‘बोली’ लागली होती.
१. आलिशान बंगल्यातील पहिले पाऊल
शहराच्या एका कोपऱ्यात असलेल्या त्या अवाढव्य बंगल्याच्या गेटसमोर गाडी थांबली. उंच भिंती, सुरक्षारक्षक आणि शांतता पाहून गौरीला धडकी भरली. बंगल्याच्या आत पाऊल टाकताच तिला जाणवलं की, इथे श्रीमंती तर अपार आहे पण आनंद मात्र कुठेच दिसत नाही. उद्योगपती ‘मिस्टर सिंघानिया’ तिची वाटच पाहत होते. त्यांनी गौरीला वरपासून खालपर्यंत न्याहाळले. त्यांच्या नजरेत एक प्रकारची आशा होती, पण गौरीला ती नजर टोचत होती.
”गौरी, तुला काय करायचे आहे हे तुला सांगितले गेले असेलच. माझा मुलगा विहान… तो फक्त श्वास घेतोय, पण जगत नाहीये. त्याला त्या अंधारातून बाहेर काढण्यासाठी तुझा स्पर्श, तुझे सौंदर्य आणि तुझा सहवास कदाचित जादू करेल,” सिंघानियांचे आवाज कातर झाला होता.
२. विहानशी पहिली भेट: करुणा आणि भीती
सिंघानिया गौरीला विहानच्या खोलीत घेऊन गेले. ती खोली कमी आणि सुसज्ज हॉस्पिटलचा वॉर्ड जास्त वाटत होता. तिथे बेडवर एक पंचविशीचा देखणा तरुण शांत पडला होता. विहान… त्याचे डोळे उघडे होते पण त्यात कोणतीही चमक नव्हती, जणू एखादा जिवंत पुतळा.
त्याचे निष्पाप पण सुन्न झालेलं रूप पाहून गौरीच्या मनातील भीतीची जागा करुणेने घेतली. “एवढा तरुण मुलगा एका मुलीच्या धोक्यामुळे असा कसा झाला असेल?” तिला प्रश्न पडला. डॉक्टरांनी तिला सूचना दिल्या, “गौरी, तुला त्याच्या जवळ बसायचे आहे, त्याच्याशी बोलायचे आहे. त्याला स्पर्श करायचा आहे जेणेकरून त्याच्या संवेदना जागृत होतील. विसरू नकोस, तुला त्याला ‘तिची’ (ज्याने दगा दिला) आठवण करून द्यायची नाही, तर त्याला आयुष्याकडे आकर्षित करायचे आहे.”
३. ‘ट्रीटमेंट’ची सुरुवात: मर्यादांची पहिली ठिणगी
सिंघानिया आणि डॉक्टर खोलीबाहेर पडले आणि गौरी विहानसोबत एकटी राहिली. खोलीत फक्त मॉनिटरच्या ‘बीप-बीप’ आवाजाचा प्रतिध्वनी उमटत होता. गौरी हळूच विहानच्या बेडपाशी बसली. तिने थरथरत्या हाताने विहानच्या थंड पडलेल्या हाताला स्पर्श केला.
नियमाप्रमाणे तिला आजपासून विहानच्या शरीराला उत्तेजित करण्याचा आणि त्याच्या संवेदनांना साद घालण्याचा प्रयत्न करायचा होता. तिने आपले रेशमी केस त्याच्या चेहऱ्यावरून फिरवले. तिच्या सुवासिक अत्तराचा दरवळ खोलीत पसरला होता. विहानच्या हातावर आपली बोटे फिरवताना गौरीला स्वत:च्या पतीची आठवण आली, आणि तिच्या डोळ्यात पाणी आले. “मी हे काय करतेय?” असा प्रश्न तिला सतावत होता.
पण अचानक, विहानच्या बोटांमध्ये एक सूक्ष्म हालचाल झाली. गौरीचा स्पर्श त्याला जाणवला होता का? की हे केवळ तिच्या मनाचे खेळ होते? गौरीला समजले की ही फक्त सुरुवात आहे. हा प्रवास केवळ विहानला बरे करण्याचा नव्हता, तर तिच्या स्वतःच्या आत्मसन्मानाची परीक्षा घेणारा ठरणार होता. या प्रयोगात विहान तर शुद्धीवर येईल, पण गौरी स्वतःला हरवून बसेल की काय, ही भीती आता तिला सतावू लागली होती.
भाग ३: संवेदनांची जागृती आणि लपवाछपवीचा खेळ
विहानच्या खोलीतील त्या गूढ शांततेत गौरीचे दिवस सरू लागले. बाहेरच्या जगाला वाटत होतं की गौरी एका बड्या कंपनीत ‘केअरटेकर’ किंवा ‘पर्सनल असिस्टंट’ म्हणून कामाला लागली आहे, पण त्या बंद खोलीत जे घडत होतं, ते केवळ गौरी आणि तिचं नशिबच जाणत होतं.
१. विहानच्या प्रकृतीत सुधारणा आणि वाढता दबाव
काही दिवस सलग विहानच्या सहवासात राहिल्यावर, डॉक्टरांचे भाकीत खरे ठरू लागले. गौरी जेव्हा त्याच्या हाताला स्पर्श करायची किंवा त्याच्या कानात हळुवार गुणगुणायची, तेव्हा विहानच्या नाडीचे ठोके वाढू लागले होते. एके दिवशी, गौरीने विहानचा हात आपल्या गालाला लावला, तेव्हा विहानच्या बोटांनी तिच्या त्वचेला हलकासा दाब दिला.
हे पाहून सिंघानिया खुश झाले, पण गौरीवरचा दबाव वाढला. “गौरी, तो प्रतिसाद देतोय! आता तुला अधिक जवळ जावे लागेल. त्याला जाणवून दे की तू त्याच्यासाठी सर्वस्व आहेस. त्याच्या शरीरातील रक्त पुन्हा एकदा वेगाने धावू दे,” डॉक्टरांच्या या सूचना गौरीला अस्वस्थ करत होत्या. विहानला जिवंत करण्यासाठी तिला स्वतःच्या शरीराचा आणि सौंदर्याचा वापर एखाद्या जाळ्यासारखा करावा लागत होता.
२. विहानचा बदलता दृष्टिकोन: औषध की ओढ?
हळूहळू विहान डोळे उघडून गौरीकडे पाहू लागला होता. त्याच्या त्या शून्यात पाहणाऱ्या नजरेत आता गौरीसाठी एक वेगळीच चमक दिसू लागली. विहानला वाटू लागले होते की, ज्या प्रेमाने त्याला दगा दिला, तेच प्रेम कदाचित या सुंदर रूपाच्या रूपात परत आले आहे.
तो अजून बोलू शकत नव्हता, पण जेव्हा जेव्हा गौरी खोलीबाहेर जाऊ लागे, तेव्हा तो तिचा हात घट्ट धरून ठेवण्याचा प्रयत्न करी. विहानसाठी गौरी आता फक्त एक नर्स किंवा केअरटेकर नव्हती, तर त्याच्या जगण्याचा आधार बनली होती. गौरीला हे जाणवू लागलं की विहान तिच्या प्रेमात पडत चालला आहे. हा केवळ शरीराचा प्रतिसाद नव्हता, तर विहानच्या मनाची तिच्याकडे झालेली ओढ होती. यामुळे गौरीच्या मनात धडकी भरली— कारण हा केवळ एक महिनाभराचा ‘प्रयोग’ होता, पण विहानसाठी ते सत्य बनत चाललं होतं.
३. घराचा उंबरठा आणि पतीचा विश्वास
रात्री जेव्हा गौरी घरी परते, तेव्हा तिचे पती, अविनाश, तिची आतुरतेने वाट पाहत असत. “गौरी, आज खूप उशीर झाला? किती थकली आहेस तू,” असे म्हणत जेव्हा ते प्रेमाने तिची चौकशी करत, तेव्हा गौरीला स्वतःचीच नजर मिळवणे कठीण जाई.
अविनाशला वाटायचे की त्याची पत्नी घरासाठी कष्ट करतेय. “काही दिवस सोस गौरी, माझी नोकरी लागली की तुला हे काम करायची गरज नाही,” हे त्याचे बोलणे गौरीच्या काळजाला घर पाडत असे. ज्या हातांनी ती दिवसा विहानला कुरवाळत असे, त्याच हातांनी रात्री पतीला जेवण वाढताना तिला स्वतःचाच तिरस्कार वाटू लागे. तिने घरात खोटे सांगितले होते की ती एका आजारी वृद्ध महिलेची काळजी घेते. अविनाशचा तिच्यावरचा आंधळा विश्वासच आता गौरीसाठी सर्वात मोठी शिक्षा बनत चालला होता.
भाग ४: खोट्या सुखाचा सुवर्ण पिंजरा
विहानच्या खोलीत आता कमालीची शांतता नव्हती, तर तिथे आता आशा निर्माण झाली होती. गौरीच्या सततच्या सहवासामुळे आणि तिने घेतलेल्या परिश्रमांमुळे विहानच्या प्रकृतीत चमत्कारिक सुधारणा झाली होती.
१. विहानचे पहिले शब्द
एका सकाळी गौरी विहानच्या हाताला मालिश करत असताना, त्याने अचानक तिचा हात घट्ट पकडला. गौरी दचकली. विहानचे डोळे तिच्या डोळ्यांत रोखलेले होते. त्याचे ओठ थरथरले आणि अत्यंत क्षीण आवाजात तो पुटपुटला, “तू… तू मला सोडून जाणार नाहीस ना?”
विहान अनेक महिन्यांनंतर प्रथमच बोलला होता. गौरीच्या अंगावर सरसरून काटा आला. तिला आनंद झाला की तिचा प्रयत्न यशस्वी झाला, पण त्याच्या शब्दांतील ‘ओढ’ पाहून तिला भीती वाटली. ती काही बोलणार इतक्यात मिस्टर सिंघानिया आणि डॉक्टर तिथे आले. विहानला बोलताना पाहून सिंघानियांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले.
२. बापाची अट आणि संपत्तीचा मोह
विहान झोपल्यानंतर सिंघानिया गौरीला बाहेर घेऊन गेले. त्यांच्या चेहऱ्यावर आता एक वेगळीच अगतिकता होती. ते म्हणाले, “गौरी, तू चमत्कार केलास! विहान आता बोलायला लागलाय. पण डॉक्टरांच्या मते त्याचे मन अजूनही खूप हळवे आहे. त्याला जर आता सत्य समजले की तू विवाहित आहेस आणि केवळ पैशासाठी हे नाटक करत आहेस, तर तो हा धक्का सहन करू शकणार नाही. तो पुन्हा कोमात जाईल आणि मग त्याला कोणीच वाचवू शकणार नाही.”
गौरी हतबल होऊन म्हणाली, “पण सर, मी किती दिवस हे नाटक करणार? माझे स्वतःचे आयुष्य आहे, माझा नवरा आहे…”
सिंघानिया तिला मधेच थांबवत म्हणाले, “मला माहित आहे गौरी. म्हणूनच मी तुला सांगतोय, विहान पूर्ण बरा होईपर्यंत तू त्याला हे सत्य सांगायचे नाहीस. त्या बदल्यात तू मागेल तितकी संपत्ती मी तुला द्यायला तयार आहे. तुझे घर, तुझ्या पतीचे भविष्य, तुझे आयुष्य… सगळं मी सोन्याने मढवून टाकेन. फक्त माझ्या मुलाला हे वाटू दे की तू त्याची आहेस आणि तू त्याच्यावर प्रेम करतेस.”
३. भावना आणि कर्तव्याचा संघर्ष
गौरीसमोर आता दोन मार्ग होते. एकीकडे तिचे सत्य होते जे विहानचा जीव घेऊ शकले असते आणि दुसरीकडे अफाट संपत्ती होती जी तिच्या गरिबीचा अंत करू शकली असती, पण त्यासाठी तिला स्वतःच्या अस्तित्वाशी खोटे बोलावे लागणार होते. तिने जड अंतःकरणाने होकार दिला.
आता गौरी विहानसमोर जाताना ‘गौरी’ म्हणून नाही, तर विहानच्या स्वप्नातील ‘ती’ प्रेयसी म्हणून जाऊ लागली. विहान तिला जवळ घेऊ लागला, तिचे कौतुक करू लागला. तो तिला त्याच्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर गोष्ट मानू लागला होता. विहानचा स्पर्श आता ‘रुग्ण’ म्हणून नव्हता, तर एका ‘प्रेमी’ पुरुषाचा होता. गौरीला या स्पर्शात वासनेपेक्षा विहानचे अतोनात प्रेम जाणवत होते, जे तिला अधिकच गुदमरवून टाकत होते.
तिला दररोज घरी जाताना वाटेत आपले दागिने आणि सिंघानियांकडून मिळालेले महागडे गिफ्ट्स लपवावे लागत. अविनाशला वाटत होते की गरिबी लवकरच संपणार आहे, पण गौरीला माहित होतं की या संपत्तीची किंमत तिच्या आत्मसन्मानाला मोजावी लागणार आहे. विहान तिला आता ‘तिच्या’ नावापेक्षा प्रेमाने हाका मारू लागला होता, आणि प्रत्येक हाकेसरशी गौरीच्या काळजात एक घर पडत होते.
भाग ५: प्रेमाचा वेढा आणि नाईलाजाचा खेळ
विहानच्या प्रकृतीत झालेली सुधारणा ही वैद्यकीय शास्त्रापेक्षाही गौरीच्या सौंदर्याचा आणि सहवासाचा परिणाम जास्त होती. पण ही सुधारणा आता गौरीसाठी एका सुवर्ण पिंजऱ्यासारखी झाली होती.
१. विहानचा परावलंबित्वाचा हट्ट
विहान आता पूर्णपणे शुद्धीवर होता, पण त्याचे संपूर्ण विश्व केवळ गौरीभोवती एकवटले होते. त्याला खोलीत गौरीशिवाय दुसरे कोणीही चालत नसे. सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत त्याला प्रत्येक गोष्टीसाठी गौरीच हवी असे.
“गौरी, तू जवळ बसल्याशिवाय मला अन्नाची चव लागत नाही,” असे म्हणत तो हट्ट धरून बसे. गौरीला स्वतःच्या हाताने त्याला घास भरवावे लागत. तो तिच्या हातानेच पाणी पिई आणि जेव्हा औषधाची वेळ येई, तेव्हा ती जोपर्यंत प्रेमाने त्याच्या कपाळावर हात फिरवत नाही, तोपर्यंत तो गोळीही गिळत नसे.
२. लाडीक बोलणे: एक अटळ मुखवटा
सिंघानियांच्या अटीनुसार आणि विहानच्या नाजूक मानसिक स्थितीमुळे गौरीला आता तिच्या वागण्यात कमालीचा बदल करावा लागला होता. मनात प्रचंड दुःख आणि घरी असलेल्या पतीची ओढ असूनही, विहानसमोर तिला अत्यंत गोड आणि लाडीक बोलावे लागे.
“विहान, तुम्ही औषध घेतलं नाही तर मी तुमच्यावर रागावेन बरं का…” असे खोटे खोटे लाड करताना तिला स्वतःचाच आवाज परका वाटू लागे. विहान तिच्या या बोलण्यावर हरखून जाई. तो तासन् तास तिचा हात हातात धरून तिच्या रूपाकडे पाहत राही. कधी तिचे केस नीट करणे, तर कधी तिच्या सौंदर्याची स्तुती करणे, यात तो दंग असे. गौरीला त्याच्या या जवळिकीचा संकोच वाटे, पण ती ‘नाही’ म्हणू शकत नव्हती. कारण विहानच्या डोळ्यांत तिला पुन्हा त्या कोमात जाण्याची भीती स्पष्ट दिसत होती.
३. घराकडे जाणारा रस्ता धूसर होताना
या सगळ्यात सर्वात मोठी समस्या वेळेची निर्माण झाली. विहान तिला संध्याकाळी लवकर सोडूच इच्छित नसे.
“आणखी पाच मिनिटं थांब ना, तू गेली की मला भीती वाटते,” असा आर्जव विहान करायचा. यामुळे गौरीला घरी पोहोचायला रोज उशीर होऊ लागला. रात्री उशिरा घरी गेल्यावर अविनाशचे काळजीने भरलेले प्रश्न तिला निरुत्तर करत.
“गौरी, कसली ही नोकरी? तुला साधा फोन करायलाही वेळ मिळत नाही का?” अविनाशच्या या प्रश्नावर ती फक्त ‘काम जास्त होतं’ असं म्हणून विषय टाळायची.
एके दिवशी विहानने तिला एक अत्यंत महागडा हिऱ्याचा हार भेट म्हणून देण्याचा प्रयत्न केला. “हे तुझ्यासाठी, कारण तू माझं आयुष्य परत दिलंयस,” विहान म्हणाला. गौरीने तो हार नाईलाजाने स्वीकारला पण तो घरी नेण्याची तिची हिंमत झाली नाही. तिने तो बंगल्याच्या लॉकरमध्येच ठेवला. तिला जाणवू लागलं होतं की, विहानच्या मनात तिच्याबद्दल असलेली ओढ आता फक्त कृतज्ञता राहिली नव्हती, तर ती एका तीव्र आकर्षणात बदलली होती.
गौरीला आता एका बाजूला विहानच्या निष्पाप पण वेड्या प्रेमाचा सामना करायचा होता, तर दुसरीकडे आपल्या पतीपासून हे भयानक सत्य लपवून ठेवायचं होतं. ती जणू एका अशा दोरीवर चालत होती, जिथून खाली पडलं तर दोन्ही बाजूला तिचा सर्वनाश होणार होता.
भाग ६: आधाराचा स्पर्श आणि मुखवट्यामागचे अश्रू
विहानच्या आयुष्यात आता जणू नवीन वसंत आला होता. ज्या खोलीत काही काळापूर्वी मृत्यूची शांतता होती, तिथे आता विहानच्या हसण्याचा आवाज घुमू लागला होता. पण या हसण्यामागे गौरीचा किती मोठा त्याग होता, हे कोणालाच दिसत नव्हते.
१. आधाराचा स्पर्श आणि लॉनमधील फेरफटका
विहान आता स्वतःच्या पायावर उभा राहू लागला होता, पण त्याला गौरीच्या आधाराची सवय झाली होती. “गौरी, तुझा हात धरल्याशिवाय मला नीट चालता येत नाही गं,” असे म्हणत तो तिच्या खांद्यावर आपला हात टाकायचा. गौरीला त्याचा भार आणि त्याच्या शरीराचा स्पर्श जाणवायचा, पण तिला तो आधार द्यावाच लागायचा.
संध्याकाळच्या वेळी ते दोघे बंगल्याच्या प्रशस्त लॉनमध्ये फिरायला जायचे. विहान गौरीचा आधार घेऊन सावकाश पावले टाकत असे. चालता चालता तो तिच्या सौंदर्याकडे टक लावून पाहायचा. “तू माझं आयुष्य बदलून टाकलंस. तुला माहितीये? तू समोर नसली की मला श्वास घ्यायलाही त्रास होतो,” विहानचे हे शब्द गौरीच्या काळजाला चरे पाडत होते. तिला माहित होतं की हे प्रेम एका खोट्या पायावर उभं आहे.
२. मस्करी आणि नाईलाजाचे हास्य
विहान आता हळूहळू जुन्या जखमा विसरून मस्करी करू लागला होता. कधी तिच्या केसांची बट मागे करणे, तर कधी “आज तू खूपच सुंदर दिसतेयस, कोणाची नजर लागेल तुला,” असे म्हणून तिची चेष्टा करणे, हे विहानचे रोजचे झाले होते. गौरीलाही प्रतिसादात हसावे लागे. तिच्या त्या बोलक्या डोळ्यांत कितीही दुःख असले, तरी ओठांवर मात्र तिला लाडीक हास्य ठेवावे लागे. विहानच्या प्रत्येक विनोदावर तिला दाद द्यावी लागे, कारण त्याचा आनंद हाच तिच्या या ‘ड्युटी’चा मुख्य भाग होता.
३. रात्रीची शांतता आणि सकाळची पहिली हाक
डॉक्टरांनी एक मोठी सोय केली होती. विहानला रात्री झोपण्याची कडक औषधे दिली जात असत. त्यामुळे रात्री नऊ-साडे नऊच्या सुमारास विहान गाढ झोपेत जाई. याच वेळेचा फायदा घेऊन गौरी गुपचूप बंगल्यातून बाहेर पडे आणि रात्री उशिरा आपल्या घरी पोहोचे. विहानला रात्री गौरी आपल्याजवळ नाही, हे कधीच जाणवले नाही.
पण खरा प्रश्न सकाळी असायचा. औषधाचा अंमल ओसरला की विहान डोळे उघडताच सर्वात आधी ‘गौरी’ अशी हाक मारायचा. जर गौरी त्याच्या बेडशेजारी दिसली नाही, तर तो अस्वस्थ व्हायचा, त्याचे बीपी वाढायचे. त्यामुळे गौरीला पहाटेच उठून, घराची सर्व कामे उरकून, अविनाशला काहीतरी थापा मारून विहानच्या उठण्यापूर्वी बंगल्यावर हजर राहावे लागत असे.
विहानसाठी ती एक ‘प्रेयसी’ होती, जिच्यासोबत तो आयुष्य पाहू लागला होता. पण गौरीसाठी तो फक्त एक ‘रुग्ण’ होता, ज्याला बरे करणे ही तिची मजबुरी होती. विहानचा तिच्या खांद्यावर असलेला तो हात तिला आता जड वाटू लागला होता. तिला भीती वाटत होती की, जर एखाद्या दिवशी विहानने तिला मिठीत घेण्याचा किंवा त्यापेक्षा पुढे जाण्याचा प्रयत्न केला, तर ती स्वतःला कशी वाचवेल?
भाग ७: निष्ठेची परीक्षा आणि काचेचा महाल
विहानच्या प्रकृतीत वेगाने होणारी सुधारणा सिंघानिया कुटुंबासाठी आनंदाची बातमी होती, पण गौरीसाठी ती एका नव्या संकटाची नांदी ठरली. विहान आता केवळ शरीरानेच नाही, तर मनानेही पूर्णपणे गौरीच्या अधीन झाला होता.
१. रात्रीचा हट्ट आणि गोळ्यांचे सत्य
विहानच्या मनात आता शंका डोकावू लागली होती. त्याला जाणवू लागले होते की, रात्रीच्या वेळी त्याला खूप गाढ झोप येते आणि सकाळी उठल्यावर गौरी त्याच्या समोर नसते, तर ती धावतपळत खोलीत येत असते. एके रात्री त्याने डॉक्टरांनी दिलेली झोपण्याची गोळी न घेता थुंकून दिली आणि झोपल्याचे नाटक केले.
गौरी नेहमीप्रमाणे त्याला झोपलेले पाहून रात्री नऊ वाजता जायला निघाली, तेव्हा विहानने अचानक तिचा हात पकडला. “कुठे चालली आहेस गौरी? इतक्या रात्री मला सोडून कुठे जातेस तू?” विहानचा प्रश्न ऐकून गौरीच्या काळजाचा ठोका चुकला.
तिने सावरून घेण्याचा प्रयत्न केला, “ते… विहान, मला घराची काही कामं असतात, मी सकाळी लवकर येते ना.”
पण विहान ऐकायला तयार नव्हता. “नाही! मला आता झोपेच्या गोळ्या नकोत आणि तू ही नकोस. मला भीती वाटते. तुला इथेच, माझ्या खोलीत, माझ्या डोळ्यासमोर राहावं लागेल. जर तू गेलीस, तर मी पुन्हा कधीच औषध घेणार नाही,” विहानचा हा हट्ट बालिश नव्हता, तर तो एका वेड्या प्रेमाचा भाग होता.
२. सिंघानियांचा नवा प्रस्ताव आणि लग्नाचा विषय
विहानचा हा बदल पाहून मिस्टर सिंघानिया यांनी गौरीला बोलावून घेतले. विहानने आता गौरीशी लग्नाचा विषय काढायला सुरुवात केली होती. तो वडिलांना म्हणाला होता, “बाबा, गौरीने मला जीवनदान दिलंय. मला तिच्याशिवाय कोणाशीही लग्न करायचं नाही.”
सिंघानिया गौरीला म्हणाले, “गौरी, तू पाहतेयस विहान किती हळवा झालाय. जर तू आता रात्री इथे थांबली नाहीस, तर तो पुन्हा खचून जाईल. मला माहित आहे तू विवाहित आहेस, पण काही दिवसांसाठी तुला तुझ्या पतीला काहीतरी सांगून इथेच राहावं लागेल. विहानला वाटतंय की तुमचं लवकरच लग्न होणार आहे. त्याचं हे स्वप्न तुटू देऊ नकोस. तुला जितकी संपत्ती हवी, जो मोबदला हवा, तो मी द्यायला तयार आहे. फक्त त्याच्याशी लग्नाचं खोटं नाटक कर.”
गौरी सुन्न झाली. लग्नाचं नाटक? एका परक्या पुरुषासोबत रात्रभर एकाच खोलीत राहणं? हे तिच्या कल्पनेपलीकडे होतं.
३. अविनाशचा अढळ विश्वास
दुसरीकडे, गौरी जेव्हा रात्री उशिरा घरी पोहोचली, तेव्हा अविनाश तिची काळजी करत बसला होता. गौरीने त्याला खोटं सांगितलं की, “ज्या आजींची मी सेवा करते, त्यांची प्रकृती आज अचानक बिघडली, त्यामुळे मला काही दिवस तिथेच राहावं लागेल. पगारही वाढवून मिळणार आहे.”
अविनाशच्या मनात शंकेचा लवलेशही नव्हता. त्याने गौरीचे हात हातात घेतले आणि म्हणाला, “गौरी, तू आमच्या घरासाठी किती कष्ट करतेयस. मला तुझा अभिमान वाटतो. तू काळजी नको करू, मी घर सांभाळून घेईन. तू त्या आजींची सेवा कर, पुण्यच मिळेल तुला.”
अविनाशचे हे प्रेमळ शब्द ऐकून गौरीला रडू कोसळलं. तिने त्याला मिठी मारली, पण तिच्या मनात अपराधीपणाची आग लागली होती. अविनाशचा हा विश्वासच तिला सर्वात जास्त टोचत होता. ती विचार करत होती की, ज्या विश्वासाच्या जोरावर अविनाश तिला घराबाहेर पाठवत आहे, त्याच विश्वासाचा ती नकळत खून करत आहे का?
आता गौरीला एका बाजूला विहानच्या खोलीत रात्रभर राहून त्याच्या प्रेमाचं नाटक करायचं होतं आणि दुसरीकडे अविनाशला या सगळ्यापासून दूर ठेवायचं होतं. विहानचा तिच्यावरचा वाढता हक्क आता तिला श्वास घेणंही कठीण करत होता.
भाग ८: रात्र, रुणझुण आणि लग्नाची अट
गौरीने सिंघानियांच्या विनंतीवरून आणि विहानच्या हट्टापायी बंगल्यावरच रात्री राहण्याचा निर्णय घेतला. तिने अविनाशला फोन करून “आजींची तब्येत जास्त बिघडली आहे” अशी थाप मारली. तिचे हृदय धडधडत होते, कारण आजची रात्र तिच्या संयमाची आणि चारित्र्याची खरी परीक्षा होती.
१. एकांतातला तो रात्रभरचा पहारा
रात्रीचे अकरा वाजले होते. बंगल्यात सर्वत्र शांतता होती. विहानच्या खोलीत फक्त मंद प्रकाश असलेला एक लॅम्प जळत होता. विहान आज खूप आनंदात होता, कारण गौरी आज पहिल्यांदाच रात्री त्याच्या सोबत होती.
”गौरी, माझ्या जवळ येऊन बस ना,” विहानने प्रेमळ हट्ट केला. गौरी नाईलाजाने त्याच्या बेडच्या कोपऱ्यावर बसली. विहानने तिचा हात हातात घेतला आणि तो कुरवाळू लागला. “तू जवळ असली की मला खूप सुरक्षित वाटतं. त्या जुन्या जखमा आता भरून आल्यात असं वाटतंय.”
बोलता बोलता विहानने तिचा हात आपल्या हृदयावर ठेवला. गौरीला त्याच्या हृदयाचे वेगवान ठोके जाणवत होते. विहान हळूहळू तिच्या जवळ सरकला आणि तिच्या खांद्यावर डोके टेकवले. गौरीला विहानच्या श्वासांचा उबदार स्पर्श जाणवत होता. विहानने तिचा चेहरा आपल्या हातांनी वर उचलला, त्याच्या नजरेत एक तीव्र ओढ आणि जवळीक होती. गौरीला क्षणभर वाटले की विहान आता तिला चुंबन घेईल, तिने घाबरून डोळे मिटून घेतले. पण विहानने फक्त तिच्या कपाळावर एक हळुवार ओठ टेकवले. तो स्पर्श जरी प्रेमळ होता, तरी गौरीच्या मनाला तो चटका लावून गेला. पतीशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही पुरुषाचा असा स्पर्श तिला असह्य होत होता, पण ‘रुग्णाला’ वाचवण्यासाठी तिला शांत राहावे लागले.
२. लग्नाचे थाटामाट आणि सोन्याचा पिंजरा
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मिस्टर सिंघानिया यांनी एक मोठी घोषणा केली. “विहान पूर्णपणे बरा व्हावा यासाठी आपण आठवडाभरात तुमचं लग्न लावून देऊ. हे लग्न फक्त विहानच्या समाधानासाठी असेल, पण जगाच्या नजरेत तुम्ही पती-पत्नी असाल.”
गौरीला वाटलं होतं की हे सगळं एका खोलीपुरतं मर्यादित असेल, पण सिंघानिया घराण्यात लग्नाची जोरदार तयारी सुरू झाली. महागड्या साड्या, हिऱ्यांचे दागिने आणि डिझायनर कपड्यांचे ढीग गौरीसमोर लावले गेले. विहान स्वतः तिला दागिन्यांची निवड करायला लावत होता.
”गौरी, या हिरव्या गर्द साडीत तू अगदी अप्सरेसारखी दिसशील. आपल्या लग्नात तू जगातील सर्वात सुंदर वधू असशील,” विहान उत्साहाने सांगत होता. तो तिच्यासाठी महागड्या अंगठ्या घेऊन आला आणि तिच्या अनामिकेत त्याने एक मोठी हिऱ्याची अंगठी घातली. गौरीने जेव्हा तो दागिना पाहिला, तेव्हा तिला तिच्या लग्नातील त्या साध्याशा सोन्याच्या जोडव्यांची आठवण आली, जी अविनाशने मोठ्या कष्टाने केली होती.
३. दुहेरी आयुष्याचा गुदमरणारा संघर्ष
घरामध्ये अविनाश अजूनही गौरीच्या परतण्याची वाट पाहत होता. तो तिला फोन करून तिच्या तब्येतीची विचारपूस करायचा. “गौरी, तू तिथे एकटी आहेस, स्वतःची काळजी घे. पैसे मिळत आहेत म्हणून स्वतःला खूप त्रास देऊ नकोस,” अविनाशचे हे साधे पण निस्वार्थ प्रेम गौरीला टोचू लागले.
एकीकडे विहान तिला ‘भावी पत्नी’ म्हणून मान देत होता, तिला रेशमी वस्त्रांनी आणि दागिन्यांनी मढवत होता. तिच्यासोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण विहानसाठी आनंदाचा होता, पण गौरीसाठी तो मानसिक छळासारखा होता. तिला एका अशा लग्नासाठी ‘हो’ म्हणावे लागले होते, ज्या लग्नाचा तिला कोणताही अधिकार नव्हता. लग्नाची तारीख जवळ येत होती आणि गौरीला आता स्वतःच्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या पापाची जाणीव होऊ लागली होती.
तिला माहित होते की, ज्या दिवशी ती विहानसोबत लग्नाचे फेरे घेईल (जरी ते नाटक असले तरी), त्या दिवशी तिच्या आणि अविनाशच्या पवित्र नात्याला एक न पुसणारा डाग लागणार होता.
भाग ९: सौंदर्याचा सोहळा आणि मनाची भुलभुलैया
लग्नाचा दिवस उजाडला. सिंघानियांचा बंगला फुलांनी आणि रोषणाईने न्हाऊन निघाला होता. शहरातल्या नामवंत हस्तींना आमंत्रण देण्यात आले होते. गौरीसाठी हा दिवस केवळ एका ‘नाटकाचा’ भाग होता, पण जसजसा वेळ सरकू लागला, तसतशी तिच्या मनाची पकड ढिली होऊ लागली.
१. वधूचा साज आणि आरशातले प्रतिबिंब
गौरीला तयार करण्यासाठी खास ब्युटीशियन्स बोलावले होते. तिने जेव्हा जडावाचे दागिने आणि लाख मोलाची भरजरी शालू नेसली, तेव्हा आरशात स्वतःला पाहून ती स्वतःच थक्क झाली. तिचे ते नैसर्गिक सौंदर्य आता राजेशाही थाटात अधिकच खुलून दिसत होते. तिच्या गळ्यातला हिऱ्यांचा हार तिच्या गोऱ्या वर्णावर चमकत होता.
तिच्या मनात एक विचार चमकून गेला, “मी खरंच इतकी सुंदर दिसतेय? अविनाशने मला कधीच असं पाहिलं नाही. त्याला तर साधी साडी घ्यायलाही दहा वेळा विचार करावा लागतो.” हा विचार येताच तिला स्वतःचीच भीती वाटली, पण आरशातल्या त्या ‘राजकन्ये’ने तिला मोहवून टाकले होते.
२. विहानचे प्रेम आणि पाहुण्यांची दाद
विहान जेव्हा वराच्या वेशात गौरीसमोर आला, तेव्हा त्याचे डोळे विस्फारले. त्याने सर्वांसमोर गौरीचा हात हातात घेतला आणि तिच्या हाताचे चुंबन घेतले. “गौरी, आज मला विश्वास बसत नाहीये की तू माझी होणार आहेस. तू फक्त माझी पत्नी नाहीस, तर माझं नशीब आहेस,” विहानचे हे शब्द आणि त्याची ती काळजी घेणारी वृत्ती गौरीला सुखावून गेली.
लग्नाच्या सोहळ्यात जेव्हा ती विहानसोबत स्टेजवर उभी राहिली, तेव्हा पाहुण्यांमध्ये एकच कुजबुज सुरू झाली. “किती सुंदर जोडी आहे!”, “सिंघानियांच्या सुनेचं सौंदर्य तर एखाद्या अभिनेत्रीलाही लाजवेल!” अशा कमेंट्स गौरीच्या कानावर पडत होत्या. आजवर तिला फक्त तिच्या गल्लीतल्या लोकांनी पाहिले होते, पण आज मोठमोठे लोक तिच्या सौंदर्याचे गुणगान करत होते. तिला मिळणारा हा ‘मान’ आणि ‘सुनेचा दर्जा’ तिच्या मनाला सुखावत होता. तिला हे सर्व मजबुरीने करायचे होते, पण आतून कुठेतरी तिला या प्रसिद्धीच्या आणि श्रीमंतीच्या गुदगुल्या होत होत्या.
३. अपराधीपणा आणि सुखाचा संघर्ष
विहानने तिला एक महागडा परफ्युम भेट दिला आणि तिच्या कानात कुजबुजला, “हा सुगंध नेहमी तुला माझी आठवण करून देईल.” गौरीला क्षणभर विसर पडला की ती विवाहित आहे. तिला तो क्षण, तो थाट आणि विहानचे ते लाड हवेहवेसे वाटू लागले. तिला मिळणारे दागदागिने आता तिला ‘मोबदला’ न वाटता तिचे ‘हक्क’ वाटू लागले होते.
पण जेव्हा जेव्हा ती एकटी पडायची, तेव्हा तिला अविनाशचा चेहरा आठवायचा. तो आजही त्या छोट्याशा घरात तिच्यासाठी चटणी-भाकर खाऊन वाट पाहत असेल. पण इथल्या पंचपक्वान्नांच्या आणि मखमली गाद्यांच्या सुखापुढे तो आठवडाभराचा संसार तिला फिका वाटू लागला होता.
तिच्या मनाचे दोन भाग झाले होते. एक भाग तिला ओरडून सांगत होता की, “गौरी, हे पाप आहे, तू अविनाशला फसवतेयस!” तर दुसरा भाग हळूच कानात म्हणत होता, “बघ, तुझं सौंदर्य अशाच श्रीमंतीसाठी बनलं आहे. इथे तुला राणीसारखा मान मिळतोय, मग का परत जायचं त्या गरिबीत?”
लग्नाचे विधी सुरू झाले. मंगलाष्टकांचे सूर कानावर पडत होते. गौरी विहानच्या डोळ्यांत पाहत होती, जिथे फक्त तिच्याबद्दलचं वेड होतं. तिने कळत-नकळत लग्नाच्या अक्षता स्वतःच्या डोक्यावर घेतल्या आणि एका खोट्या नात्याला मनातून ‘सत्य’ मानायला सुरुवात केली.
भाग १०: रेशमी रात्र आणि निषिद्ध शृंगार
लग्नाचा भव्य सोहळा पार पडला होता. रात्रीच्या त्या शांत प्रहरी, सिंघानियांच्या बंगल्यातील सर्वात आलिशान खोली फुलांच्या सुगंधाने आणि सुगंधी मेणबत्त्यांच्या प्रकाशाने न्हाऊन निघाली होती. गौरी बेडवर बसली होती. अंगावरची ती लाख मोलाची भरजरी साडी, जड दागिने आणि केसांत माळलेला मोगऱ्याचा गजरा… ती आज खरोखरच एका रतीसारखी दिसत होती.
सुहागरात्रीची ती वेळ जवळ येत होती. सिंघानियांच्या आलिशान मास्टर बेडरुममध्ये मोगरा आणि गुलाबाच्या फुलांचा सुवास दरवळत होता. पण त्या खोलीत सर्वात जास्त मादकता पसरली होती ती गौरीच्या रूपातून.
१. ब्युटीशियनचा मादक शृंगार
सिंघानियांच्या खास ब्युटीशियन्सनी गौरीला सजवण्यासाठी तीन तास घेतले होते.एक मादक शृंगार
सुहागरात्रीचा तो मुहूर्त जवळ येत होता आणि गौरीला सजवण्यासाठी आलेल्या ब्युटीशियन्सनी जणू तिला एका जिवंत अप्सरेत रूपांतरित केले होते. हा केवळ लग्नाचा मेकअप नव्हता, तर तो विहानच्या सुप्त वासनांना साद घालणारा एक मादक सापळा होता.
१. राजेशाही थाट आणि मादक सौंदर्य
गौरीच्या अंगावर सोन्याच्या तारांनी विणलेली गडद राणी रंगाची रेशमी शालू होती. साडीचा पोत इतका मुलायम होता की, तिच्या अंगाच्या प्रत्येक वळणावर ती साडी एखाद्या दुसऱ्या त्वचेसारखी बिलगली होती. ब्युटीशियनने मुद्दाम तिची साडी थोडी खालच्या बाजूने नेसवली होती, ज्यामुळे तिची गोरीपान, नाजूक कंबर आणि नाभीवर लावलेला एक छोटासा हिरा प्रकर्षाने चकाकत होता.
तिचा चेहरा एखाद्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा उजळून निघाला होता. डोळ्यांवर ‘स्मोकी’ मेकअप केल्यामुळे तिची नजर अधिकच खोल आणि रहस्यमयी वाटत होती. पापण्यांवर लावलेल्या मखमली मस्कारामुळे तिचे डोळे अधिकच मोठे आणि मादक भासत होते. ओठांवर लावलेली गडद वाईन रंगाची ग्लॉसी लिपस्टिक तिच्या गुलाबी ओठांना अधिकच मांसल आणि आमंत्रक बनवत होती. तिच्या गालावर लावलेला हलका गुलाबी ‘ब्लश’ जणू ती आतापासूनच लाजतेय असा भास निर्माण करत होता.
२. दागिन्यांचा साज आणि मोगऱ्याचा गंध
तिच्या गळ्यात सिंघानिया घराण्याचे पारंपारिक जडावाचे हार होते. दोन लांब सरींचे हार तिच्या उरोजांच्या मधोमध रुळत होते, ज्यामुळे तिथे एक वेगळीच ओढ निर्माण होत होती. कानातले जड झुमके तिच्या मानेच्या हालचालीनुसार तिची गोरी मान कुरवाळत होते. पण सर्वात जास्त लक्ष वेधून घेत होती ती तिची नाजूक नथ. तिने जेव्हा दीर्घ श्वास घेतला, तेव्हा ती नथ तिच्या ओठांवर हलकेच आदळत होती, जे पाहून कोणाचेही भान हरपले असते.
तिच्या केसांचा एक उंच अंबाडा बांधून त्यावर ताज्या मोगऱ्याचा भलामोठा गजरा माळला होता. त्या गजऱ्याचा आणि गौरीच्या अंगाला लावलेल्या महागड्या अत्तराचा एक संमिश्र, मादक सुगंध संपूर्ण खोलीत दरवळत होता. तिच्या हातांत कोपऱ्यापर्यंत भरलेला हिरवा चुडा आणि मध्येच सोन्याच्या पाटल्या आणि तोडे… जेव्हा ती हात हलवे, तेव्हा होणारा तो किणकिणाट कोणत्याही पुरुषाच्या काळजाची धडधड वाढवणारा होता.
३. शेजेवरची ती नखशिखांत मादकता
गौरी जेव्हा फुलांनी सजवलेल्या त्या मखमली शेजेवर बसली, तेव्हा तिची अवस्था एखाद्या शिकार होण्यास तयार असलेल्या हरिणीसारखी होती. तिने स्वतःचे पाय दुमडून घेतले, तेव्हा तिच्या पायातील जड चांदीचे पैंजण आणि त्यातील घुंगरू वाजू लागले. तिचे नखशिखांत सौंदर्य पाहून असे वाटत होते की, ती खरोखरच एका श्रीमंत घराण्याची कुलवधू आहे.
तिच्या मनात विचारांचे द्वंद्व चालू होते, पण आरशात दिसणाऱ्या स्वतःच्या त्या हॉट आणि मादक रूपाने तिला एक वेगळाच आत्मविश्वास दिला होता. तिने आपले ओठ जिभेने ओले केले आणि आपली मान हलकेच एका बाजूला झुकवली. तिला माहित होते की, थोड्याच वेळात विहान या खोलीत येईल आणि तिच्या या सौंदर्याच्या महासागरात स्वतःला पूर्णपणे बुडवून घेईल. तिने पदर हलकासा सावरला, पण अशा रीतीने की तिच्या सौंदर्याचे काही पैलू विहानच्या नजरेला सहज पडतील.
गौरी आता फक्त एक ‘गरिबीने गांजलेली स्त्री’ राहिली नव्हती, तर ती एक अशी ‘कामदेवता’ बनली होती, जिला आज रात्री स्वतःच्या सौंदर्याच्या जोरावर संपूर्ण साम्राज्य जिंकायचे होते. तिचे ते अर्धवट उघडे असलेले खांदे आणि साडीच्या पदराखालून दिसणारी तिची नाजूक कंबर पाहून खुद्द ब्युटीशियनही म्हणाली होती, “मॅडम, आज विहान सर तुम्हाला पाहून स्वतःवरचा ताबा नक्कीच गमवतील.”
२. सुहाग शेजेवरचे द्वंद्व: योग्य की अयोग्य?
ब्युटीशियन्स बाहेर गेल्यावर गौरी एकटीच त्या फुलांनी सजवलेल्या बेडवर बसली. बाहेर सनईचे सूर ऐकू येत होते. तिने आपल्या हातातील हिरव्यागार बांगड्यांकडे पाहिले. तिच्या मनात विचारांचे वादळ उठले होते.
”मी हे काय करतेय? मी तर विवाहित आहे. अविनाशला मी काय तोंड दाखवणार? हा एका रात्रीचा बनाव माझ्या आयुष्याला कलंकित तर करणार नाही ना?” तिचे मन तिला ओरडून विचारत होते. अविनाशचा तो भोळा चेहरा तिच्या डोळ्यासमोर आला. तिला वाटले की उठून पळून जावे. पण त्याच क्षणी तिने खोलीतल्या त्या वैभवशाली वस्तूंवर नजर फिरवली. तिला मिळालेले करोडोंचे दागिने, तो राजेशाही थाट आणि विहानने आतापर्यंत दिलेली ती अपार माया…
तिला आठवले की गरिबीत तिचे सौंदर्य कसे कोमेजून चालले होते, आणि इथे विहानच्या एका स्पर्शाने तिला पुन्हा तरुणी असल्याचा भास होत होता. “अविनाशकडे प्रेम आहे, पण तो मला हे सुख कधीच देऊ शकणार नाही. विहान मला देव मानतोय, मग त्याच्या सुखासाठी मी माझं शरीर का अर्पण करू नये?” अखेर, गरिबीच्या भीतीवर श्रीमंतीच्या मोहाने मात केली. तिच्या वासनेचा आणि विहानप्रती असलेल्या आकर्षणाचा तिच्या जुन्या संस्कारांवर विजय झाला.
१. सुहागरात्रीची ती पहिली धडधड
विहानचे आगमन
इतक्यात दरवाजा उघडला आणि विहान आत आला. त्याने दरवाजाची कडी लावल्याचा आवाज झाला आणि गौरीच्या अंगावर शहार आला. विहानने जेव्हा तिला त्या वधूच्या वेशात पाहिले, तेव्हा तो जागीच थबकला. त्याच्या नजरेतली भूक पाहून गौरीला समजले की आज ही रात्र सामान्य नसणार.
विहान हळूच तिच्या जवळ बेडवर बसला. त्याने आपल्या हाताने गौरीची नथ हलकेच बाजूला केली. “गौरी, तू आज इतकी मादक दिसतेयस की मला श्वास घेणं कठीण होतंय,” विहानचा आवाज बसला होता. त्याने तिचा हात धरून आपल्या ओठांकडे नेला.
गौरीने आता स्वतःला पूर्णपणे विहानच्या हवाली केले होते. तिने आपले डोळे मिटून घेतले आणि विहानला जवळ ओढले. तिच्या मनातील ‘अयोग्य’ हा शब्द आता ‘सुखाच्या’ लाटेत वाहून गेला होता. विहानने जेव्हा तिच्या ब्लाउजच्या नाड्या सोडवल्या आणि आपल्या हाताचा स्पर्श तिच्या पाठीवर केला, तेव्हा गौरीच्या तोंडून एक अस्फुट चित्कार बाहेर पडला. तिने आपल्या हातांनी विहानला घट्ट मिठी मारली. तिच्या पैंजनांचा आणि बांगड्यांचा आवाज त्या रात्रीच्या शांततेत घुमू लागला.
तिचा जुना संसार, तिची तत्वे आणि तिची भीती… हे सर्व त्या मखमली गादीवर विरघळून गेले. एका विवाहित स्त्रीने आज एका परक्या पुरुषाच्या बाहूत स्वतःच्या नव्या ‘सत्याचा’ शोध घेतला होता.
“गौरी… आज तू फक्त माझी आहेस,” विहानने तिच्या कानात कुजबुजत म्हटले. त्याने तिचा हात आपल्या हातात घेतला, जो हिऱ्यांच्या अंगठ्यांनी आणि हिरव्या बांगड्यांनी सजला होता. त्याने तिच्या हाताच्या तळव्यावर आपले ओठ टेकवले. “आजवर मी फक्त तुझ्या स्पर्शासाठी आसुसलो होतो, पण आज मला तुला पूर्णपणे अनुभवायचंय.”
गौरीने लाजत आपले डोळे खाली केले. तिच्या मनात कुठेतरी अविनाशचा विचार चमकून गेला, पण विहानच्या त्या मखमली स्पर्शाने आणि त्याच्या श्वासाच्या उबेने ती सर्व विसरून गेली. विहानने तिच्या केसांतील गजरा बाजूला केला आणि तिच्या मानेवर आपले ओठ टेकवले. गौरीच्या तोंडातून एक हलकीशी सुस्कारा बाहेर पडली.
२. उत्कटतेचा बहर आणि मादक संवाद
विहानने हळूच तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून खाली सरकवला. गौरीच्या गोऱ्या अंगावर चंद्राचा प्रकाश पडल्यासारखा भास होत होता.
“विहान… नको ना,” ती नावापुरती म्हणाली, पण तिच्या आवाजात एक वेगळीच आर्जव होती.
“का नको? तू माझी पत्नी आहेस… तुला पाहिल्यापासून माझं शरीर आणि मन फक्त तुलाच शोधतंय,” विहानने तिला आपल्या बाहूत घेतले.
त्यांच्यातील जवळीक आता वाढत होती. विहानच्या हाताचा स्पर्श तिच्या कमरेवर फिरत होता, ज्यामुळे गौरीच्या अंगात एक वीज चमकल्यासारखी जाणीव झाली. तिच्या पैंजनांचा ‘छुम-छुम’ आवाज खोलीतील शांततेत घुमत होता. विहानने तिला बेडवर हळूच झोपवले. गौरीचे ते पाणीदार डोळे आणि अर्धवट उघडे राहिलेले गुलाबी ओठ विहानला वेड लावत होते.
३. शृंगाराचे शिखर आणि भावनांचा उद्रेक
खोलीत आता फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज आणि बांगड्यांचा किणकिणाट उरला होता. विहानने गौरीच्या सौंदर्याचा एक-एक पदर उलगडायला सुरुवात केली. त्याच्या मादक स्पर्शामुळे गौरी स्वतःवरचा ताबा गमावून बसली. तिला मिळणारा तो राजेशाही मान आणि विहानचे ते वेडेपण तिला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन गेले.
जेव्हा त्यांचे शरीर एकमेकांत मिसळले, तेव्हा गौरीच्या मुखातून निघणारे चित्कार खोलीच्या कोपऱ्या कोपऱ्यात घुमू लागले. विहानचा तो जोमदार प्रतिसाद आणि गौरीची ती सौंदर्याची नशा यांनी रात्रीचा तो प्रहर अविस्मरणीय केला. गौरीच्या हातातील बांगड्या विहानच्या पाठीवर वाजून फुटत होत्या, तर तिच्या पायातील पैंजण त्या मिलनाच्या तालावर नाचत होते.
”तू खूप सुंदर आहेस गौरी… तू माझं आयुष्य पूर्ण केलंस,” विहान श्वास सोडत म्हणाला.
गौरीने त्याला घट्ट मिठीत घेतले.त्याने तिच्यावर चुंबनाचा वर्षाव केला. तशी ती मादक स्वरात कुंथु लागली.
‘ उऊऊ…विहान. नको ना…आह…उऊऊ…कसतरी होतय.. उऊऊउ.. नको ना..आई…ग…उऊऊउ… विहान.. उऊऊ’ त्या क्षणी तिला ना अविनाश आठवला, ना आपली परिस्थिती. तिला फक्त विहानचा तो उबदार स्पर्श आणि त्याच्या अंगाचा सुगंध हवा होता. तिने कळत-नकळत या ‘निषिद्ध’ सुखाचा पूर्णपणे स्वीकार केला होता.
तिचे सुडौल बांधे आणि सौंदर्याची ती मादकता पाहून तो वेडा झाला. त्याने स्वतःचे कपडेही उतावीळपणे काढून फेकले आणि तो तिच्या त्या मादक देहावर स्वार झाला.
२. मीलनाची ती पहिली वेदना आणि सुख
विहान जेव्हा तिच्या जवळ आला, तेव्हा त्याच्या शरीराचा तो रगील स्पर्श पाहून गौरीच्या काळजाची धडधड वाढली. विहानने आपले ओठ तिच्या ओठांवर गच्च दाबले आणि तिचे ते मांसल शरीर आपल्या बाहूत घट्ट आवळले. जेव्हा त्याचे जाडजूड लिंग तिच्या योनीत पहिल्यांदा शिरले, तेव्हा गौरीच्या शरीरात एक तीव्र कळ उमटली.
”आऊच… आऽऽऽह… विहान… हळू…दुखतय.. नको.. खुप.. आई…ग नको ना…प्लिज.. आह्ह…हळू ना.. खुप दुखतय…आह्ह्ह” गौरीने दातात ओठ पकडून तो प्रहार सहन केला. तिला थोडी वेदना झाली, पण वासनेच्या त्या भडकलेल्या आगीत ती वेदना सुखात बदलू लागली. विहान आता तिला वेगाने ठोकू लागला होता. त्याच्या प्रत्येक धक्क्यासरशी गौरीचे संपूर्ण शरीर थरथरत होते.
३. मादक चित्कार आणि देहाचा नाद
खोलीत आता फक्त दोन शरीरांच्या मीलनाचा आणि बेडचा ‘कडकड’ आवाज घुमत होता. गौरी विहानच्या प्रत्येक धक्क्याला साथ देत मादकपणे कुंथू लागली. “आह्ह्ह… विहान… आई गं… नको ना दाबू… हळू… आह्ह्ह्ह्ह… वाव… मस्त…आऊच…. किती जोरात.. आह्ह्ह…” तिच्या या मादक चित्कारांमुळे विहान अधिकच जोशात आला. तो तिला घोळसत, रगडत आपल्या शरीराची भूक भागवू लागला.
गौरीने आपले पाय विहानच्या कमरेभोवती गच्च आवळले होते. तिचे ते रेशमी केस बेडवर विखुरले होते आणि तिच्या हातातील बांगड्यांचा किणकिणाट तिच्या प्रत्येक हालचालीनुसार वाढत होता. “आह… विहान… आणखी… जोरात… आह्ह्ह…उऊऊ.. जोरात…अजून मस्त…आऊच…. आह्ह्ह. उंह… उंह” गौरीचे ते कामुक ओरडणे आणि दोघांचा तो जोरजोरात चाललेला श्वासोच्छवास यामुळे खोलीतील वातावरण कमालीचे तापले होते. विहान रगील हुंकार देत तिच्यावर प्रहार करत होता आणि गौरी त्या सुखाच्या अथांग डोहात स्वतःला पूर्णपणे झोकून देत होती.
जेव्हा त्या मीलनाचा शेवटचा क्षण आला, तेव्हा गौरीने एक प्रदीर्घ चित्कार दिला आणि विहानच्या कुशीत ती निस्तब्ध झाली. दोघांचेही शरीर घामाने निथळत होते. गौरीला आता त्या श्रीमंतीच्या सुखापेक्षाही या शारीरिक मीलनाची एक वेगळीच नशा चढली होती. तिने विहानला घट्ट मिठी मारली, जणू आता तिला या जगातून कुठेच जायचे नव्हते.
रात्रीच्या त्या उत्कट मीलनानंतर गौरीला विहानच्या बाहूत एक वेगळीच सुरक्षितता जाणवत होती.
भाग 11: पहाटेपर्यंतचा तो रगील सोहळा
पहिल्या मीलनानंतर दोघेही घामाने ओलेचिंब होऊन एकमेकांच्या मिठीत पडले होते. विहानचे श्वास अजूनही वेगाने चालले होते.
१. दुसरा प्रहार आणि मादक संवाद
अजून अर्धा तास झाला नसेल, तोच विहानच्या हातांनी पुन्हा गौरीच्या वळणदार कंबरेचा ताबा घेतला. त्याने तिचे शरीर आपल्याकडे वळवले आणि तिच्या मानेवर पुन्हा आपल्या ओठांची उष्णता टेकवली.
गौरी लाडीकपणे कुंथत म्हणाली, “विहान… बस ना आता… किती वेळा करणार? आताच तर आपण शांत झालो होतो… आह्ह्ह!”
विहानने तिच्या छातीवर आपले हात गच्च दाबले आणि रगील स्वरात म्हणाला, “गौरी, तू इतकी मादक आहेस की माझं मनच भरत नाहीये. मला तुला पुन्हा पुन्हा झवायचंय. आजची रात्र माझी आहे आणि तू ही माझीच आहेस!”
विहान पुन्हा तिच्यावर आरूढ झाला. यावेळी त्याने तिला पालथे झोपवले. त्याने तिच्या नितंबांना आपल्या हातांनी रगडत जेव्हा पुन्हा तिच्यात प्रवेश केला, तेव्हा बेडचा ‘कडकड’ आवाज आणि गौरीचे “आह्ह्ह… विहान… आई गं… हळू… वाव… काय रगील आहात तुम्ही!” हे शब्द खोलीत घुमू लागले. तिच्या बांगड्यांचा ‘किण-किण’ आवाज तिच्या प्रत्येक धक्क्यासरशी वाढत होता. विहानने तिला यावेळेस एखाद्या वेड्यासारखे घोळसले.
२. दोन संभोगांमधील तो सेक्सी संवाद
दुसऱ्या वेळच्या मीलनानंतर गौरी पूर्णपणे गळून गेली होती. विहान तिच्यावर झुकून तिचे ओठ कुरतडत होता.
गौरी हलक्या आवाजात कुजबुजली, “तुम्ही मला आज झवून झवून मारूनच टाकणार का? तुमची ताकद तर एखाद्या जंगली श्वापदासारखी आहे… माझं पूर्ण शरीर दुखतंय.”
विहानने तिच्या बेंबीत आपले बोट फिरवत मादकपणे विचारले, “मग आवडतंय की नाही माझं हे रगील रूप? सांग ना…?”
गौरीने आपले डोळे अर्धवट उघडले आणि विहानच्या डोळ्यांत पाहत म्हणाली, “खूप… खूप आवडतंय… पण मला आता भीती वाटतेय की तुमची ही भूक मी कशी भागवू?”
३. पहाटेचा तिसरा आणि अंतिम सोहळा
पहाटेचे चार वाजत आले होते, पण विहानची रग अजूनही शांत झाली नव्हती. त्याने गौरीचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले आणि अत्यंत वेगाने तिसऱ्यांदा तिच्यावर चढाई केली. यावेळेस तो पूर्णपणे अनावर झाला होता. गौरीचे मादक चित्कार आता अधिकच खोल झाले होते.
”आह्ह्ह… विहान… आऽऽऽह… आता नको… ओय्यऽऽऽ… मस्त… आई गं… तुम्ही तर आज कहर केलाय… आह्ह्ह्ह!” गौरीचे ते कामुक कुंथणे आणि विहानचे ते रगील हुंकार यामुळे खोलीतील हवा पूर्णपणे तापली होती. विहानने जेव्हा शेवटचा जोमदार धक्का दिला, तेव्हा गौरीच्या पायातील पैंजण जोरजोरात वाजले आणि दोघेही एका परमानंदाच्या शिखरावर पोहोचले.
पहाटेचा प्रकाश खिडकीतून आत येईपर्यंत विहानने गौरीला तीन वेळा आपल्या पुरुषाच्या रगीने पूर्णपणे शांत केले होते. गौरी त्या मखमली शेजेवर विखुरलेल्या फुलांसारखी निस्तब्ध पडून होती. तिचे शरीर विहानच्या स्पर्शाने शहारलेले होते, पण तिच्या मनात अजूनही एकच नाव होते— अविनाश.
तिचे शरीर अजूनही रात्रीच्या त्या रगील थकव्याने शहारलेले होते.
हिऱ्यांचा लखलखाट आणि नवीन ओळख
विहानने डोळे उघडताच समोर विखुरलेल्या केसांत आणि अर्धवट नग्न अवस्थेत असलेल्या गौरीला पाहिले. त्याने प्रेमाने तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले आणि उठून कपाटातून एक मखमली डबी काढली. “गौरी, हे तुझ्यासाठी… कालच्या रात्रीने मला पुन्हा एकदा जन्म दिला आहे,” असे म्हणत त्याने डबी उघडली.
आत एक अत्यंत महागडा आणि दुर्मिळ हिऱ्यांचा सेट चमकत होता. गौरीने जेव्हा तो हार हातात घेतला, तेव्हा तिच्या डोळ्यांत चकाकी आली. “विहान… हे खूप महाग आहे,” ती लाडीकपणे म्हणाली. विहानने तो हार तिच्या गोऱ्या मानेवर बांधला आणि आरशात तिचे प्रतिबिंब पाहत म्हणाला, “या हिऱ्यांपेक्षा तुझं हे रूप जास्त महागडं आहे. आता तू फक्त माझी आहेस, या घराची राणी आहेस.” त्या दागिन्यांच्या वजनाखाली गौरीच्या मनातील तो ‘विवाहित स्त्रीचा’ उरलासुरला स्वाभिमानही दबला गेला. तिला आता त्या साध्या मध्यमवर्गीय आयुष्याची आठवणही नकोशी वाटू लागली होती.
भाग 12: पहाटेची धुंदी आणि मोहाचा विळखा
सकाळचा कोवळा सूर्यप्रकाश खिडकीच्या पडद्यांतून आत डोकावत होता. गौरीने डोळे उघडले, तेव्हा तिला संपूर्ण शरीरात एक गोड कळ जाणवली. विहानने रात्रभर ज्या पद्धतीने तिला रगडले होते, त्यामुळे तिची कंबर आणि मांड्या अक्षरशः भरून आल्या होत्या.
१. रात्रभरच्या त्या रगीलपणाच्या खुणा
गौरीने उठण्याचा प्रयत्न केला, पण विहानने केलेल्या त्या प्रहारांमुळे तिला बेडवरून पाय खाली ठेवणेही कठीण झाले होते. तिचे चालणे लटपटत होते. आरशात स्वतःला पाहिल्यावर तिला आपल्या मानेवर आणि उरोजांवर विहानने उमटवलेले ते गडद लाल ‘लव्ह मार्क्स’ (Love marks) दिसले.
तेवढ्यात विहान मागून आला आणि त्याने तिला पुन्हा आपल्या मिठीत घेतले. “काय झालं राणी? चालता येत नाहीये का?” त्याने मिश्किलपणे विचारले. गौरी लाजून म्हणाली, “तुम्ही रात्रभर मला साधी झोपही घेऊ दिली नाही. इतक्या वेळेस कोण झवतं का? माझं पूर्ण शरीर आता दुखतंय.” विहानने हसून तिला उचलून घेतले आणि पुन्हा बेडवर झोपवले. तो तिचे पाय हळुवार चेपू लागला. “हे तर फक्त सुरुवातीचं प्रेम आहे गौरी, अजून तर खूप काही बाकी आहे,” विहानच्या शब्दांत तीच रगील ओढ पुन्हा जाणवली.
२. हिऱ्यांची भेट आणि हनिमूनचा हट्ट
विहानने कपाटातून एक निळी मखमली डबी काढली. त्यात एक अत्यंत महागडा हिऱ्याचा सेट चमकत होता. त्याने तो गौरीच्या गळ्यात घातला. “हे तुझ्या कालच्या रात्रीच्या सहकार्याबद्दल! गौरी, तू मला खऱ्या अर्थाने पुरुष बनवलंस.” विहानच्या डोळ्यांत तिच्याबद्दलचे प्रेम आणि आदर आता अफाट वाढला होता.
त्याच वेळी त्याने एक घोषणा केली, “गौरी, आपण उद्याच स्वित्झर्लंडला निघतोय आपल्या हनिमूनसाठी! तिथे फक्त तू आणि मी असू. मी तुझं पूर्ण आयुष्य आनंदाने भरून टाकेन.” गौरीला त्या हिऱ्यांच्या लखलखाटात आणि परदेशाच्या वारीच्या स्वप्नात क्षणभर स्वतःच्या गरिबीचा विसर पडला. तिला विहानने दिलेले ते ऐश्वर्य आणि लाड सुखावून जात होते.
३. अविनाशची आठवण आणि निष्ठेची बोच
विहान जेव्हा फ्रेश व्हायला बाथरुममध्ये गेला, तेव्हा गौरीची नजर कोपऱ्यात ठेवलेल्या तिच्या जुन्या पिशवीकडे गेली. त्यात तिच्या खऱ्या पतीचा—अविनाशचा फोटो होता. अचानक तिचे मन अपराधीपणाने भरून आले.
”विहान मला राणीसारखा वागवतोय, मला हिऱ्यांनी मढवतोय, पण मी त्याच्याशी जे शारीरिक संबंध ठेवले, ते केवळ एक ‘उपचार’ म्हणून की मलाही त्यात सुख मिळालं?” हा प्रश्न तिला सतावत होता. विहानच्या त्या रगील प्रहारांमुळे तिचं शरीर तृप्त झालं होतं, पण तिचं मन मात्र ओरडून सांगत होतं की ती अविनाशशी प्रतारणा करत आहे.
तिने विचार केला की, जर ती स्वित्झर्लंडला गेली, तर ती अविनाशपासून अजून लांब जाईल. पण विहानच्या आनंदासाठी तिला हे करावंच लागणार होतं. विहानच्या वेड्या प्रेमापायी आणि सिंघानियांच्या त्या अथांग संपत्तीपायी गौरी आता एका अशा चक्रात अडकली होती, जिथून बाहेर पडणं तिला आता स्वतःलाच नकोसं वाटू लागलं होतं.
भाग 13: स्वित्झर्लंडची ती गुलाबी आणि गरम रात्र
हॉटेलच्या त्या सुसज्ज रूममध्ये विहानने रोमँटिक वातावरण तयार केले होते. खोलीत मंद सुवासाच्या मेणबत्त्या जळत होत्या आणि मधोमध असलेल्या बेडवर गुलाबाच्या पाकळ्या विखुरलेल्या होत्या. विहानने शॅम्पेनची बॉटल उघडली आणि दोन पेले भरले.
१. बाथटबमधील मादक सुरुवात
विहानने गौरीला हाताला धरून बाथरुममध्ये नेले, जिथे मोठ्या जकुझीमध्ये कोमट पाणी आणि सुगंधी फेस होता. विहानने गौरीच्या अंगावरील सिल्कचा गाऊन हळूच सरकवला. गौरीच्या त्या गोऱ्यापान नग्न शरीरावर जकुझीचा निळा प्रकाश पडला होता, ज्यामुळे ती अधिकच मादक दिसत होती.
विहानने तिला मिठीत घेतले आणि दोघेही त्या गरम पाण्यात शिरले. विहानने तिच्या अंगाला साबण लावण्याच्या बहाण्याने तिच्या मऊ शरीराला सगळीकडे स्पर्श केला. “गौरी, या बर्फाच्या देशात तुला इतकं गरम पाहून मला राहवत नाहीये,” विहान तिच्या कानात पुटपुटला. त्याने तिच्या ओल्या मानेवर आणि उरोजांवर आपले ओठ टेकवले. गौरीच्या मुखातून एक मादक सुस्कारा बाहेर पडला— “आह्ह्ह… विहान… इथे नको ना… चला ना बेडवर!”
२. मखमली शेज आणि रगील खेळ
विहानने तिला ओल्या अवस्थेतच उचलून बेडवर आणले. थंडीमुळे गौरीचे शरीर शहारले होते, पण विहानने जेव्हा आपल्या गरम शरीराने तिला झाकून घेतले, तेव्हा तिला एक वेगळीच ऊब जाणवली. विहान आज खूपच उत्साहात होता. त्याने गौरीचे दोन्ही पाय रुंद केले आणि तिच्या मांड्यांच्या मधल्या नाजूक भागावर आपली जीभ फिरवण्यास सुरुवात केली.
गौरी बेडवर आडवी-तिडवी होऊ लागली. तिने विहानचे केस आपल्या हातात गच्च धरले. “आह्ह्ह… विहान… काय करताय हे… आई गं… खूप मस्त वाटतंय… ओय्यऽऽऽ!” विहानने जेव्हा तिला पूर्णपणे उत्तेजित केले, तेव्हा त्याने आपले अक्राळविक्राळ लिंग तिच्यात एका झटक्यात घुसवले.
३. बर्फाच्या देशात देहांचा स्फोट
खोलीत पुन्हा एकदा तोच ओळखीचा ‘कडकड’ आवाज आणि गौरीचे मादक चित्कार घुमू लागले. स्वित्झर्लंडच्या त्या शांत रात्रीत गौरीच्या पैंजणांचा छुम-छुम आवाज आणि विहानच्या धक्क्यांचा वेग एखाद्या संगीतासारखा वाटत होता. विहान तिला वेड्यासारखा घोळसत होता.
”विहान… जोरात… अजून जोरात… आह्ह्ह्ह! मला आज पूर्णपणे तुमचं करून टाका… आह्ह्ह!” गौरी आता सर्व काही विसरली होती. तिला फक्त विहानचा तो रगील स्पर्श आणि त्याने दिलेलं ते अथांग शारीरिक सुख जाणवत होतं. विहानने तिला यावेळेस वेगवेगळ्या पोझिशन्समध्ये झवले. कधी तिला पोटावर झोपवून, तर कधी तिला स्वतःवर बसवून.
गौरीने जेव्हा विहानवर बसून स्वतःला खाली-वर झोकून दिले, तेव्हा विहानने तिचे उरोज आपल्या हातात गच्च पकडले. त्या दोघांच्या शरीराचे घर्षण इतके वाढले होते की, खोलीतील थंडीचा त्यांना विसर पडला होता. जेव्हा विहानने आपला सर्व जोर लावून शेवटचा प्रहार केला, तेव्हा गौरीने एक प्रदीर्घ किंकाळी फोडली आणि ती विहानच्या छातीवर कोसळली.
४. सुखाची नशा आणि भविष्याची चाहूल
दोघेही एकमेकांच्या मिठीत शांत पडून होते. विहानने तिच्या कपाळावर चुंबन घेतले. “गौरी, मला वाटतंय आपलं हे हनिमून कायम असंच सुरू राहावं,” तो म्हणाला. गौरी हसली, पण तिच्या मनात विचार आला की, हे सुख किती काळ टिकणार? विहानची ही रगील भूक आणि तिचं हे देहदान यातून आता नवीन काय निर्माण होणार होतं?
गौरीला या परदेशी मातीत आणि विहानच्या मिठीत स्वतःच्या अस्तित्वाचा एक वेगळाच अभिमान वाटू लागला होता. तिला आता ‘मिसेस सिंघानिया’ असण्याची सवय झाली होती.
भाग 14: सुखाचा अंत आणि कराराची टांगती तलवार
हनिमूनवरून परतल्याला जेमतेम चार दिवस झाले होते. विहान आता पूर्णपणे उत्साही, तरुण आणि तंदुरुस्त दिसत होता. त्याच्या चेहऱ्यावरची ती आजारपणाची सावली कायमची पुसली गेली होती.
१. डॉक्टरांचा निर्वाळा
त्या सकाळी विहानचे फॅमिली डॉक्टर त्याला तपासायला आले होते. त्यांनी सर्व रिपोर्ट्स पाहिले आणि मिस्टर सिंघानिया यांच्याकडे पाहून समाधानाने मान हलवली. “अभिनंदन सिंघानिया साहेब! विहान आता १०० टक्के फिट आहे. त्याच्या मेंदूवरील तो दबाव आता पूर्णपणे निघून गेला आहे आणि शारीरिकदृष्ट्याही तो आता पूर्णपणे सक्षम आहे. आता त्याला कोणत्याही विशेष देखरेखीची किंवा… ‘उपचारांची’ गरज नाही.”
डॉक्टरांच्या या शब्दांचा अर्थ गौरीला लगेच उमजला नाही, पण मिस्टर सिंघानियांच्या डोळ्यांतील चमक बदलली होती. विहान ऑफिसला निघून गेल्यावर सिंघानिया साहेबांनी डॉक्टर आणि गौरीला आपल्या स्टडी रूममध्ये बोलावले.
२. वास्तवाचा क्रूर चेहरा
”गौरी,” मिस्टर सिंघानिया गंभीर आवाजात म्हणाले, “डॉक्टरांनी सांगितल्याप्रमाणे विहान आता पूर्ण बरा झाला आहे. त्याने ज्यासाठी तुझा आधार घेतला होता, तो उद्देश आता पूर्ण झाला आहे. विहान आता आपल्या व्यवसायाची धुरा सांभाळायला सज्ज आहे. त्यामुळे… आता हे नवरा-बायकोचं नाटक इथेच संपवण्याची वेळ आली आहे.”
गौरीला जणू वीज पडल्यासारखा धक्का बसला. ज्या विहानने काल रात्रीच तिला आपल्या मिठीत घेऊन भविष्याची स्वप्ने दाखवली होती, ज्याने तिला ‘राणी’ मानले होते, त्या घराचे दरवाजे आता तिच्यासाठी बंद होणार होते.
डॉक्टर पुढे म्हणाले, “बघा गौरी, विहानला आता त्याच्या खऱ्या आयुष्यात परतायचं आहे. त्याच्यासाठी एका मोठ्या उद्योगपतीची मुलगी स्थळ म्हणून बघितली जात आहे. जर त्याला आता समजलं की तुमचं लग्न हे एक ‘वैद्यकीय उपचार’ होतं, तर तो पुन्हा कोसळू शकतो. म्हणून, तुमचं इथून सन्मानाने निघून जाणंच सर्वांच्या हिताचं आहे.”
३. पैशांचा मोह की पतीची निष्ठा?
सिंघानिया साहेबांनी टेबलावर पाच कोटी रुपयांचा चेक आणि एका आलिशान फ्लॅटची कागदपत्रे ठेवली. “हे तुझे बक्षीस आहे. तू विहानचे प्राण वाचवले आहेत, त्याबद्दल आम्ही तुझे ऋणी आहोत. हा पैसा घे आणि तुझ्या खऱ्या पतीकडे, अविनाशकडे परत जा. आम्ही विहानला सांगू की तू पैशांसाठी त्याच्याशी खोटं बोलली होतीस आणि स्वतःहून त्याला सोडून निघून गेलीस, जेणेकरून तो तुझ्यावर तिरस्कार करेल आणि नवीन आयुष्याची सुरुवात करेल.”
गौरीच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले. तिला एका बाजूला तिच्या पतीची, अविनाशची आठवण आली, ज्याच्यासाठी तिने हे सर्व केले होते. पण दुसऱ्या बाजूला विहानचे ते वेडे प्रेम आणि त्याच्यासोबत घालवलेले ते उत्कट क्षण तिला साद घालत होते.
तिला आता जाणीव झाली की, विहानच्या त्या रगील मीलनामुळे आणि त्याने दिलेल्या शरीरसुखामुळे ती आता केवळ एक ‘नर्स’ उरली नव्हती. पण सिंघानिया साहेबांचा दबाव आणि कराराची ती अट तिला ओरडून सांगत होती की, ‘हे ऐश्वर्य तुझं नाहीये.’
गौरी सुन्न होऊन त्या चेककडे पाहत राहिली. तिच्या मनात आता एकच विचार होता—विहानला हे सत्य पचवता येईल का? आणि ती स्वतः या सुखाच्या नशेतून बाहेर पडून पुन्हा त्या गरिबीच्या जगात अविनाशसोबत राहू शकेल का?
सिंघानिया साहेबांनी दिलेल्या त्या चेकने गौरीला तिच्या खऱ्या जागेची जाणीव करून दिली होती. तिला समजले होते की, ज्या घराला ती आपले मानू लागली होती, तिथे ती केवळ एक ‘मलम’ म्हणून आली होती आणि आता जखम भरल्यामुळे तिला फेकून दिले जाणार होते. जड अंतःकरणाने तिने आपले सामान भरले आणि जाताना विहानसाठी एक हृदयद्रावक पत्र मागे ठेवले.
भाग 15: विखुरलेली स्वप्ने आणि सत्याचा आरसा
विहान संध्याकाळी ऑफिसवरून घरी आला, तेव्हा त्याला घर सुंयभासले. नेहमी धावत येऊन त्याचे स्वागत करणारी गौरी आज कुठेच दिसत नव्हती. त्याने बेडरूमचा दरवाजा उघडला, तर तिथे मखमली बेडवर तिने दिलेले सर्व दागिने, हिऱ्यांचे हार आणि महागडे कपडे तसेच नीट रचून ठेवले होते. त्या दागिन्यांच्या ढिगावर एक पांढरा कागद ठेवला होता.
विहानने थरथरत्या हाताने ते पत्र उचलले आणि वाचू लागला…
१. गौरीचे ते शेवटचे पत्र
”प्रिय विहान,
कदाचित हे पत्र वाचेपर्यंत मी तुमच्या या वैभवाच्या जगातून कायमची निघून गेले असेन. मला माफ करा, पण आपल्या लग्नापासून ते स्वित्झर्लंडच्या त्या रात्रींपर्यंत जे काही घडलं, ते एक ‘सत्य’ असलं तरी त्यामागे एक खूप मोठं ‘खोटं’ होतं. विहान, मी तुमची अधिकृत पत्नी नाही. मी एक विवाहित स्त्री आहे, जिने तुम्हाला मृत्यूच्या दारातून बाहेर काढण्यासाठी तुमच्या वडिलांशी आणि डॉक्टरांशी एक करार केला होता.
तुम्ही ज्याला प्रेम मानलं, तो माझ्यासाठी एका रुग्णाचा उपचार होता. पण विहान, खोटं बोलेन तर देवाला गुन्हेगार ठरेन… तुमच्या त्या रगील स्पर्शात आणि त्या रात्रींमध्ये मी क्षणभर माझं दुःख विसरले होते. पण शेवटी मी एक ‘नर्स’ होते आणि माझं काम आता संपलं आहे. हे दागिने, हे हिरे मला कधीच हवे नव्हते. मला फक्त हवी होती माझ्या पतीची सोबत आणि तुमचं आरोग्य. आता तुम्ही बरे झाला आहात, आता तुम्हाला माझी गरज नाही. मला शोधण्याचा प्रयत्न करू नका, कारण मी पुन्हा माझ्या त्या गरिबीच्या पण स्वतःच्या जगात परतले आहे.
तुमचीच (फक्त एका करारापुरती),
गौरी”
२. विहानचा विरह आणि संताप
पत्र वाचून विहानच्या पायाखालची जमीनच सरकली. त्याला आपल्या बापाचा आणि या व्यवस्थेचा प्रचंड संताप आला. ज्या गौरीने त्याला जगायला शिकवले, जिच्या मादक मिठीत त्याने आपल्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर क्षण घालवले, ती त्याला सोडून गेली होती.
तो वेड्यासारखा संपूर्ण बंगल्यात ओरडू लागला, “गौरी! तू मला सोडून जाऊ शकत नाहीस! बाबा, तुम्ही हे कसं केलंत? तिला पैशांनी विकत घेतलं होतंत का?” विहानने रागाच्या भरात खोलीतील आरसा आणि शोभेच्या वस्तू फोडून टाकल्या. त्याला आता कोणत्याही संपत्तीचा मोह नव्हता. त्याला आठवत होते ते गौरीचे ते मादक चित्कार, तिने दिलेला तो प्रतिसाद आणि तिचे ते प्रेमळ रूप.
३. प्रेमाची तडफ
विहानला तिचा विरह सहन होत नव्हता. त्याने जेवणखाण सोडले. सिंघानिया साहेबांनी त्याला समजावण्याचा प्रयत्न केला, “विहान, ती फक्त पैशांसाठी आली होती…” पण विहानने त्यांना ठणकावून सांगितले, “बाबा, तिने जर पैसे घेतले असते, तर तिने हा पाच कोटींचा चेक तिथेच सोडून दिला नसता. तिने मला तिचं शरीर दिलं, तिने मला जीव दिला आणि तुम्ही तिला बाहेर काढलंत?”
विहान आता पुन्हा एकदा नैराश्याच्या उंबरठ्यावर होता, पण यावेळी तो आजारी नव्हता, तर तो प्रेमात घायाळ झाला होता. त्याने ठरवले की, जोपर्यंत तो गौरीला शोधून काढत नाही आणि तिला तिची खरी ओळख विचारत नाही, तोपर्यंत तो स्वस्थ बसणार नाही.
विहानच्या त्या आलिशान महालातून आणि रेशमी पडद्यांच्या जगातून बाहेर पडलेली गौरी जेव्हा आपल्या जुन्या, छोट्याशा घरी परतली, तेव्हा तिला एका विचित्र शांततेने घेरले होते. अविनाशने तिला मोठ्या आनंदाने जवळ घेतले, पण गौरीच्या मनात मात्र अपराधीपणाचे आणि विहानसोबत घालवलेल्या त्या ‘रगील’ रात्रींचे काहूर माजले होते.
भाग 16: भविष्याची चाहूल आणि रक्ताचे नाते
अविनाशकडे परतल्याला आता पंधरा-वीस दिवस झाले होते. गौरी पुन्हा एकदा तिच्या जुन्या साध्या साडीत आणि घरकामात व्यस्त झाली होती. पण गेल्या काही दिवसांपासून तिला स्वतःच्या शरीरात काहीतरी वेगळे बदल जाणवू लागले होते.
१. सुखाचा तो ‘अंश’ आणि शरीरातील बदल
एके दिवशी सकाळी उठल्यावर गौरीला अचानक चक्कर आल्यासारखे झाले आणि तीव्र मळमळू लागले. तिला वाटले की कदाचित वातावरणातील बदलामुळे किंवा थकव्यामुळे हे होत असावे. पण जेव्हा तिची पाळी (Period) चुकली, तेव्हा तिच्या काळजाचा ठोका चुकला.
तिला आठवल्या त्या स्वित्झर्लंडच्या बर्फाळ रात्री आणि विहानने ज्या पद्धतीने तिला पहाटेपर्यंत झवून तृप्त केले होते, ते क्षण. विहानच्या त्या रग आणि वारंवार केलेल्या संभोगामुळे आज गौरीच्या शरीरात एक नवीन जीव अंकुरला होता. तिने गुपचूप प्रेग्नेंसी टेस्ट केली आणि ती ‘पॉझिटिव्ह’ आली. गौरी सुन्न झाली. तिच्या उदरात विहानच्या रक्ताचा अंश वाढत होता—ज्या विहानला ती कायमची सोडून आली होती.
२. विहानची आठवण आणि डोहाळे
गौरीला आता विचित्र डोहाळे लागू लागले. तिला विहानच्या त्या महागड्या परफ्युमचा सुगंध आणि त्याच्या त्या आलिशान खोलीतील उबेची ओढ वाटू लागली. अविनाश जेव्हा तिला प्रेमाने जवळ घ्यायचा, तेव्हा तिला विहानचा तो रगील स्पर्श आणि त्याने दिलेले ते अफाट शरीरसुख आठवायचे.
तिचे शरीर आता हळूहळू भरू लागले होते, तिचे उरोज अधिकच जड आणि मादक झाले होते. आरशात स्वतःला पाहताना तिला विहानने उमटवलेले ‘लव्ह मार्क्स’ आता पुसले गेलेले दिसत होते, पण त्याच्या बाळाच्या रूपाने त्याने दिलेली ती सर्वात मोठी खूण तिच्या गर्भात वाढत होती.
३. अविनाशचा आनंद आणि गौरीचे गुपित
अविनाशला जेव्हा हे समजले की गौरी गरोदर आहे, तेव्हा त्याचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. “गौरी! तू मला जगातील सर्वात मोठं सुख दिलं आहेस. आता आपलं कुटुंब पूर्ण होईल,” असे म्हणत त्याने तिला उचलून घेतले. पण गौरीच्या डोळ्यांत अश्रू होते.
तिला माहित होते की, अविनाश ज्याला स्वतःचे बाळ समजून कुरवाळत आहे, ते प्रत्यक्षात विहानच्या त्या उत्कट रात्रींचे फळ आहे. गौरी एका मोठ्या कोंडीत अडकली होती—तिला अविनाशला सत्य सांगण्याची हिंमत होत नव्हती आणि विहानच्या या बाळाला नाकारणेही तिला शक्य नव्हते.
४. विहानची तडफ आणि शोधाचा प्रवास
तिकडे विहान गौरीच्या विरहात वेडा झाला होता. त्याला समजले होते की गौरीशिवाय त्याचे आयुष्य अपूर्ण आहे. त्याने गुप्तहेरांच्या मदतीने गौरीच्या मूळ गाण्याचा आणि अविनाशचा पत्ता शोधून काढला होता.
ज्या वेळी गौरी आपल्या घरात बसून आपल्या पोटावर हात फिरवत विहानचा विचार करत होती, त्याच वेळी विहानची गाडी तिच्या गावाच्या दिशेने सुसाट वेगाने धावत होती. त्याला माहित नव्हते की, गौरी केवळ त्याचे प्रेम घेऊन गेली नाही, तर त्याच्या घराण्याचा वारस घेऊन गेली आहे.
विहान जेव्हा गौरीच्या त्या छोट्याशा घरासमोर पोहोचला, तेव्हा त्याच्या मनात राग, प्रेम आणि विरहाची एकच खिचडी झाली होती. त्याने दरवाजा ठोठावला आणि समोर गौरीला पाहून तो स्तब्ध झाला. गौरीच्या चेहऱ्यावर तोच साधेपणा होता, पण तिचे शरीर आता पूर्वीपेक्षा अधिक भरलेले आणि मादक दिसत होते.
भाग 17: रक्ताची ओढ आणि अधिकाराचा लढा
गौरीने समोर विहानला पाहताच तिच्या हातातील पाण्याची कळशी खाली पडली. “विहान… तुम्ही इथे?” ती थरथरत्या आवाजात म्हणाली. विहानने काहीही न बोलता थेट घरात प्रवेश केला. त्याची नजर गौरीच्या चेहऱ्यावरून सरकत थेट तिच्या पोटावर स्थिरावली. तिचे थोडे फुगलेले पोट आणि तिच्या हातांची त्या पोटावर असलेली संरक्षणात्मक पकड पाहून विहानच्या तीक्ष्ण नजरेने सर्व काही ताडले.
१. सत्याचा उलगडा
विहानने तिचा हात धरला आणि तिला आपल्या जवळ ओढले. “गौरी, हे काय आहे? तू माझ्यापासून काय लपवतेयस?” विहानचा आवाज करडा पण भावूक होता.
गौरीने नजर चोरली, “काही नाही विहान, तुम्ही आता परत जा. मी माझ्या पतीसोबत सुखी आहे.”
पण विहानने तिला सोडले नाही. त्याने तिचा चेहरा आपल्या हातांत धरला आणि विचारले, “हे बाळ कोणाचं आहे? स्वित्झर्लंडच्या त्या रात्री आणि पहाटेपर्यंत आपण जे काही केलं, त्यानंतर मला खात्री आहे की हा माझा अंश आहे. हे माझ्या रक्ताचं बाळ आहे, हो ना?”
गौरीला आता खोटं बोलणं अशक्य झालं. तिने रडत मान डोलावली. “हो विहान, हे तुमचंच बाळ आहे. पण या बाळाला बापाचं नाव अविनाश देणार आहे. तुम्ही आता निघून जा!”
२. विहानचा हट्ट आणि अधिकाराची भाषा
बाळ आपलं आहे हे ऐकताच विहानच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक आली. त्याला आता गौरीसोबतच आपल्या वारसाचीही ओढ लागली होती. “नाही! हे बाळ सिंघानिया घराण्याचा वारस आहे. माझ्या रक्ताला मी अशा गरिबीत आणि दुसऱ्याच्या नावावर वाढू देणार नाही,” विहान गर्जला.
तो गौरीचा हात धरून तिला घराबाहेर ओढू लागला. “चाल माझ्यासोबत! तू माझी पत्नी आहेस, भले तो करार असेल, पण शरीराने आणि या बाळाने तू कायमची माझी झाली आहेस. तुला पुन्हा त्या राजवाड्यात राहावं लागेल. तुला हवं ते ऐश्वर्य, हिरे-माणकं मी तुझ्या पायाशी ओतेन, पण माझ्या बाळाला मी सोडणार नाही.”
३. अविनाशचे आगमन आणि संघर्षाची ठिणगी
इतक्यात अविनाश कामावरून परतला. त्याने विहानला आपल्या पत्नीचा हात धरून ओढताना पाहिले आणि त्याचा संताप अनावर झाला. “ए, सोड तिचा हात! कोण आहेस तू?” अविनाश धावत पुढे आला.
विहानने अत्यंत गर्वाने अविनाशकडे पाहिले आणि म्हणाला, “मी विहान सिंघानिया! ज्याच्या जीवासाठी तू तुझ्या पत्नीचा सौदा केला होतास, तोच मी. पण आता लक्षात ठेव, गौरीच्या पोटात जे बाळ आहे, ते माझं आहे. त्या रात्रींच्या मीलनाचा हा पुरावा आहे. मी तिला आणि माझ्या बाळाला आता इथून घेऊन जाणारच!”
अविनाश सुन्न झाला. त्याने गौरीकडे पाहिले. गौरी फक्त रडत होती. अविनाशला माहित होतं की बाळ विहानचं असण्याची शक्यता आहे, पण आता ते सत्य त्याच्यासमोर उभं ठाकलं होतं. विहानचा हट्ट आणि त्याची श्रीमंतीची ताकद अविनाशच्या गरिबीवर भारी पडत होती.
विहानने गौरीला जवळजवळ उचलूनच गाडीकडे न्यायला सुरुवात केली. तो आता कोणत्याही थराला जायला तयार होता. “गौरी, तू सुखाने येणार असशील तर चल, नाहीतर मी तुला कायदेशीररित्या हिसकावून घेईन,” विहानने तिला शेवटचा इशारा दिला.
गौरी त्याला समजावते की माझ्यावर पहिला हक्क माझ्या नवऱ्याचा आहे. हा हे मुलं तुझं आहे ते जन्मल्यावर ते तुला मिळेल. पण मी माझ्या नवऱ्याला आता कधीच सोडू शकणार नाही. त्या माणसाचा त्याग बघ तुझ्या भल्यासाठी त्यांनी मला हे करायला परवानगी दिली. आणि तुझ्या बापाने तिथून घालवून दिले तरी आणि मी अपवित्र झालेली असूनही मला माफ करून माझा पुन्हा स्वीकार केला. इतकंच काय हे मुलं तुझं आहे हे माहीत असूनही त्यांनी त्याचाही स्वीकार केला. माझ्या अशा प्रेमळ अन त्यागी, भल्या नवऱ्याला मी आताच काय कधीही सोडणार नाही.
गौरीचे हे शब्द ऐकताच विहानच्या चेहऱ्यावरचा अहंकार आणि अधिकाराची भाषा गळून पडली. गौरीच्या डोळ्यांतील ठामपणा आणि अविनाशच्या त्यागाची कथा ऐकून विहान सुन्न झाला. त्याला जाणीव झाली की, ज्याला तो केवळ ‘गरीब माणूस’ समजत होता, त्याचं मन हिमालयापेक्षाही मोठं आहे.
भाग 18: महानतेचा विजय
गौरीने विहानचा हात झटकला आणि ती अविनाशच्या बाजूला जाऊन उभी राहिली. तिने विहानच्या डोळ्यांत डोळे घालून शांत पण ठाम आवाजात बोलायला सुरुवात केली.
१. गौरीचे सडेतोड उत्तर
”विहान, तुला काय वाटलं? तुझं ऐश्वर्य, तुझे हिरे आणि तुझे ते बंगले दाखवून तू मला विकत घेऊ शकशील? तुझ्या त्या राजवाड्यात मला सुख मिळालं असेल, पण सन्मान फक्त या झोपडीतच मिळाला. विहान, तू तुझ्या रक्ताच्या अधिकाराची गोष्ट करतोयस, पण अविनाशचा त्याग बघ. तुझ्या भल्यासाठी, एका अनोळखी माणसाचा जीव वाचवण्यासाठी या माणसाने स्वतःच्या पत्नीला दुसऱ्याच्या मिठीत जाण्याची परवानगी दिली. यापेक्षा मोठा काळजाचा तुकडा कोणता असू शकतो?”
गौरीचा आवाज आता गहिवरला होता, “तुझ्या बापाने मला पैशाचा चेक देऊन कुत्र्यासारखं हाकलून दिलं. मी ‘अपवित्र’ झाले आहे, माझ्या शरीराला दुसऱ्या पुरुषाचा स्पर्श झाला आहे, हे माहीत असूनही या माणसाने मला माफ केलं आणि पुन्हा आपल्या काळजाशी लावलं. इतकंच काय, माझ्या पोटात तुझं बाळ वाढत आहे हे माहीत असूनही, त्याने त्या बाळालाही स्वतःचं नाव द्यायचं कबूल केलं. सांग विहान, तुझी संपत्ती या माणसाच्या प्रेमाची बरोबरी करू शकेल का?”
२. विहानचा पश्चाताप
विहान निरुत्तर झाला होता. त्याने अविनाशकडे पाहिले, जो आजही शांत उभा होता—जणू त्याने जगातील सर्व दुःख पचवले होते. विहानला स्वतःचीच लाज वाटू लागली. ज्या शरीराचा आणि रक्ताचा तो गर्व करत होता, त्यामागे एका दुसऱ्या माणसाची महानता लपलेली होती.
विहानचे हात आपोआप जोडले गेले. “मला माफ करा…” तो हळू आवाजात म्हणाला. “गौरी, मी प्रेमाच्या भरात आंधळा झालो होतो. मला वाटलं संपत्ती आणि रक्ताचं नातं सगळ्यात मोठं असतं. पण आज समजलं की ‘माणुसकी’ आणि ‘त्याग’ यापेक्षा मोठं दुसरं काहीच नाही.”
३. एक भावनिक करार
गौरीने पुढे येऊन विहानच्या खांद्यावर हात ठेवला, “विहान, हे मुलं तुझं आहे. जेव्हा हे बाळ जन्माला येईल, तेव्हा मी तुला वचन देते की तुला त्याला भेटण्याचा आणि त्याच्यावर प्रेम करण्याचा पूर्ण अधिकार असेल. पण मी… मी फक्त अविनाशची आहे आणि कायम राहीन. माझा पहिला आणि शेवटचा हक्क माझ्या या देवावरच आहे.”
विहानने जड अंतःकरणाने मान डोलवली. त्याने खिशातून एक छोटी अंगठी काढली आणि ती बाजूला असलेल्या टेबलावर ठेवली. “हे माझ्या बाळासाठी… मी आता जातो. पण गौरी, तू आज माझी नजर उघडलीस. अविनाश दादा, मला माफ करा. तुम्ही खरोखरच महान आहात.”
४. कथेचा शेवट: निष्ठेचा विजय
विहानची गाडी हळूहळू गावाच्या बाहेर निघून गेली. विहान आता पूर्णपणे बरा झाला होता, पण तो फक्त शरीराने नाही, तर मनानेही प्रगल्भ झाला होता.
मागे, त्या छोट्याशा घराच्या उंबरठ्यावर अविनाशने गौरीला आपल्या मिठीत घेतले. गौरीच्या डोळ्यांतून वाहणारे अश्रू आज मुक्त होते. तिच्या पोटात विहानचा अंश वाढत होता, पण त्या बाळाच्या भविष्याला अविनाशच्या त्यागाचं आणि गौरीच्या निष्ठेचं संरक्षण लाभलं होतं. एका रुग्णाचे प्राण वाचवण्यासाठी सुरू झालेला हा प्रवास, एका निस्वार्थ प्रेमाच्या विजयाने संपला होता.
0
1